Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!

Geen Hollandse Krijgers meer op Veronica!

17 september - door Diederik

Veronica heeft per direct besloten om Hollandse Krijgers niet meer uit te zenden. Dit in verband met de tegenvallende kijkcijfers. Het is een te mooi en kostbaar programma om voor een beperkt publiek te vertonen. Waarschijnlijk wordt het volgend jaar opnieuw gestart, bij aflevering 1. Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte!

Hollandse Krijgers Aflevering 2: Kara

16 september - door Diederik

Weer enkele citaten uit mijn dagboek van week 2: Na 1 week slecht eten kan ik bij mezelf al zien dat er wat kilo’s af zijn, wat kilo’s betekend voor mij dat ik ruim onder de 60kg weeg. Als er nog meer af gaat wordt het serieus gevaarlijk. Goed proberen te eten is ontzettend belangrijk maar niet makkelijk. Het begon hier bij de Kara erg goed, super aardige mensen van onze leeftijd, ze kunnen goed communiceren. Het is hier wel flink warmer dan bij de Hamar, dat komt doordat we ons nu op 300 – 400 meter hoogte bevinden in plaats van de 800 – 900 bij de Hamar. Opzich is het niet erg want het meer en de rivier zorgen voor verkoeling! Heerlijk om elke dag wel een paar keer in dat water te liggen. Daar krijg ik echt weer wat energie van. Het eten leek ook goed te komen, maar na de eerste dag toch weer Dano; de zelfde klei als vorige week. Maar nu heb ik niet na 3 dagen vlekken voor m’n ogen en ben ik duizelig, maar al na 1 dag. Hopen dat we wat vis vangen… Ook hebben we een geit geslacht. Eerst ging dat beest er vandoor, en ik had echt geen energie om erachteraan te rennen. Ik kon het gewoon niet. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het slachten was wel ok, ik had het wel willen doen maar Halim met z’n grote mond stond alweer vooraan. Het kon me allemaal niet zoveel schelen, ik was vooral blij dat we wat fatsoenlijks te eten kregen. Nu voel ik me ook een stuk beter, ik kan weer opstaan zonder me licht in m’n hoofd te voelen enzo.

De kano race was fantastisch. Super mooi en machtig om op zo’n sterke rivier een krachtinspanning van 3 uur te leveren. Tussen 2 hele hoge oevers met al die dieren en geluiden, krokodillen, opspringende vissen, apen en vogels in alle kleuren en maten. Echt mooi dat we dit op zo’n manier konden meemaken. Een heel bijzondere ervaring.

De start was wat chaotisch. Logisch dat mensen elkaars kano aanraken, we vertrokken met 5 man, elk in een uitgeholde boomstam van 2 tot 3 meter. Alleen aan de oever van de rivier is het ondiep, dus iedereen wil daar varen. Tegen de stroom in paddelen is geen optie. Een klein tikje is dan al snel gebeurd. De wedstrijd verliep verder wel goed, maar bij vlagen wel heel erg frustrerend; als je een bochtje om kwam en je verloor de macht over je kano dan werd je door de stroming meteen 50 meter terug geworpen, en kon je weer opnieuw dat zelfde bochtje maken, hopen dat het dan wel goed ging.

Tijdens de race was het Derk die er meteen vandoor ging, en ook niet meer te achterhalen was. Voor mij vanzelfsprekend dat ik nog alles gaf voor een 2e plek (dat ben ik wel gewend met een broertje als Evert), voor andere sporters is dat blijkbaar anders. Emil had na zijn uitstappen spijt, Halim niet. Hij had nog steeds de grootste mond, en probeerde mij de schuld in de schoenen te schuiven.

