Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Zwintriathlon
3 september - door Cornelis
1000 deelnemers, 10 series, top veld en super veel publiek. Dat zijn de woorden die deze wedstrijd kenmerkt. Bij deze wedstrijd heb ik het over de Zwintriathlon in Knokke-Heist (België). Vorig jaar deden Evert en Diederik mee, maar nu past het bij Evert niet in de wedstrijd planning, en voor Diederik is het erg ver reizen.
Vanuit Huissen is het ook niet bepaald om de hoek trouwens. Wij hebben een paar lieve buren, die ons ook dit jaar weer hebben uitgenodigd om in hun vakantie huisje in Cadzand te bivakkeren. Zo hebben we gezellig een weekje vakantie met een super gave wedstrijd erbij. Een prachtige combinatie.
Doordat ik drie dagen voor de wedstrijd zonder wetsuit ging golfsurfen in de zee, was ik wat verkouden geworden.
Ik startte in de “top serie” vlak achter helden als Frederik van Lierde, Luc van Lierde, Rutger Beke, Axel Zeebroek. Na de start was ik goed weg. Ik had de ruimte en kon zo lekker doorzwemmen. Na 15:35 (het zwemmen was wat verder), kon ik de kant op klimmen, over de loopbrug en de wisselzone in.
Ik wist dat het zwaar zou worden op de fiets. Het waaide aardig hard. Het parcours liep langs weilanden zonder veel beschutting. Die belgen kunnen rijden jong! Niet normaal. Na 20km haalde een groep mij bij, en daar kon ik bij aansluiten. Ik heb wel erg veel moeten geven om bij te kunnen blijven, maar lossen was geen optie. Na 45km op de fiets te hebben gezeten met een gemiddelde van 38.3 km/u was ik blij dat mocht gaan wisselen.
Na een snelle wissel kon ik gaan lopen over de boulevard. Massa’s mensen stonden langs het 2,5km lange traject. Het was een heen en weer parcours, dus moesten we twee rondjes. Na een halve kilomter kreeg ik wat buikpijn. Dit werd er niet beter op toen ik langs de gebakskraam kwam waar een oliebollen lucht hing. Langzamer lopen was geen optie, dus zette ik nog een beetje aan. De buikpijn werd niet minder, maar ook niet veel erger. Na een looptijd van 35:55 en een totaal tijd van 2:03:51 finishde ik. Het was een aangename verrassing dat ik een 3e plek had in de categorie -23.
Toen ik thuis de uitslagen bekeek, zag ik dat ik maar één seconden achter nummer twee in mijn categorie zat. Hij was in een andere serie gestart.
Volgend jaar wacht mij dus een mooie uitdaging!
Tsjechie + EK
31 augustus - door Evert
Tsjechie:
Op 22 augustus heb ik, waar Cornelis al eerder over schreef, een wedstrijd in Karlovy Vary gedaan. Helaas ging dit niet zoals gepland. Na een redelijk goed zwemonderdeel verloor ik op het aanloopstuk naar de 7 plaatselijke rondes toe mijn bidon met sportdrank. Dit in combinatie met een temperatuur van 30 graden waren de ideale ingrediënten om uitgedroogd te geraken en dat was dan ook wat er gebeurde. Met fietsen voelde ik me nog prima tot 2 rondes voor het einde. Op de steile klim die we elke ronde op moesten kreeg ik opeens flinke moeite. Toen we eindelijk de wisselzone ingingen kon ik amper het ene been voor het andere krijgen. Ik had het gevoel geen controle over m’n lichaam te hebben. Na 2,5 km zwalken ben ik uitgevallen. Met hulp van de EHBO ben ik naar een tent gebracht en daar verzorgd. Langzaam aan ben ik daar bijgekomen. Een paar dagen later nog ziek geworden van de uitdroging maar lange tijd om ziek te zijn had ik niet aangezien die zaterdag het EK-23 in Porto (Portugal) op het programma stond.
Ek-23
Dankzij mijn overwinning bij de neosenioren op het nk in Holten kwalificeerde ik me voor het EK-23 jaar. Na woensdag de gehele dag ziek in bed te hebben doorgebracht voelde ik me donderdag alweer een stuk beter en reisde ik samen met Tim Dullaart, Lesley Derks en bondscoach Peter Scheres af naar Porto waar zaterdag de wedstrijd gehouden zou worden. Ik voelde me met de dag beter worden en kreeg steeds meer zin in mijn debuut op een internationaal kampioenschap. Het deelnemersveld was enorm sterk met wereldtoppers als Brownlee, Silva en Brukhankov op de lijst. Het zwemmen ging heel belangrijk worden, hier mocht ik niet te veel verliezen. Dit lukte erg goed. De gehele 1500m had ik het idee in een zoute wasmachine te zitten maar toch kon ik goed vrijuit zwemmen. Op slechtst 35 seconden van de kop klom ik uit het water. Op de fiets werd het gelijk een lang lint en brak het in 3 stukken. Ik zat net niet vergenoeg voorin en kwam in de 3e groep terecht. ondanks hard werken van Tim en mij reden groep 1 en 2 verder bij ons weg. Ik had een slechte 2 e wissel. Blijkbaar had ik mijn wetsuit niet goed in mijn mand gegooid en moest ik dat nog doen. Ook mijn fiets moest ik recht ophangen en m’n helm netjes in de mand gooien. Pas daarna mocht ik beginnen met lopen. Dit draaide ondanks het harde werken op de fiets nog redelijk goed. Doordat ik mijn wetsuit niet in de mand gegooid had verdiende ik een penalty van 15 seconden. Dit betekende dat ik in 1 van de 4 rondes 15 seconden stil moest staan in de strafboks. Dit heb ik dan ook netjes in de 3e ronde gedaan om diskwalificatie te voorkomen. Ondanks dat kon nog een aantal atleten terughalen en de sprint winnen om de 31e plaats. Ik vond het een erg gave wedstrijd en heb erg veel geleerd. Ervaringen om straks op het WK-23 (11 september te Boedapest) in de praktijk te brengen en ook een aantal zaken die ik mee zal nemen naar volgend jaar.
Wedstrijd in Karlovy Vary
22 augustus - door Cornelis
Op vrijdag zijn we vertrokken naar Karlvy-Vary in Tsjechië voor een ETU wedstrijd van Evert. Omdat ik toch vrij had, besloot ik maar om mee te gaan en daar in de age-group wedstrijd te starten. Het niveau was hoog, net als de bergen op het fietsparcours:
Na een rit van zeven uur kwamen wij aan bij ons hotel. Het hotel heeft een sauna en een klein binnenzwembadje, maar die zijn buitengebruik omdat in die ruimte onze twee racefietsen moeten staan.
Zaterdag was mijn wedstrijd over twee rondjes zwemmen (600m), drie rondjes fietsen (20km) en twee rondjes lopen (5km).
Nadat ik goed positie had gekozen voor de start, had ik na de startduik veel ruimte links en rechts van mij. De eerste boei, op ongeveer 100m, kon ik nemen zonder te veel in het gedrang te komen. Na 300m klom ik het water uit, moest een steiger op rennen weer in het water duiken. Zie rechts voor een foto van deze aparte duik.
Als 22e klom ik uit het water om vervolgens een opmars te maken op de fiets. Bij elke klim reed ik weer mensen voorbij en langzaam schoof ik wat naar voren in het veld.
Na mijn drie rondes, moest ik wisselen. Ik wist waar de wisselzone was, maar in de afdaling waar ik de wisselzone in moest rijden, zag ik de ingang van het parc-ferme niet. Toen ik door reed besefte ik dat ik hem had gemist. Via de parkeergarage aan de andere kant moest ik twee trappen omlaag en kwam ik uit bij het parc-ferme. Ik tilde mijn fiets over het hek en klom er zelf achteraan om vervolgens snel te wisselen. Dit heeft mij meer dan twee minuten gekost.
Toen ik begon met lopen maakte ik weer een enorme opmars naar voren, alleen haalde ik nu alleen maar mensen in die ik al op de fiets had ingehaald. In een tijd van 16:09 finishte ik mijn (korte) 5km. Ik was 4e bij de junioren, op iets meer dan twee minuten van nummer drie. Gemengde gevoelens, maar vond het wel een enorm gave wedstrijd.
Vandaag start Evert in de ETU wedstrijd samen met vier andere Nederlanders: Stefan van Thiel, Tim Dullaart, Sven Strijk en Niels Strijk.
Tour de Coromandel
18 augustus - door Diederik
Na een klein uurtje door de Golden Valley begint het te regenen. Eerst zachtjes, even later harder. Ik stop om mijn regenbroek aan te trekken, en uiteraard, als ik mijn broek aan heb wordt het weer droog. Je kan er de klok op gelijkzetten dat als ik ‘m weer uittrek, het weer begint te regen. Dus ik houd ‘m aan. En dat is maar goed ook. Een kwartiertje later begint het te gieten, ook mijn jas trek ik aan. Minder aerodynamisch maar met 22 gemiddeld maakt dat toch niet zoveel uit.
Ik begin te klimmen en met 10 kilo bagage op mijn rug is dat best hard werken. Ik zie in de blikken van de tegemoetkomende automobilisten dat ze het met mij te doen hebben. Misschien zien ze wel hetzelfde in mijn blik. Want ik heb het met hen te doen. Ook al ben ik een beetje nat, ik vind het prima op m’n fiets, ben letterlijk in de wolken. De automobilisten zitten in hun t-shirt en trappen een pedaaltje in. Daar is geen kunst aan. Doe mij maar de frisse lucht, geluiden van de natuur en ik voel die berg tenminste. De kleine stroompjes die normaal naar beneden kabbelen zijn veranderd in luidruchtige watervallen, en de vogels fluiten nog steeds alsof het hoogzomer is.
Mijn regenpak is op dit moment mijn beste vriend. Het is dan wel een paar jaar oud, flink wat maatjes te groot en niet meer helemaal waterdicht maar mijn regenpak en ik gaan lang terug. Ik was misschien 15 jaar toen ik het van een ochtendblad kreeg. Ik wilde een zeilboot dus besloot een krantenwijk te nemen. 2 jaar lang stond ik elke dag (behavle zondag) om 05.00 naast m’n bed. Ik voorzag de mensen in mijn wijk van iets te lezen tijdens hun ontbijt. Na 2 jaar kocht ik een zeilboot, maar later bleek dit toch een beetje onpraktisch. Ik moest eerst 25km fietsen voor ik kon zeilen. Toch wel veel plezier van gehad. Vooral op m’n 18e verjaardag.
Jeroen en ik hadden onze tent op een camping neergezet zonder te betalen, gewoon de mooiste plek uitzoeken. De naam van de camping zal ik hier niet noemen. We hadden een krap budget voor een weekje zeilen. Dat gehele budget dronken we dezelfde avond nog op (je bent immers maar 1x per jaar jarig) in een café met meer dan 100 clowns: schilderijen, foto’s, poppen, marionetten, knuffels, beeldjes, best beangstigend. Vooral toen ons budget op was.
