Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
1e kerstdag
25 december - door Diederik
Fijne kerstdagen en al dat soort ongein vanaf onze kant! Hieronder één van onze andere “talenten” ;)
1/2e Ironman Taupo: ik heb ook wel pech hoor!
16 december - door Diederik
Een prima reis, tot 20km voor Taupo. Een stotterende auto. Bij de eerste afslag zette ik ‘m langs de kant. Nog 40 minuten tot de registratie sloot. Heel wat onvriendelijke woorden passeerde mijn gedachte. De Nieuw Zeelandse ANWB gebeld met Andy Duncan als alter ego. “Just to check sir, what is your date of birth?” “07-02-1954.” Ik had m’n eigen vader kunnen zijn. “Is it the BMW sir?” “No, it’s not.” “Is it the Jaguar?” “No, I sold that one ages ago.” “What car is it than?” “It’s my Nissan March…” Na nog wat meer details moest ik mij toch even identificeren als de monteur arriveerde. “No problem.” Eigenlijk wel, want ik ben Andy niet, en heb ook zijn rijbewijs niet bij me. Maargoed, welke automonteur vraagt er nou naar een identiteitsbewijs?
Juist, geen enkele. Na 45 minuten, toen ik net lekker in mijn boek zat, arriveerde de monteur. Na wat simpele checks bleek er een doorgebrand draadje te zijn waardoor de accu tijdens het rijden niet werd opgeladen. Daardoor stopte na verloop van tijd de motor ermee. Na 15 minuten kon ik weer verder naar Taupo. Kon me nog net registreren en mijn fiets in het rek hangen. Startnummer 10, witte badmuts: ik was ingedeeld in de categorie Elite. Stoer hoor!
Behalve dit hele dat ik auto pech had, en me nog maar net op tijd kon registreren was er afgelopen week wel meer op het randje. De nieuw bestelde zadelklem voor mijn zadel kwam donderdag eind van de middag binnen, en mijn wetsuit werd vrijdagochtend bezorgd. Nog maar net op tijd. Toch wel een beetje stress gehad of ik uberhaupt wel kon starten of niet.
Goed, na de registratie een klein stukje voorbij Taupo gereden en mijn tent opgezet op een stuk land van de buren van de Duncan’s. Relaxt hoor, mooi plekje aan het meer maar weinig beschutting en die wind… Een hele missie: in m’n ééntje met windkracht 4 een tent met een kapotte stok opzetten. Toch gelukt en redelijk op tijd naar bed gegaan. Niet heel best geslapen, was lawaaierig ’s nachts. Klapperende tent delen, een luidruchtig meer. Na niet zo’n hele goede nacht ging om 04.30 de wekker.
Ontbeten, naar Taupo gereden, banden pompen, ketting smeren, juiste versnelling opzoeken, schoenen op de fiets, voeding op de fiets, loopschoenen klaarzetten, inlopen, wetsuit aan, naar de start en samen met een handje vol andere witte badmutsen kreeg ik extra ruimte voor aan bij de startlijn in het water. Stoer hoor!
06.30: volkslied, pang! Koers! Een vlak stukje zwemmen zat er helaas niet in vandaag, redelijk wat gedrang en een ‘choppy’ meer. Na 27:47 klom ik als 18e op de kant en begon ik aan T1. Een flink stuk lopen, ongeveer 800 meter. Daar al heel veel mensen ingehaald en op de fiets vormde 2 anderen en ik al snel een groepje van 3. We werkte op een goede manier samen om bij de 3 atleten een paar 100 meter voor ons te komen. Ging langzaam, maar we kwamen dichterbij. Wel had ik het koud. Koude voeten, benen en armen. Ook ahd ik weinig behoefte om mijn voeding te nemen. Toch maar naar binnen geforceerd en gelukkig geen maag klachten.
Na iets meer dan een uur voelde ik iets veren in mijn achterwiel. Met elke pedaalslag ging ik iets omhoog, en weer naar beneden. Weer allemaal woorden in mijn hoofd met voornamelijk een negatieve lading. Dit weerhield mijn achterband er niet van zachtjes leeg te lopen. Fiets af, wiel eruit, band eruit, buitenband checken, niks… Nieuwe binnenband erin, wind erin, en pang, koers! Ging erg soepel als zeg ik het zelf. Echter, niet voor lang. Een paar km verderop hetzelfde verhaal. Op dat moment dacht ik dat ik de buitenband niet goed gecheckt had op potentiële lek-makers, of zat er misschien iets niet goed? Of heb ik gewoon heel veel pech? In ieder geval stond ik weer langs de kant, met dit maal extreem onaardige gedachten over de gehele gang van zaken en het meest vervelende: geen reserve spullen meer. Na een 10tal minuten kwam de materiaal wagen. De kop van het veld was inmiddels al het keerpunt gepasseerd, en waren op hun plek terug. Ik reed op de 6-7-8e plek! Ik heb ook wel pech hoor!
Materiaalwagen dus. Wiel eruit, binnenband eruit, buitenband gecheckt. Weer niks. Zegt de dude van de materiaalwagen: “Uhm, bummer. I don’t have any tubes with long valves.” “What about valve extentions?” “Nope…” “What about another wheel?” “Nope…” “What about a patchkit?” “Nope…” Een heel hoop onvriendelijke gedachten, maar geen oplossing. Vervolgens alles weer in elkaar gezet, band opgepompt en met een leeglopende achterband nog 3km naar het keerpunt gefietst. Daar rondgevraagd naar plakspullen maar niemand had iets. Wel was er een groepje supporters met de trainingswielen van hun atleet die op racewielen reed. “We can lend you the wheel?” Oplossing gevonden! “Yes, please!” Wiel gewisseld en ik kon mijn weg terug naar Taupo vervolgen. Wel fietste ik inmiddels tussen de gezette 50-ers en het moraal was er goed uit. Eerste stuk even goed doorgekoerst om het weer warm te krijgen maar het toen wat rustiger aan gedaan.
In de wisselzone kreeg ik nog een 15 seconde stand down omdat mijn 1e stap van de fiets net aan de verkeerde kant van de witte lijn was. Nou ging ik in vergelijking tot de andere atleten op dat moment ook wel erg hard de wisselzone in, en dat zijn ze niet zo gewend rond de 150e positie in het veld. Maakte opzich ook niet zoveel uit want i.p.v. de halve marathon op mijn wedstrijdschoenen te lopen had ik al besloten mijn sokken en trainingsschoenen aan te trekken. Die moest ik nog wel eerst uit mijn tas halen, en mijn tas stond tussen alle andere tassen aan de andere kant van de wisselzone.
Lopen ging erg lekker, ik kon de 90 kilometer wel voelen en had het toch niet zo rustig aan gedaan als ik in eerste instantie dacht. De wind maakte het ook lastig, en vlak was het ook niet. Ik finishte net onder de 5uur: 4:57:58 met een 14e halve marathon tijd van 1:27:39. Blij dat ik kon finishen, maar toch redelijk teleurgesteld spoelde ik me af in het meer, bestelde fish & chips en trok mij terug in mijn tent met een boek.
I am training for an Ironman
8 december - door Diederik
Voor alle LD atleten onder ons:
Zevenheuvelenloop
6 december - door Evert
Nog voor de zwartepietenloop heb ik de zevenheuvelenloop gelopen. Eigenlijk een soort van traditie, want dit was alweer de 5e achtereenvolgende keer dat ik van start ging. Wat ook een traditie bij mij is, is om deze 15 km in een pr af te leggen. Dit jaar echter zat een pr er niet in. Na een onplezierig NK duathlon heb ik even goed rust gepakt oftewel:1 maand helemaal niks gedaan, en vervolgens een maand alleen een beetje wanneer ik zin had, en om eerlijk te zijn leek dat verdacht veel op de vorige maand.
Dus met weinig verwachtingen, maar wel met een temperatuurpil in m’n maag voor een onderzoek naar de temperatuurstijging bij “toplopers”, stond ik aan de start. Al met al heb ik lekker gelopen en genoten van de leukste loopwedstrijd die ik ken. En met 51.47 (precies een minuut langzamer dan m’n pr) ben ik ook tevreden. Een mooie prestatie ook van Onze Vader: die finishte in een uitstekende tijd van 1:18:55.
4e in Mission Bay Panasonic OD
5 december - door Diederik
Zaterdag was nog wel even een beetje hectisch, ik had geen wetsuit en m’n fiets was stuk en kon niet gerepareerd worden. Mijn wetsuit heb ik 2 weken geleden opgestuurd voor reparatie. Uitgelegd dat ik in 2 weken een race had, maar dat was geen probleem. “In 1 week heb je het pak terug.” Maar helemaal niks, in de loop van vorige week een keer gebeld maar ze konden er niks aan doen. Het was erg druk. Gelukkig mocht ik van Cameron Brown weer zijn pak lenen, dus nogmaals: afschuwelijk bedankt!
Zaterdagochtend ging ik even een uurtje losfietsen toen ik constateerde dat m’n zadel erg los zat, er was iets afgebroken wat het zadel op z’n plek houdt. Ik kon nog wel doorfietsen maar heel erg best was het niet. Eerst een Trek dealer opgezocht, gebeld, langs gegaan, maar ze konden het niet direct repareren. Daarvoor moesten onderdelen besteld worden. Ik heb ook wel pech hoor! Toch besloten het risico te nemen, en gewoon te starten. Des noods fiets ik 40km zonder zadel…
Om 4:45 ging mijn wekker, de start was er om 07:00 en na een uitstekend zwemonderdeel stond ik om 07:19:56 weer op de kant. Vanaf de start had ik de juiste voeten en de 3 rondjes van 500 meter met 2 landgangen vlogen voorbij. Wel heb ik een vinger gekneusd, iemand anders z’n neus vrees ik… Sorry! Als 5e rende ik T1 in, en als 2e zat ik op de fiets.
4 vlakke rondjes van 10km met een heel hoop mensen op het parcours: Try a Tri, Sprint, Teams, Duathlon. Lastig bij te houden wie waarbij hoort. Wel kon ik de leider herkennen: hij zag er snel uit. Beetje bij beetje kwam ik dichterbij en na elk keerpunt kon ik achter me een flink groep ook dichterbij zien komen. Best frustrerend als je mag stayeren, maar er is niemand in de buurt… Het verschil met de nr 1 bleef gelijk, ongeveer een minuut, het verschil met het peloton achter me ook. Laatste ronde besloot ik nog even goed gas te geven, na minder dan een uur stond ik weer in de wisselzone. Achteraf ook de snelste fietstijd van de dag.
Met lopen begon ik behouden. Mijn tactiek was dat als er iemand voorbij zou komen dat ik zou proberen om mee te gaan. Na het 2.5km keerpunt zag ik al dat er 2 atleten dichtbij zouden komen. De eerste kwam me voorbij na 4km. Ik kon niet mee. Deze gast ging wel zo hard. Voor degene die de Bundesliga kennen: Stefan Bergermann style. Geen schijn van kans dus. Na 6km werd ook de mijn 3e plek door iemand anders overgenomen. Ik kon mee voor ongeveer 1km maar toen moest ik ook hem echt laten gaan.
Herstel na de OD in Maraetai was moeizaam, nou had ik daar ook wel alles gegeven, maar mijn kuiten heb ik lange tijd kunnen voelen. Met de 1/2e triathlon in Taupo volgend weekend in mijn achterhoofd besloot ik om vast te houden aan mijn 4e plek en rustig uit te lopen. Als 4e kwam ik na 2:00:26 over de finish. Direct daarna 20km uitgefietst over de vlakke, goed geasfalteerde wegen. Dat was wel lekker voor de verandering. Alles leuk en aardig hier in NZ maar de kwaliteit van de wegen is matig. Grof wegdek, dus een hoop gestuiter. Downtown Auckland is het beter, en alles ocean front. Leuk fietsen dus!
Bij de prijsuitreiking bleek dat ik nog wel 2e was in mijn agegroup, 20-29. Dat was dan wel weer prima. ’s Middags naar het strand geweest, gelezen, geslapen, gekaart, muziek geluisterd, rugby gespeeld, gezwommen: zomer dus! Wel een vreemde gewaarwording hoor, gister bevuilde ook hier Mariah Carey de radio al met All I want for Christmas…
Zwarte Pietenloop
5 december - door Cornelis
Plezier is altijd het belangrijkste in de sport en omdat het juist zo ontzettend leuk is om af en toe een loopwedstrijdje te doen, deden Evert en ik vorige week mee aan de Zwarte Pietenloop in Bemmel.
Gewoon lekker op techniek lopen, ervan genieten en écht lol maken tijdens de wedstrijd. Dat was het plan vooraf, en dat is goed gelukt!
Evert was al door de sneeuw naar Bemmel komen lopen, en ik heb een goede warming-up gedaan om goed warm te worden (het was -3!).
Toen het start signaal ging, was Erwin Reijmer degene die keihard van start ging, en in zijn eentje de wedstrijd naar zijn hand zette. Evert en ik zijn lekker ons eigen tempo gaan lopen en al snel vormde er een groepje waarin wij gemakkelijk mee konden.
Er werd een paar keer aan de boom geschud, en in de laatste kilometer liepen we nog met z’n 3en. Met nog zo’n 800m te gaan zet Evert een versnelling in, en ik laat hem lopen. Nadat Evert een meter of tien voor mij liep, zette ik een versnelling in en gelijk was ik los. Met een redelijk snelle laatste kilometer wisten we 2e en 3e te worden in een tijd van 0:16:48 en 0:16:51.
Prima tijden voor dit deel van het seizoen; zeker als je ziet hoe ontspannen we beide liepen. Een heerlijk gevoel en een lekkere chocoladeletter van Zwarte Piet was de beloning.
Kona 2010: Post Ironman week
25 november - door Diederik
Hoe kom ik hier eigenlijk zo terecht, bijna 1 week na het WK Ironman? Eigenlijk is het antwoord vrij eenvoudig. Vorig jaar tijdens Ironman ontmoette ik een Nieuw Zeelandse familie, zij nodigde me uit om in Nieuw Zeeland bij hen te verblijven en te trainen voor de Ironman in Taupo. Eerst moest ik nog even een boot van Vlissingen naar Turkije varen. 2 Weken nadat ik thuis kwam vloog ik naar Auckland, in februari, maart en april verbleef ik bij deze familie. Door hen leerde ik hun vorige buren kennen, die gingen rond de wereld zeilen en zochten wat hulp voor hun eerste etappe omdat ze net een nieuwe boot gekocht hadden. Zij namen me mee naar de Kermedec’s, Minerva Reef, Tonga, Ha’apai Islands, Vava’u, de Niua’s en Fiji. Tijdens deze zeiltocht ontmoette ik een Amerikaanse schipper die me in contact bracht met een goede vriendin, Erin. Erin woont in Kona en wilde me wel helpen met het zoeken van een woning en alle bijkomende logistieke uitdagingen. Toen ik aan het trainen was op de Queen K ontmoette ik Noran, die vroeg: ‘wat doe jij na de Ironman?’ ‘Geen idee’ was mijn antwoord. ‘Dan kan je mooi mee gaan hiken!’ En nu zit ik hier, ik heb ook wel geluk hoor!
De dagen na de race waren hectisch en vlogen voorbij. Zondagochtend goed uitgeslapen na de herstelbiertjes van raceavond, beetje zwembad hangen, raceevaluatie met Hans en Menno, awardceremony, onbeberkt voedsel en drank, toen door naar de K-Swiss afterparty, invites only. Gelukkig had ik de eigenaar leren kennen dus nog meer onbeperkt voedsel en drank met bijna de gehele mannen en vrouwen top 10. Genoeg bier had ik al wel gehad, dus maar omgeschakeld op de (veel te sterke) cocktails. Maar onder toeziend oog van vedettes als Mark Allen, Greg Welch en Mike Riley, en atleten als Macca, Der Norminator, Crowie, Vanhoenacker en Lieto mag je je natuurlijk niet laten kennen! Tik tik tik, weg die cocktails! Onderweg naar huis had ik wel wat ondersteuning nodig, blame it on the legs!
Maandagochtend duurde het even voor ik me realiseerde waar ik precies was. Blijkbaar had ik m’n eigen bed gehaald! Weer recupereren bij het zwembad en eind van de middag Menno uitgezwaaid. Best jammer eigenlijk, een mooie tijd gehad met Menno, wederom veel van hem geleerd. Het heeft voor mij persoonlijk toch wel iets bijzonders om aan de start te staan van het grootste triathlon evenement naast de trainer met wie het ooit allemaal begonnen is. Maandagavond uit eten en daarna drankjes doen met een heel hoop mensen die we onderweg oppikken, wederom een korte nacht…
Dinsdag bel ik Noran en zeg dat m’n benen nog steeds ontzettend pijn doen, en dat ik nog niet zeker ben of ik wel moet gaan hiken of niet. Noran zegt: ‘no worries, 3 of 4 people in our group are massage therapists, we’ll fix you!’ Ok, prima! Hans ging vandaag alweer zwemmen en fietsen, ik verrichtte herstelwerkzaamheden bij het zwembad. ’s Avonds voor de zoveelste keer op rij een herstelburger en herstelbier om het afscheid van Thaddeus te vieren. Ook erg jammer, Thaddeus heb ik 4 weken leren kennen, samen waren we een van de eerset atleten in Kona. Super enthausiaste dude uit NY en in korte periode veel dingen samen meegemaakt en een heel hoop leuke dingen beleefd.
Woensdag voelen m’n benen alweer iets beter en bereidden ook Hans en ik ons voor op afscheid. We zwemmen bij de pier, wat niet eens zo slecht gaat, we drinken nog 1x koffie bij Lava Java, we snorekelen met schildpadden en eind van de middag drinken we de cocktails bij Huggo’s die we eigenlijk voor de 1e dag gereserveerd hadden maar wat er simpelweg nooit van gekomen is. Afscheid was best een triest moment, Hans en ik waren een prima duo over de afgelopen 2 weken. We deden veel samen, maar ook onze eigen dingen en dat vonden we allebei prima. Ook leuk om zo af en toe wat over Arnhemse dingen te praten en soms verlangde ik toch wel een klein beetje terug naar die stad hier grofweg 12.000 km vandaan. Maar Hans beloofde de groeten te doen, dus houd ik het nog wel ff uit!
Goed, Waimanu Valley: 3 dagen hier chillen en kamperen. Hiken naar de watervallen, lezen, strandhangen, zwemmen, en al dat soort dingen. Een hoop old school hippies hier. O.a. Mark, een dude van 21 die iets studeerde van natuur en toen ineens maar besloot om erin te gaan wonen. Hij eet bloemen en guava’s. En dan is er Doug, een dude met een gigantische baard die naar Frankrijk vluchtte om niet te hoeven vechten in Vietnam…
3e in Maraetai Panasonic OD
21 november - door Diederik
Vrijdag na een training in een 50mtr buitenbad (uiteraard m’n eigen baan!) bij het uittrekken van mijn wetsuit een flink gat gescheurd op een naat in m’n oksel. Niet echt ideaal. Ik heb ook wel pech hoor! Van Cameron Brown mocht ik zijn wetsuit wel lenen dus daar zaterdagochtend langs geweest, test gezwommen en dat paste prima. Dus Cameron, ik weet dat je geen Nederlands kan, maar toch bedankt!