Na het kijken van de uitzending heb ik een eerste simpele uitleg: die ‘duw’ van mij is niet uitgezonden omdat het helemaal niets voorstelde. Als dat op tv zou zijn zou Halim’s opmerking ongeloofwaardig overkomen. Op deze manier word ik een beetje neergezet als valsspeler, ook door wat Emil zegt. Op het internet ben ik al verschillende keren voor rat uitgemaakt, maar helaas zijn er mensen die niet geloven wat ze zelf zien en horen, maar wel wat andere mensen zeggen… Typerend voor mij en in vooral met betrekking tot de triathlonsport was de volgende uitspraak: “Als je iets wilt halen dan lukt het. Ik wilde vandaag finishen, en dat heb ik gedaan.” Emil en Halim dachten hier duidelijk anders over. Ik was echt oprecht verbaasd dat je blijkbaar topsport kan bedrijven, zonder zo’n instelling. Maar ook na aanleiding van deze uitspraak heb ik heel veel positieve reacties gehad, iedereen bedankt daarvoor! Extra video’s en mijn dagboek video is te vinden op hollandsekrijgers.nl. Volgende week worstelen bij de Bodi! Let wel op: de uitzending wordt een uur later uitgezonden, van 22.30 tot 23.25. Wel gewoon op Veronica. Kijkcijfer week 2: donderdag: 152.000; vrijdag: 192.000

Laatste weekend van augustus: 2 dagen triathlon!

6 september - door Evert

Met wat teamgenootjes van het Seven Hills Running Team had ik afgesproken dat ik ooit nog een baanwedstrijd zou gaan lopen. Tegen het eind van het seizoen aan paste zo’n baanwedstrijdje wel in de planning. En zo gebeurde het dat ik vrijdagavond om 22.00, een tijd waarop ik normaal gesproken al lekker in bed had willen liggen omdat er op elke zaterdagochtend een zwemtraining gepland staat, van start ging op een 5000m. 15 minuten en 51 seconden later stond ik helemaal kapot weer aan de finish. Ondanks dat ik wist dat de vorm na de vakantie niet helemaal optimaal zou zijn betekende dit toch een dik PR!

Zaterdagochtend 5.00 ging na een paar uurtjes slapen de wekker weer. Op naar het zwembad van Zeist waar Diederik en ik om 6.30 verwacht worden om onder leiding van George Sieverding hard aan onze zwemtechniek te werken.

Na een lange tijd in het chloor te hebben gelegen gaan we door naar Almere waar die ochtend zo’n 600 atleten het water indoken om te beginnen aan de triathlon van Almere over de klassieke lange afstand (3,8-180-42,195). In Almere aangekomen melden we ons bij de vrijwilligerstent en worden we doorverwezen naar onze post op het loopparcours. Hier lag voor ons de verantwoordelijke taak een oversteekplaats te bewaken. De eerste deelnemer kwam om 12.30u langs en om 22.00 ’s avonds, inmiddels in het donker, de laatste.

Wij hebben overnacht in Almere en stonden de volgende ochtend alweer vroeg op (na 4 uurtjes slaap) het strand om de start te zien van het WK lange afstand (4-120-30). Na de start zijn we naar onze post gegaan op het fietsparcours. Hier lag voor ons de taak ervoor te zorgen dat de deelnemers niet gehinderd werden door het vele publiek dat op de Gooimeerdijk stond. Gezellig samen met collega triatleet Roland de Haan. Ondertussen konden wij natuurlijk prachtig de wedstrijd volgen en de deelnemers aanmoedigen. Na deze 2 dagen waren we goed naar de klote om het zo maar even te noemen, bruinverbrand gingen we tegen de avond weer terug naar Huissen en hebben allebei een heerlijk lange nacht geslapen!

Normaal doen wij zelf mee aan de wedstrijden en staan er altijd vrijwilligers voor ons klaar om de wedstrijd zo goed mogelijk te laten verlopen. Dat lijkt heel vanzelfsprekend, maar dat is natuurlijk niet zo. Door te gaan helpen in Almere konden wij mooi iets terug doen voor de triathlonsport.

Als elke triatleet nou 1 keer per jaar gaat helpen bij een wedstrijd hoeft het nooit meer te gebeuren dat wedstrijden niet meer door kunnen gaan wegens gebrek aan vrijwilligers… een kleine moeite waarmee je een hoop andere atleten blij maakt!