Ik begin af te dalen, maar plotseling zie ik een portomonee op de weg liggen. Deze is weliswaar plat, maar toch kan ik het niet laten te denken: van wie? Wat zou erin zitten? Waarom ligt ie daar? Weggegooid door zijn steler, of ontsnapt van z’n vorige eigenaar? Misschien is iemand wel wanhopig opzoek, of zit er een dik pak flappen in? Ik knijp in mijn remmen en met 60 per uur en bagage duurt het even voor ik stil sta. Ik keer om en begin weer te klimmen.
De portomonee is plat en oud, geen pasjes, en geen dik pak flappen. Duidelijk weggegooid door zijn dief. Toch rinkelt er iets in een vakje met een rits. Ik open de rits en laat de inhoud in mijn hand vallen: 3 dollar en 40 cent! Wat een buit! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een portomonee gevonden heb zonder de rechtmatige eigenaar te kunnen traceren. Ik heb ook wel geluk hoor! De munten stop ik in mijn voederbak en de portomonee verdient een waardiger einde: onderweg gooi ik ‘m wel ergens in een prullenbak.
Ik daal weer. De weg is goed en breed, maar mijn buit rinkelt hinderlijk in mijn voederbak. Ik kom door een dorpje waar het ruikt naar houtvuurtjes. Uit verschillende schoorstenen komt witte rook. Dat betekent hier niet dat eer een nieuwe paus gekozen is, maar dat men het gewoon lekker warm wilt hebben. Door de geur van de houtvuurtjes waan ik me in de Biesbosch, in de herfst. Heel wat jaren in mijn jeugd gingen we moet onze boot de Biesbosch in, daar troffen we mijn oom, tante, neef en nichtjes met hun boot. Hout zoeken, vuur stoken, broodjes bakken, vissen, zeilen, paling stropen, ’s ochtends in onze laarzen en oude trainingsbroeken proberen de vuurtjes van de vorige avond weer aan te maken, fakkel tochten te voet en te boot, pijl en boog maken, Evertzwijnen schieten… Elk jaar weer onvergetelijke avonturen. Normaal ging oma altijd mee varen, maar niet in de herfst, dan was het te koud. Vandaag zou Oma jarig geweest zijn, maar dit jaar voor het eerst is ze er niet meer. Mijn ogen vullen zich met tranen, ik daal immers nog steeds kei hard…
Kruispunt: Hot Water Beach 3km, Hahei 5km. Ik heb geen flauw idee van tijd maar vind dat ik nog wel even een kijkje kan nemen bij Hot Water Beach, kan ik dat ook weer afvinken. Halverwege begin ik weer te klimmen, voor ik in Hot Water Beach aankom moet ik blijkbaar eerst een flinke berg over. Dat stond niet op dat bordje! Ik overwin de berg, ontdoe me van m’n schoenen en loop het strand op. Gelukkig regent het nog steeds. Dat betekend dat ik met maar 20 i.p.v. 200 andere backpackers kuilen zit te graven op een stukje strand. Ik graaf een kuil, warm / heet water komt naar boven. Sommige backpackers brengen luide overwinningskreten ten gehore als ze warm water vinden. Alsof ze goud gevonden hebben waar ze al jaren naar op zoek zijn. Ik verwarm me voeten in m’n eigen gegraven hot pool. Een hele grote vink, en weg hier.
Hahei, eindelijk, na 5 uur en 5 minuten, iets na 5-en. 115 kilometer met een gemiddelde van 22.6. Wat een dieptepunt. Hahei is niet bepaald een metropool te noemen. Gehucht of gat is meer op z’n plaats. In Betuwse termen is het kleiner dan Angeren en beter vergelijkbaar met Baal. De buurtsuper is al gesloten en de mevrouw die me het hostel rondleidt bevestigd dat er op geen enkele manier meer aan voedsel te komen is. Ik heb precies 2 boterhammen en 1 appel. De mevrouw redt mijn avondmaaltijd door me later 3 worsten en een brood toe te stoppen. “Butter is on the free food shelf.” Blijkbaar wilde iemand abrupt stoppen met roken,want ik vind hier ook een half vol pakje sigaretten…
Na mijn gezonde sportersmaaltijd neem ik een warme douche, en was me met eigen meegebrachte zeep. Dat doe ik niet zo vaak, zelf zeep meebrengen. Ik concludeer dat deze wel heel erg lekker ruikt! Hoe kom ik aan deze zeep? En dan weet ik het weer. Ik nam mijn eerste, echte douche in 2 maanden tijd in Savusavu, Fiji. In de douches van de yachtclub stond deze zeep, en keek me aan. Dat is toch wel zielig, een zeep zonder baasje, dus nam ik deze zeep onder mijn hoedde. Zo gaat dat in openbare douches en zwembaden. Iedereen laat weleens wat staan en neemt weleens wat mee. Het houdt elkaar in evenwicht ofzo, geloof ik…
Ik onderhoud me nog even met alle gasten (2 stuks) van het hostel maar voel al snel dat ik er even bij moet gaan liggen, in m’n bedje. Morgen weer een zware dag.
De 2 hieropvolgende dagen waren minstens zo interessant: het regent constant maar nog steeds ontzettend mooie scenery. Ik krijg diverse liften aangeboden omdat men me zo zielig vindt, ik beklim de monster berg van de Coromandel, ontelbare land-slides, kom in het donker aan in Thames en duik de 1e backpackers in die ik tegenkom: blijkt de thuishaven van een motorgang, boven een pub. Alle bikers zitten in de keuken vette kippenpoten te eten als ik zeiknat binnen kom lopen. De laatste dag, wederom op bekend terrein, schijnt de zon weer. Na 650 kilometer in 27 uur en 40 minuten (23,5 gem) en 3450 hoogtemeters slaap ik die nacht weer heerlijk in mijn eigen caravan! Einde van dit avontuur.
Goudkoorts
11 augustus - door Diederik
Op vrijdag 31 juli verliet ik Auckland op de fiets, met een hoop bagage. De eerste etappe was naar Waihi Beach, 170 kilometer. De eerste lange rit in mijn voorbereiding op de Ironman Hawaii. Waihi Beach is het aan zee gelegen gedeelte van het dorp Waihi, en ligt in het meest zuidelijke gedeelte van de Coromandel. Waihi wordt getekend door een gat van honderden meters diep in het centrum van het dorp, hier wordt dagelijks nog steeds goud opgegraven. Ik verbleef aan zee, in het zomerverblijf van de Duncan’s, lees ook ‘het verschil tussen slakken en ijsjes’.
Eerder al nam ik deel aan de Anaconda Adventure Race in Waihi en was dus redelijk bekend met de omgeving. Zaterdag liep ik 90 minuten hard, de bergpas over naar Orakawa Bay, een baai die alleen te voet of per boot bereikbaar is. Super mooie uitzichten over zee, Waihi Beach, de goudmijn en Orakawa Bay. 90 minuten hardlopen de dag voor een wedstrijd is natuurlijk niet echt een goede voorbereiding, maar het was zo fantastisch mooi dat ik het niet kon laten. Daarna nog 2 uurtjes uitgefietst, al met al toch nog een flink dagje trainen!
Zondagochtend in het parc fermé zette ik mijn geleende roadbike zonder opzet stuur in de rekken toen mijn oog viel op een blits tijdrit kader met bijpassende Zipp wielen en een druppelhelm. Ik had niet eens de moeite genomen om mijn banden op te pompen, en daar had ik nu wel spijt van. Om 09.15 gingen ruim 30 deelnemers van start op de lange afstand: 8-20-4 en later nog eens ruim 60 over de korte afstand 4-10-2.
Ik startte uiteraard op de lange afstand en moest geforceerd hard lopen om de eigenaar van de sjiek ogende tweewieler bij te houden. Ik had een afspraak met mezelf gemaakt: samen het PF in, en dan zien we wel weer verder. Zo gezegd, zo gedaan: na 8 km onverhard met een aantal pittige bergjes stormde we getweeën het PF in.
Ik had een snellere wissel en een voorsprong van 50 meter. Het parcours was een rondje van 5 km, geaccentueerd met 1 echte heuvel die je pijn kon doen. Volle bak ging ik van start om het later wat rustiger aan te doen. Ik reed rondjes rond de 9 minuten. M’n concurrent zag ik tot mijn eigen verbazing niet meer terug en kon onbedreigd nog 4 km uitlopen! Na de finish leek hij het zelf ook niet echt te bevatten, hij was duidelijk wat geïrriteerd en droop snel af.
Al met al een mooie wedstrijd, en met een goed gevoel fietste ik nog 90 minuten uit. ’s Avonds trakteerde ik mezelf op fish & chips en een lekker biertje in de pub. Ik was duidelijk content de toch wel lange trainingsweek (26 uur) op deze manier af te sluiten.
EK en WK-23
9 augustus - door Evert
Het eerste deel van het seizoen zit er alweer op en ik moet zeggen dat ik er zeer content mee ben. Na een goede start met winst in Westervoort en Enschede, een wat minder resultaat op het NK sprint (11e en 4e Neosenior) in Stein. Ik herpakte me goed met twee overwinningen en parcoursrecords in zowel Gendt als Didam en ging daarna vol vertrouwen van start op het NK OD. Hier behaalde ik een 4e plaats overall en winst bij de Neosenioren (-23 jaar).
Met deze prestatie heb ik me gekwalificeerd voor het EK-23 en, na een gesprek met de bondscoach, ook voor het WK-23. Het EK wordt in Vila Nova de Gaia (Portugal) gehouden op 28 augustus en het WK op 11 september in Boedapest. Ik kom nog veel ervaring tekort met wedstrijden op hoog niveau en dit is een mooie kans om wat te leren… Ook sta ik op 22 augustus in Karlovy Vary (Tsjechië) aan de start voor een ETU wedstrijd, dus een flink internationaal programma staat er op mij te wachten!
Het verschil tussen slakken en ijsjes
5 augustus - door Diederik
Terwijl de regen op het dak kletterd schrijf ik de tijdelijke eenzaamheid van me af. Ik luister naar het melangolische ‘Herfst en Nieuwegein’ van Spinvis. Het is winter in Nieuw Zeeland, en ik ben weer terug. Momenteel in Waihi Beach, alleen. Ik heb de Duncan’s voor een weekje verlaten en ga rond de Coromandel fietsen. Tenminste, dat is de planning, maar zoals het er nu naar uitziet laat het weer dat voorlopig niet toe. Dus zit ik vast na de eerste etappe, in Waihi Beach, in één van de vakantiehuisjes van de Duncan’s. Nouja, huisje is een groot woord, zomerverblijf is beter op z’n plaats. Een uitgebouwde caravan met en groot grasveld, 20 meter van zee.