Vrijdag nog 2uur gelopen en 1uur gezwommen, zaterdagmiddag nog 3uur op de fiets gezeten en na die training stond de teller op 15u30min. Best wel weer ff wenen! Ook door de afsluiting van het studentenjaar: afgelopen woensdag 22 baco (inside grapje) downtown Auckland, en vrijdag ook weer tot diep in de nacht drankjes gedaan hier in Clifton Road Resort. Met redelijk vermoeide benen stond ik vanmorgen aan de start.
Tijdens het klaarzetten van m’n spullen vond ik in m’n wedstrijd schoenen een totaal verrotte, verschrompelde en beschimmelde appel. Korte uitleg: in april ging een week appels plukken, en had daar zo’n gruwelijke hekel aan dat toen ik thuis kwam de kids hier m’n caravan versierd hadden met vanalles wat met appels te maken heeft. Ook hadden ze op alle onmogelijke plekken appels verstopt. Dit was dus een nooit teruggevonden appel, net paasen, maar dan anders… Lachen joh!
Goed, aan de start stond o.a. James Bowstead, hij was ook in Kona om Terenzo van gezelschap te voorzien. Veel mee getraind, en het was gezellig weer wat bij te praten. Ook zag ik m’n kansen op winst als sneeuw voor de zon verdwijnen. Cameron had gister ook al gezegd: “dat is geen misselijk startveld morgen!” Maar dan in het Engels.
De wisselzone was even wat anders dan dat ik in Nederland gewend ben. Geen juryleden die op je stuur raggen alsof je 200kg weegt, geen controle van remmen en helm en iedereen kan in en uit lopen. Als je crasht? Eigen verantwoordelijkheid. En dit is geen kleine wedstrijd. De Panasonic Peoples Triathlon Series gaat over 4 wedstrijden die hier rondom Auckland te boek staan als een sterk bezette, populaire serie races.
Pang! Koers! 3 rondjes in zee van 500 met een strandgang, heftige shit! Elke keer als je het strand op rent, en weer het water in duikt een hartslag van minsten 300. Afschuwelijk hoog! Ook dat harde starten en jezelf constant pijn doen ben ik niet meer zo gewend. Ironman heeft me lui en langzaam gemaakt. Als 5e kwam ik uit het water, maar had hier geen idee van. Voelde als ergens midden in het veld. Zwemtijd: 22:40 (bah bah!)
Op de fiets ging het er meteen goed op. Een forse wind, 10km uit, 10km terug en dat 2 keer. Mooi overzicht van het veld dus. Stayeren is toegestaan, ookal rijdt iedereen op een tijdrit fiets. Prima! Goed samengewerkt met een atleet en uiteindelijk 40km met een forse wind, een goed aantal heuvels en grof asvalt afgelegd in 1:04:23. 2e fietstijd van de dag.
Lopen ging ok, als 2e rende ik het loopparcours op door m’n snelle wissel, als Scheltinga’s mogen we daar inmiddels wel patent op aanvragen. Al snel kwam Daniel Plews voorbij en ik moest ‘m laten gaan. Heuvel op haalde ik hem weer bij en samen liepen we bijna 7.5km. De wind maakte het niet makkelijk, en het gedeeltelijke cross parcours was al helemaal niet simpel rennen. Op het laatste stuk naar de finish, heuval af moest ik Daniel echt laten gaan. Als 3e overall kwam ik toch wel tevreden over de finish. Het is een dik jaar geleden dat ik mijn laatste OD deed (aug 2009) en sinds dien alleen maar langzaam getraind. De tempohardheid ben ik dus toch wat verloren. Looptijd: 36:52, 3e van de dag. Eindtijd: 2:03:55.
Vinnie (mijn zuidelijk halfrond moeder) deed ook mee en werd heel verdienstelijk 3e in d’r categorie. Over 2 weken doen Andy en Vinnie allebei mee aan de Ironman West Australia in Bussleton dus dit was een perfecte mini generale.
Na de prijsuitreiking was er nog een verloting van prijzen, en de laatste keer dat ik iets gewonnen heb in een verloting was volgens mij een week snowboarden, ergens in 2004. Het werd dus wel weer een keer tijd: ik won een grote Adidas sporttas met daarin nog 2 rugzakken, 2 caps, een bidon en een decadente zonnebril! Ik heb ook wel geluk hoor!
Over 2 weken de 2e race in de serie in Mission Bay. Ik denk dat ik komende weken toch de baan wat ga bezoeken en kijken of ik toch nog die 25 secondes goed kan maken die ik de laatste kilometer verloor.
Thuis gekomen nog even 30 minuutjes uitgetrapt in de gym hier, daarna in de hot spa gezeten en toen de All Blacks vs Ireland gekeken. Mooi stukje rugby! Verder heb ik natuurlijk zwaar verzaakt om jullie up-to-date te houden van al mijn belevingen enzo. Dus nu beloof ik komende week wat verhaaltjes van mijn laatste weken Kona online te zetten.
Anaerobe drempeltest
22 oktober - door Cornelis
Als sporter is het belangrijk om in de juiste zones te trainen Om deze zones te bepalen zijn Evert en ik gister naar het SMA in Amerongen gegaan. Hier mochten wij flink los gaan op de fiets, ook wel “Excalibur” genoemd, van Guido Vroemen.
Wij hebben hier het 3 minuten protocol gedaan. Dit hield in dat we begonnen op een vermogen van 120watt (hoe zwaar je trapt) en elke 3 minuten kwam er 30 watt bij. Op het moment dat we boven omslagpunt zaten (ook wel de anaerobe drempel genoemd. Dit is de hartfrequentie waarop je begint te verzuren), kwam er 30 watt per minuut bij. Uiteindelijk zaten we beide goed kapot! Gedetailleerde uitslagen krijgen we volgende week en deze zal ik dan online zetten.
Waarschuwing: Het filmpje hier onder kan je beter niet kijken als je een zwakke maag hebt. Deze testen vonden plaats onder professionele begeleiding van een gediplomeerde sportarts. Don’t try this at home!
Kona 2010: Ke Alahele O Ke Koa
13 oktober - door Diederik
In het Hawaiiaans betekend dat the day of the warrior, en dat was het. Het was mijn dag, en wat heb ik gestreden. Nu, de morning after, voel ik me alsof ik ben aangereden door een gigantische vrachtwagen. Probeerde uit bed te stappen maar viel weer om. Mijn benen zijn helemaal gaar. Gister gedaan waarvoor ik hier was, en waar ik me afgelopen 2 maanden op voorbereid heb: mezelf zo hard mogelijk pushen en finishen onder 10 uur.
9 Uur, 45 minuten en 43 seconde nadat we werden weggeschoten stortte ik onder het finishdoek op de Alii Drive ter aarde. Wat een dag, wat een energie, wat een atleten en wat een toeschouwers! Maar bovenal: wat een race!
’s Ochtends om 04:00 ging de wekker, Maxim’s carbocake gegeten, koffie gedroken, half litertje sportdrank en heel wat water. Het voedingsthema van vandaag: dilution. De conclusie na al mijn andere LD races is dat ik teveel geconcentreerde voeding neem. Oplossing klinkt eenvoudig: meer water drinken. Daar dus gelijk maar mee begonnen.
De rituelen die zich de ochtend van zo’n grote, lange wedstrijd afspelen vind ik altijd intregerend. De spanning is op gezichten af te lezen, sommige mensen zijn emotioneel, nemen afscheid van famillie alsof ze op een hele lange reis gaan en voorlopig niet terug komen. Sommige mensen zijn heel erg op zichzelf en ik vind het juist wel fijn om hier en daar een praatje te maken en wat van gedachte te wisselen met andere atleten.
Met Menno en Hans ging ik naar de start, we kregen een lift van 2 Kiwi’s die bij ons in het appartementencomplex zitten. In het King K hotel naar de body marking en chip check. Daarna door naar de wisselzone: banden pompen, voeding op de fiets, zonnebril in de helm en nog een keer het hele wisselzone traject in me opgeslagen. Later kwam ik Andries en Hanneke tegen, Hanneke was zo vriendelijk m’n nek en oksels in te vetten met vaseline (bedankt!). Daarna met Andries wat ingezwommen. Die was trouwens erg ontspannen, en nog afschuwelijk bedankt voor de gel!!
Mijn fout vorig jaar was dat ik helemaal rechts in het veld startte, dat laat ik me niet 2 keer overkomen, dus startte ik aan de linker kant. Liever iets meer meters maken en lekker zwemmen dan een korter traject afleggen en in het gekrioel terecht komen. Vlak voor de start kwam ik Menno nog even tegen in het water. Om stipt 07:00 waren we weg! Meteen een goed ritme kunnen pakken en na het keerpunt iemands voeten gevonden die net iets te langzaam ging, maar beter dat dan helemaal zelf een hoop energie verspillen. Daar is de dag nog lang genoeg voor.
Na 1:01:36 zette ik als 316e overall voet aan wal, snel de wisselzone in, omgekleed, een gel in m’n gezicht gestopt en de fiets op. Meteen goed veel water drinken. Toen ik voor de eerste keer m’n bidon greep scheurde m’n opgespelde nummer uit, en begon het te klapperen. Stuk met losse handen gereden, shirt uit, en tijdens het fietsen m’n nummer opnieuw opgespeld. Moet een vreemd schouwspel geweest zijn voor de 1000-en toeschouwers langs de kant.
Na het lusje Palani / Kuakini begon de koers echt. Kon een goed ritme vinden en voelde me super. Er kwamen heel wat mensen voorbij gezet, en ik dacht: “laat ze maar, ze maken dezelfde fout als ik vorig jaar deed…” Goed m’n HR in de gaten gehouden, die bleef tussen de 150 en 160. Sommige heuveltjes stond ik het toe ie omhoog ging tot 175. Elke keer weer een goed teken als ik dat zag: dan ben je dus niet heel erg vermoeid. Verder veel gedronken en elke 20min een halve bar of banaan gegeten. Na iets meer dan een uur moest ik al voor het eerst plassen, en dat is een goed teken! In iedergeval genoeg (misschien zelfs teveel?) gedronken.
Na Kawaihae begon de koers eigenlijk pas echt: omhoog naar Hawi zag de zee wit van de schuimkoppen. Geen goed teken! Een crosswind, en wat voor ‘n! Ik had er geen problemen mee, behalve dat het op zo’n moment belangrijk is lak te hebben aan alles met betrekking tot snelheid en goed op je HR te letten, en dat deed ik. Vooral ook goed blijven verzorgen wat tijdens zo’n crosswind lastig kan zijn omdat je all over de place geblazen wordt. Letterlijk zat ik dit traject zo nu en dan te lachen op de fiets, fantastisch die crosswinds. Ik genoot! Dit was waarvoor ik hier gekomen was, afzien en toch iets wat extreme omstandigheden. Voelde me super, had alles onder controle.
Na het keerpunt ging het snoeihard naar beneden, maar nog steeds die verradelijke crosswinds. Best gevaarlijk met een hoge snelheid. Ik haalde veel atleten in die niet in hun ligstuur durfde te liggen, blijkbaar is m’n core goed stabiel (bedankt Tino!). Terug in Kawaihae ging het weer berg op en kregen we even te voelen hoe warm het wel niet was: geen weerstandswind en veel zon. Hier begon ik eigenlijk pas te zweten. Tot nu toe niet echt veel vocht verloren en al 3 keer moeten plassen. Had ook helemaal geen behoefte om mezelf nat te houden met water, terwijl ik andere atleten de ene waterfles na de andere over hun hoofd zag gieten. Aklimatisatie rules!!
In de laatste 50 kilomter pikte ik een heel hoop mensen op die kapot zaten. De meeste hadden witte kleren van het zout en konden hun trappers niet meer rond krijgen. Zo zat ik er vorig jaar ook bij, gelukkig heb ik een hoop geleerd in een jaar tijd.
Iets te enthausiast kwam ik van m’n fiets, de vrijwilliger die klaar stond schrok van het geweld waarmee ik mijn ferarri rode bolide zelfstandig in zijn richting liet rijden. Meteen goed tempo door de wisselzone, mijn nummer geschreeuwd, maar in de verwarring en enthausiasme riep ik mijn nummer van vorig jaar, 1825 in plaats van 1820. Had dit zelf snel genoeg in de gaten, dus zocht zelf m’n tas op. Ben benieuwd op wat voor een schoenen ik anders de marathon af had moeten leggen…
In de wisseltent een fantastisch geconcenteererde wissel: liet me door 2 mannen insmeren met zonnebrand terwijl ik m’n sokken en schoenen aan trok, ijsdeken over m’n schouders, kleren wisselen, petje op, gel, en pang! Ik geloofde mijn benen niet toen ik Palani Road voor de eerste keer op liep, had ik wel 180km gefietst? Heb ik niet een stuk parcours overgeslagen? Voelde niks, geen pijn, geen vermoeidheid, en veel, heel veel goesting!
Eerste mijl in 7:36, iets te hard, dus meteen gas terug. Ookal had ik harder gefietst dan het plan was, toch mijn planning voor de marathon aanhouden. Timing van mijl naar mijl, dus eigenlijk maar 26 kleine stukjes van 7:30 / 8:00. Valt wel mee toch? Ik werd wel links en rechts voorbij gelopen, maargoed: ik heb een plan, een doel, een reden en vooral geen oververhitting. Menno kwam na mijl 2 of 3 ergens voorbij, even kort een praatje, en toen wist ik hem al te vertellen dat het met mij wel goed zou komen vandaag.
Elke 30 minuten een gel, elke mijl water, cola, sponzen, ijs, en koelen. Een gevolg was wel dat ik constant liep te soppen in mijn schoenen. Die K-Swiss schoenen met spuigaten is helemaal niet zo’n slecht idee. Iets voor de volgende keer misschien. Na mijl 10 liep ik weer Palani op, zwaar en stijl. Even een 9:25 mijl er tussen, maar maakte me hier niet druk om. Had al genoeg tijd gewonnen op mijn schema. Op Palani had Chris McCormack net een heel klein gaatje geslagen op een zwaar hijgende Realert. Wat een race moet dat geweest zijn! Ik kon er niks aan doen, maar hield me toch bezig met de top 10 van de mannen race overall. Kon precies zien wie waar lag, en wie door het ijs gezakt waren.
De Queen K was heftig. Het was best warm, maar niet extreem. Wel begonnen de heuvels meer pijn te doen. Nog maar een pijnstiller genomen. Was erg blij het 13 mijl punt te zien, al over de helft! De Hannes Hawaii Tours tent en de aidstations met muziek waren voor mij echt een ontzettende steun in de rug, even wat meer afleiding, een ritme en erg enthausiaste mensen. Wel was ik stinkend jaloers op de Erdingers van Hannes…
Energy Lab was zwaar, naar beneden was ok, maar terug om hoog was afschuwelijk: wind in de rug, geen luchtweerstand, brandende zon en een tergend laag tempo. Bovenaan goed gedronken en gekoeld en toen ging het wel weer. Nog 1 rechte weg terug naar de finish. De laatste heuvel, de Queen K omhoog naar de kruising met Palani Rd was heroisch. De Hannes Crew stond ons kei hard aan te moedigen maar toch, bijna kramp, gruwelijke pijn in m’n benen en een tempo van ongeveer 10 kilometer per uur, bah bah! Laatste 3 mijl in 27 minuten ofzo, sloeg nergens meer op, maar ik wist dat ik het ging halen.
Laatste paar mijlen alleen maar gedacht: nog een half uurtje, dat is niks meer dan een vetloopje als je net wakker bent. Mijn intervallen zijn langer dan dat, 30 minuten stelt niks voor, maar toch was het zwaar, en duurde het lang. Toch, Alii Drive was genieten, ondanks de pijn. Mensen zeggen dat de pijn verdwijnt, maar dat was niet het geval. Zelfs in de laatste 300 meter werd ik voorbij gelopen maar ik had er lak aan, al mijn persoonlijke doelen behaald: finish in 9:45:43.
Direct na de finish bezweek de arme catcher bijna onder mijn gewicht, ik kon niet meer op m’n benen staan, kon ze niet meer optillen. Efkes gaan zitten best, efkes bekommen… Ze zette me op een stoel met een ijshanddoek over m’n schouders. Zoveel krullen rond mijn hoofd! Ik draaide ervan… Dus toch even naar de medische tent. Daar zetten ze me op een stoel op een weegschaal. Mijn benen konden m’n lichaam niet meer ondersteunen. Ik had nieteens de kracht om mijn eigen voet zelf op de weegschaal te zetten, ookal was het een drempeltje van 2cm. Ruim 4 kilo kwijt, niet extreem, maar ik had geen gevoel meer in mijn handen en voeten, dus toch maar 2 zakjes infuus. Daar knap je van op zeg!
Na anderhalf uur kwam ik de medical tent uit, daar zag ik Hilary die me emotioneel omhelsde, samen ontzettend veel getraind en een hoop lol bleefd en nu was het ineens klaar. Samen finishers shirt en medaille gehaald, ijs en pizza gegeten, naar massage en daarna een eerste biertje!
Later op de avond ook nog gezellig onderhouden met de andere Nederlanders, laatste finishers bekeken en biertjes gedronken in de stad. 24 uur nadat ik opgestaan was ging ik weer naar bed.
Evaluatie:
Afgelopen dagen eens goed nagedacht over wat ik anders zou doen, wat ik geleerd heb en waar ik mezelf kan verbeteren. Vooral met Menno en Hans hierover veel van gedachten gewisseld en ook daar weer veel van geleerd.
First of all: ik ben heel erg content met mijn 9 uur en 45 minuten. Heb in de pacific niet op de fiets gezeten, weken niet gelopen en sporadisch gezwommen. Ben pas serieus aan het trainen sinds de week na m’n verjaardag, dat is 12 weken. In 12 weken naar een Ironman toe trainen is niet onmogelijk, maar idealiter heb je nog een fors aantal weken meer nodig. Dat is natuurlijk geheel mijn eigen keus geweest, en ik wist van te voren dat ik niet het maximale eruit zou halen. Maar ik ben nog jong, heb hier nog tijd genoeg voor.
Raceday zelf kan ik eigenlijk niks bedenken wat er erg fout ging. Natuurlijk, er zijn op zo’n dag altijd momenten dat er iets mis gaat, maar dat zijn kleine dingen: aidstations die niet volgens de door de organisatie gecommuniceerde manier zijn ingericht, het missen van voeding, het missen van bidons, hartslagmeter die in eerste instantie niet aanslaat, afscheuren van m’n startnumer, bij het lopen zelfs helemaal verloren… Maar geen grote fouten of problemen.
Mijn maag heeft zich fantastisch gehouden, dus mijn ideale voedingsplan heb ik na 4 LD races rond. Op de fiets elke 20 minuten vaste voeding, en tijdens het lopen elke 30 minuten een gel. Verder vooral veel water en sportdrank, na 120 km ook regelmatig een paar slokken cola.
Kona 2010: Finish?
10 oktober - door Diederik
Zo ongeveer nu hoop ik over de Alii Drive te rennen en laat ik me voor de 4e keer toeschreeuwen: YOU ARE AN IRONMAN!!!! Ik hoop dat ik kan genieten, en dat ik er wat van kan herinneren. In de UK lukte dat namelijk niet zo. Laatste 10km daar is een zwart gat. En ik hoop dat ik niet zo teleurgesteld ben als hier vorig jaar en in NZ. In NZ was het niet zo erg, maar toch wel een dubbel gevoel.