Hollandse Krijgers Aflevering 1: Hamar

6 september - door Diederik

De eerste uitzending van Hollandse Krijgers zit erop! De première moest natuurlijk gevierd worden! En hoe… Vrijdag nog de hele dag akelig geweest, maar wat was het gezellig! Veel reacties gekregen (iedereen bedankt)! Wel gek hoor, om jezelf zo terug te zien op televisie. Ik vind dat Veronica een waarheidsgetrouwe aflevering heeft neergezet, ik citeer bij deze Prins Bernard over het boek Soldaat van Oranje: “Ik was erbij, en zo was het.” Toch hebben ze bij de montage in mijn ogen teveel belangen gehecht aan wat wij als deelnemers van elkaar vinden. Van mij hadden ze meer achtergrond informatie mogen geven over de stam en over het ritueel wat er plaats vond. Voordat ik verder schrijf wil ik eerst even (eenmalig) wat dingen duidelijk maken:

• We leefden echt bij die stammen. Als het productie team weg ging bleven wij daar, we kregen geen bed, deken of wat dan ook.
• We kregen niets extra’s te eten.
• De stammen werden niet uitgebuit. Ze werden goed verzorgd kregen een vergoeding omdat wij daar mochten leven en filmen.
• De stammen waren blij dat wij kwamen, en we waren welkom.
• We hadden geen tolk, we moesten alles zelf uitvinden. Vandaar soms ook de verwarring.

Wekelijks hebben wij een geschreven brief voorgelezen voor de camera, die van mij is hier te zien. Nu wat over mijn tijd bij de Hamar met wat citaten uit mijn dagboek: ik heb het zwaar hier, dat komt vooral door het voedsel. We krijgen voornamelijk die “klei” met zand en aarde, verder weinig andere dingen. Soms wel wat honing (inclusief honingraat) en ik heb geloof ik iets van geitenscrotum afgekloven… Maar dat was weinig en eenmalig. De honger breekt me echt op. Ik kan niet meer goed denken, verder heb ik geen energie, ik lig alleen maar in de schaduw en als ik op sta word ik helemaal duizelig en krijg ik allemaal vlekken voor m’n ogen. Ik ook al een paar keer heel bijna out gegaan. Ik woon bij Aiki met zijn vrouw, 2 dochters, een zoontje en oma. Met oma gaat het geloof ik niet zo goed. Heel veel geroggel en gehoest in d’r slaap. Dat komt doordat ze ’s nachts het houtvuur flink opstoken. Daardoor komt er veel rook in het hutje. Ik slaap dus erg onrustig en ben veel wakker. Omdat ik geen deken of iets heb trek ik sokken, een lange broek en een shirt met lange mouwen aan, mijn broek doe ik in m’n sokken. Zo blijven hoop ik de geiten keutels, teken en andere beesten van m’n lichaam. Best apart: Aiki spuugt gewoon op de grond in z’n huis. Handen wassen doen we hier als volgt: neem een flink slok thee en spuug dat in een klein straatje uit je mond en spoel hier je handen mee af. Ook gewoon op de grond. Neus snuiten? In je handen, smeer dat aan de muur, of smeer het uit over je eigen armen…

Meestal heb ik niet zo’n probleem met hygiëne, maar dit is wel extreem: we slapen nu al een week op de grond, tussen geitenkeutels, snot en spuug. M’n haar is zo ontzettend smerig dat ik niet meer blond ben en als ik me scheer lijkt het erop alsof ik m’n hele huid eraf scheer, heb ik ineens een donker gezicht met een witte baard. Ook heb ik bij mezelf al minsten 10 teken verwijderd, wat een ranzige bloedzuigers! Gelukkig hebben de andere jongens dezelfde problemen, we kunnen het erg goed met elkaar vinden en we ondersteunen elkaar. Gelukkig geen kei harde concurrenten, want dan trek ik het echt niet 8 weken lang, we hebben elkaar heel hard nodig.

Erg leuk vind ik om ‘mijn familie’ kennis te laten maken met wat westerse dingen, ik heb een aansteker bij me, dat vindt vooral de jonge Uri (3jaar?) geweldig! Ook m’n hoofdlamp, tandenborstel, scheermes en deodorant zijn populair. Bij het afscheid heb ik Aiki en zijn familie wat t-shirts gegeven, daar was hij erg blij mee. Ik heb verder niets waar ze iets aan hebben, of ik heb het zelf komende 7 weken nog hard nodig… Meer foto’s, video’s en gehele aflevering zijn te zien op de website van Hollandse Krijgers. Trouwens, de kijkcijfers: donderdag: 174.000, vrijdag: 212.000.