Geen computer, wel boeken, geen televisie en wel regen. Nu ik net m’n verjaardagscadeau ‘Het Diner’ van Herman Koch (bedankt pa en ma!) uit heb, schept dit en uitstekende gelegenheid een eigen verhaal te delen. Een verhaal over de verschillen tussen Nederland en Nieuw Zeeland. Na 5 maanden Nieuw Zeeland en ontelbare onvergetelijke avonturen gebeurde er onderweg hier naartoe iets wat voor mij eigenlijk mijn hele 5 maanden samenvatte in nog geen minuut.
2006
Het was de zomer van 2006. Het was warm. Pa, ma, Cornelis en Bouke waren met onze boot in Zeeland, Evert en ik waren thuis in Huissen. We deden onze huishoudelijke plicht: elke avond en ochtend planten water geven, post opruimen en verder keken we Tour de France en we werkte. Onee, Evert werkte nooit, die childe. Ik werkte en Evert childe. Ergens op een dag besloten we ons voor een paar dagen bij het gezin te voegen: zwemmen, vissen, zeilen, vuurtjes stoken, zoals we dat eigenlijk ons hele leven al als kind gedaan hadden in de zomer.
‘Amai! Alsof je een emmer leeg gooit! Ik ga nog liever met de fiets!’ We studeerde, en geld, daar hadden we niet zoveel van. En daarbij, ik ben nog steeds te gierig om de NS zoveel geld te geven voor een retourtje Arnhem – Vlissingen. ‘Met de fiets dan maar?’ ‘Tja, waarom ook niet.’ Er moest immers ook getraind worden. We hadden allebei nog nooit meer dan 120 kilometer achter elkaar gereden, maar geïnspireerd door Le Tour (dat kunnen wij ook!) vonden we dat we wel 2 keer ruim 200 kilometer in ons logboek konden bijschrijven.
De volgende dag om 07.00 zouden we met elk een rugzakje op vertrekken. Uiteraard werd dat 07.30, we zijn nooit ochtend mensen geweest. Rond 10.00 aten we hamburgers en dronken we milkshakes bij de McDonalds in Gorinchem. Rond 14.00 zaten we op het stoepje voor de C1000 in Strijen, dronken we cola en aten we kano’s. Tot we werden aangesproken door een Zeeuwse dame.
De vrouw toonde interessen en maakte een praatje. Maar toen ze hoorde dat we ruim 5 uur over de eerste 140 kilometer gedaan hadden begon ze te lachen. ‘Stelletje slakken! Ik heb een zoon, en die rijdt vanuit Maastricht naar hier, in z’n ééntje met 40 gemiddeld! Jullie zijn traag.’ ‘Wat goed van hem.’ Zei Evert beleefd. ‘Jullie zijn slakken!’ zei de vrouw weer, op een toon die mij helemaal niet aanstond. Ik slikte een halve kano door en zei: ‘dat is heel erg knap van uw zoon.’ ‘Jullie zijn gewoon twee slakken!’ En de vrouw ging de supermarkt binnen. Evert en ik wisselde een veel betekende blik en konden alleen maar lachen.
2010
Een paar dagen geleden zat ik na 150 kilometer wederom uitgeteld op het stoepje voor een supermarkt, dit maal in Ngatea, Nieuw Zeeland. Ik dronk cola en at iets wat erg leek op kano’s. Soms moet je heel lang, heel ver weg om te beseffen wat je thuis allemaal hebt, en wat daar zo goed aan is: kano’s zijn veel lekkerder dan wat ik op dat moment daar at. Een wat oudere man en twee kleine kinderen, zijn kleinkinderen vermoed ik, gingen de supermarkt binnen. Op het moment dat ik met mijn gedachten in Strijen was, en werd uitgemaakt voor slak kwamen de oudere man en zijn kleinkinderen weer naar buiten.
De oudere man nam naast mij plaats op de stoeprand en zei: ‘this is for you, something to keep you going’ en overhandigde mij een ijsje. Ik was zo verbaasd dat het enige wat ik op dat moment kon uitbrengen een lacherige ‘No way!’ was. ‘Way’ zei de man, ‘you look like you can use it.’ Hierna volgde een algemeen praatje over waar ik naartoe ging, waar ik vandaan kwam, hoelang in in NZ was, en dat soort dingen. ‘Good on you’, ‘impressive’ en ‘enjoy your travels’ waren zijn reacties. Nadat ik hem ontzettend bedankt had vervolgde hij zijn ommetje met z’n kleinkinderen en genoot ik van mijn ijsje op de stoeprand.
De laatste 50 kilometer van mijn trip gingen erg makkelijk, hoe zo’n simpel gebaar zoveel energie kan opleveren. Ik denk dat als iedereen eens in de zoveel tijd zo iets zou doen de wereld een veel leukere plaats zou zijn.
Het verschil tussen Strijen in de zomer van 2006 en Ngatea in de winter van 2010 is voor mij typerend voor het verschil in de mentaliteit tegenover sport en wielrennen van de Kiwi’s en de Nederlanders. Hier wordt je vanuit auto’s aangemoedigd op een berg of heuvel, in Nederland word je uitgescholden. Hier krijg je voorrang van politieagenten, in Nederland boetes.
De Kiwi’s zijn over het algemeen ontzettend vriendelijk, geïnteresseerd en behulpzaam op alle gebieden. Ze hebben respect voor duursporters en triatleten, terwijl in Nederland je niet meer dan een gek bent en wel betere dingen met je tijd kan doen, zoals werken of tv kijken. De outdoor en de can-do mentaliteit hier is iets wat me ontzettend bevalt. Ik denk dat we hier in Nederland een voorbeeld aan kunnen nemen!
Tour de France
31 juli - door Cornelis
Wat heb ik de Tour de France weer met plezier gevolgd. De battle tussen Contador en Schleck eindigde misschien niet helemaal zoals ik had gehoopt, maar je kan niet alles hebben. ;)
Sinds ik dit filmpje in Holland Sport heb gezien ben ik stiekem wel een beetje fan van de broertjes Schleck geworden. Net zoals wij, genieten Frank en Andy écht van hun sport. Sport is hun passie, en zo hoort het!
Vallen en opstaan
28 juli - door Evert
De dag na het NK in Holten heb ik nog een wedstrijd gedaan voor ons Bayer team in de 2e bundesliga. Gek genoeg voelde ik me goed hersteld van Holten en finishte ik als 12e zonder te forceren.
Ook van deze wedstrijd herstelde ik goed en vol zelfvertrouwen ging ik een week later naar Schwerin om weer een bundesliga wedstrijd te starten. Ruim 5 uur rijden, overnachten bij teamgenoot Stephan Bergermann, en de volgende ochtend de wedstrijd. Zwemmen ging niet super, mede ook door de “einteiler” waar constant water doorloopt tijdens het zwemmen. Op de fiets kwam ik in de 2e groep te zitten. Iedere ronde (8 rondes van 2,5 km) kwamen we iets dichter bij de kopgroep. In de 5e ronde ging het voor mij mis. Na het keerpunt een scherpe bocht en daar rijd iemand tegen mijn achterwiel aan. Ik kom ten val. Snel opgestaan, stuur recht, ketting er op en fietsen. Dit lukte niet omdat m’n achterwiel aanliep. Wiel er goed in gezet maar nog steeds loopt het aan omdat er een flinke slag in zit. Ondertussen wordt ik bijgehaald door de 3e groep en ik sluit hier bij, met een aanlopend achterwiel, aan. Nog geen kilometer verder hoor ik een knal en de band heeft het begeven. Einde wedstrijd.
Een paar flinke wonden rijker maar geen klassering verder kon ik weer die 5 uur naar huis rijden…
Vernieuwde site
27 juli - door Diederik
Na jaren trouwe dienst is onze oude site met pensioen, en hebben we (Cornelis & Diederik) een nieuwe gebouwd. Van de voorkant kan je dat misschien niet zo zien maar de achterkant maakt het ons makkelijker berichten te posten en al dat soort dingen. Verder zijn we nog niet helemaal klaar met het updaten, dus hier en daar kom je waarschijnlijk nog wat kinderziekten tegen. Groetjes uit Nieuw Zeeland!
Nederlands kampioen!
12 juli - door Evert
10 juli stond al sinds het einde van vorig seizoen omcirkelt in mijn agenda. Het NK olympische afstand in Holten zou het hoofddoel worden van mijn seizoen. In de aanloop naar deze wedstrijd veranderde een hoop; Eerst zou het gewoon een NK in een stayer wedstrijd zijn, toen werd het opeens gehouden in een worldcup en later werd er besloten om de titels te vergeven in een niet-stayerwedstrijd.
Voor mij veranderde er weinig. Ik wilde gewoon winnen bij de neosenioren, helemaal na het wat minder verlopen NK sprint in Stein. Het zwemmen heeft de afgelopen periode de meeste aandacht gekregen. Dit kwam helaas niet helemaal naar voren. Met een minuut achterstand op de eerste kwam ik uit het water.
Op de fiets kwam Sven Strijk voorbij en even later sloten we verrassend snel aan bij de kop van de wedstrijd. Fietsen was een erg mooi maar ook zwaar parcours met de motieweg en de holterberg. Ik fietste erg gemakkelijk, vooral berg op. Er ontstond een grote groep met alle favorieten en mijn directe concurrenten erin. Niemand kwam weg of moest er af, dus de beslissing zou bij het lopen vallen.
Ik wisselde goed vooraan en begon samen met Bas Diederen als eerste aan het lopen. Al snel kwam Stefan van Thiel voorbij en even later volgde ook Sander Berk. Het werd voor mij enorm zwaar in de hitte, maar elke ronde liep ik verder uit op de nummers 4 en 5 (Sven Strijk en Lesley derks), die ook voor de titel streden in de categorie -23. Ondertussen liep Bas verder bij me weg, maar mijn 4e plaats en overwinning bij de neosenioren kwam niet meer in gevaar.
Eindelijk is het gelukt, na al eens Nederlands kampioen duathlon geweest te zijn nu voor het eerst Nederlands kampioen triathlon!
Dubbelslag in triathlon Didam
9 juli - door Cornelis
Het is een beetje laat, maar hier toch een kort verslagje van de triathlon Didam van vorige week.
Ik deed, zoals elk jaar, mee op de 1/8e triathlon. Van te voren had ik besloten om niet volle bak te gaan, en als het kon puur voor de winst te gaan. Vorige week op de ¼ triathlon van Gendt was namelijk behoorlijk pittig geweest, en het weer van de dag (volle zon met een temperatuur van ruim 30graden!) was ook niet echt ideaal. Na een aardig zwemonderdeel, kwam ik samen met de snelste zwemmer uit het water. Na een snelle wissel, zat ik als eerste op de fiets. Na ongeveer 10km ontspannen in mijn eentje gefietst te hebben kwam nummer twee langs en met hem ben ik mee gegaan. Na weer een goede wissel had ik gelijk een flinke voorsprong en heb ik de wedstrijd ontspannen uitgelopen. Met een eindtijd van 00:58:05, kwam ik met bijna 2 minuten voorsprong over de finish.