Goed, wie is er nog wakker??? In ieder geval bedankt voor de online support, ik ga er hier nu ook een punt achter zetten en ga slapen. Eerst nog even de haren van m’n gezicht af schrapen en dan ben ik helemaal klaar voor morgen! Wel serieuze angst voor die zwemstart…
Owja, iedereen die me NU persoonlijk wil spreken (als ik uberhaupt gefinisht ben): bel naar 0900-0696, dat is een nummer van www.buitenlandbellen.nl, dan betaal je 2 cent per minuut om naar mijn Amerikaanse mobiel te bellen. Volg de instructies en draai mijn nummer: (+1) 808 989 9605 en wie weet neem ik zelfs op!
Eind tijd: 9:45:43.
Positie: 279 overall, 33e in z’n agegroup
Kona 2010: Halve marathon
10 oktober - door Diederik
Ben ik rond het halve marathon punt? Of heb ik het zwaar? Zwaar zou ik het sowieso wel hebben, maar daar is verder weinig aan te doen, nog maar een klein stukje. Ik ben eigenlijk wel benieuwd welke die-hards er nog wakker zijn ;-)
In ieder geval heb ik niet zo gek veel meer te melden, hier nog wat plaatjes en het volgende bericht is rond mijn zelf voorspelde finishtijd, kijken hoe het met de zelfkennis zit…
Kona 2010: T2
10 oktober - door Diederik
Vooral belangrijk dat ik goed blijf koelen. De hitte is de grootste vijhand hier op Hawaii. Als je eenmaal oververhit bent dan kom je daar niet meer vanaf. Vorig jaar was ik ook nog eens verbrand, en dan kan je je warmte ook niet meer optimaal kwijt. Dit jaar heb ik in m’n koerskleren gefietst. Me toch goed ingesmeerd maar mijn armen en benen zijn na 6 weken Hawaii redelijk wat zon gewend. Hopelijk mijn schouders genoeg beschermd tegen de zon.
En wat plaatjes van afgelopen week!
Kona 2010: Hawi
9 oktober - door Diederik
Als ik op schema lig moet ik me nu ergens bij Hawi bevinden op mijn fietsje, waar rijd ik eigenlijk op? Zie de video.
Kona 2010: Start
9 oktober - door Diederik
Als het goed is lig ik nu in het water, en zijn we weg. Een lange dag voor de boeg! Hieronder een overzicht van mijn splits van vorig jaar:
Te hard gefietst, en te lange 2e wissel door een onnodige blocking penalty: Daniel (mijn Duitse vriend en in Kona 2009 ook huisgenoot) kwam voorbij en ik vroeg hoe het ging: fout! 4 minuten strafbox. Dit jaar dus niet.
Mijn strijdplan voor het zwemmen is als volgt: Pang! Koers!! Uhh, ja, en nee: vorig jaar veel te veel gedronken onderweg, daar werd ik niet blij van. Mijn zwemtijd was echter niet verkeerd: 59:59. Ik hoop dit jaar wederom onder het uur te zwemmen. Mijn wissel gaat langzamer worden en in de video hieronder leg ik uit waarom.
Kona 2010: Nog 30 minuten
9 oktober - door Diederik
De Ironman World Championships zijn officieel gestart met de pro’s! Nog 30 minuten voor de age group start! Ik heb in de afgelopen dagen hier wat video’s gemaakt en stukjes geschreven. Deze heb ik allemaal klaar gezet voor verschillende momenten van de nacht.
Dit jaar geen koffie onthouding, wel alcohol sinds vorige week. Geen vette zooi gegeten, wel carbo loading. Niet tot op het bot afgetraind, maar gezonde reserves. Geen pijnstillers met coffeine, wel meer bananen… Kortom: ik ben er klaar voor!!!
Wat zit er nou eigenlijk in een Ironman registratie pakket?
Kona 2010: Pre race thoughts
9 oktober - door Diederik
Waar zal ik beginnen… Het was een heftig jaar, vorig jaar hier in Kona figuurlijk kei hard op m’n bek gegaan. Wel was het de start van een onbeschrijfelijk jaar. Vanmiddag stuurde ik een mailtje naar Vinnie, mijn zuidelijkhalfrond moeder en ik denk dat dat het wel goed samenvat. Duurde even, maar inmiddels durf ik het ook wel aan om mijn Engelse schrijftaal online te publiceren:
It’s weird that it’s already a year ago. Doesn’t feel like it at all! I’ve been thinking about this race for a long time, with a happy feeling that I finished last year, and with disappointment because I know I can do better.
First week here was weird, being all by myself, quite lonely, biking around in this little town called Kona, where all those good memories came back to me, but they were only memories… Being in all those places, last year seemed really far away, but quite close as well. Still the same people in some places, and seeing the pier again, Queen K, Alii Drive, Bongo Ben’s. And being in the deserted places where I had so much fun last year: parking lot from the King K Hotel where the awards ceremony was, surfing beach, turtle bay, magic sands, the incredible time with all of you guys, it was really weird being here again, but this time I knew it wasn’t gonna be the same. I had a different focus, different priorities and above all: different state of mind.
Yesterday I was at the carbo load dinner, and being there and seeing those movies about last your brought back all sorts of memories again, good ones, bad ones, pain, relief, but most of all, I realize that last years race was the start of an incredible year for me. And that’s for 90% because of all the Duncans, (extended) family and friends.
Since I got here I’ve been thinking about last 12 months a lot. Every time I meet new people and tell them where I’ve been and what I’ve done I realize that I’m incredibly lucky. They say that you create your own luck, but it’s you guys who have given me an unlimited amount of opportunities and I’m really, really thankful. I’m even getting emotional here… So on this day, over thinking my life and close to (again) a life changing experience a huge thank you for all that you, Andy and all the Duncans did for me.
So, now I’m back, something I looked forward to for a long time, and something I was afraid of for a long time. Last years 30k walk was very painful but it made me realize you can’t just go out there and do it. It takes more than that. I’ve got more respect for this race now, and hopefully, with some more experience and common sense, that’s what takes me to that finish line in a reasonable time.
I’m scared. I never believed in those typical American things, and they make me wanna throw up, but for me personally, this time, they’re right: this race is more than just a little swim, huge bike and killing run. This year it’s about finishing what I started last year, closing a chapter, and it’s about showing the people that looked after me and supported me like only real parents can do what I’m really capable of here. Preparation couldn’t be better (maybe a bit longer), but the base I build training in NZ, and the freedom, (recovery) time and facilities I had at Clifton Road was all an athlete could wish for.
Now, I’ve got to stop being such a girl and write difficult about it, I’ve got to get my shit together, and just go out there and DO IT! More than anything: I’m really looking forward to it because I know I’m ready, I know I can do it and I know I’ve got what it takes this time.
Trivolution t-shirts: € 17,50
3 oktober - door Diederik
Vorige week heb ik hier in Kona 150 trivolution t-shirts laten drukken. Het design is tot stand gekomen samen met één van mijn beste vrienden Dennis Willems van Dezzign. Al langere tijd had ik dit idee maar in Nederland is de markt niet groot genoeg om er echt iets van te maken. Hier in Kona is dat natuurlijk een ander verhaal. Komende week probeer ik de t-shirts te slijten bij de pier, carbo load dinner en awards ceremony. Ben benieuwd of Amerika net zo enthausiast is over mijn idee als ik zelf!
Prijs & bestellen
Uiteraard sluit ik mijn gewaardeerde collegae landgenoot triatleten niet uit van deze fantastische must-have. De prijs is € 17,50 inclusief verzendkosten. Stuur mij een mailtje en laat weten welke maat en kleur. Ik geef de shirts mee aan Hans, Hans landt op 14 oktober in Nederland. Cornelis pikt de shirts op en zal ze versturen.
Maatvoering
Shirts zijn beschikbaar in de maten S, M en L en vallen groot uit. Zelf ben ik eigenlijk altijd een M maar een S kan ik hier goed hebben.
Merk
Het merk is Hanes Heavyweight en Hanes Tagless, in Amerika een goed gewaardeerd merk dat staat voor kwaliteit.
Kleur
De officiele kleurnamen van Hanes zijn Oxford gray, deep red, fatigue green en royal blue.
Om maar even af te sluiten met een afschuwelijke standaard koop kreet, maar wel degelijk van toepassing: wees er snel bij, want op is op!
Kona 2010: nog 1 weekje!
2 oktober - door Diederik
Hé, ik ben ook een kneus zeg. Wil regelmatig de website updaten, maar het lukt gewoon niet, ben te druk met andere dingen: trainen, socializen, chillen, werken, dus hier maar weer een vervolg video, en nee: ik ben niet weer verhuisd. Heb het hier in Kona Isle met Hans Roodzant ontzettend naar mijn zin. Ik wil hier niet weg, dus zoek nog een huisgenoot voor als Hans vertrekt. Dus als je interesse hebt in een trainingsstage, of vakantie, je kan hier alles: chillen, surfen, rondreizen, strandhangen, zwemmen met dolfijnen, snorkelen met manta ray’s, dat soort dingen!
Kona Isle is een appartementencomplex en ik heb hier een appartement met een slaapkamer, keuken, volledig uitgerust enzo, wasmachine, droger, uitklapbank in de woonkamer, wifi, balkon met zee uitzicht, berg uitzicht, Alii drive uitzicht, zwembad, strand, inclusief chill stoelen, bbq’s, en zag gister nog dolfijnen vanaf m’n balkon! Wie wil dat nou niet?
Kona 2010: Verhuisd!
24 september - door Diederik
Het gaat allemaal wel erg snel hier… Zoals ik gister al schreef kwamen er 2 extra mensen wonen, ook blowende, werkloze, tv kijkende figuren. Ze slapen in de woonkamer zonder meubels en voor 1 dag en nacht deelde ik 1 badkamer + wc met 6 anderen.
Vanmiddag wilde ik een uiltje knappen na een rambo sessie in het zwembad en 2u30 over de bloehete Queen K met 2×45min racepace, mocht de muziek niet zachter en de deur niet dicht. Zo werkt het natuurlijk niet. Dus ff bij het appartementenverhuurbedrijf langs waarvan ik vanaf a.s. Dinsdag sowieso al een plekje zou huren. Mocht ik vandaag gewoon al intrekken, voor gratis! Zie ook de video…
Kona 2010: Plumeria Rd
23 september - door Diederik
Video van mijn nieuwe huis op Hawaii! En apart, op het moment van schrijven komen er 2 nieuwe bewoners binnen lopen maar er zijn geen slaapkamers meer… (?) Keep you posted!
Zilver op het NK Duathlon in Tilburg!
20 september - door Cornelis
Gister heb ik mijn seizoen afgesloten met een zilveren medaille op het NK Duathlon. Dit ging over een afstand van 5km lopen vervolgens 20km fietsen en als toetje nog 2,5km lopen. Het was mijn laatste jaar bij de junioren en ik was een van de kanshebbers voor het podium.
We moesten twee rondes van 2,5km lopen en het ging erg hard. Na één ronde waren we met z’n 4en over: Xander Denys (belg), WK Deelnemers Juul van de Kruijs en Erik van der Heijden, en ik. In de laatste ronde moest ik toch een paar secondes prijs geven; 10 secondes op Juul en Xander en 5 secondes op Erik. Looptijd: 16.18
Na een snelle wissel was ik eerder de wissel zone uit dan Erik en heb ik volle bak aangezet om aan te haken bij Juul. De belg Xander was al weg en die heb ik de rest van de wedstrijd niet meer gezien. Na twee van de vier rondes fietsen kwam Marco Akershoek (Categorie Heren 16) nog langs en reden we met z’n 3en verder. In de laatste 4 kilometer liet Marco een gaatje vallen op Juul, en ik wist dat ik veel minder kans had op de overwinning als Juul eerder kon wisselen. Ik zette volle bak aan en voelde een flinke steek van kramp in mijn hamstring. Ik kon nog wel de aansluiting vinden met Juul.
Ik had wederom een erg goede wissel en begon als eerste Nederlander aan het lopen. Na de eerste stappen voelde ik gelijk kramp. Ik wilde niet wandelen en mijn plaats niet weggeven, dus ben ik doorgelopen. Terwijl ik mijn pijn verbeet kwam Juul mij hard voorbij. Pas na één kilometer kon ik iets versnellen, maar nog niet genoeg, omdat ik voelde dat de kramp dan weer op kwam zetten. Marco kwam gelukkig niet dichterbij dus kwam mijn 2e plek niet meer in gevaar.
Videoupdate Hawaii!
12 september - door Diederik
Hier een video van mijn huis in Kealakekua, inmiddels ben ik alweer verhuisd, maar daarover later meer.
Terug in Kona
8 september - door Diederik
Alweer lang geleden dat ik wat geschreven heb, inmiddels aangekomen in Kona! Vorige week Auckland verlaten, en voor de zoveelste keer afscheid genomen van de Duncan’s. Elke keer toch weer lastig.
Eerst naar Honolulu gevlogen, een dag eerder aangekomen dan ik vertrok. Meteen problemen bij de douane: ik kwam een dag eerder aan dan ik vertrok en zou dus 91 dagen in de US verblijven, in plaats van de geoorloofde 90. Ook al was het 23:15.
Daarna kei hard opgelicht door de chauffeur van de shuttle bus naar Waikiki. Uit interesse vroeg hij wat er in m’n koffer zat, ik vertelde dat het m’n fiets was. Ongeveer 30 mensen in de bus, iedereen zat al, en betaalde: 15 dollar retour. De deuren gingen dicht en precies voor vertrek riep de chauffeur mij op: 25 dollar voor een fiets, enkele reis. 01.30 in de nacht, en weinig alternatief.
Toch pikte ik dit niet, op het internet stond duidelijk vermeld: geen bagage toeslagen. Eerst een interessante discussie gevoerd met de chauffeur in het bijzijn van zijn klanten, toen naar buiten: fiets en tas gepakt. Met mij kwam een andere toerist naar buiten: “I’m more than happy to pay for you if you can’t afford it” Ontzettend vriendelijk maar het gaat mij om het principe. Dus een taxi genomen, en alsnog 40 dollar lichter…
2 toffe dagen in Honolulu gehad, wat lokale toeristische dingen gedaan, Pearl Harbor gezien, Diamond Head beklommen, 2u30 in de hitte gerent. Zondag naar Kona gevlogen, en merkte meteen een groot verschil tussen de mentaliteit van de mensen. Honolulu is erg onvriendelijk, onbehulpzaam en mensen kijken je niet aan op straat. Kona is eigenlijk het tegenovergestelde.
Werd van het vliegveld opgehaald door Erin, tijdens m’n zeilreis in de Pacific een schipper van een Amerikaanse boot ontmoet die een goede vriendin had in Kona, na wat gemail kon ik mijn eerste dagen bij haar terecht. Haar buurvrouw ging verhuizen en kon na 1 nachtje in haar appartement trekken. Prima!
Eerste dagen in Kona waren wat vreemd, raar om weer op deze plek terug te zijn. Vorig jaar een ontzettend gave tijd gehad met Daniel, Carla en EST: de organisatie die een heel hoop facilitaire dingen voor ons regelde. Nu is er nog niks te merken van het grootste triathlon evenement in de wereld, nog 5 weken en amper atleten. Een paar pro’s waaronder Cameron Brown, waar ik veel mee train deze dagen. Vorig jaar was echt een soort roes, relatief korte periode met ontzettend veel activiteiten. Ik fietste zaterdag met Brownie over het parcours en was de hele begin lus gewoon vergeten…
Woon nu dus in Kealakekua, onder een gruwelijk groot leegstaand huis met 12 mtr zwembad, op 15 km van Kona en op 500 meter hoogte. Stuk koeler dan in de stad. Een groot nadeel is dat ik na elke training weer een uur omhoog moet fietsen. Geen internet en geen vervoer buiten m’n fiets. Dus lastig om iets te ondernemen of om te communiceren met de buitenwereld. Niet ideaal, ik ga denk ik opzoek naar een ander plekje om te wonen.
Meer plaatjes op www.thetykes.com.
Winst voor tweede jaar op een rij in Triathlon Apeldoorn.
4 september - door Cornelis
Vanochtend ging de wekker om 5.15. Er moest gezwommen worden in Zeist. Van 7.00 tot 8.00 heb ik getraind om vervolgens direct door naar Apeldoorn te gaan. Hier was de Kristalbad Triathlon. Sinds het eerste jaar dat ik triathlon doe start ik hier al en het is een fantastische wedstrijd. In het parc ferme staan fietsen met een waarde tussen de €25 en de €2500. Een zeer leuke wedstrijd voor jong en oud, ervaren en onervaren.
Dit jaar waren er twee series op de 1/8e triathlon en ik startte in de tweede serie. Deze series waren niet op snelheid ingedeeld. Bij het zwemmen lag ik in een baan waar vijf(!) mensen schoolslag zwommen. Dit was niet bevordelijk voor een snelle zwem tijd. Ondanks het oponthoud kwam ik als eerste uit het water in een tijd van 7:09.
Na een snelle wissel kon ik de fiets op. Hier voelde ik de wedstrijd van woensdag nog in de benen. Beide rondes heb ik in mijn eentje gereden, en heb ik de koppositie vast gehouden.
Toen ik naar het lopen wisselde wist ik dat ik de serie eigenlijk had gewonnen. Toch moest ik nog flink gas geven omdat ik niet wist wat voor tijd de snelste uit serie één had neergezet. Mijn eindtijd is 01:02:59. Hiermee was ik ruim 1:40 sneller dan nummer twee Rob Woestenenk.
Eenmaal over de finish hoorde ik dat ik de snelste tijd van beide series had: Ik had mijn titel met succes verdedigd! Dat ik toch nog een best sterke wedstrijd heb gedraaid werd me pas duidelijk toen ik net de uitslag bekeek. Slechts 38 secondes langzamer dan het eerste sterke trio wat bestond uit Frank Heestermans, Michiel van der Wal en Ruben Jongkind.
Zwintriathlon
3 september - door Cornelis
1000 deelnemers, 10 series, top veld en super veel publiek. Dat zijn de woorden die deze wedstrijd kenmerkt. Bij deze wedstrijd heb ik het over de Zwintriathlon in Knokke-Heist (België). Vorig jaar deden Evert en Diederik mee, maar nu past het bij Evert niet in de wedstrijd planning, en voor Diederik is het erg ver reizen.
Vanuit Huissen is het ook niet bepaald om de hoek trouwens. Wij hebben een paar lieve buren, die ons ook dit jaar weer hebben uitgenodigd om in hun vakantie huisje in Cadzand te bivakkeren. Zo hebben we gezellig een weekje vakantie met een super gave wedstrijd erbij. Een prachtige combinatie.
Doordat ik drie dagen voor de wedstrijd zonder wetsuit ging golfsurfen in de zee, was ik wat verkouden geworden.
Ik startte in de “top serie” vlak achter helden als Frederik van Lierde, Luc van Lierde, Rutger Beke, Axel Zeebroek. Na de start was ik goed weg. Ik had de ruimte en kon zo lekker doorzwemmen. Na 15:35 (het zwemmen was wat verder), kon ik de kant op klimmen, over de loopbrug en de wisselzone in.