Evert deed mee op de ¼. Na een goed zwemonderdeel stapte hij met bijna een minuut voorsprong op de fiets, waar hij zijn voorsprong gemakkelijk uit kon bouwen. Met een fietstijd van 00:56:09 was hij 3(!) minuten sneller dan de tweede fietstijd. Op het looponderdeel kon hij de wedstrijd vervolgens ontspannen afmaken. Een eindtijd van 01:48:25 betekende een parcoursrecord! Dit is het derde parcoursrecord dat we dit jaar hebben neergezet.
Video en Krantenartikelen triathlon Gendt
30 juni - door Cornelis
Wat een spektakel is de triathlon van Gendt! Omdat het zo’n geliefde wedstrijd is, is er ook aardig wat media aandacht voor. Hier onder staan twee kranten artikelen met betrekken tot de triathlon. Klik op de artikelen voor een vergroting. Beide artikelen zijn geschreven door Marco Houterman:
Ons 4e broertje, Bouke, heeft een aantal mooie videobeelden gemaakt; en deze heb ik achter elkaar geplakt, met een mooie compilatie als resultaat:
Kersenkoning en parcoursrecord!
29 juni - door Evert
De triathlon van gendt is eigenlijk wel onze thuiswedstrijd te noemen. Toen ik net met triathlon begon kwam ik al bij deze wedstrijd kijken want hier deden de “grote mannen” mee. In onze regio staat deze wedstrijd hoog aangeschreven en ik snap ook wel waarom. Een goeie organisatie, leuk parcours en een fantastisch enthousiast publiek… Kortom, prachtig om hier mee te doen.
Voor mij stond deze wedstrijd echter niet op de planning. Ik had in België willen starten in een wedstrijd voor het Europese circuit. Deze wedstrijd zat echter al vol, en omdat ik nog geen ranking heb kwam ik niet in aanmerking voor een startplek. Zaterdagavond werd ik gebeld door de organisatie van Gendt dat er een plek voor mij vrij was. Hier maakte ik dan ook graag gebruik van.
Zwemmen ging lekker, als 2e kwam ik uit het water vlak achter Tom Havekes. Het viel me op dat trainingsmaat Eddy Lamers eraf was. In de polder bij het heen en weer stuk zag ik dat Eddy toch al op een dikke minuut zat en ik besloot hard door te fietsen. Iedere ronde zag ik dat mijn voorsprong groter en groter werd. Menno oudeman was ondertussen naar Eddy toe gereden maar toch bleef ik uitlopen.
Na het fietsen had ik een voorsprong van ruim 3 minuten en wist ik dat ik ging winnen. Maar ondertussen was me ook duidelijk geworden dat het zo hard ging dat het parcoursrecord dat al sinds 1999 stond er in zat. Zonder te forceren en vooral erg genietend van het publiek liep ik de 10 km uit in een nieuwe snelste tijd ooit van 1.46.25.
Debuut op de 1/4 triathlon in Gendt!
28 juni - door Cornelis
Wat een gave wedstrijd, wat een fantastische sfeer en wat een geweldig publiek! Dit is de mooiste wedstrijd die ik ooit gedaan heb. Bij hoeveel wedstrijden loop je elke ronde honderd meter met kippenvel op je arm? In Gendt dus!
Het zwemmen ging lekker, met een zwemtijd van 13:37 kwam ik als 5e uit het water. Na de wissel lag ik in 4e positie.
Op de fiets reed ik de eerste 5 km in mijn eentje naar zwemmer Johnny Manders, waarmee ik samen verder kon fietsen. Na ongeveer 10 km kwam Menno Oudeman met een enorm tempo voorbij, ik heb geprobeerd bij hem aan te haken, maar na een halve ronde moest ik hem toch laten gaan. Toen ik mijn eigen tempo weer had opgepakt, zag ik bij het keerpunt dat Menno bij Eddy Lamers was aangesloten en samen zijn ze naar het wisselpunt gefietst. Met een fietstijd van 01:02:24 heb ik ruim 39,5km/u gefietst, dit kwam mede dankzij de wielen die ik van Michiel had geleend.
Na de wissel had ik een achterstand van 2 minuten op Eddy en Menno. Ik kon meteen een lekker tempo pakken en kwam steeds dichterbij. Onderweg stonden veel mensen langs de kant met sponsen en bekertjes water waardoor ik lekker koel kon blijven en ik dus weinig last heb gehad van de warmte. Er moesten vijf rondjes gelopen worden en vooral op de weg richting de finish stond ontzettend veel publiek . Je hoort zoveel mensen je naam roepen en je aanmoedigen, dat je er kippenvel van krijgt. Ik heb enorm genoten!
Met de laatste ronde te gaan was het gat met Eddy te groot om nog dicht te krijgen, dus heb ik op mijn gemak de wedstrijd afgemaakt. Met 01:53:17 op de klok kwam ik binnen op een 4e plaats overall en een 1e plaats in mijn categorie. Ik heb op deze manier een fantastisch debuut gemaakt op de ¼ afstand, en heb het idee dat dit mij toch nog iets meer ligt dat de 1/8e. Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij! Organisatie, vrijwilligers en supporters bedankt!
Stein is niet fijn
24 juni - door Evert
Stein is niet mijn wedstrijd. Dat merk ik al 2 jaar achter elkaar en bleek ook dit jaar weer zo te zijn. Over de wedstrijd kan ik kort zijn. Zwemmen net 10 seconden te kort voor de kopgroep, fietsen niet super en lopen onder de maat. Totaal 9e, 8e Nederlander en 4e in de categorie onder 23jaar. Over het zwemmen ben ik tevreden, vorig jaar zat ik er nog een stuk verder achter dus de progressie zit er goed in. Ook geeft dit vertrouwen dat ik internationaal goed mee kan in het water. Wel jammer natuurlijk dat ik er nog net niet bij zat…
Het lopen en fietsen gingen de vorige wedstrijden een stuk beter. Waarom het nu niet lukte blijft een beetje de vraag. Het heuvelachtige loopparcours kan hier iets mee te maken hebben. De trainingen draaien allemaal goed dus in de komende wedstrijden heb ik het volste vertrouwen.
Stein is fijn
21 juni - door Cornelis
Het NK in Stein, ik had er niet zoveel zin in. Triathlon Stein is een wedstrijd waar ik voor mijn gevoel nooit echt goed heb gepresteerd. Daarbij komt dat het zwemmen, mijn minste onderdeel ook nog in die vieze haven is. Na mijn overwinning in Hengelo vorige week (lees: “Winst en parcoursrecord in Hengelo!”) had ik het vertrouwen dat het goed zat met de vorm en kreeg ik er toch steeds meer zin in. Alles zou staan of vallen met het zwemmen omdat het een stayerswedstrijd was.
Na een chaotische zwemstart, kon ik redelijk doorzwemmen zonder hinder van iemand te hebben. Met nog 300 meter te gaan, zat er een groepje van vijf man voor me. Daar heb ik me op gefocust en het gaatje iets kleiner gekregen.
Na een redelijke wissel, waarin ik concurrent Juul van de Kruijs naast mij zag wisselen, ben ik snel de fiets gestapt en heb de eerste 2 kilometer, in me eentje, volle bak gereden. Hierna vond ik, als langzaamste zwemmer, de aansluiting in een groepje. Juul had de aansluiting net gemist en moest alles in zijn eentje fietsen. Dat gaf wel aan dat ik geen seconde langzamer had moeten zwemmen. Ik lag dus tweede in de race (in de categorie H18) met niemand anders uit deze categorie in de groep. Helaas werd er in de groep niet doorgereden. In plaats van gewoon hard koersen, waren er verschillende ontsnappingspogingen en hoewel deze jongens in een andere categorie uitkwamen, heb ik toch heel veel gaatjes dicht gereden. Achteraf gezien was dit misschien onnodig verspilde energie, maar op dat moment kon ik er niet tegen dat er iemand weg reed.
Na al aardig wat energie te hebben verspild, kon ik na een snelle wissel tegelijk met vier andere jongens vertrekken. Er werd gelijk erg hard vertrokken, dus ik moest veel geven om mee te gaan. Na een kilometer lieten twee andere jongens lopen, en liep ik samen met Olivier Schäffers (Categorie H16) alleen verder. Bij de eerste serieuze klim voelde ik dat ik met fietsen toch te veel heb gegeven, en moest ik de sterk lopende Olivier laten gaan. Met een tweede looptijd van 17:05, en een eindtijd van 1:02:53 kwam ik als 2e in de categorie H18 over de finish en kreeg ik mijn vijfde NK medaille!
Nu heb ik 3 bronzen en 2 zilveren medailles op mijn naam staan. En zoals je begrijpt, mist er nog één (de allermooiste) kleur… Wordt vervolgd? Ik hoop het!
Verslag Evert volgt later deze week…
Ironman op zee, part 2
17 juni - door Diederik
Veel van jullie weten het waarschijnlijk al, maar ik ben niet in Nederland om het ‘normale’ leven weer op te pakken. Op het moment dat mijn vliegtuig vanaf Auckland via Kuala Lumpur naar Amsterdam vloog was ik aan boord van de 14 meter lange catamaran Sol Maria, geankerd in de Kermadecs, de meest noordelijke, onbewoonde eilanden van Nieuw Zeeland.
Tijdens mijn verblijf bij de Duncan’s in Auckland heb ik Gavin, Lica en Shae Morris leren kennen, de voormalige buren van de Duncan’s. Gavin, Lica en Shae hebben zichzelf 2 tot 5 jaar de tijd gegeven om met hun boot rond de wereld te varen. En ze waren opzoek naar crew die hun helpt zeilen naar de Kermadecs, de verschillende eilandgroepen van Tonga en Fiji. Laat ik nou afgelopen najaar wat ervaring hebben opgedaan aan boord van de Chaika in de Middellandse Zee. En ik kan het heel goed vinden met Gavin, Lica en Shae dus al snel kreeg ik de vraag of ik interesse had om een stukje te gaan varen, ik heb ook wel geluk hoor!
De keus was eigenlijk niet zo makkelijk als het lijkt: tropische eilanden, witte stranden, blauw water en palmbomen zijn natuurlijk onweerstaanbaar maar na de Ironman in Taupo en mijn kwalificatie voor Hawaï was ik eigenlijk super gemotiveerd om in Nederland te knallen op de NK’s halve en lange afstand. Met de Ironman in Taupo had ik een goede basis gelegd vroeg in het seizoen en de zuidelijk halfrond zomer was ideaal om me verder goed voor te bereiden.