Ik wist dat het zwaar zou worden op de fiets. Het waaide aardig hard. Het parcours liep langs weilanden zonder veel beschutting. Die belgen kunnen rijden jong! Niet normaal. Na 20km haalde een groep mij bij, en daar kon ik bij aansluiten. Ik heb wel erg veel moeten geven om bij te kunnen blijven, maar lossen was geen optie. Na 45km op de fiets te hebben gezeten met een gemiddelde van 38.3 km/u was ik blij dat mocht gaan wisselen.
Na een snelle wissel kon ik gaan lopen over de boulevard. Massa’s mensen stonden langs het 2,5km lange traject. Het was een heen en weer parcours, dus moesten we twee rondjes. Na een halve kilomter kreeg ik wat buikpijn. Dit werd er niet beter op toen ik langs de gebakskraam kwam waar een oliebollen lucht hing. Langzamer lopen was geen optie, dus zette ik nog een beetje aan. De buikpijn werd niet minder, maar ook niet veel erger. Na een looptijd van 35:55 en een totaal tijd van 2:03:51 finishde ik. Het was een aangename verrassing dat ik een 3e plek had in de categorie -23.
Toen ik thuis de uitslagen bekeek, zag ik dat ik maar één seconden achter nummer twee in mijn categorie zat. Hij was in een andere serie gestart.
Volgend jaar wacht mij dus een mooie uitdaging!
Tsjechie + EK
31 augustus - door Evert
Tsjechie:
Op 22 augustus heb ik, waar Cornelis al eerder over schreef, een wedstrijd in Karlovy Vary gedaan. Helaas ging dit niet zoals gepland. Na een redelijk goed zwemonderdeel verloor ik op het aanloopstuk naar de 7 plaatselijke rondes toe mijn bidon met sportdrank. Dit in combinatie met een temperatuur van 30 graden waren de ideale ingrediënten om uitgedroogd te geraken en dat was dan ook wat er gebeurde. Met fietsen voelde ik me nog prima tot 2 rondes voor het einde. Op de steile klim die we elke ronde op moesten kreeg ik opeens flinke moeite. Toen we eindelijk de wisselzone ingingen kon ik amper het ene been voor het andere krijgen. Ik had het gevoel geen controle over m’n lichaam te hebben. Na 2,5 km zwalken ben ik uitgevallen. Met hulp van de EHBO ben ik naar een tent gebracht en daar verzorgd. Langzaam aan ben ik daar bijgekomen. Een paar dagen later nog ziek geworden van de uitdroging maar lange tijd om ziek te zijn had ik niet aangezien die zaterdag het EK-23 in Porto (Portugal) op het programma stond.
Ek-23
Dankzij mijn overwinning bij de neosenioren op het nk in Holten kwalificeerde ik me voor het EK-23 jaar. Na woensdag de gehele dag ziek in bed te hebben doorgebracht voelde ik me donderdag alweer een stuk beter en reisde ik samen met Tim Dullaart, Lesley Derks en bondscoach Peter Scheres af naar Porto waar zaterdag de wedstrijd gehouden zou worden. Ik voelde me met de dag beter worden en kreeg steeds meer zin in mijn debuut op een internationaal kampioenschap. Het deelnemersveld was enorm sterk met wereldtoppers als Brownlee, Silva en Brukhankov op de lijst. Het zwemmen ging heel belangrijk worden, hier mocht ik niet te veel verliezen. Dit lukte erg goed. De gehele 1500m had ik het idee in een zoute wasmachine te zitten maar toch kon ik goed vrijuit zwemmen. Op slechtst 35 seconden van de kop klom ik uit het water. Op de fiets werd het gelijk een lang lint en brak het in 3 stukken. Ik zat net niet vergenoeg voorin en kwam in de 3e groep terecht. ondanks hard werken van Tim en mij reden groep 1 en 2 verder bij ons weg. Ik had een slechte 2 e wissel. Blijkbaar had ik mijn wetsuit niet goed in mijn mand gegooid en moest ik dat nog doen. Ook mijn fiets moest ik recht ophangen en m’n helm netjes in de mand gooien. Pas daarna mocht ik beginnen met lopen. Dit draaide ondanks het harde werken op de fiets nog redelijk goed. Doordat ik mijn wetsuit niet in de mand gegooid had verdiende ik een penalty van 15 seconden. Dit betekende dat ik in 1 van de 4 rondes 15 seconden stil moest staan in de strafboks. Dit heb ik dan ook netjes in de 3e ronde gedaan om diskwalificatie te voorkomen. Ondanks dat kon nog een aantal atleten terughalen en de sprint winnen om de 31e plaats. Ik vond het een erg gave wedstrijd en heb erg veel geleerd. Ervaringen om straks op het WK-23 (11 september te Boedapest) in de praktijk te brengen en ook een aantal zaken die ik mee zal nemen naar volgend jaar.
Wedstrijd in Karlovy Vary
22 augustus - door Cornelis
Op vrijdag zijn we vertrokken naar Karlvy-Vary in Tsjechië voor een ETU wedstrijd van Evert. Omdat ik toch vrij had, besloot ik maar om mee te gaan en daar in de age-group wedstrijd te starten. Het niveau was hoog, net als de bergen op het fietsparcours:
Na een rit van zeven uur kwamen wij aan bij ons hotel. Het hotel heeft een sauna en een klein binnenzwembadje, maar die zijn buitengebruik omdat in die ruimte onze twee racefietsen moeten staan.
Zaterdag was mijn wedstrijd over twee rondjes zwemmen (600m), drie rondjes fietsen (20km) en twee rondjes lopen (5km).
Nadat ik goed positie had gekozen voor de start, had ik na de startduik veel ruimte links en rechts van mij. De eerste boei, op ongeveer 100m, kon ik nemen zonder te veel in het gedrang te komen. Na 300m klom ik het water uit, moest een steiger op rennen weer in het water duiken. Zie rechts voor een foto van deze aparte duik.
Als 22e klom ik uit het water om vervolgens een opmars te maken op de fiets. Bij elke klim reed ik weer mensen voorbij en langzaam schoof ik wat naar voren in het veld.
Na mijn drie rondes, moest ik wisselen. Ik wist waar de wisselzone was, maar in de afdaling waar ik de wisselzone in moest rijden, zag ik de ingang van het parc-ferme niet. Toen ik door reed besefte ik dat ik hem had gemist. Via de parkeergarage aan de andere kant moest ik twee trappen omlaag en kwam ik uit bij het parc-ferme. Ik tilde mijn fiets over het hek en klom er zelf achteraan om vervolgens snel te wisselen. Dit heeft mij meer dan twee minuten gekost.
Toen ik begon met lopen maakte ik weer een enorme opmars naar voren, alleen haalde ik nu alleen maar mensen in die ik al op de fiets had ingehaald. In een tijd van 16:09 finishte ik mijn (korte) 5km. Ik was 4e bij de junioren, op iets meer dan twee minuten van nummer drie. Gemengde gevoelens, maar vond het wel een enorm gave wedstrijd.
Vandaag start Evert in de ETU wedstrijd samen met vier andere Nederlanders: Stefan van Thiel, Tim Dullaart, Sven Strijk en Niels Strijk.
Tour de Coromandel
18 augustus - door Diederik
Na een klein uurtje door de Golden Valley begint het te regenen. Eerst zachtjes, even later harder. Ik stop om mijn regenbroek aan te trekken, en uiteraard, als ik mijn broek aan heb wordt het weer droog. Je kan er de klok op gelijkzetten dat als ik ‘m weer uittrek, het weer begint te regen. Dus ik houd ‘m aan. En dat is maar goed ook. Een kwartiertje later begint het te gieten, ook mijn jas trek ik aan. Minder aerodynamisch maar met 22 gemiddeld maakt dat toch niet zoveel uit.
Ik begin te klimmen en met 10 kilo bagage op mijn rug is dat best hard werken. Ik zie in de blikken van de tegemoetkomende automobilisten dat ze het met mij te doen hebben. Misschien zien ze wel hetzelfde in mijn blik. Want ik heb het met hen te doen. Ook al ben ik een beetje nat, ik vind het prima op m’n fiets, ben letterlijk in de wolken. De automobilisten zitten in hun t-shirt en trappen een pedaaltje in. Daar is geen kunst aan. Doe mij maar de frisse lucht, geluiden van de natuur en ik voel die berg tenminste. De kleine stroompjes die normaal naar beneden kabbelen zijn veranderd in luidruchtige watervallen, en de vogels fluiten nog steeds alsof het hoogzomer is.
Mijn regenpak is op dit moment mijn beste vriend. Het is dan wel een paar jaar oud, flink wat maatjes te groot en niet meer helemaal waterdicht maar mijn regenpak en ik gaan lang terug. Ik was misschien 15 jaar toen ik het van een ochtendblad kreeg. Ik wilde een zeilboot dus besloot een krantenwijk te nemen. 2 jaar lang stond ik elke dag (behavle zondag) om 05.00 naast m’n bed. Ik voorzag de mensen in mijn wijk van iets te lezen tijdens hun ontbijt. Na 2 jaar kocht ik een zeilboot, maar later bleek dit toch een beetje onpraktisch. Ik moest eerst 25km fietsen voor ik kon zeilen. Toch wel veel plezier van gehad. Vooral op m’n 18e verjaardag.
Jeroen en ik hadden onze tent op een camping neergezet zonder te betalen, gewoon de mooiste plek uitzoeken. De naam van de camping zal ik hier niet noemen. We hadden een krap budget voor een weekje zeilen. Dat gehele budget dronken we dezelfde avond nog op (je bent immers maar 1x per jaar jarig) in een café met meer dan 100 clowns: schilderijen, foto’s, poppen, marionetten, knuffels, beeldjes, best beangstigend. Vooral toen ons budget op was.
Ik begin af te dalen, maar plotseling zie ik een portomonee op de weg liggen. Deze is weliswaar plat, maar toch kan ik het niet laten te denken: van wie? Wat zou erin zitten? Waarom ligt ie daar? Weggegooid door zijn steler, of ontsnapt van z’n vorige eigenaar? Misschien is iemand wel wanhopig opzoek, of zit er een dik pak flappen in? Ik knijp in mijn remmen en met 60 per uur en bagage duurt het even voor ik stil sta. Ik keer om en begin weer te klimmen.
De portomonee is plat en oud, geen pasjes, en geen dik pak flappen. Duidelijk weggegooid door zijn dief. Toch rinkelt er iets in een vakje met een rits. Ik open de rits en laat de inhoud in mijn hand vallen: 3 dollar en 40 cent! Wat een buit! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een portomonee gevonden heb zonder de rechtmatige eigenaar te kunnen traceren. Ik heb ook wel geluk hoor! De munten stop ik in mijn voederbak en de portomonee verdient een waardiger einde: onderweg gooi ik ‘m wel ergens in een prullenbak.
Ik daal weer. De weg is goed en breed, maar mijn buit rinkelt hinderlijk in mijn voederbak. Ik kom door een dorpje waar het ruikt naar houtvuurtjes. Uit verschillende schoorstenen komt witte rook. Dat betekent hier niet dat eer een nieuwe paus gekozen is, maar dat men het gewoon lekker warm wilt hebben. Door de geur van de houtvuurtjes waan ik me in de Biesbosch, in de herfst. Heel wat jaren in mijn jeugd gingen we moet onze boot de Biesbosch in, daar troffen we mijn oom, tante, neef en nichtjes met hun boot. Hout zoeken, vuur stoken, broodjes bakken, vissen, zeilen, paling stropen, ’s ochtends in onze laarzen en oude trainingsbroeken proberen de vuurtjes van de vorige avond weer aan te maken, fakkel tochten te voet en te boot, pijl en boog maken, Evertzwijnen schieten… Elk jaar weer onvergetelijke avonturen. Normaal ging oma altijd mee varen, maar niet in de herfst, dan was het te koud. Vandaag zou Oma jarig geweest zijn, maar dit jaar voor het eerst is ze er niet meer. Mijn ogen vullen zich met tranen, ik daal immers nog steeds kei hard…
Kruispunt: Hot Water Beach 3km, Hahei 5km. Ik heb geen flauw idee van tijd maar vind dat ik nog wel even een kijkje kan nemen bij Hot Water Beach, kan ik dat ook weer afvinken. Halverwege begin ik weer te klimmen, voor ik in Hot Water Beach aankom moet ik blijkbaar eerst een flinke berg over. Dat stond niet op dat bordje! Ik overwin de berg, ontdoe me van m’n schoenen en loop het strand op. Gelukkig regent het nog steeds. Dat betekend dat ik met maar 20 i.p.v. 200 andere backpackers kuilen zit te graven op een stukje strand. Ik graaf een kuil, warm / heet water komt naar boven. Sommige backpackers brengen luide overwinningskreten ten gehore als ze warm water vinden. Alsof ze goud gevonden hebben waar ze al jaren naar op zoek zijn. Ik verwarm me voeten in m’n eigen gegraven hot pool. Een hele grote vink, en weg hier.
Hahei, eindelijk, na 5 uur en 5 minuten, iets na 5-en. 115 kilometer met een gemiddelde van 22.6. Wat een dieptepunt. Hahei is niet bepaald een metropool te noemen. Gehucht of gat is meer op z’n plaats. In Betuwse termen is het kleiner dan Angeren en beter vergelijkbaar met Baal. De buurtsuper is al gesloten en de mevrouw die me het hostel rondleidt bevestigd dat er op geen enkele manier meer aan voedsel te komen is. Ik heb precies 2 boterhammen en 1 appel. De mevrouw redt mijn avondmaaltijd door me later 3 worsten en een brood toe te stoppen. “Butter is on the free food shelf.” Blijkbaar wilde iemand abrupt stoppen met roken,want ik vind hier ook een half vol pakje sigaretten…
Na mijn gezonde sportersmaaltijd neem ik een warme douche, en was me met eigen meegebrachte zeep. Dat doe ik niet zo vaak, zelf zeep meebrengen. Ik concludeer dat deze wel heel erg lekker ruikt! Hoe kom ik aan deze zeep? En dan weet ik het weer. Ik nam mijn eerste, echte douche in 2 maanden tijd in Savusavu, Fiji. In de douches van de yachtclub stond deze zeep, en keek me aan. Dat is toch wel zielig, een zeep zonder baasje, dus nam ik deze zeep onder mijn hoedde. Zo gaat dat in openbare douches en zwembaden. Iedereen laat weleens wat staan en neemt weleens wat mee. Het houdt elkaar in evenwicht ofzo, geloof ik…
Ik onderhoud me nog even met alle gasten (2 stuks) van het hostel maar voel al snel dat ik er even bij moet gaan liggen, in m’n bedje. Morgen weer een zware dag.
De 2 hieropvolgende dagen waren minstens zo interessant: het regent constant maar nog steeds ontzettend mooie scenery. Ik krijg diverse liften aangeboden omdat men me zo zielig vindt, ik beklim de monster berg van de Coromandel, ontelbare land-slides, kom in het donker aan in Thames en duik de 1e backpackers in die ik tegenkom: blijkt de thuishaven van een motorgang, boven een pub. Alle bikers zitten in de keuken vette kippenpoten te eten als ik zeiknat binnen kom lopen. De laatste dag, wederom op bekend terrein, schijnt de zon weer. Na 650 kilometer in 27 uur en 40 minuten (23,5 gem) en 3450 hoogtemeters slaap ik die nacht weer heerlijk in mijn eigen caravan! Einde van dit avontuur.
Map: sailing the Pacific
13 augustus - door Diederik
De volledige kaart van mijn uiteindelijke zeilreis door de Pacific Ocean, en inmiddels bijna onderweg naaaar…. HAWAII!!
Gone Fishing in teh Pacific weergeven op een grotere kaart
Goudkoorts
11 augustus - door Diederik
Op vrijdag 31 juli verliet ik Auckland op de fiets, met een hoop bagage. De eerste etappe was naar Waihi Beach, 170 kilometer. De eerste lange rit in mijn voorbereiding op de Ironman Hawaii. Waihi Beach is het aan zee gelegen gedeelte van het dorp Waihi, en ligt in het meest zuidelijke gedeelte van de Coromandel. Waihi wordt getekend door een gat van honderden meters diep in het centrum van het dorp, hier wordt dagelijks nog steeds goud opgegraven. Ik verbleef aan zee, in het zomerverblijf van de Duncan’s, lees ook ‘het verschil tussen slakken en ijsjes’.
Eerder al nam ik deel aan de Anaconda Adventure Race in Waihi en was dus redelijk bekend met de omgeving. Zaterdag liep ik 90 minuten hard, de bergpas over naar Orakawa Bay, een baai die alleen te voet of per boot bereikbaar is. Super mooie uitzichten over zee, Waihi Beach, de goudmijn en Orakawa Bay. 90 minuten hardlopen de dag voor een wedstrijd is natuurlijk niet echt een goede voorbereiding, maar het was zo fantastisch mooi dat ik het niet kon laten. Daarna nog 2 uurtjes uitgefietst, al met al toch nog een flink dagje trainen!
Zondagochtend in het parc fermé zette ik mijn geleende roadbike zonder opzet stuur in de rekken toen mijn oog viel op een blits tijdrit kader met bijpassende Zipp wielen en een druppelhelm. Ik had niet eens de moeite genomen om mijn banden op te pompen, en daar had ik nu wel spijt van. Om 09.15 gingen ruim 30 deelnemers van start op de lange afstand: 8-20-4 en later nog eens ruim 60 over de korte afstand 4-10-2.
Ik startte uiteraard op de lange afstand en moest geforceerd hard lopen om de eigenaar van de sjiek ogende tweewieler bij te houden. Ik had een afspraak met mezelf gemaakt: samen het PF in, en dan zien we wel weer verder. Zo gezegd, zo gedaan: na 8 km onverhard met een aantal pittige bergjes stormde we getweeën het PF in.
Ik had een snellere wissel en een voorsprong van 50 meter. Het parcours was een rondje van 5 km, geaccentueerd met 1 echte heuvel die je pijn kon doen. Volle bak ging ik van start om het later wat rustiger aan te doen. Ik reed rondjes rond de 9 minuten. M’n concurrent zag ik tot mijn eigen verbazing niet meer terug en kon onbedreigd nog 4 km uitlopen! Na de finish leek hij het zelf ook niet echt te bevatten, hij was duidelijk wat geïrriteerd en droop snel af.
Al met al een mooie wedstrijd, en met een goed gevoel fietste ik nog 90 minuten uit. ’s Avonds trakteerde ik mezelf op fish & chips en een lekker biertje in de pub. Ik was duidelijk content de toch wel lange trainingsweek (26 uur) op deze manier af te sluiten.
EK en WK-23
9 augustus - door Evert
Het eerste deel van het seizoen zit er alweer op en ik moet zeggen dat ik er zeer content mee ben. Na een goede start met winst in Westervoort en Enschede, een wat minder resultaat op het NK sprint (11e en 4e Neosenior) in Stein. Ik herpakte me goed met twee overwinningen en parcoursrecords in zowel Gendt als Didam en ging daarna vol vertrouwen van start op het NK OD. Hier behaalde ik een 4e plaats overall en winst bij de Neosenioren (-23 jaar).
Met deze prestatie heb ik me gekwalificeerd voor het EK-23 en, na een gesprek met de bondscoach, ook voor het WK-23. Het EK wordt in Vila Nova de Gaia (Portugal) gehouden op 28 augustus en het WK op 11 september in Boedapest. Ik kom nog veel ervaring tekort met wedstrijden op hoog niveau en dit is een mooie kans om wat te leren… Ook sta ik op 22 augustus in Karlovy Vary (Tsjechië) aan de start voor een ETU wedstrijd, dus een flink internationaal programma staat er op mij te wachten!
Wintersport!
5 augustus - door Diederik
Het verschil tussen slakken en ijsjes
5 augustus - door Diederik
Terwijl de regen op het dak kletterd schrijf ik de tijdelijke eenzaamheid van me af. Ik luister naar het melangolische ‘Herfst en Nieuwegein’ van Spinvis. Het is winter in Nieuw Zeeland, en ik ben weer terug. Momenteel in Waihi Beach, alleen. Ik heb de Duncan’s voor een weekje verlaten en ga rond de Coromandel fietsen. Tenminste, dat is de planning, maar zoals het er nu naar uitziet laat het weer dat voorlopig niet toe. Dus zit ik vast na de eerste etappe, in Waihi Beach, in één van de vakantiehuisjes van de Duncan’s. Nouja, huisje is een groot woord, zomerverblijf is beter op z’n plaats. Een uitgebouwde caravan met en groot grasveld, 20 meter van zee.
Geen computer, wel boeken, geen televisie en wel regen. Nu ik net m’n verjaardagscadeau ‘Het Diner’ van Herman Koch (bedankt pa en ma!) uit heb, schept dit en uitstekende gelegenheid een eigen verhaal te delen. Een verhaal over de verschillen tussen Nederland en Nieuw Zeeland. Na 5 maanden Nieuw Zeeland en ontelbare onvergetelijke avonturen gebeurde er onderweg hier naartoe iets wat voor mij eigenlijk mijn hele 5 maanden samenvatte in nog geen minuut.
2006
Het was de zomer van 2006. Het was warm. Pa, ma, Cornelis en Bouke waren met onze boot in Zeeland, Evert en ik waren thuis in Huissen. We deden onze huishoudelijke plicht: elke avond en ochtend planten water geven, post opruimen en verder keken we Tour de France en we werkte. Onee, Evert werkte nooit, die childe. Ik werkte en Evert childe. Ergens op een dag besloten we ons voor een paar dagen bij het gezin te voegen: zwemmen, vissen, zeilen, vuurtjes stoken, zoals we dat eigenlijk ons hele leven al als kind gedaan hadden in de zomer.
‘Amai! Alsof je een emmer leeg gooit! Ik ga nog liever met de fiets!’ We studeerde, en geld, daar hadden we niet zoveel van. En daarbij, ik ben nog steeds te gierig om de NS zoveel geld te geven voor een retourtje Arnhem – Vlissingen. ‘Met de fiets dan maar?’ ‘Tja, waarom ook niet.’ Er moest immers ook getraind worden. We hadden allebei nog nooit meer dan 120 kilometer achter elkaar gereden, maar geïnspireerd door Le Tour (dat kunnen wij ook!) vonden we dat we wel 2 keer ruim 200 kilometer in ons logboek konden bijschrijven.
De volgende dag om 07.00 zouden we met elk een rugzakje op vertrekken. Uiteraard werd dat 07.30, we zijn nooit ochtend mensen geweest. Rond 10.00 aten we hamburgers en dronken we milkshakes bij de McDonalds in Gorinchem. Rond 14.00 zaten we op het stoepje voor de C1000 in Strijen, dronken we cola en aten we kano’s. Tot we werden aangesproken door een Zeeuwse dame.
De vrouw toonde interessen en maakte een praatje. Maar toen ze hoorde dat we ruim 5 uur over de eerste 140 kilometer gedaan hadden begon ze te lachen. ‘Stelletje slakken! Ik heb een zoon, en die rijdt vanuit Maastricht naar hier, in z’n ééntje met 40 gemiddeld! Jullie zijn traag.’ ‘Wat goed van hem.’ Zei Evert beleefd. ‘Jullie zijn slakken!’ zei de vrouw weer, op een toon die mij helemaal niet aanstond. Ik slikte een halve kano door en zei: ‘dat is heel erg knap van uw zoon.’ ‘Jullie zijn gewoon twee slakken!’ En de vrouw ging de supermarkt binnen. Evert en ik wisselde een veel betekende blik en konden alleen maar lachen.
2010
Een paar dagen geleden zat ik na 150 kilometer wederom uitgeteld op het stoepje voor een supermarkt, dit maal in Ngatea, Nieuw Zeeland. Ik dronk cola en at iets wat erg leek op kano’s. Soms moet je heel lang, heel ver weg om te beseffen wat je thuis allemaal hebt, en wat daar zo goed aan is: kano’s zijn veel lekkerder dan wat ik op dat moment daar at. Een wat oudere man en twee kleine kinderen, zijn kleinkinderen vermoed ik, gingen de supermarkt binnen. Op het moment dat ik met mijn gedachten in Strijen was, en werd uitgemaakt voor slak kwamen de oudere man en zijn kleinkinderen weer naar buiten.
De oudere man nam naast mij plaats op de stoeprand en zei: ‘this is for you, something to keep you going’ en overhandigde mij een ijsje. Ik was zo verbaasd dat het enige wat ik op dat moment kon uitbrengen een lacherige ‘No way!’ was. ‘Way’ zei de man, ‘you look like you can use it.’ Hierna volgde een algemeen praatje over waar ik naartoe ging, waar ik vandaan kwam, hoelang in in NZ was, en dat soort dingen. ‘Good on you’, ‘impressive’ en ‘enjoy your travels’ waren zijn reacties. Nadat ik hem ontzettend bedankt had vervolgde hij zijn ommetje met z’n kleinkinderen en genoot ik van mijn ijsje op de stoeprand.
De laatste 50 kilometer van mijn trip gingen erg makkelijk, hoe zo’n simpel gebaar zoveel energie kan opleveren. Ik denk dat als iedereen eens in de zoveel tijd zo iets zou doen de wereld een veel leukere plaats zou zijn.
Het verschil tussen Strijen in de zomer van 2006 en Ngatea in de winter van 2010 is voor mij typerend voor het verschil in de mentaliteit tegenover sport en wielrennen van de Kiwi’s en de Nederlanders. Hier wordt je vanuit auto’s aangemoedigd op een berg of heuvel, in Nederland word je uitgescholden. Hier krijg je voorrang van politieagenten, in Nederland boetes.
De Kiwi’s zijn over het algemeen ontzettend vriendelijk, geïnteresseerd en behulpzaam op alle gebieden. Ze hebben respect voor duursporters en triatleten, terwijl in Nederland je niet meer dan een gek bent en wel betere dingen met je tijd kan doen, zoals werken of tv kijken. De outdoor en de can-do mentaliteit hier is iets wat me ontzettend bevalt. Ik denk dat we hier in Nederland een voorbeeld aan kunnen nemen!
Tour de France
31 juli - door Cornelis
Wat heb ik de Tour de France weer met plezier gevolgd. De battle tussen Contador en Schleck eindigde misschien niet helemaal zoals ik had gehoopt, maar je kan niet alles hebben. ;)
Sinds ik dit filmpje in Holland Sport heb gezien ben ik stiekem wel een beetje fan van de broertjes Schleck geworden. Net zoals wij, genieten Frank en Andy écht van hun sport. Sport is hun passie, en zo hoort het!
Vallen en opstaan
28 juli - door Evert
De dag na het NK in Holten heb ik nog een wedstrijd gedaan voor ons Bayer team in de 2e bundesliga. Gek genoeg voelde ik me goed hersteld van Holten en finishte ik als 12e zonder te forceren.
Ook van deze wedstrijd herstelde ik goed en vol zelfvertrouwen ging ik een week later naar Schwerin om weer een bundesliga wedstrijd te starten. Ruim 5 uur rijden, overnachten bij teamgenoot Stephan Bergermann, en de volgende ochtend de wedstrijd. Zwemmen ging niet super, mede ook door de “einteiler” waar constant water doorloopt tijdens het zwemmen. Op de fiets kwam ik in de 2e groep te zitten. Iedere ronde (8 rondes van 2,5 km) kwamen we iets dichter bij de kopgroep. In de 5e ronde ging het voor mij mis. Na het keerpunt een scherpe bocht en daar rijd iemand tegen mijn achterwiel aan. Ik kom ten val. Snel opgestaan, stuur recht, ketting er op en fietsen. Dit lukte niet omdat m’n achterwiel aanliep. Wiel er goed in gezet maar nog steeds loopt het aan omdat er een flinke slag in zit. Ondertussen wordt ik bijgehaald door de 3e groep en ik sluit hier bij, met een aanlopend achterwiel, aan. Nog geen kilometer verder hoor ik een knal en de band heeft het begeven. Einde wedstrijd.
Een paar flinke wonden rijker maar geen klassering verder kon ik weer die 5 uur naar huis rijden…
Fiji Islands
27 juli - door Diederik
Vernieuwde site
27 juli - door Diederik
Na jaren trouwe dienst is onze oude site met pensioen, en hebben we (Cornelis & Diederik) een nieuwe gebouwd. Van de voorkant kan je dat misschien niet zo zien maar de achterkant maakt het ons makkelijker berichten te posten en al dat soort dingen. Verder zijn we nog niet helemaal klaar met het updaten, dus hier en daar kom je waarschijnlijk nog wat kinderziekten tegen. Groetjes uit Nieuw Zeeland!
Guided Tour Sol Maria
25 juli - door Diederik
Marlin vissen
23 juli - door Diederik
Fiji Islands
21 juli - door Diederik
Bye Bye Beard
19 juli - door Diederik
Savusavu Twee
17 juli - door Diederik
Een korte beschrijving van de rest van deze week: Vinnie verlaat ons op maandag, dinsdag internetten we, en gaan weer uit eten, dinsdagavond hebben we een officiële welkom door middel van een kava ceremonie. Kava is een soort drug (amfetamine) die je drinkt, het heeft een verdovende werking. Ik dronk flink wat kava want wilde wel ervaren hoe dat voelde. Echter, ik werd wat teleurgesteld want voelde niets meer dan een lamme tong.
Woensdag hebben we een spontaan door de lokale chief georganiseerde rondleiding langs watervallen, regenwoud en een afsluitende bbq met band op het strand in het dorp van de chief. Gavin vliegt terug naar Auckland voor zaken, en neemt volgende week Freddie en Frankie Duncan mee terug.
Donderdag nodigen wij de locals en band van gister uit om met ons te gaan snorkelen en aan boord te lunchen. Ze leiden ons rond over het rif en wij helpen met het opruimen van een speciaal soort starfish die veel schade aan het rif aanbrengt. Was een erg leuke dag, van de 6 locals / band hadden er 5 nog nooit op een jacht gevaren.
Vrijdag ga ik met de boot Kokamo naar Cousteau’s resort, we chillen op het strand, in het zwembad en zee. ’s Avonds / ’s nachts vissen we op inktvis, maken vrienden met een locale vrouw (Sofie), ze vist op een bamboe vlot en als Tom terug naar de boot gaat om Rachel op te halen nodigt ze Chris en mij uit om op haar vlot te vissen. Vreemd gevoel om Tom in het duister te zien verdwijnen terwijl Chris en ik achter blijven op een bamboe vlot, midden in de nacht op zee…
Zaterdag zijn de lokale zeilraces in lasers. Samen met een aantal andere cruisers worden we kansloos laatste, ’s Avonds bbq-en we en inmiddels hebben we een vaste vriendengroep, gemixt met locals en cruisers. Leuke avond.
Zondag, maandag en dinsdag doen we niet heel veel. We lezen, chillen, socializen, drinken kava, zwemmen, shoppen, trainen en bezoeken een stad aan de andere kant van het eiland.
Savusavu
15 juli - door Diederik
Nederlands kampioen!
12 juli - door Evert
10 juli stond al sinds het einde van vorig seizoen omcirkelt in mijn agenda. Het NK olympische afstand in Holten zou het hoofddoel worden van mijn seizoen. In de aanloop naar deze wedstrijd veranderde een hoop; Eerst zou het gewoon een NK in een stayer wedstrijd zijn, toen werd het opeens gehouden in een worldcup en later werd er besloten om de titels te vergeven in een niet-stayerwedstrijd.
Voor mij veranderde er weinig. Ik wilde gewoon winnen bij de neosenioren, helemaal na het wat minder verlopen NK sprint in Stein. Het zwemmen heeft de afgelopen periode de meeste aandacht gekregen. Dit kwam helaas niet helemaal naar voren. Met een minuut achterstand op de eerste kwam ik uit het water.
Op de fiets kwam Sven Strijk voorbij en even later sloten we verrassend snel aan bij de kop van de wedstrijd. Fietsen was een erg mooi maar ook zwaar parcours met de motieweg en de holterberg. Ik fietste erg gemakkelijk, vooral berg op. Er ontstond een grote groep met alle favorieten en mijn directe concurrenten erin. Niemand kwam weg of moest er af, dus de beslissing zou bij het lopen vallen.
Ik wisselde goed vooraan en begon samen met Bas Diederen als eerste aan het lopen. Al snel kwam Stefan van Thiel voorbij en even later volgde ook Sander Berk. Het werd voor mij enorm zwaar in de hitte, maar elke ronde liep ik verder uit op de nummers 4 en 5 (Sven Strijk en Lesley derks), die ook voor de titel streden in de categorie -23. Ondertussen liep Bas verder bij me weg, maar mijn 4e plaats en overwinning bij de neosenioren kwam niet meer in gevaar.
Eindelijk is het gelukt, na al eens Nederlands kampioen duathlon geweest te zijn nu voor het eerst Nederlands kampioen triathlon!
Dubbelslag in triathlon Didam
9 juli - door Cornelis
Het is een beetje laat, maar hier toch een kort verslagje van de triathlon Didam van vorige week.
Ik deed, zoals elk jaar, mee op de 1/8e triathlon. Van te voren had ik besloten om niet volle bak te gaan, en als het kon puur voor de winst te gaan. Vorige week op de ¼ triathlon van Gendt was namelijk behoorlijk pittig geweest, en het weer van de dag (volle zon met een temperatuur van ruim 30graden!) was ook niet echt ideaal. Na een aardig zwemonderdeel, kwam ik samen met de snelste zwemmer uit het water. Na een snelle wissel, zat ik als eerste op de fiets. Na ongeveer 10km ontspannen in mijn eentje gefietst te hebben kwam nummer twee langs en met hem ben ik mee gegaan. Na weer een goede wissel had ik gelijk een flinke voorsprong en heb ik de wedstrijd ontspannen uitgelopen. Met een eindtijd van 00:58:05, kwam ik met bijna 2 minuten voorsprong over de finish.
Evert deed mee op de ¼. Na een goed zwemonderdeel stapte hij met bijna een minuut voorsprong op de fiets, waar hij zijn voorsprong gemakkelijk uit kon bouwen. Met een fietstijd van 00:56:09 was hij 3(!) minuten sneller dan de tweede fietstijd. Op het looponderdeel kon hij de wedstrijd vervolgens ontspannen afmaken. Een eindtijd van 01:48:25 betekende een parcoursrecord! Dit is het derde parcoursrecord dat we dit jaar hebben neergezet.
Google Maps
7 juli - door Diederik
Een kaartje van waar we geweest zijn, in chronologsche volgorde…
Gone Fishing weergeven op een grotere kaart
Video: zo vang je een Mahi Mahi
5 juli - door Diederik
Video: snorkelen in Swallow's Cave, Vava'u, Tonga
4 juli - door Diederik
Video: Kelefesia Island, Tonga
3 juli - door Diederik
Fiji
2 juli - door Diederik
2e dag in de oversteek. Ik las wat in de Girl with the Dragon Tatoo op m’n favoriete plekje aan boord: in de schaduw en in de wind. We viste met 2 hengels en ik had direct uitzicht op een van de hengels. In m’n ooghoek zag ik wat bewegen en zei: “I think we’ve got a fish…” ik had de zin nog niet uitgesproken of de vis ging er met het aas vandoor. Wat hier op volgt is dat de molen van de hengel slipt, en dit maakt een ratelend geluid. De kracht van de vis bepaald hoe snel de molen slipt, en dit bepaalt weer het geluid van de ratel. Ik kon meteen horen dat dit geen kleine vis was… Ik keek 50 meter de zee in, de afstand waar normaal het aas ongeveer achter de boot sleept en zag een gigantische marlin dansen op z’n staart. “It’s a marlin, It’s a marlin!!” Ik verhoogde de weerstand van de slip op de molen en probeerde het beest in te halen, tevergeefs. De hengel boog krom en het beest ging ervandoor. Gavin, Lica, Vinnie en Shae deden wat nodig was: boot in de wind, andere hengel inhalen, fok inrollen, mij een harnas, safety lijn en visriem omdoen, grootzeil droppen en camera pakken. In de tussentijd liep ik met de hengel naar het voordek en probeerde de marlin binnen te halen. Wat een kracht en wat een gigantisch beest. Vanaf nu ben ik ervan overtuigd dat vissen echt een sport is. Na 20 minuten vechten kon ik al m’n spieren voelen: m’n benen, rug, buik, schouders maar vooral m’n armen. Soms moest ik mezelf volledig schrap zetten en alle kracht gebruiken die ik heb. En ik noem mezelf geen slappe jongen… Meer dan eens had de hengel de vorm van een U in plaats van een recht ding.
Het vangen van een marlin is de natte droom van elke visser maar ik kwam op een punt dat ik het niet meer leuk vond: zoveel kracht, en elke keer als ik dacht dat ik ‘m bijna binnen had ging hij weer in de aanval. En dan was er weer een paar 100 meter extra lijn uit… En ok, als je een marlin vangt is de kans 80% dat het beest groter en sterker is dan jij, en een marlin kan misschien 3.8 kilometer sneller zwemmen dan ik, maar dat betekend nog niet dat het ook een Ironman is. Ik geef niet op!
Uiteindelijk, na 40 minuten vechten had ik ‘m naast de boot. Toen kon ik ook zien wat mij de afgelopen 40 minuten zo’n pijn gedaan had: een gigantisch monster van minstens 2 meter met een bruut zwaard voorop z’n kop. Heel even hadden we oogcontact, en in dat magische moment dachten we allebei: “ow shit, dit is niet best…” En tegelijk gingen we allebei weer in de aanval. Marlin met een diepzeeduik, en ik probeerde tevergeefs z’n kop bovenwater te houden. Na een uur strijd had ik ‘m voor de 2e maal naast de boot, we brachten ‘m naar het achterdek en kwamen tot de conclusie dat we er eigenlijk niks mee konden. Nog 3 dagen zee voor de boeg en niet de vriezer capaciteit om zo’n gigantische vis in te vriezen of op te eten. We bekeken ‘m goed en schonken ‘m de vrijheid.
Het is inmiddels 2 dagen later en ik heb nog steeds spierpijn in m’n armen en striemen en rood / blauwe plekken op m’n buik van het harnas. Maar wat een gigantisch beest, wat een ontzettend gave ervaring. Vissen IS een sport!