Afgelopen jaar heb ik samen met Evert een aantal onvergetelijke weekenden gehad in de Bundesliga in Duitsland. En daar ontzettend leuke mensen leren kennen en ik keek er erg naar uit om ook in Duitsland weer mee te draaien op het hoogste niveau.
Maar als er eenmaal zeewater door je aderen stroomt is het moeilijk om hier vanaf te komen. De brede horizon, wind in m’n haar, de gigantische sterrenhemels, voort geblazen worden door de wind en het ontdekken van nieuwe werelden waren voor mij goede redenen om deze kans te grijpen. Volgend jaar zijn er weer dezelfde wedstrijden, concurrenten en teamgenoten.
Nu heb ik geen vlucht meer terug naar Nederland, ik kon niets wijzigen of verzetten. Ik heb dus letterlijk 800 euro in het water gegooid. Finishen onder 10 uur op Hawaï blijft mijn grote doel dit seizoen, maar waar ik me ga voorbereiden en wanneer ik terug naar Nederland kom blijft ook voor mij een vraag. Ik heb een simpel weblogje opgezet zodat ik iedereen een beetje op de hoogte kan houden van mijn belevingen in de Pacific: www.thetykes.com
Winst en parcoursrecord in Hengelo!
13 juni - door Cornelis
Triathlon Hengelo is een jaarlijks terugkerende wedstrijd voor mij. Nadat ik vorig jaar 2e overall werd achter Roland Besselink, wist ik dit jaar wel als eerste de finish te passeren. Met een eindtijd van 55:20 was ik sneller dan het parcoursrecord (55.36), dat werd gevestigd in 1999 door Eddy Lamers.
Het zwemmen ging niet zo lekker. In Hengelo mag je gewoon in de baan gaan liggen waar je wilt, en omdat ik ‘pas’ 10minuten van te voren bij het zwembad was, waren baan 1 t/m 4 al bezet, en ik moest dus plaats nemen in baan 5, tussen een aantal langzamere zwemmers. Na goeie wissel zat ik uiteindelijk als 2e op de fiets en kon ik al snel de koppositie overnemen.
Met het fietsen kwam er een groepje van 3 man mij voorbij, hier heb ik lekker bij mee kunnen fietsen. Ik wist dat Roland Besselink langs zou komen, maar het duurde erg lang. Met nog 2km te gaan kwam hij hard aangereden. Ik plaatste een versnelling en ging als enige mee, tot in het parc-fermé.
Na weer een erg snelle tweede wissel had ik 10seconden voorsprong op Roland Besselink, en heb flink tempo gemaakt. Na 2,5km, keek ik op mijn klokje en zag dat het parcoursrecord erin zat. Ik bleef dus pushen om het tempo vast te houden, met resultaat! Toen de klok stilstond op 55:20 wist ik het zeker: Het parcoursrecord staat vanaf nu op naam van Cornelis Scheltinga.
Holländer läuft zum Sieg
10 juni - door Evert
Triathlon – Schelinga Evert wint korte afstanden de concurrentie in Harsewinkel
Veel finishers op de 23e Pflueger-Triathlon in Harsewinkel waren uitgeput aan de finish in de knie, de meeste liepen direct door naar de concessie staan. Slechts een trotseerden de hitte en keek gisteren na de race zo vers als voorheen: Evert Scheltinga, een 22-jarige Nederlander, die begint voor Bayer Uerdingen 05 gebracht soevereine overwinning op de olympische afstand. 1-40-10 km voor hij nodig 1:48:50 uur en was daarmee 1:46 minuten resteren in de vierde inkomende Gütersloher Ingmar Lundström.
Normaal gesproken gaat Scheltinga voor de tweede-divisie team Uerdinger bij de start. Gisteren, de fysiotherapeut verplaatst van de ene lagere klasse Arnheim vrijwillig te brengen in de NRW-Liga naar Nederland voor de Sprint Kampioenschappen in vorm. “Hij is een uitzonderlijke atleet en het is een eer voor ons om te kunnen beginnen met hem,” zei Marcello Ruiz. Bielefeld’s trui in 2005 was ook tevreden over de overwinning in de Hoofdklasse-ploeg klassement, want met de winnaar van vorig jaar Uwe Kappelhoff (1:49:31 uur), de volgende Uerdinger kwam op de tweede plaats. “Ik ben de betere loper,” Scheltinga wist al de snelste zwemmer, dat hij make-up zou de minimale residu na de fiets locker. Kappelhoff kon zich troosten met de winst van de NRW meester.
Bron:www.nw-news.de/
Gas geben und Spass machen 2
16 mei - door Evert
Afgelopen donderdag heb ik een trainingswedstrijdje gedaan in Westervoort. Het was voor de 2e keer dat er bij sports planet een triathlon georganiseerd werd met keuze uit een halve of een kwart. Een leuke wedstrijd, goed georganiseerd en veel bekende die meededen. Ik startte op de kwart en heb er echt een training van gemaakt. Nog wel even hard gezwommen, maar daarna gewoon lekker gefietst en gelopen zonder me zelf moe te maken. Wel was dit nog snel genoeg voor de overwinning. Op de halve won trainingsmaat Eddy Lamers.
3 dagen later mocht ik weer van start voor onze Deutsche Freunden van Bayer Uerdingen in Gladbeck. Dit was een teamwedstrijd, meetellend voor de NRW-liga, waarbij je met 4 man start en zo snel mogelijk met elkaar de finish moet bereiken. Dit ging bij ons zo goed dat we de snelste tijd van de dag neerzetten en zo mocht ik voor de 3e keer in een week op het hoogste podium plaatsnemen.
Revanche!
14 mei - door Evert
Ook dit jaar stond de UT triathlon als seizoensopener op mijn wedstrijdkalender. Nadat we vorig jaar niet in de finale kwamen omdat we een man te weinig hadden beloofde ik het volgende jaar terug te komen met een voltallig team; en wat voor een team! Samen met Stefan van Thiel, Uwe Kapelhoff (D) en Bastian Balczer (D) vormden wij Team Bayer Uerdingen.
De tijden van je ploeggenoten in de ochtendserie (1/16e triathlon) bij elkaar opgeteld bepaald de startvolgorde (wel/geen finale) in de middagserie, welke over een 1/8e triathlon gaat. ’s Ochtends werd ik 3e in de ochtendserie achter een ontketende Edo van der Meer en Almere winnaar Georg Potrebitsch. Stefan werd 4e, Uwe 8e en Bastian 30e. Onze tijden bij elkaar opgeteld waren genoeg voor een finale plaats.
In de middagserie starten we 25sec achter PV Witten1 en 13 sec achter het Davilexteam, 8 seconden na ons starten PV Witten2. Beide teams van Witten en het Davilexteam zwommen iets harder dan wij, en we kwamen als 4e uit het water. Op de fiets namen we gelijk de 3e positie over. Voor ons vloog het Davilexteam met de zeeuwse brommer, Cesar Beilo, op kop over het parcours en wisten zij een voorsprong van ruim een minuut te nemen op ons. Daar achter wisselde PV Witten met 35 seconden voorsprong als 2e. Wij wisten dat wij het sterkste loopteam hadden en begonnen volle bak aan de afsluitende 5km. Iedere ronden kwamen we dichter en dichter bij onze voorgangers om in de laatste 500m over beide teams heen te gaan. Het was een prachtige en bloedstollende finale die wij uiteindelijk met 3 seconden verschil wisten te winnen.
PR na 2 weken trainen
20 april - door Cornelis
Omdat ik een knieblessure heb gehad, heb ik lang geen wedstrijden gedaan. Door het schitterende weer van afgelopen weken begon het weer te kriebelen. Dinsdag voor de wedstrijd besloot ik dat ik wel wilde lopen die vrijdag bij de 5km Avero Talentenloop in Hardenberg (op dat moment was ik net weer één week in training). Omdat we, van het Seven Hills Running Team, een uitnodiging van de organisatie hebben gehad leek dit mij een prima wedstrijd om te kijken hoe ik ongeveer liep. Ik verlangde naar de spanning voor de wedstrijd. Het startschot waarop je los mag. De aanmoedigingen langs de weg. Het voldane gevoel na de wedstrijd.
De omstandigheden waren ideaal, lekker weertje, zonnetje erbij, en heel Hardenberg was uitgelopen om naar mij en de overige 2000 deelnemers te kijken. Van te voren had ik besloten om niet volle bak te gaan, dus ging ik voor de start op de 3e rij staan. Een prima keuze, omdat na het startschot iedereen als een gek vertrok. Ik pakte gelijk mijn eigen tempo en liep de eerste 500m een beetje achterin het veld. Ik kon van groepje naar groepje lopen en zo haalde ik steeds meer mensen in.
Na een perfect opgebouwde race kwam ik onder het finishdoek door in 16.43; een PR op de weg! Hier was ik uiteraard erg blij mee, omdat ik niet had verwacht dat ik, na mijn blessure, al op dit niveau zat. De wedstrijd werd gewonnen door Guus Reyngoud, die in de finale de eindsprint won van teamgenoot Joost van den Ende.
De zomer komt eraan!
8 april - door Cornelis
De zomer, wat verlang ik ernaar! De tijd van het fietsen in korte mouwen. Niet langer meer die dikke winterjas aan, maar gewoon lekker in t-shirtje over straat. Heerlijk! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de openwater trainingen (zie video) en wedstrijden die eraan zitten te komen!
Met de trainingen gaat alles prima. Wat lopen betreft heb ik helaas een achterstand opgelopen door een knieblessure waar ik net van ben hersteld, maar ik heb veel vertrouwen dat ik komende maand weer op niveau kom.
Mijn wedstrijdplanning is nog niet helemaal rond. Ik heb me ingeschreven voor mijn eerste 1/4e triathlon in Gendt. Dat is dé triathlon uit de omgeving. Veel publiek, veel bekenden, mooi parcours en… een mooie kersenkonining.
De zomer, wat verlang ik er naar! Hier rechts een video die ik vorig jaar, aan het einde van het seizoen, van Evert heb gemaakt tijdens een openwater training in Maurik.
Ga achterover zitten in je stoel, start de video op fullscreen, geniet van de beelden, geluiden en voel de magie.
Trainingsstage Oman + NK cross
17 maart - door Evert
Op uitnodiging van Rob Barel ben ik op trainingsstage geweest in Muscat, de hoofdstad van Oman. Hier is Rob bondscoach geworden. Hij heeft de taak om de triatleten voor te bereiden op de Asian Beach Games die hier in December gehouden worden. Ik mocht overkomen om hem hierin te ondersteunen en als sparringpartner voor de atleten te dienen. Afijn, 3 weken lang hard trainen onder het kritische oog van de grootmeester zelf… Zo’n kans moet je met beide handen aangrijpen en dat heb ik ook gedaan.