Tsunami
1 juli - door Diederik
Het begon met een aardbeving, om 07:00 in de ochtend, de datum ben ik vergeten. De eerste van 4 golven kwam om 07.15 en veel mensen waren al de bergen ingevlucht. De 2e en 3e golf waren de grootst en waren het meest verwoestend. De 4e was weer een wat kleinere. De schade was gigantisch, huizen, gebouwen, dieren, mensen, wegen en koraalriffen totaal weggevaagd. Uiteindelijk een hand vol doden en een aantal gewonden.
Elke boot in de ICA Rally had 2 grote vuilniszakken met spullen meegenomen, en de organisatoren hadden in NZ een sponsor voor een groot aantal medische zaken geregeld. We werden als helden ontvangen door de lokale bevolking. Achteraf bleek ook dat we de eerste toeristen waren sinds de tsunami. Hier een paar plaatjes.
Video en Krantenartikelen triathlon Gendt
30 juni - door Cornelis
Wat een spektakel is de triathlon van Gendt! Omdat het zo’n geliefde wedstrijd is, is er ook aardig wat media aandacht voor. Hier onder staan twee kranten artikelen met betrekken tot de triathlon. Klik op de artikelen voor een vergroting. Beide artikelen zijn geschreven door Marco Houterman:
Ons 4e broertje, Bouke, heeft een aantal mooie videobeelden gemaakt; en deze heb ik achter elkaar geplakt, met een mooie compilatie als resultaat:
Niuatoputapu
30 juni - door Diederik
“Rum – The Sailors Preservation of Sanity:
Enjoy a good slug of this versatile and noble drop as the sun sets or when the wind is howling in the rigging.”
Kersenkoning en parcoursrecord!
29 juni - door Evert
De triathlon van gendt is eigenlijk wel onze thuiswedstrijd te noemen. Toen ik net met triathlon begon kwam ik al bij deze wedstrijd kijken want hier deden de “grote mannen” mee. In onze regio staat deze wedstrijd hoog aangeschreven en ik snap ook wel waarom. Een goeie organisatie, leuk parcours en een fantastisch enthousiast publiek… Kortom, prachtig om hier mee te doen.
Voor mij stond deze wedstrijd echter niet op de planning. Ik had in België willen starten in een wedstrijd voor het Europese circuit. Deze wedstrijd zat echter al vol, en omdat ik nog geen ranking heb kwam ik niet in aanmerking voor een startplek. Zaterdagavond werd ik gebeld door de organisatie van Gendt dat er een plek voor mij vrij was. Hier maakte ik dan ook graag gebruik van.
Zwemmen ging lekker, als 2e kwam ik uit het water vlak achter Tom Havekes. Het viel me op dat trainingsmaat Eddy Lamers eraf was. In de polder bij het heen en weer stuk zag ik dat Eddy toch al op een dikke minuut zat en ik besloot hard door te fietsen. Iedere ronde zag ik dat mijn voorsprong groter en groter werd. Menno oudeman was ondertussen naar Eddy toe gereden maar toch bleef ik uitlopen.
Na het fietsen had ik een voorsprong van ruim 3 minuten en wist ik dat ik ging winnen. Maar ondertussen was me ook duidelijk geworden dat het zo hard ging dat het parcoursrecord dat al sinds 1999 stond er in zat. Zonder te forceren en vooral erg genietend van het publiek liep ik de 10 km uit in een nieuwe snelste tijd ooit van 1.46.25.
Catchup
29 juni - door Diederik
- 600 zeemijl
- 120 uur zeilen
- Uitgehuwelijkt in Niuatoputapu
- een gigantische vulkaan beklommen
- een 2 meter lange Marlin gevangen
- een 1.5 meter lange Mahi Mahi gevangen
- een douche in een tropische regenbui nakend op het dek om 02:00am onder volle maan
- wind snelheden tussen 2 en 30 knopen
En wat foto’s van de laatste dagen in Vava’u, ik heb ook wel pech hoor!
“Courage is doing what you are afraid to do. There can be no courage unless you are scared.”
Debuut op de 1/4 triathlon in Gendt!
28 juni - door Cornelis
Wat een gave wedstrijd, wat een fantastische sfeer en wat een geweldig publiek! Dit is de mooiste wedstrijd die ik ooit gedaan heb. Bij hoeveel wedstrijden loop je elke ronde honderd meter met kippenvel op je arm? In Gendt dus!
Het zwemmen ging lekker, met een zwemtijd van 13:37 kwam ik als 5e uit het water. Na de wissel lag ik in 4e positie.
Op de fiets reed ik de eerste 5 km in mijn eentje naar zwemmer Johnny Manders, waarmee ik samen verder kon fietsen. Na ongeveer 10 km kwam Menno Oudeman met een enorm tempo voorbij, ik heb geprobeerd bij hem aan te haken, maar na een halve ronde moest ik hem toch laten gaan. Toen ik mijn eigen tempo weer had opgepakt, zag ik bij het keerpunt dat Menno bij Eddy Lamers was aangesloten en samen zijn ze naar het wisselpunt gefietst. Met een fietstijd van 01:02:24 heb ik ruim 39,5km/u gefietst, dit kwam mede dankzij de wielen die ik van Michiel had geleend.
Na de wissel had ik een achterstand van 2 minuten op Eddy en Menno. Ik kon meteen een lekker tempo pakken en kwam steeds dichterbij. Onderweg stonden veel mensen langs de kant met sponsen en bekertjes water waardoor ik lekker koel kon blijven en ik dus weinig last heb gehad van de warmte. Er moesten vijf rondjes gelopen worden en vooral op de weg richting de finish stond ontzettend veel publiek . Je hoort zoveel mensen je naam roepen en je aanmoedigen, dat je er kippenvel van krijgt. Ik heb enorm genoten!
Met de laatste ronde te gaan was het gat met Eddy te groot om nog dicht te krijgen, dus heb ik op mijn gemak de wedstrijd afgemaakt. Met 01:53:17 op de klok kwam ik binnen op een 4e plaats overall en een 1e plaats in mijn categorie. Ik heb op deze manier een fantastisch debuut gemaakt op de ¼ afstand, en heb het idee dat dit mij toch nog iets meer ligt dat de 1/8e. Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij! Organisatie, vrijwilligers en supporters bedankt!
Stein is niet fijn
24 juni - door Evert
Stein is niet mijn wedstrijd. Dat merk ik al 2 jaar achter elkaar en bleek ook dit jaar weer zo te zijn. Over de wedstrijd kan ik kort zijn. Zwemmen net 10 seconden te kort voor de kopgroep, fietsen niet super en lopen onder de maat. Totaal 9e, 8e Nederlander en 4e in de categorie onder 23jaar. Over het zwemmen ben ik tevreden, vorig jaar zat ik er nog een stuk verder achter dus de progressie zit er goed in. Ook geeft dit vertrouwen dat ik internationaal goed mee kan in het water. Wel jammer natuurlijk dat ik er nog net niet bij zat…
Het lopen en fietsen gingen de vorige wedstrijden een stuk beter. Waarom het nu niet lukte blijft een beetje de vraag. Het heuvelachtige loopparcours kan hier iets mee te maken hebben. De trainingen draaien allemaal goed dus in de komende wedstrijden heb ik het volste vertrouwen.
Stein is fijn
21 juni - door Cornelis
Het NK in Stein, ik had er niet zoveel zin in. Triathlon Stein is een wedstrijd waar ik voor mijn gevoel nooit echt goed heb gepresteerd. Daarbij komt dat het zwemmen, mijn minste onderdeel ook nog in die vieze haven is. Na mijn overwinning in Hengelo vorige week (lees: “Winst en parcoursrecord in Hengelo!”) had ik het vertrouwen dat het goed zat met de vorm en kreeg ik er toch steeds meer zin in. Alles zou staan of vallen met het zwemmen omdat het een stayerswedstrijd was.
Na een chaotische zwemstart, kon ik redelijk doorzwemmen zonder hinder van iemand te hebben. Met nog 300 meter te gaan, zat er een groepje van vijf man voor me. Daar heb ik me op gefocust en het gaatje iets kleiner gekregen.
Na een redelijke wissel, waarin ik concurrent Juul van de Kruijs naast mij zag wisselen, ben ik snel de fiets gestapt en heb de eerste 2 kilometer, in me eentje, volle bak gereden. Hierna vond ik, als langzaamste zwemmer, de aansluiting in een groepje. Juul had de aansluiting net gemist en moest alles in zijn eentje fietsen. Dat gaf wel aan dat ik geen seconde langzamer had moeten zwemmen. Ik lag dus tweede in de race (in de categorie H18) met niemand anders uit deze categorie in de groep. Helaas werd er in de groep niet doorgereden. In plaats van gewoon hard koersen, waren er verschillende ontsnappingspogingen en hoewel deze jongens in een andere categorie uitkwamen, heb ik toch heel veel gaatjes dicht gereden. Achteraf gezien was dit misschien onnodig verspilde energie, maar op dat moment kon ik er niet tegen dat er iemand weg reed.
Na al aardig wat energie te hebben verspild, kon ik na een snelle wissel tegelijk met vier andere jongens vertrekken. Er werd gelijk erg hard vertrokken, dus ik moest veel geven om mee te gaan. Na een kilometer lieten twee andere jongens lopen, en liep ik samen met Olivier Schäffers (Categorie H16) alleen verder. Bij de eerste serieuze klim voelde ik dat ik met fietsen toch te veel heb gegeven, en moest ik de sterk lopende Olivier laten gaan. Met een tweede looptijd van 17:05, en een eindtijd van 1:02:53 kwam ik als 2e in de categorie H18 over de finish en kreeg ik mijn vijfde NK medaille!
Nu heb ik 3 bronzen en 2 zilveren medailles op mijn naam staan. En zoals je begrijpt, mist er nog één (de allermooiste) kleur… Wordt vervolgd? Ik hoop het!
Verslag Evert volgt later deze week…
Cruising in Vava'u
18 juni - door Diederik
Vava’u is anders dan de andere eilanden van Tonga, het is hier vulkanisch, dus veel bergen en de eilanden hier komen direct uit zee, met bijna een verticale dropoff. Erg makkelijk varen, weinig rif en ankeren kan vlak bij land. Verder is het weer de typische cruising lifestyle: varen, zeilen, lezen, hangmat liggen, snorkelen, berg klimmen, strand liggen, kitesurfen, speervissen, rum drinken, dat soort dingen.
Morgen vertrekken we naar Fiji via Niuatoputapu. Niuatoputapu is in 2008 zwaar getroffen door een tsunami, grote verwoesting en dat soort narigheid. Nog steeds zijn de eilanden daar er niet bovenop. Door de afgelegen ligging is het lastig om aan bouwmaterialen en hulpmiddelen te komen. Wij brengen een hoop spullen van Vava’u naar de Niua’s: dekens, tenten, medicijnen en dat soort levensbehoeften.
De planning is dat we rond de 28e in Savu Savu aankomen. Vinnie (m’n zuidelijk halfrond moeder) is gister van Auckland naar Neiafu gevlogen om mee te varen naar Fiji. Ook heeft ze de nodige bevoorrading meegenomen: chocola, champagne en multisport magazines!
Ironman op zee, part 2
17 juni - door Diederik
Veel van jullie weten het waarschijnlijk al, maar ik ben niet in Nederland om het ‘normale’ leven weer op te pakken. Op het moment dat mijn vliegtuig vanaf Auckland via Kuala Lumpur naar Amsterdam vloog was ik aan boord van de 14 meter lange catamaran Sol Maria, geankerd in de Kermadecs, de meest noordelijke, onbewoonde eilanden van Nieuw Zeeland.
Tijdens mijn verblijf bij de Duncan’s in Auckland heb ik Gavin, Lica en Shae Morris leren kennen, de voormalige buren van de Duncan’s. Gavin, Lica en Shae hebben zichzelf 2 tot 5 jaar de tijd gegeven om met hun boot rond de wereld te varen. En ze waren opzoek naar crew die hun helpt zeilen naar de Kermadecs, de verschillende eilandgroepen van Tonga en Fiji. Laat ik nou afgelopen najaar wat ervaring hebben opgedaan aan boord van de Chaika in de Middellandse Zee. En ik kan het heel goed vinden met Gavin, Lica en Shae dus al snel kreeg ik de vraag of ik interesse had om een stukje te gaan varen, ik heb ook wel geluk hoor!
De keus was eigenlijk niet zo makkelijk als het lijkt: tropische eilanden, witte stranden, blauw water en palmbomen zijn natuurlijk onweerstaanbaar maar na de Ironman in Taupo en mijn kwalificatie voor Hawaï was ik eigenlijk super gemotiveerd om in Nederland te knallen op de NK’s halve en lange afstand. Met de Ironman in Taupo had ik een goede basis gelegd vroeg in het seizoen en de zuidelijk halfrond zomer was ideaal om me verder goed voor te bereiden.
Afgelopen jaar heb ik samen met Evert een aantal onvergetelijke weekenden gehad in de Bundesliga in Duitsland. En daar ontzettend leuke mensen leren kennen en ik keek er erg naar uit om ook in Duitsland weer mee te draaien op het hoogste niveau.
Maar als er eenmaal zeewater door je aderen stroomt is het moeilijk om hier vanaf te komen. De brede horizon, wind in m’n haar, de gigantische sterrenhemels, voort geblazen worden door de wind en het ontdekken van nieuwe werelden waren voor mij goede redenen om deze kans te grijpen. Volgend jaar zijn er weer dezelfde wedstrijden, concurrenten en teamgenoten.
Nu heb ik geen vlucht meer terug naar Nederland, ik kon niets wijzigen of verzetten. Ik heb dus letterlijk 800 euro in het water gegooid. Finishen onder 10 uur op Hawaï blijft mijn grote doel dit seizoen, maar waar ik me ga voorbereiden en wanneer ik terug naar Nederland kom blijft ook voor mij een vraag. Ik heb een simpel weblogje opgezet zodat ik iedereen een beetje op de hoogte kan houden van mijn belevingen in de Pacific: www.thetykes.com
Winst en parcoursrecord in Hengelo!
13 juni - door Cornelis
Triathlon Hengelo is een jaarlijks terugkerende wedstrijd voor mij. Nadat ik vorig jaar 2e overall werd achter Roland Besselink, wist ik dit jaar wel als eerste de finish te passeren. Met een eindtijd van 55:20 was ik sneller dan het parcoursrecord (55.36), dat werd gevestigd in 1999 door Eddy Lamers.
Het zwemmen ging niet zo lekker. In Hengelo mag je gewoon in de baan gaan liggen waar je wilt, en omdat ik ‘pas’ 10minuten van te voren bij het zwembad was, waren baan 1 t/m 4 al bezet, en ik moest dus plaats nemen in baan 5, tussen een aantal langzamere zwemmers. Na goeie wissel zat ik uiteindelijk als 2e op de fiets en kon ik al snel de koppositie overnemen.
Met het fietsen kwam er een groepje van 3 man mij voorbij, hier heb ik lekker bij mee kunnen fietsen. Ik wist dat Roland Besselink langs zou komen, maar het duurde erg lang. Met nog 2km te gaan kwam hij hard aangereden. Ik plaatste een versnelling en ging als enige mee, tot in het parc-fermé.
Na weer een erg snelle tweede wissel had ik 10seconden voorsprong op Roland Besselink, en heb flink tempo gemaakt. Na 2,5km, keek ik op mijn klokje en zag dat het parcoursrecord erin zat. Ik bleef dus pushen om het tempo vast te houden, met resultaat! Toen de klok stilstond op 55:20 wist ik het zeker: Het parcoursrecord staat vanaf nu op naam van Cornelis Scheltinga.
Holländer läuft zum Sieg
10 juni - door Evert
Triathlon – Schelinga Evert wint korte afstanden de concurrentie in Harsewinkel
Veel finishers op de 23e Pflueger-Triathlon in Harsewinkel waren uitgeput aan de finish in de knie, de meeste liepen direct door naar de concessie staan. Slechts een trotseerden de hitte en keek gisteren na de race zo vers als voorheen: Evert Scheltinga, een 22-jarige Nederlander, die begint voor Bayer Uerdingen 05 gebracht soevereine overwinning op de olympische afstand. 1-40-10 km voor hij nodig 1:48:50 uur en was daarmee 1:46 minuten resteren in de vierde inkomende Gütersloher Ingmar Lundström.
Normaal gesproken gaat Scheltinga voor de tweede-divisie team Uerdinger bij de start. Gisteren, de fysiotherapeut verplaatst van de ene lagere klasse Arnheim vrijwillig te brengen in de NRW-Liga naar Nederland voor de Sprint Kampioenschappen in vorm. “Hij is een uitzonderlijke atleet en het is een eer voor ons om te kunnen beginnen met hem,” zei Marcello Ruiz. Bielefeld’s trui in 2005 was ook tevreden over de overwinning in de Hoofdklasse-ploeg klassement, want met de winnaar van vorig jaar Uwe Kappelhoff (1:49:31 uur), de volgende Uerdinger kwam op de tweede plaats. “Ik ben de betere loper,” Scheltinga wist al de snelste zwemmer, dat hij make-up zou de minimale residu na de fiets locker. Kappelhoff kon zich troosten met de winst van de NRW meester.
Bron:www.nw-news.de/
Onderweg naar Vava'u
7 juni - door Diederik
Tonga Islands – East Ha’apai
5 juni - door Diederik
Sommige van deze eilanden zijn bewoond, sommige onbewoond. De omgeving is elke keer weer anders, maar toch ook hetzelfde: wit strand, palmbomen, blauw water, dat soort dingen. Op de bewoonde eilanden ontmoeten we de locals die elke keer wel weer blij zijn met onze komst. We ruilen functionele dingen als vishaken, hengels, touw en kleren tegen fruit. Op diverse eilanden geven we stiften, kleurboeken en puzzels cadeau aan de scholen en nemen we een kijkje in de klaslokalen.
Op de bewoonde eilanden leven tussen de 50 en 150 mensen. Men vangt regenwater op in grote tanks waar het hele dorp gebruik van maakt. Energie hebben ze meestal niet. In enkele gevallen wat zonnepanelen of een grote generator. De bevolking leeft vooral van vis, maar dit gaat op een wat kromme manier.
De kerk is in heel Tonga erg belangrijk, iedereen is christelijk en op zondag gebeurd hier helemaal niks, behalve kerkdiensten. Zelfs alle radiozenders zenden kerkmuziek uit. Opzich allemaal prima, maar wat er bij mij slecht in gaat is dat iedereen hier in redelijke armoede leeft maar alle kerken er het nieuwst, grootst en zeker het rijkst uitzien. Maar dat is nog niet het ergste, de manier waarop het geld verdiend wordt is in mijn ogen ronduit krom.
De vissers die we ontmoeten vertellen ons dat ze voor 1 gedroogde inktvis 2 Pa’inga (lokale munteenheid) krijgen, dat is 1,40 NZ dollar. Deze inktvissen worden door de kerk geëxporteerd naar NZ, en daar kost 1 gedroogde inktvis 20 NZ dollar. De vissers hebben geen keus, want er is niemand anders die de vis kan / wil / durft te kopen, en exporteren. Zo is er geen geld om te investeren in toerisme en wordt de ontwikkeling en de economie van het hele gebied een soort van stil gelegd.
We snorkelen, lezen op het voordek in de zon, slapen in hangmatten, ik speel gitaar, we vangen en speren vis, bbq-en op het strand, drinken rum en hebben vooral heel veel plezier. We zijn nooit alleen en inmiddels een vaste crew van vrienden / boten om ons heen. Het zware leven op zee begint me nog steeds niet te vervelen…
“Ik kijk omhoog. De nachtelijke sterrenhemel is zo groot, veel te groot voor de wereld, voor deze boot, voor onze verlangens en dromen. Alles kan er plotseling in wegwaaien en kwijtraken. Daar moeten we niet van schrikken.”
Tonga Islands – West Ha’apai
3 juni - door Diederik
Donderdag is het de bedoeling dat we om 04.00 weg varen. Gavin maakt me wakker en we lichten anker. Als ik het logboek, koers en positie bijwerk, en de tijd noteer zie ik op de klok dat het 02:50 is. Lica snapt het niet zo goed tot Gavin z’n telefoon checkt: die loopt 1u30 voor… De wekker ging om 02.30 en om 02:50 voeren we de Atata baai uit. We hebben ook wel pech hoor!
De wind sterkt wat aan, tegen de 20 knopen, met vol tuig en 1 motor lopen we tegen de 8 / 8.5 knopen richting de Ha’apai eilanden groep van Tonga. Tegen 05:30 ga ik weer wat slapen tot ik om 08:00 bruut wakker word omdat mijn voeten nat worden… Natte voeten in bed is nooit best, en helemaal niet op een boot. Vanuit de boeg komt er water over het luik mijn bed inzetten, ik open het luik en dit is tot aan de rand gevuld met zout water… Foute boel! Gelukkig niets heel ernstigs: er is een raampje open blijven staan, op het moment niks aan te doen en we proberen het water dat over het luik heen komt te stoppen en op te vangen.
Een van de meest zuidelijke eilanden is Kelefesia met een verraderlijke entree met koraal, riffen en stromingen van alle kanten. Tegen 10:00 komen we aan en ankeren we voor de kust van een eiland dat volgens diverse reisgidsen volledig overeenkomt met de definitie van paradijs. Wit strand, azuur blauwe zee, palmbomen, kokosnoten… Ik geloof dat ik een beetje in herhaling val omdat ik dit al eens eerder neergeschreven heb, maar dit is nog mooier. Rotsen op het strand en uitzicht over een ondiepe zandbaai maken het plaatje helemaal compleet.
Als eerst halen we alle natte zooi uit het stuurboord vooronder, we hozen het water (met plastic bekertjes) en maken alles schoon met zoet water en sop. Wat een missie… Als dat voorbij is snorkelen we wat, niet heel bijzonder vergeleken met wat ik inmiddels gewend ben maar dat mag geen standaard zijn. Toch wel weer mooi. Daarna gaan we aan land, maken we een wandeling en bezoeken we het lokale dorp (2 huizen van golfplaten). Er wonen 4 mensen op dit eiland, we doen een poging tot communiceren met de chief en mijn in Afrika opgedane communicatie technieken en tactieken komen goed van pas. De beste man spreek namelijk geen woord Engels, en dan nog is het lastig praten met 2 tanden in je mond…
Vanzelfsprekend leeft men hier van vis. Maar gemeentepils drinken ze hier niet: te lastig om regen op te vangen en teveel gedoe om water te laten overkomen. Ze drinken kokosmelk, kokosnoten in overvloed. We doen een bakkie mee en met een mand vol kokosnoten en citroenen gaan we weer richting de boot.
Tonga – Nuku’alofa & Pangaimotu
2 juni - door Diederik
Vrijdagochtend word ik wakker en eenmaal buiten zie ik Pangaimotu Island. Dit palmeiland is echt paradijs, zon, strand, palmbomen en een strandbar genaamd Big Mama’s… Volgens mij val ik in herhaling, maar beter kan het eigenlijk niet. De dag begint warm, met wachten op de douane. Iedereen lijkt een beetje nerveus maar dat komt ook omdat we nogal een extreme voorraad drank aan boord hebben, en andere dingen niet het land in mogen zoals honing. Gelukkig zijn de mensen van Tonga erg gehecht aan hun privacy dus de hele boot doorzoeken doen ze niet. Na alle formaliteiten, stempels en papier werk (Gavin heeft hier echt een hekel aan) zwemmen we in zee.
Het beloofd een warme dag te worden, geen wind en een strak blauwe lucht. Dit maakt het eiland wel extra paradijselijk. Tegen lunch gaan we aan land, dat voelt raar! Vandaag is het precies 14 dagen geleden dat we vertrokken uit Opua, en dus 14 dagen geleden dat we het vaste land onder onze voeten hadden. We drinken ons eerste lokale biertje en eten we patat met ketchup! Big Mama’s is super, past helemaal in het plaatje: alles van hout, vlaggen aan het plafond, in plaats van vloer ligt er zand, en soms doet het wat vervallen aan, maar alles klopt. Ook leuk zijn alle halve kokosnoten aan de muur en meer van dat soort typische eiland dingen.
‘s Middags gaan we met onze dingy naar het vaste land, de hoofdstad van Tonga: Nuku’alofa. De haven is erg ranzig, we lopen wat over de stinkende vismarkt en ik krijg een hoop aandacht door m’n haar. Iedereen kijkt en lacht. Lijkt Afrika wel. En er zijn meer overeenkomsten. Iedereen hangt wat op straat, probeert spullen te verkopen vanuit kleine winkeltjes en kleine marktkraampjes, overal afval. Erg jammer, want ze kunnen zo iets moois maken van dit land.
Eerst het centrum van Nuku’alofa opgezocht, en dat was best lastig, niet echt een centrum of winkels. Wel een hele grote markt met vooral veel rotzooi. Afrika all over again. Gavin, Lica, Shae en Paul kopen Hawaii shirts, ik 3 tshirts zonder mouwen voor 10 dollar, 3 of 4 euro! Het is hier niet duur. We lopen nog wat rond door de stad en gaan met de dingy terug.
‘s Avonds eiland night in Big Mama’s. Voor 30 dollar een onbeperkt buffet. Leuk om weer eens met wat andere mensen te praten, iedereen lijkt ons te kennen maar dat komt vooral door de quiz in North Minerva. Ik ontmoet ook een Franse dude die ook zijn kitesurf spullen meegenomen heeft. Ideaal! Hoef ik er iig niet alleen op uit. Verder veel gedronken, gegeten en gelachen.
De maandagavond is er Pirate Night, we verkleden ons als piraten, en genieten een super groot buffet met een varken aan het spit en rauwe vis. Erg leuke avond, ik loop de hele avond rond met een grote plank, wat eigenlijk best irritant was maar wel weer hilarisch. Terug aan boord drinken Paul, Gavin en ik nog 1 drankje, dan volgt er nog 1, en nog 1, en nog 1 en om 05.00 gaan we slapen.
Als om 08.00 de wekker gaat is niemand blij. We hebben een tour rondom Nuku’alofa geboekt en om 09.15 gaan we met de ferry de stad in. Met de mensen van de boot Duet doen we deze tour over het eiland langs alle touristische dingen voor zover die er zijn. Paul, Gavin en ik trekken het slecht maar komen de dag goed door. ’s Ochtends bij de bakker eet ik met Paul 2 saucijzen, dat had ik wel ff nodig. Eerste stop is de originele landingsplek van James Cook, daarna een soort van grafheuvels, niet heel interessant. Vervolgens een of ander koraal ding dat op elkaar gestapeld is. Toen door naar de ondergrondse meren, maar die zijn gesloten, toen de blowholes. De blowholes zijn wel erg gaaf, super veel water wat de lucht in wordt gestuwd door de branding.
Na de lunch zien we vleermuizen en veranderd de omgeving in een palm bush. Erg mooi om te zien. We laten ons afzetten bij een supermarkt waar we boodschappen doen en ik een 2 liter bak ijs met plastic lepeltjes koop, van het winkelpersoneel krijgen we bekertjes en eten we ijs. Dat had ik echt ff nodig! Heerlijk. We lopen terug naar de haven waar ik m’n mail check voor het eerst in 3 weken, dus excuus voor alle late reacties enzo.
In totaal blijven we 5 dagen in Pangaimotu, maken vrienden, gaan aan land, spelen beach volleyball, duiken, kitesurfen, wakeboarden, zwemmen, spelen jeu de boules met kokosnoten en genieten van het eilandleven in paradijs.
Minerva Reef
1 juni - door Diederik
Begin van de middag komen we aan in North Minerva, ongeveer de hele ICA vloot is aanwezig. Wat een gezelligheid. De volgende ochtend vertrekt de helft van de vloot omdat ze naar Tonga willen, ondanks de slechte weersvoorspellingen. Wij blijven, en wachten op beter weer. Via de SSB (lange afstand communicatie) horen we hoe sommige boten ploeteren om door de golven en tegenwind heen te komen: 3 knopen per uur en 20 knopen tegenwind. Het is maar 200 zeemijl, maar zo gaat het wel erg lang duren. Wij hebben een goede beslissing genomen.
We snorkelen elke dag, en ik voel dat mijn freedive capaciteiten beter worden. Ook probeer ik voor het eerst een speergun. Het idee is dat je onderwater duikt, wacht tot een vis van redelijk formaat en smaak in je mikveld zwemt, je haalt de trekker over en je hebt een (bijna) dode vis aan een touwtje. Lekker lekker lekker! Paul is echt een legend op dit gebied. Hij representeerde NZ op diverse wereldkampioenschapen en met Paul als een leermeester schiet en fileer ik ook mijn eerste vis. Verder zien we ook veel haaien, stingrays en schildpadden.
Ik heb absoluut geen problemen met het zwemmen met haaien, tot nu toe niets raars of gevaarlijks meegemaakt. Ze zijn soms wat nieuwsgierig en komen iets te dichtbij maar met een stomp op hun neus zwemmen ze heel snel weg. Maar op een zekere dag duiken Paul, Shae, Gavin en ik het water in. Paul zwemt een heel eind weg en wij halen het anker van de bijboot in en varen zijn kant op. Onderweg raken we iets, we weten niet wat maar de schroef is ok, we zien niets om ons heen en we denken dat het een schildpad is. Totdat Paul boven water komt, heftig zwaaiend met zijn armen en speergun. We varen naar hem toe en hijsen hem aan boord. Blijkbaar was er een erg boze (overvaren) haai die een groot, levend object zocht om ruzie mee te maken. Paul kon voorkomen dat het beest hem levend verslond door de speergun in zijn bek te steken, in plaats van zijn arm. Alle rubbers van de gun scheurde af, en de tanden van de haai staan in het hout, maar niets onherstelbaars, en Paul heeft weer een mooi verhaal voor thuis.
We liggen 4 dagen verwaaid in Minerva, samen met ongeveer 10 andere boten en we vormen een soort van communitie. Maximaal aantal knopen wind wat ik spot is 35. Wij voorzien een flink aantal boten van vis en worden uitgenodigd om op diverse boten te komen borrelen, we organiseren een VHF quiz en Shae en ik halen bij alle boten de antwoorden op. We hebben een leuke tijd, maar 4 dagen met alleen maar witte branding om je heen is toch wel genoeg. Ik ben blij als we op woensdag 12 mei eindelijk uitvaren richting Tonga. Ook wij hebben tegenwind, maar met de motor erbij zeilen we redelijk ok de juiste richting in. We zien niet zo veel bijzonders en vangen geen vis, maar dat is niet zo erg, begon er wel een beetje genoeg van te krijgen…
Tonga!
18 mei - door Diederik
Inmiddels bijna een week in Tonga, Tonga is in Europa vrij onbekend, dus even een korte beschrijving: ‘Kingdom of Tonga, where the day begins first’ is hoe ze zichzelf profileren. 169 eilandjes in het midden van de Pacific waarvan 36 bewoont. De dag begint hier als eerste, +13 GMT. Dit hebben ze hier vlak voor het nieuwe millennium ingevoerd om de lokale economie wat te stimuleren. Verder gaat alles hier in island style en op island time…
We liggen geankerd met 34 andere boten voor de kust van Pangaimotu Island, een eiland met enkel een resort en voor de rest wat je verwacht van stukjes land in de Pacific: witte stranden, azuur blauwe zee, palmbomen, hangmatten, kokosnoten en een strandbar genaamd Big Mama’s. Dit is de basis van activiteiten en het leven rondom de cruise. Daarover komende dagen meer.
Op 1 mei kozen we het ruime sop vanaf Opua in NZ met de ICA Cruise, wij namen echter een alternatieve route, meer oost, richting de Kermadics. Een groepje van 4 onbewoonde en 1 bewoond eilanden halfweg tussen Nieuw Zeeland en Tonga. Van het Department of Consulation (lees conversation) hebben we toestemming om een nacht te ankeren voor het grootste en meest noordelijke eiland Raoul.
Na 4 dagen zee, 2 tonijnen, een kapotte genaker boom, een aantal boeken en geen echte zeezieken (Shae voerde de vissen een paar uur nadat we vertrokken uit Opua) kwamen we in de middag van 4 mei aan bij Raoul.
Raoul
Als eerst rond Raoul Island gevaren, veel vogels rondom steile kliffen. Aan de oost kant van het eiland kon je duidelijk de aanwezigheid van mensen zien: gemaaid grasland, aangeplant, of onderhouden bomen, kleine brugjes, paadjes en dat soort dingen. Aan het eind van de soort boomgaard stond iemand vrij enthousiast te zwaaien, dus wij zwaaide vrolijk terug. Later nog meer mensen en blijkbaar was het hele eiland (8 mensen) uitgelopen om ons te zien binnen varen. Wat een eer, haha!
Een mooi plekje gevonden in de luwte van het kleine eiland ten oosten van Raoul. Ontzettend veel vogels en ook een haai gespot! Paul kon het niet laten om z’n hoofd onderwater te steken en uiteindelijk gingen Paul, Gavin, Shae en ik het water met snorkels om de boel te verkennen. Eindelijk de onderwaterfunctie van mijn camera testen!
De onderwaterwereld was fantastisch, 4 tot 6 haaien, gigantische Kawai, Kingfish en nog een soort oer uitziende, chagrijnige vis. Raoul Island is een marine reserve, dus vissen (helaas) verboden, maar super indrukwekkend, snorkelen tussen wilde haaien. Af en toe zijn ze wat nieuwsgierig en komen ze dichtbij. Na een tik op de neus zwemmen ze dan weer weg.
Woensdag 5 mei, op het moment van schrijven had ik eigenlijk in een vliegtuig ergens tussen Nieuw Zeeland en Maleisië moeten zitten, maar ik zit op een zeilboot en doe wat mijn hart van me vraagt: brede horizon, wind in mijn haar, nachten met onbeschrijfelijke sterrenhemels, onbekende landen, vrijheid…
Vandaag weer gesnorkeld, de aanwezigheid van haaien wordt inmiddels wat normaal, vissen in alle kleuren en super mooi koraal rondom het eiland. Heerlijk om na een middag in het water op het achterdek te kunnen douchen voor het eerst sinds vertrek. Eind van de middag koersen we naar de kust van Raoul om 2 locals aan boord te ontvangen.
De 2 dudes die ons kwamen bezoeken waren best cool (zie ook foto). Een Australiër en een Kiwi, beide hier voor een jaar. De Kiwi had zich niet geschoren sinds hij hier aankwam gok ik, dat is sinds oktober vorig jaar. Als cadeautje hadden ze 2 zakken met op Raoul verbouwde mandarijnen en sinaasappels voor ons meegenomen, heerlijk! Leuk om hun verhalen te horen, in principe zit het zo: er wonen constant 8 mensen op het eiland die onderzoek doen naar de vegetatie, vulkaan en het weer. Van deze 8 mensen zijn er 4 vrijwilligers die elke 6 maanden vervangen worden. De andere 4 worden betaald door de NZ regering en zitten voor 12 maanden op het eiland.
Naast het onderzoek wat ze doen hebben ze veel andere dingen te doen, zoals vissen, de boomgaard onderhouden, surfen, kajakken, bier brouwen, werken in de groentetuin en verder hebben ze gewoon internet en kunnen ze skypen en al dat soort dingen. Elke dag laten ze een weerballon op voor de Erwin Krols van NZ en eens in de zoveel tijd dropt het leger benodigdheden en brandstof voor de generator. Over het eiland verspreid staan diverse hutjes waar je wat tijd met jezelf kan doorbrengen wanneer nodig.
Na de zonsondergang zetten we koers richting Tonga, 20 tot 25 knopen wind en de Sol Maria vliegt door het water met snelheden tussen 8 en 10 knopen. Momenteel een heerlijke graveyard shift tussen 02.00 en 05.00.
Gas geben und Spass machen 2
16 mei - door Evert
Afgelopen donderdag heb ik een trainingswedstrijdje gedaan in Westervoort. Het was voor de 2e keer dat er bij sports planet een triathlon georganiseerd werd met keuze uit een halve of een kwart. Een leuke wedstrijd, goed georganiseerd en veel bekende die meededen. Ik startte op de kwart en heb er echt een training van gemaakt. Nog wel even hard gezwommen, maar daarna gewoon lekker gefietst en gelopen zonder me zelf moe te maken. Wel was dit nog snel genoeg voor de overwinning. Op de halve won trainingsmaat Eddy Lamers.
3 dagen later mocht ik weer van start voor onze Deutsche Freunden van Bayer Uerdingen in Gladbeck. Dit was een teamwedstrijd, meetellend voor de NRW-liga, waarbij je met 4 man start en zo snel mogelijk met elkaar de finish moet bereiken. Dit ging bij ons zo goed dat we de snelste tijd van de dag neerzetten en zo mocht ik voor de 3e keer in een week op het hoogste podium plaatsnemen.
Revanche!
14 mei - door Evert
Ook dit jaar stond de UT triathlon als seizoensopener op mijn wedstrijdkalender. Nadat we vorig jaar niet in de finale kwamen omdat we een man te weinig hadden beloofde ik het volgende jaar terug te komen met een voltallig team; en wat voor een team! Samen met Stefan van Thiel, Uwe Kapelhoff (D) en Bastian Balczer (D) vormden wij Team Bayer Uerdingen.
De tijden van je ploeggenoten in de ochtendserie (1/16e triathlon) bij elkaar opgeteld bepaald de startvolgorde (wel/geen finale) in de middagserie, welke over een 1/8e triathlon gaat. ’s Ochtends werd ik 3e in de ochtendserie achter een ontketende Edo van der Meer en Almere winnaar Georg Potrebitsch. Stefan werd 4e, Uwe 8e en Bastian 30e. Onze tijden bij elkaar opgeteld waren genoeg voor een finale plaats.
In de middagserie starten we 25sec achter PV Witten1 en 13 sec achter het Davilexteam, 8 seconden na ons starten PV Witten2. Beide teams van Witten en het Davilexteam zwommen iets harder dan wij, en we kwamen als 4e uit het water. Op de fiets namen we gelijk de 3e positie over. Voor ons vloog het Davilexteam met de zeeuwse brommer, Cesar Beilo, op kop over het parcours en wisten zij een voorsprong van ruim een minuut te nemen op ons. Daar achter wisselde PV Witten met 35 seconden voorsprong als 2e. Wij wisten dat wij het sterkste loopteam hadden en begonnen volle bak aan de afsluitende 5km. Iedere ronden kwamen we dichter en dichter bij onze voorgangers om in de laatste 500m over beide teams heen te gaan. Het was een prachtige en bloedstollende finale die wij uiteindelijk met 3 seconden verschil wisten te winnen.