Aangekomen in Muscat werd me gelijk duidelijk dat dit een ideale plek is voor een trainingsstage; Ik verbleef op het sportcomplex met aan de ene kant van het gebouw een zwembad (25 en 50m bad) en aan de andere kant de atletiekbaan.. Ook is er goed onverhard te lopen, elke dag zon en een tempratuur van zo’n 25 tot 30 graden… Ik heb ook wel geluk hoor!
Het enige min puntje is de drukte in het verkeer. Dit in combinatie met roekeloos rijgedrag (getuige de auto van rob die zowel aan de voor als achterkant een stukje in elkaar gedrukt is) zorgt ervoor dat je altijd heel erg goed moet uitkijken. Maar eenmaal buiten de stad valt er heerlijk te koersen, en dit heb ik ook gedaan. In 3 weken tijd ongekend veel gedaan (3 keer trainen per dag) en veel geleerd van Rob. Heerlijk om een stukje winter te ontduiken.
Eenmaal teruggekomen was het wel weer erg wennen aan de kou. Ook nog afgelopen zondag meegedaan aan het NK cross. Een zware wedstrijd door de vermoeidheid van de stage maar wel tevreden met een 28e plek. En waar we het voor deden… Een 3e plek in het Teamklassement met het Seven Hills Running Team!
Dude, are you kidding me?
7 maart - door Diederik
Zit nu aan het bier met stijve benen rug, nek en armen. Een zware medaille om m’n nek en een finisherstshirt verklaren de reden. Gister ben ik gefinisht in de Ironman Nieuw Zeeland in Taupo met een tijd van 9:48:33. Het was alleen niet wat ik gehoopt had wat het zou zijn, maar daar is ook een(ranzige) verklaring voor.
De dagen voor de wedstrijd waren ontspannen, donderdag met Andy, Vinnie en de kids afgereisd naar Taupo en ’s avonds naar het Carbo Diner. Midden tijdens de foto-slideshow van de allereerste, officiële triathlon op Hawaï van Dave Orlowski, kwam Robin ‘Buffel’ den Oudsten de zaal binnen. Robin is hier in NZ om rond te reizen en wat te werken. Tijdens de IM was hij vrijwilliger en kwam mij opzoeken tijdens het diner. Na afloop zijn we samen nog even blijven zitten en hebben een aantal van de biertjes van de pro’s opgedronken. Nadat het personeel vertrokken was en wij alle overgebleven brownies opgegeten hadden gingen we naar huis. Vrijdag weinig gedaan, 20 minuutjes gezwommen, fiets ingecheckt en Flight of the Conchords gekeken. Op tijd naar bed en niet teveel nadenken over de wedstrijd.
Raceochtend heeft veel nadelen, maar ook voordelen: na 1 week tijd eindelijk weer koffie! En natuurlijk versgebakken carbo cake. Om 6.30 stond ik bij de start, het was nog redelijk donker en ik was er klaar voor. Vooraan gestart en meteen een goed ritme gepakt en de juiste voeten gevonden om te volgen. Na weinig energie te hebben verbruikt en 52:30 stond ik op de kant, prima tijd als het mij vraagt. Wissel naar het fietsen ging prima, hulp bij het uittrekken van m’n wetsuit, nummer om en gaan! Eerste 90km in 2:26. Erg tevreden en hartslag was goed. 2e ronde was er aanzienlijk meer wind, en dat was ook goed te voelen. Overal over de weg lagen bladeren. M’n voorwiel hield het goed. Er was 1 afdaling waar ik uit m’n ligstuur moest om niet van de weg geblazen te worden. Heuvel op heb ik de groep laten gaan en gekozen om mijn eigen ritme en hartslag te rijden. Helemaal alleen kwam ik aan in T2. Dat heeft opzich ook wel wat. Fietstijd was 5:02:31. Helm af, loopschoenen aan en weg. Eerste 20 km ging prima, alles netjes op schema, en nadat de eerste atleten het keerpunt gepasseerd hadden kon ik zien in welke positie ik lag: 15e. Door de wind had ik al in de gaten dat een eindtijd onder de 9:15 er niet meer inzat. Ook op het loopparcours speelde de wind een rol.
Tot nu toe ging alles goed, maar er ging iets heel belangrijks fout. M’n darmen waren wat onrustig en daar moest ik iets aan doen. Bij een van de verzorgingsposten rende ik een dixi in. Ik heb lang nagedacht over de volgende zin, maar ik kan het eigenlijk niet op een andere manier brengen dan dat ik met ontzettend veel pijn, een gedeelte van m’n ingewanden en een heel hoop bloed uitscheet. Vanaf dit moment ging het fout. M’n darmen bleven onrustig en dat ging samen met een ontzettende hoeveelheid pijn. Hardlopen ging best goed maar bij elke spastische beweging van binnen moest ik inhouden. Ik begon ook aan de oorzaak te denken, en dat was waarschijnlijk de gels, sportdrank en cola. Vanaf dat moment dus niks van deze essentiële voeding, maar wandelend bij elke verzorgingspost chips, chocola en water. Na de desastreuze toilet stop volgden er nog 4, en meer details lijken me overbodig. Wat was ik jaloers op de kitesurfers op Lake Taupo, de toeschouwers, de vrijwilligers en de andere atleten die niet het probleem hadden wat ik had.
Uiteindelijk bereikte ik de finish na een marathon van 3:47:18. De EHBO adviseerde me om voorzichtig te zijn met eten en om een dokter op te zoeken als de pijn na een paar dagen nog niet over was. Niet echt best, en om reëel te dacht ik dat ik 0 van mij 3 doelen bereikt had. De massage voelde goed en de soep was lekker maar erg voldaan voelde ik me niet. Vinnie finishte in 12:04:05. Een dik PR maar ze had graag onder de 12uur willen finishen. Ik weet zeker dat dit er de volgende keer wel van komt. Andy had ook een prima dag, verloor alweer van z’n vrouw maar dat is redelijk normaal geworden, en finishte in 12:47:12.
Gisteravond veel ijs gegeten, 2 biertjes gedronken en ontzettend vast geslapen. Vanmorgen fiets opgehaald en naar het IM hoofdkwartier om de uitslagen te bekijken. Ik was in de veronderstelling dat ik me niet gekwalificeerd had voor Hawaii, en ik vond eigenlijk ook niet dat ik het verdiend had. Ik kan veel beter. Tijdens de uitreiking van de slots werd plotseling mijn naam omgeroepen door Mike ‘the voice of Ironman’ Reily. Voor een volle zaal met atleten moest ik ineens beslissen of ik naar Hawaii wilde of niet. Toen ik hem vroeg of ik er even over mocht nadenken was zijn eerste reactie: “Dude, are you kidding me”? En na een nog wat langere stilte: “is that a yes or a no?” intussen werd me van alle kanten in de zaal “go!” en “take it” toegeroepen. En ja, waarom ook niet? Ik bedoel, de financiën roepen keihard nee, maar verder is er geen enkele reden waarom ik het niet zou doen. En als ik dood ga blijft er vast wel wat geld op m’n bankrekening achter, dus dat geef ik dan bij deze uit. Kona en ik hebben nog wat unfinished business, en deze rekening maken we in oktober op!
Nog 1 weekje
3 maart - door Diederik
Morgen vertrek ik met alle Duncan’s naar Taupo, daar een stukje zwemmen in het meer. Gister een uur in de kayak gezeten en hier de lokale riviertjes verkend, ontzettend mooi! Donderdag nog een klein uurtje fietsen en wat zwemmen, vrijdag niets en zaterdag: pang! Koers! De weersvoorspellingen zijn niet heel goed, veel wind, 20 knopen vanuit het zuiden. Dat betekend dat de wind over de gehele lengte van het meer (bijna 50km) vrij spel heeft. En de golven zijn het grootst waar wij starten.
Op het fietsparcours is het in dat geval 45km wind mee, en vervolgens 45km wind tegen, en dat 2x. Erg ongunstig, vooral het laatste stuk terug naar Taupo in is relatief lastig. Een lange klim van ongeveer 8 kilometer. Ach ja, iedereen heeft dezelfde omstandigheden. Verder voel ik me goed en ben er wel klaar voor. M’n fiets is ook in orde (foto!) en ik heb m’n kilometers wel gemaakt.
Iedereen die me voor of na de wedstrijd wil spreken kan me bellen op mijn NZ nummer, een goedkope(re) optie is: bel met een vaste telefoon naar 0900 0584 (15 cent per minuut) na de welkoms boodschap draai je mijn mobiele NZ nummer: 00642102499420 en sluit af met en hekje (#). Het tijdsverschil is exact 12 uur. Als ik slaap neem ik niet op en tijdens de wedstrijd neem ik ook niet op, haha!
De zeiltrip van vorige week was erg gaaf, alleen maar wind tegen maar de kustlijn was echt fantastisch, dolfijnen gezien en een flink aantal vissen gevangen die vanavond de BBQ op gaan. De mensen met wie ik was vertrekken op 1 mei voor een rondje om de wereld. Zij hebben ook wel geluk hoor!
Misschien een leuk detail: zaterdag sta ik aan de start met 1251 andere atleten uit 39 landen waaronder een atleet van het eerste uur: Amerikaan Dave Orlowski was één van de 15 starters bij de aller eerste triathlon op Hawaii in 1978. Hij finishte als 3e. Orlowski deed opnieuw ‘eenmalig’ mee toen de Ironman op Hawaii 30 jaar bestond. Maar zoals bij velen werd hij (wederom) besmet met het triathlonvirus en probeert nu elke Ironman evenement op de wereld tenminste 1x gedaan te hebben…
Nog 2 weken….
24 februari - door Diederik
Na 2 maanden hard trainen sta ik over 2 weken aan de start van de Ironman in Taupo. Over mijn doelen zal niet geheimzinnig doen: kwalificatie voor Hawaii, top 20 overall en finishen onder 9u15. Qua eindtijd ligt het ook aan omstandigheden natuurlijk, en top 20 wordt lastig om in de gaten te houden want de pro’s starten 15 minuten eerder.
Afgelopen week heb ik terug gekeken hoe ik me voorbereid heb op de Ironman UK, en eigenlijk sloeg dat qua trainingsomvang nergens op. Gemiddelde trainingsweken van 14 uur, 200km fietsen in de week en mijn langste duurloop was 2u10. Toch aardig gefinisht, maar het verklaart ook waarom ik zo kapot was na afloop. Hiernaast (eindelijk) ook de video.
Deze week train ik al aanzienlijk minder dan afgelopen weken, volgende week nog een flinke stap terug en dan ben ik er helemaal klaar voor. Naast trainen ook nog een hoop andere dingen gedaan hier: naar het zomeroptrekje aan zee gefietst, 170km verderop. Daar een avond, nacht en ochtend gechilt. Afgelopen weekend een dag wezen varen met de boot van de fam, toen hardgelopen op Waiheke Island, gebbqt op het strand en dat soort dingen. Een keer wezen zeezwemmen met Andy, die vervolgens in zee z’n wetsuit uittrekt er bij de auto achter komt dat de sleutel in z’n mouw zat: hij heeft wel pech hoor! Interval training gedaan op de fiets met 8x Ironman New Zealand winnaar Cameron Brown. Gister Auckland City in geweest, Skytower in, en bij de Oakley shop m’n nieuwe zonnebril voor de helft gesponsord gekregen: Oakley Flak Jacket met VR28 Black Iridium Polarized glazen. Ik heb ook wel geluk hoor! Daarna nog even op het strand gelegen in Mission Bay, the place to be in Auckland!
Ik krijg net een telefoontje of ik zin heb om mee te gaan varen, een boot bezorgen van Puaunui naar Pine Harbour, zeiltrip van 2 dagen. Ik heb ook wel geluk hoor! Wetsuit mee en niet teveel zorgen maken over taperen. Regelmatig slapen gaat alleen wat lastig worden komende 2 nachten…
Parcoursverkenning in Taupo
15 februari - door Diederik
Het is alweer 15 dagen februari, maar in dit bericht toch nog even mijn vorderingen van mijn trainingen in Nieuw Zeeland. Het is hier ideaal, mijn zuidelijk halfrond ouders, broertjes en zusje zijn te relaxt en ik voel me hier afschuwelijk thuis.
Januari was mijn grootste trainingsmaand ooit, ik weet niet of februari dit record gaat breken, maar hier de cijfers:
Zwemmen: 37,9 km in 11u50
Fietsen: 1709 km in 57u20
Lopen: 233 km in 19u25
Totaal trainingsuren: 88u35
Mooiste trainingsrit was de laatste van mijn fietstocht op het zuidereiland: van Invercargill naar Wanaka, 183 km met 1465 hoogte meters in 5u37. Dat is een gemiddelde van 32.7 met daarin de Crown Range, de hoogst geasfalteerde, doorgaande weg in Nieuw Zeeland. De afdaling van 40km naar Wanaka was super, goede wegen en goed overzichtelijke bochten. Een maximale snelheid van 89 km per uur en de gehele weg een rugzak van 10+kg op m’n rug.
Afgelopen weken veel getraind, vooral fietsen gaat goed. Het meeste werk is inmiddels gedaan, vorige week een mooie tocht gemaakt naar een zomerhuis van deze fam. en afgelopen weekend ben ik in Taupo geweest om het parcours te verkennen. De temperatuur van het meer is goed, niet te koud. Je kan er goed zin zwemmen zonder het koud te krijgen dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Het fietsparcours is snel. De wegen zijn goed geasfalteerd en wanneer de wind gunstig is kan het een heel snel parcours zijn. Het lopen is ok, een paar lange heuvels met steile afdalingen maar omdat het een heen en weer parcours is doe je altijd alles beide kanten op.
Over 3 weken is het zo ver, komende week heb ik een trainingssessie met mister Ironman New Zealand: Cameron Brown! 8x winnaar in Taupo, 6x top 10 in Hawaii en aangezien duursport hier op een iets ander niveau bedreven wordt dan bij ons thuis wordt deze man op straat herkend, en om handtekeningen en foto’s gevraagd. Ik ben benieuwd!
Nederlands kampioen cross duathlon!
4 februari - door Evert
Als afsluiting van de eerste trainingsperiode had ik een weekje rust. Deze rustweek sloot ik af met het eerste NK offroad duathlon in Etten leur. Een erg leuke en goed georganiseerde wedstrijd waar ik vorig jaar ook aan mee gedaan had.
Vooraf had ik geen idee hoe sterk ik zou zijn na m’n rustweek. Ook wist ik na “de hel van Groesbeek” dat mountainbike niet mijn sterkste onderdeel is, dus erg hoge verwachtingen had ik niet.
Tijdens m’n uitgebreide warming-up voelde ik me al goed. Dat werd ook alleen maar beter omdat ik Cornelis 2e zag worden in de race bij de junioren, en trainingsgenootje Maya zag winnen in haar categorie. Wel ging ik nog even onderuit met de mountainbike maar daardoor wist ik ook gelijk dat die bocht glad was…
De eerste run over 6km liep gelijk erg makkelijk. Ik startte behouden en hield iedereen goed in de gaten. Al snel vormde zich een groepje met Nederlanders achter 2 snel gestarte Belgen. Het ging bij mij allemaal erg ontspannen. Op het moment dat er een stukje door een weiland gelopen moest worden wat erg lastig en slecht te belopen was liep ik slim langs het modderige gedeelte (dankzij een goeie verkenning) en sloeg daardoor een gaatje. Hier ben ik iets versneld en kwam zo als 1e Nederlander in de wissel aan.
Op de mountainbike verwachte ik dat ik snel zou worden ingelopen maar dat viel me alles mee. Na 1,5 ronde kwam leeftijdsgenoot Tim Dullaart voorbij. Ik moest hem in eerste instantie gelijk laten gaan en zag het meteen… Deze jongen kan mountainbiken! Even later kwam Wim Nieuwkerk ook langs. Ik bedacht me geen moment en pakte gelijk z’n wiel. “Meegaan en niet meer loslaten” dat ging er door me heen, en zo voerde ik het ook uit. In de 3e en laatste ronde van de 20km mountainbike ben ik helemaal stuk gegaan, maar ik bleef erbij. Ondertussen hadden we ook Tim weer bijgehaald en was er van achter uit nog een Belg aangesloten. Met z’n 4e wisselden we te gelijk. Wim was gelijk weg omdat hij niet van schoenen hoefde te wisselen en had een gat van 20 seconden. De afsluitende 3 km lopen werd een martelgang met mijn verzuurde benen van het fietsen. Ondanks dat kon ik toch een redelijk tempo pakken. Tim en de Belg Pani Embrechts liet ik al snel achter me. Wim liep een goede 2e run en heb ik niet meer terug gezien. Zo werd ik 4e in de wedstrijd, 2e Nederlander overall en 1e Neo-senior.
Uiteindelijk werd ik dankzij(?) de jury nog als 3e in de uitslagen gezet. Luxem Yeray (B) werd gediskwalificeerd omdat hij tijdens het lopen een schoen verloor en op 1 sok heeft doorgelopen. Dit was een klein smetje op de wedstrijd want deze DQ was nergens voor nodig… Ik zelf heb in Groesbeek (zie verslag “bosamateur” een stukje hier onder) ook een stuk zonder schoenen gelopen… Geen idee dat dit niet mocht, en totaal onnodig om hier een DQ voor te geven.
Maar al met al kon ik over mijn eigen wedstrijd erg tevreden zijn en heb ik toch maar mooi weer een nationale titel op mijn naam staan…
Door Cornelis:
De eerste wedstrijd van het jaar, verliep voor mij erg goed: Zilver op het NK cross-duathlon!
Ik startte in een veld met alle junioren en daar achter een recreatieve serie. Bij de junioren wordt altijd hard gestart, en ik besloot om mee te gaan. Na 100m te hebben gehad, had ik een goede 5e positie te pakken. Toen iedereen zijn eigen tempo begon te lopen, voelde ik dat ik iets kon doorschuiven. Al gauw liep ik als 3e achter Marco Akershoek en een loper van atletiek vereniging HAC: Tom Rademaker. Halverwege de tweede ronde versnelde Tom iets en moest Marco lossen. Ik voelde dat ik wel mee kon, dus sloot bij hem aan. Met zijn tweeën hebben we kop over kop gelopen tot in het parc ferme.
Op de mountainbike kwam in Marco mij in het eerste stuk al voorbij rijden. Ik kon zijn tempo niet bolwerken en moest hem laten gaan. Halverwege de eerste kwam ook Erik van der Heijden mij hard voorbij, en ook hem moest ik laten gaan. Ik moest van mezelf blijven knokken, en ik Marco kwam iets dichterbij. Op het moment dat ik me goed op hem kon oriënteren, maakte ik een stuurfout en moest ik van mijn fiets af. Snel er weer opgestapt en vol gas er weer vandoor. De rest van het fietsen kon ik niet veel dichterbij meer komen, en van achter kwam gelukkig niemand opzetten.
Na de wissel zag ik dat de achterstand op Marco (categorie H16) te groot was, en Erik (categorie H18) lag al helemaal ver voor me. Ik heb besloten om redelijk tempo door te lopen, want achter mij zag ik dat Richard Leemans op ongeveer 10seconden, en ik wilde die derde plek Overall niet verspillen.
Na 47:10min kon ik eindelijk moe en voldaan de finish passeren: Ik had mijn 4e NK medaille gewonnen!
Challenge Wanaka
28 januari - door Diederik
Vandaag alweer 2 weken geleden dat ik in Wanaka aankwam bij de familie Duncan. Zij hadden in Wanaka een huis gehuurd om vanuit hier deel te nemen aan de Wanaka Challenge, een hele triathlon uit de Challenge serie. De familie Duncan is niet bepaald een doorsnee gezin en vraagt om enige introductie. 7 kids, 2 ouders die beide besmet met het lange afstand triathlon virus en een groot eigen bedrijf dat rendiervlees exporteert. Niet bepaald een logische combi, maar toch een uiterst vrolijke, positieve en gezellige bedoeling!
Op Hawaii heb ik deze fam. leren kennen, zij reisde met dezelfde organisatie als ik. Vinnie, de mama, had zich in de Ironman Taupo (Nieuw Zeeland) gekwalificeerd voor de Ironman Hawaii. Op Hawaii na een zware race gefinisht in 13:22:35. De dag na de race ben ik wezen surfen met 6 van de 7 kids, mijn benen waren nog aardig intact vanwege m’n grote wandeltocht dus dat ging prima.
In Wanaka was het weer tijd voor een husband and wife battle: Andy vs. Vinnie. Met 6 kids als support een hele happening over wie thuis de dienst uit mag maken tot de volgende battle. Vinnie had nog nooit verloren.
Voor mijzelf stond er wat anders op het programma. Na de diverse lange ritten op de fiets was het tijd om wat meer aandacht te besteden aan het lopen en zwemmen. Vrijdag 1 ronde van 21 kilometer over het officiele parcours van de Challenge gelopen. Afschuwelijk mooi, langs het meer en de rivier op, kraak helder, turquoise blauw water, alles onverhard, hier en daar wat heuvelachtig, soms single track. Ik zou al deelnemen als zwemmer in de halve teamtriathlon, maar toen ik dat loopparcours zag wilde ik meer.
Raceday
De ochtend van de race toch wat stramme benen van de 24 km van de dag ervoor, om 7:00 Andy en Vinnie zien starten in een startveld van ongeveer 150 man met mijn nieuwe held Richard Ussher. Om 9:15 mocht ik zelf 2 kilometer in het 14.8 graden koude water zwemmen. Na 26:15 stond ik met hartslag 200 in de wisselzone met verkrampte kuiten van de loopbrug over de weg. Toen m’n fans Freddie en Frankie opgezocht en terug naar het huis, ontbijten, omkleden, zonnebrand op en weg.
Compleet achter in het veld het officiële fietsparcours op en toch wat geprofiteerd van de verzorgingsposten. Na 90 km in 2:34 was ik weer thuis. Loopkleren aan, en weer weg: een rondje officieel parcours met als uitdaging het inhalen van mijn teamgenoot Lenn. Mijn kilometers gingen rustig, zonder moeite, op Ironman tempo: 4:30 / 4:40. Blijkbaar heb ik bij kilometer 14 Lenn ingehaald, maar hij liep incognito met pet en wit gezicht van de zonnebrand, pas bij het korte heen en weer parcours zag ik hem. Toen ingehouden, en in de laatste km met Lenn en Roger (onze fietser) over finish. Eindtijd van 5:47:27 en een 20e plek.
Normaal gesproken is Andy voor Vinnie uit het water, maar door de kou had Andy het moeilijk en kon Vinnie direct de leiding nemen. Op de fiets bouwde ze die alleen maar verder uit en ondanks enkele verkoelende pauzes in het meer kon ze die vasthouden tot aan de finish. Eindtijd Vinnie: 13:09:28. Andy had het vooral tijdens het lopen moeite met de hitte en finishte in 14:11:40. Winnaar was Richard Ussher in een tijd van 8:34:41.
Na de Wanaka Challenge ben ik met de Duncan’s naar Auckland gevlogen, toen ik ‘thuis’ kwam was ik het eerste uur sprakeloos. Zo’n groot huis heb ik nog nooit live gezien. Je moet ook wel een aardige crib hebben met 7 kids, maar dit is echt extreem. Ik heb ook wel geluk hoor: zwembad, bar bij zwembad, 41graden jacuzzi, tennisveld, uitzicht op zee, fitnessruimte, wrestle room, hangmat, trampoline, bioscoopachtig grote tv, schommelbank, huge camper, gitaar, drumstel en last but not least: ik heb m’n eigen caravan voor al m’n zooi en bed. Het eerste waar ik aan moest denken was een wekelijks terugkerende quote van Hollandse Krijgers: “waar zijn we nu dan weer beland…”maar dit keer in een geheel andere context. Owja, de oudste, Hannah, is momenteel in Australië en ik mag d’r auto gebruiken, ik heb ook wel geluk hoor!
Ben nu dus anderhalve week bij de Duncan’s in huis en het is echt super. Mijn tijdelijke broertjes en zusjes zijn ontzettend cool en de omgeving is fantastisch om te trainen. Qua zwemmen kan ik kiezen uit 25 of 50 meter binnen of buitenbad. Één van de 25mtr binnenbaden is zelfs gratis, en bij alle baden kan je de gehele dag terecht, altijd lijnen en vooral bij de 50 meter buitenbaden hoef je de baan met niemand te delen. Binnenkort meer over trainingen, maandtotalen en ervaringen hier! Van de mensen thuis begrijp ik dat het goed winter is bij jullie, ik heb het met jullie te doen, en zal er wel extra van genieten hier, haha!
Nieuw Zeeland
20 januari - door Diederik
Ten tijde van schrijven bevind ik me in Wanaka, Otago, Nieuw Zeeland! Ik heb ook wel geluk hoor. Op 31 december vloog ik met fiets en al via Singapore en Auckland naar Christchurch op het zuider eiland van Nieuw Zeeland. 4 maanden ben ik niet in Nederland te vinden en zal ik me aan de andere kant van de wereld vermaken met trainen, racen, reizen, chillen, trainen, racen, chillen, werken, trainen, zomer vieren, bruin worden, chillen, trainen, reizen en al dat soort dingen waar ik totaal niet van hou.
In Christchurch had ik een date met Peter Kindervater, tevens onze wetsuit sponsor via triathlonwinkel.nl. Echt een onwerkelijke situatie om na 36 uur reizen Peter aan de andere kant van de wereld tegen het lijf te lopen in een tot hostel omgebouwde gevangenis. Met Peter in de daarop volgende dagen flink getraind.
7 januari moest Peter weer toegeven aan het ‘echte’ leven, en vloog terug naar Amsterdam. Ik had in de dagen daarvoor een interessante fietsroute uitgestippeld. Mijn bagage kon bij Andy en Liz blijven, familie van Vinnie en Andy Duncan, daarover later meer. Met een klein rugzakje en een dikke portemonae vertrok ik op 7 januari voor de eerste etappe van mijn Tour de New Zealand:
Etappe 1: Christchurch to Geraldine: 168 km
Samen met Andy de eerste 80 km afgelegd, gedeeltelijk in de regen en daarom wat bakjes koffie gedronken in een café. Na afscheid te hebben genomen van Andy, m’n iPod op en nog 3 uurtjes alleen verder. Prachtige omgeving, uitgestrekte, groene heuvellandschappen en ontzettend veel verbaasd kijkende koeien, herten, schapen en lama’s. Begin van de avond in het hostel aangekomen en na een pasta maaltijd vroeg naar bed!
Etappe 2: Geraldine to Omarama: 167 km
Op tijd opgestaan en met enigszins stijve benen de fiets weer op. Eerste uren voornamelijk opwarmen, het was niet echt warm. Wel lekker achter 2 sjofels kunnen stayeren voor ruim 10km, na Canterbury te hebben verlaten fietste ik McKenzie Country in, gematigd heuvelachtig landschap met veel open vlaktes, en vooral veel tegenwind! Lunchpauze na 90km met uitzicht over Lake Tekapo, en snel weer verder want er was regen op komst. Na 167km bij het hostel aangekomen, ergens tussen Twisel en Omarama. Groot landhuis met prachtig uitzicht over de heuvels en al het vee in de weides. Wederom vroeg naar bed.
Etappe 3: Omarama to Queenstown: 186 km
Dit keer nog vroeger weg, langste etappe tot nu toe! Eerste 45km heuvel op, de Lindis Pass door. Een gewaagde, zware route volgens vele andere fietsers met weinig mogelijkheden tot revalitering maar aangezien ik gemiddeld 2 keer zo hard fiets maakte ik me daar niet echt zorgen over. Na 90km een warme chocolade muffin met koffie in een zeer klein gehucht. Hier ontmoette ik 3 Nederlandse vrouwens die net als ik op weg waren naar Queenstown, en ze wilde mijn tas wel meenemen. Telfoonnummers uitgewisseld en pang! Koers! Zonder rugzak vloog ik over de weg. Eerste half uur 22km, na 1 uur 40.6km! Dat was echt heerlijk, beetje wind mee, dat wel. Ietsje later een wat oudere man op een racefiets ontmoet, die liet me de touristische route naar Queentown zien, in plaats van de highway. Super mooi! Voor dit soort dingen ben ik hier: prachtige uitzichten, snelstromende rivieren, fantastische golfbanen en nog veel mee van dat soort dingen. Na 186km in 6u07 m’n rugzak opgehaald en uitgeput m’n bedje in.
Rustdag
Gister een Duitse ex-triathleet ontmoet: Markus Ross (9:09:34 in Almere 2004), ik kon een lift krijgen naar Milford Sound, een van de meest spectaculaire natuurgebieden van NZ. ’s Ochtends een uurtje gelopen en toen met Markus naar Milford. Toch nog 300km verderop. Hoe ik terug zou komen wist ik nog niet… Het weer was niet zo best maar eenmaal in Milford scheen te zon en heb ik een cruise geboekt. Terug met 4 verschillende mensen mee gelift. Was erg koud aan de kant van de weg, en gezellig bij al die verschillende mensen in de auto. Ik heb ook wel geluk hoor!
Etappe 4: Queenstown to Kingston: 47 km
’s Ochtends in de regen en wind vertrokken, het doel was Invercargill, het totale zuiden van het zuiden. Na een uurtje kreeg ik al wel door dat dit niet echt haalbaar was. 190km wind en regen tegen was niet echt iets om naar uit te kijken. Ook qua kleding was ik hier niet op voorbereid. Na 1u30 kwam ik totaal onderkoelt aan in Kingston. Kon m’n vingers niet meer bewegen en m’n tenen waren wit en blauw door elkaar. Na een kop koffie een hutje geboekt op een camping en een warme douche genomen. ’s Avonds 1 liter ijs gekocht en m’n eenzaamheid in dit gehucht zonder enig vorm van vermaak of winkels weg gegeten. Een bus geboekt voor de volgende dag naar Invercargill te reizen. Daar 2 dagen gewerkt voor Grant, een triatleet die ik op Hawaii ontmoet heb.
Etappe 5: Invercargill to Wanaka: 183 km
Om 4u45 door Grant ruim 30km naar het noorden gebracht, anders was het te veel om te fietsen. Eerste half uur door het donker, en de eerste 2u30 door de regen. Gelukkig was ik nu beter voorbereid met een poncho en plastic zakken over m’n schoenen. De wind kwam van achter dus dat was heerlijk fietsen. Als toetje van de dag de Crown Range over. Van 100 naar 1100 meter in 20km, vervolgens een 40km downhill naar Wanaka! Heerlijk gefietst. En om 13.00 mezelf bij de familie Duncan gevoegd. Eind deze week meer over deze opper coole familie en de Challenge Wanaka!
Verlaat kerstcadeautje
5 januari - door Evert
Na veel positieve reactie op de logboeken van 2009 hebben we besloten om jullie ook de logboeken voor het jaar 2010 te geven. Lekker makkelijk bijhouden wat je gedaan hebt in trainingen, en erg leuk om te vergelijken met voorgaande jaren als je het logboek al meerdere jaren bijhoud… Veel plezier ermee!
Cornelis, Diederik en ik hebben op 3e kerstdag nog een wedstrijdje gelopen in Pannerden. Daar wordt ieder jaar 4 weken achter elkaar de dijkencross georganiseerd en eigenlijk doen wij er altijd wel eentje mee voor de fun. Het was voor Cornelis zijn debuut op een 10km. Dat 10 km wat anders is dan 5 heeft hij gemerkt.. De laatste kilmoters waren erg zwaar voor hem. Ondanks dat Finishte hij in een mooie tijd van 35.43. Diederik kwam binnen in een tijd van 34.36 en mag hier erg tevreden over zijn na z’n rustperiode.
Ik zelf heb echt als een training gelopen en streed in een groepje van 4 om de 3e plek. Ik vond het niet nodig om er een zware wedstrijd van te maken en bleef lekker in het groepje meelopen tot de laatste kilometer. Hier versnelde ik en werd 3e in een tijd van 33.15.
Dit weekend doe ik mee aan het combi-klassement in Egmond. Dat houd in dat ik op zaterdag de mountainbikewedstrijd Egmond-Pier-Egmond fiets en een dag later de halve marathon van Egmond loop.
Diederik zat met de jaarwisseling in het vliegtuig richting Nieuw-Zeeland. Meer bericht daarover in komende weken.