Morgen vertrek!
30 april - door Diederik
Vandaag vertrekken we om 10.30! Heb nu internet in het kantoor van een boten verhuurbedrijf Moorings, Gavin kent de lokale manager en we liggen gratis op de beste plek in de haven in Opua. Dit is wel een leuke ervaring, we gaan met een soort cruise, georganiseerd door de Island Cruise Association. Er zijn 36 boten die naar Tonga varen. We hebben dus altijd mensen en andere boten om ons heen om in geval van nood op terug te vallen.
Afgelopen dinsdag kwam ik hier aan, en direct een welkoms bbq van de cruising organisatie. Woensdag overdag heel hard en veel geklust, ‘s avonds was cocktail night, donderdag weer flink geklust, cruise briefing gehad met vooral 1 waarschuwing: kijk uit voor haaien! ’s Avonds was er niks speciaals vanuit de cruising club, maar wij zijn wezen eten bij de manager van Moorings, vrienden van Lica en Gavin.
Gister weinig kunnen doen omdat ik mijn enkel afschuwelijk hard gekneusd tijdens het hardlopen in het bos. Kan amper lopen en het is ontzettend blauw en dik. Normaal krijg ik niet zo snel blauwe plekken dus dit is serieus. Woensdag voor het eerst hardgelopen sinds mijn gebroken teen, met Shae, 30 minuten samen, en toen nog 15 minuten alleen. Giser ging ik weer, voor 30 minuten (atleet die ik ben!) en op het verste punt ging het mis. Ben terug gestrompeld en meteen gekoeld, ingesmeerd met arnica en ingetapted. Ik heb ook wel pech hoor! Ik hoop dat ik m’n banden niet gescheurd heb ofzo… Komende dagen hoef ik gelukkig toch niet heel actief te been te zijn dus zal wel weer goed komen.
In het cruising pakket zitten een aantal boekjes over Tonga en Vava’u. Dat ziet er echt super uit! We gaan ontzettend gave dingen doen als zwemmen met walvissen, vissen, snorkelen en een combinatie van beide: speerfishinig met speren en met een soort harpoen guns, verder wakeboarden, kiten, chillen… Daarnaast is de natuur op die eilanden ook super en gaan we waarschijnlijk ook veel haaien zien!
Het leuke van het deelnemen aan zo’n cruise is dat je snel een heel hoop mensen leert kennen. Ze zijn allemaal wel ouder enzo, maar dat maakt opzich niet zoveel uit. Handig is vooral al het douane gebeuren, we worden door de organisatie wegwijs gemaakt in al dat soort dingen als tax free, douane belasting, inklaren, verboden goederen en al dat soort dingen. Praktisch komt het erop neer dat je de douane van Tonga moet omkopen met verse vis, snoep voor de kids en verse groentes die je officieel toch niet mag importeren. Ben benieuwd hoe dat is!
We vertrekken dus morgen om 10.30 en gaan niet direct naar Tonga, we hebben permissie (ik denk blijkbaar al in het Engels, want weet ff niet hoe ik het anders kan zeggen) om te ankeren bij het eiland Raoul dat deel uit maakt van de Kermedec eilanden. Raoul is een eiland met scheikundige (geen idee wat ze onderzoeken) die elke 6 weken worden vervangen. Het onderwater leven schijnt er heel erg speciaal te zijn, maar het is niet legaal om te vissen omdat het een marine reserve is. Op 11 mei hopen we aan te komen in Tonga, wordt een langzame trip: Tonga is maar 1000 nautical miles (1825 km) verderop!
1.85218
Nieuw Zeeland: April
25 april - door Diederik
PR na 2 weken trainen
20 april - door Cornelis
Omdat ik een knieblessure heb gehad, heb ik lang geen wedstrijden gedaan. Door het schitterende weer van afgelopen weken begon het weer te kriebelen. Dinsdag voor de wedstrijd besloot ik dat ik wel wilde lopen die vrijdag bij de 5km Avero Talentenloop in Hardenberg (op dat moment was ik net weer één week in training). Omdat we, van het Seven Hills Running Team, een uitnodiging van de organisatie hebben gehad leek dit mij een prima wedstrijd om te kijken hoe ik ongeveer liep. Ik verlangde naar de spanning voor de wedstrijd. Het startschot waarop je los mag. De aanmoedigingen langs de weg. Het voldane gevoel na de wedstrijd.
De omstandigheden waren ideaal, lekker weertje, zonnetje erbij, en heel Hardenberg was uitgelopen om naar mij en de overige 2000 deelnemers te kijken. Van te voren had ik besloten om niet volle bak te gaan, dus ging ik voor de start op de 3e rij staan. Een prima keuze, omdat na het startschot iedereen als een gek vertrok. Ik pakte gelijk mijn eigen tempo en liep de eerste 500m een beetje achterin het veld. Ik kon van groepje naar groepje lopen en zo haalde ik steeds meer mensen in.
Na een perfect opgebouwde race kwam ik onder het finishdoek door in 16.43; een PR op de weg! Hier was ik uiteraard erg blij mee, omdat ik niet had verwacht dat ik, na mijn blessure, al op dit niveau zat. De wedstrijd werd gewonnen door Guus Reyngoud, die in de finale de eindsprint won van teamgenoot Joost van den Ende.
De zomer komt eraan!
8 april - door Cornelis
De zomer, wat verlang ik ernaar! De tijd van het fietsen in korte mouwen. Niet langer meer die dikke winterjas aan, maar gewoon lekker in t-shirtje over straat. Heerlijk! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de openwater trainingen (zie video) en wedstrijden die eraan zitten te komen!
Met de trainingen gaat alles prima. Wat lopen betreft heb ik helaas een achterstand opgelopen door een knieblessure waar ik net van ben hersteld, maar ik heb veel vertrouwen dat ik komende maand weer op niveau kom.
Mijn wedstrijdplanning is nog niet helemaal rond. Ik heb me ingeschreven voor mijn eerste 1/4e triathlon in Gendt. Dat is dé triathlon uit de omgeving. Veel publiek, veel bekenden, mooi parcours en… een mooie kersenkonining.
De zomer, wat verlang ik er naar! Hier rechts een video die ik vorig jaar, aan het einde van het seizoen, van Evert heb gemaakt tijdens een openwater training in Maurik.
Ga achterover zitten in je stoel, start de video op fullscreen, geniet van de beelden, geluiden en voel de magie.
Nieuw Zeeland: Maart
3 april - door Diederik
Trainingsstage Oman + NK cross
17 maart - door Evert
Op uitnodiging van Rob Barel ben ik op trainingsstage geweest in Muscat, de hoofdstad van Oman. Hier is Rob bondscoach geworden. Hij heeft de taak om de triatleten voor te bereiden op de Asian Beach Games die hier in December gehouden worden. Ik mocht overkomen om hem hierin te ondersteunen en als sparringpartner voor de atleten te dienen. Afijn, 3 weken lang hard trainen onder het kritische oog van de grootmeester zelf… Zo’n kans moet je met beide handen aangrijpen en dat heb ik ook gedaan.
Aangekomen in Muscat werd me gelijk duidelijk dat dit een ideale plek is voor een trainingsstage; Ik verbleef op het sportcomplex met aan de ene kant van het gebouw een zwembad (25 en 50m bad) en aan de andere kant de atletiekbaan.. Ook is er goed onverhard te lopen, elke dag zon en een tempratuur van zo’n 25 tot 30 graden… Ik heb ook wel geluk hoor!
Het enige min puntje is de drukte in het verkeer. Dit in combinatie met roekeloos rijgedrag (getuige de auto van rob die zowel aan de voor als achterkant een stukje in elkaar gedrukt is) zorgt ervoor dat je altijd heel erg goed moet uitkijken. Maar eenmaal buiten de stad valt er heerlijk te koersen, en dit heb ik ook gedaan. In 3 weken tijd ongekend veel gedaan (3 keer trainen per dag) en veel geleerd van Rob. Heerlijk om een stukje winter te ontduiken.
Eenmaal teruggekomen was het wel weer erg wennen aan de kou. Ook nog afgelopen zondag meegedaan aan het NK cross. Een zware wedstrijd door de vermoeidheid van de stage maar wel tevreden met een 28e plek. En waar we het voor deden… Een 3e plek in het Teamklassement met het Seven Hills Running Team!
Dude, are you kidding me?
7 maart - door Diederik
Zit nu aan het bier met stijve benen rug, nek en armen. Een zware medaille om m’n nek en een finisherstshirt verklaren de reden. Gister ben ik gefinisht in de Ironman Nieuw Zeeland in Taupo met een tijd van 9:48:33. Het was alleen niet wat ik gehoopt had wat het zou zijn, maar daar is ook een(ranzige) verklaring voor.
De dagen voor de wedstrijd waren ontspannen, donderdag met Andy, Vinnie en de kids afgereisd naar Taupo en ’s avonds naar het Carbo Diner. Midden tijdens de foto-slideshow van de allereerste, officiële triathlon op Hawaï van Dave Orlowski, kwam Robin ‘Buffel’ den Oudsten de zaal binnen. Robin is hier in NZ om rond te reizen en wat te werken. Tijdens de IM was hij vrijwilliger en kwam mij opzoeken tijdens het diner. Na afloop zijn we samen nog even blijven zitten en hebben een aantal van de biertjes van de pro’s opgedronken. Nadat het personeel vertrokken was en wij alle overgebleven brownies opgegeten hadden gingen we naar huis. Vrijdag weinig gedaan, 20 minuutjes gezwommen, fiets ingecheckt en Flight of the Conchords gekeken. Op tijd naar bed en niet teveel nadenken over de wedstrijd.
Raceochtend heeft veel nadelen, maar ook voordelen: na 1 week tijd eindelijk weer koffie! En natuurlijk versgebakken carbo cake. Om 6.30 stond ik bij de start, het was nog redelijk donker en ik was er klaar voor. Vooraan gestart en meteen een goed ritme gepakt en de juiste voeten gevonden om te volgen. Na weinig energie te hebben verbruikt en 52:30 stond ik op de kant, prima tijd als het mij vraagt. Wissel naar het fietsen ging prima, hulp bij het uittrekken van m’n wetsuit, nummer om en gaan! Eerste 90km in 2:26. Erg tevreden en hartslag was goed. 2e ronde was er aanzienlijk meer wind, en dat was ook goed te voelen. Overal over de weg lagen bladeren. M’n voorwiel hield het goed. Er was 1 afdaling waar ik uit m’n ligstuur moest om niet van de weg geblazen te worden. Heuvel op heb ik de groep laten gaan en gekozen om mijn eigen ritme en hartslag te rijden. Helemaal alleen kwam ik aan in T2. Dat heeft opzich ook wel wat. Fietstijd was 5:02:31. Helm af, loopschoenen aan en weg. Eerste 20 km ging prima, alles netjes op schema, en nadat de eerste atleten het keerpunt gepasseerd hadden kon ik zien in welke positie ik lag: 15e. Door de wind had ik al in de gaten dat een eindtijd onder de 9:15 er niet meer inzat. Ook op het loopparcours speelde de wind een rol.
Tot nu toe ging alles goed, maar er ging iets heel belangrijks fout. M’n darmen waren wat onrustig en daar moest ik iets aan doen. Bij een van de verzorgingsposten rende ik een dixi in. Ik heb lang nagedacht over de volgende zin, maar ik kan het eigenlijk niet op een andere manier brengen dan dat ik met ontzettend veel pijn, een gedeelte van m’n ingewanden en een heel hoop bloed uitscheet. Vanaf dit moment ging het fout. M’n darmen bleven onrustig en dat ging samen met een ontzettende hoeveelheid pijn. Hardlopen ging best goed maar bij elke spastische beweging van binnen moest ik inhouden. Ik begon ook aan de oorzaak te denken, en dat was waarschijnlijk de gels, sportdrank en cola. Vanaf dat moment dus niks van deze essentiële voeding, maar wandelend bij elke verzorgingspost chips, chocola en water. Na de desastreuze toilet stop volgden er nog 4, en meer details lijken me overbodig. Wat was ik jaloers op de kitesurfers op Lake Taupo, de toeschouwers, de vrijwilligers en de andere atleten die niet het probleem hadden wat ik had.
Uiteindelijk bereikte ik de finish na een marathon van 3:47:18. De EHBO adviseerde me om voorzichtig te zijn met eten en om een dokter op te zoeken als de pijn na een paar dagen nog niet over was. Niet echt best, en om reëel te dacht ik dat ik 0 van mij 3 doelen bereikt had. De massage voelde goed en de soep was lekker maar erg voldaan voelde ik me niet. Vinnie finishte in 12:04:05. Een dik PR maar ze had graag onder de 12uur willen finishen. Ik weet zeker dat dit er de volgende keer wel van komt. Andy had ook een prima dag, verloor alweer van z’n vrouw maar dat is redelijk normaal geworden, en finishte in 12:47:12.
Gisteravond veel ijs gegeten, 2 biertjes gedronken en ontzettend vast geslapen. Vanmorgen fiets opgehaald en naar het IM hoofdkwartier om de uitslagen te bekijken. Ik was in de veronderstelling dat ik me niet gekwalificeerd had voor Hawaii, en ik vond eigenlijk ook niet dat ik het verdiend had. Ik kan veel beter. Tijdens de uitreiking van de slots werd plotseling mijn naam omgeroepen door Mike ‘the voice of Ironman’ Reily. Voor een volle zaal met atleten moest ik ineens beslissen of ik naar Hawaii wilde of niet. Toen ik hem vroeg of ik er even over mocht nadenken was zijn eerste reactie: “Dude, are you kidding me”? En na een nog wat langere stilte: “is that a yes or a no?” intussen werd me van alle kanten in de zaal “go!” en “take it” toegeroepen. En ja, waarom ook niet? Ik bedoel, de financiën roepen keihard nee, maar verder is er geen enkele reden waarom ik het niet zou doen. En als ik dood ga blijft er vast wel wat geld op m’n bankrekening achter, dus dat geef ik dan bij deze uit. Kona en ik hebben nog wat unfinished business, en deze rekening maken we in oktober op!
Nog 1 weekje
3 maart - door Diederik
Morgen vertrek ik met alle Duncan’s naar Taupo, daar een stukje zwemmen in het meer. Gister een uur in de kayak gezeten en hier de lokale riviertjes verkend, ontzettend mooi! Donderdag nog een klein uurtje fietsen en wat zwemmen, vrijdag niets en zaterdag: pang! Koers! De weersvoorspellingen zijn niet heel goed, veel wind, 20 knopen vanuit het zuiden. Dat betekend dat de wind over de gehele lengte van het meer (bijna 50km) vrij spel heeft. En de golven zijn het grootst waar wij starten.
Op het fietsparcours is het in dat geval 45km wind mee, en vervolgens 45km wind tegen, en dat 2x. Erg ongunstig, vooral het laatste stuk terug naar Taupo in is relatief lastig. Een lange klim van ongeveer 8 kilometer. Ach ja, iedereen heeft dezelfde omstandigheden. Verder voel ik me goed en ben er wel klaar voor. M’n fiets is ook in orde (foto!) en ik heb m’n kilometers wel gemaakt.
Iedereen die me voor of na de wedstrijd wil spreken kan me bellen op mijn NZ nummer, een goedkope(re) optie is: bel met een vaste telefoon naar 0900 0584 (15 cent per minuut) na de welkoms boodschap draai je mijn mobiele NZ nummer: 00642102499420 en sluit af met en hekje (#). Het tijdsverschil is exact 12 uur. Als ik slaap neem ik niet op en tijdens de wedstrijd neem ik ook niet op, haha!
De zeiltrip van vorige week was erg gaaf, alleen maar wind tegen maar de kustlijn was echt fantastisch, dolfijnen gezien en een flink aantal vissen gevangen die vanavond de BBQ op gaan. De mensen met wie ik was vertrekken op 1 mei voor een rondje om de wereld. Zij hebben ook wel geluk hoor!
Misschien een leuk detail: zaterdag sta ik aan de start met 1251 andere atleten uit 39 landen waaronder een atleet van het eerste uur: Amerikaan Dave Orlowski was één van de 15 starters bij de aller eerste triathlon op Hawaii in 1978. Hij finishte als 3e. Orlowski deed opnieuw ‘eenmalig’ mee toen de Ironman op Hawaii 30 jaar bestond. Maar zoals bij velen werd hij (wederom) besmet met het triathlonvirus en probeert nu elke Ironman evenement op de wereld tenminste 1x gedaan te hebben…
Nieuw Zeeland: Februari
3 maart - door Diederik
Nog 2 weken….
24 februari - door Diederik
Na 2 maanden hard trainen sta ik over 2 weken aan de start van de Ironman in Taupo. Over mijn doelen zal niet geheimzinnig doen: kwalificatie voor Hawaii, top 20 overall en finishen onder 9u15. Qua eindtijd ligt het ook aan omstandigheden natuurlijk, en top 20 wordt lastig om in de gaten te houden want de pro’s starten 15 minuten eerder.
Afgelopen week heb ik terug gekeken hoe ik me voorbereid heb op de Ironman UK, en eigenlijk sloeg dat qua trainingsomvang nergens op. Gemiddelde trainingsweken van 14 uur, 200km fietsen in de week en mijn langste duurloop was 2u10. Toch aardig gefinisht, maar het verklaart ook waarom ik zo kapot was na afloop. Hiernaast (eindelijk) ook de video.
Deze week train ik al aanzienlijk minder dan afgelopen weken, volgende week nog een flinke stap terug en dan ben ik er helemaal klaar voor. Naast trainen ook nog een hoop andere dingen gedaan hier: naar het zomeroptrekje aan zee gefietst, 170km verderop. Daar een avond, nacht en ochtend gechilt. Afgelopen weekend een dag wezen varen met de boot van de fam, toen hardgelopen op Waiheke Island, gebbqt op het strand en dat soort dingen. Een keer wezen zeezwemmen met Andy, die vervolgens in zee z’n wetsuit uittrekt er bij de auto achter komt dat de sleutel in z’n mouw zat: hij heeft wel pech hoor! Interval training gedaan op de fiets met 8x Ironman New Zealand winnaar Cameron Brown. Gister Auckland City in geweest, Skytower in, en bij de Oakley shop m’n nieuwe zonnebril voor de helft gesponsord gekregen: Oakley Flak Jacket met VR28 Black Iridium Polarized glazen. Ik heb ook wel geluk hoor! Daarna nog even op het strand gelegen in Mission Bay, the place to be in Auckland!
Ik krijg net een telefoontje of ik zin heb om mee te gaan varen, een boot bezorgen van Puaunui naar Pine Harbour, zeiltrip van 2 dagen. Ik heb ook wel geluk hoor! Wetsuit mee en niet teveel zorgen maken over taperen. Regelmatig slapen gaat alleen wat lastig worden komende 2 nachten…
Parcoursverkenning in Taupo
15 februari - door Diederik
Het is alweer 15 dagen februari, maar in dit bericht toch nog even mijn vorderingen van mijn trainingen in Nieuw Zeeland. Het is hier ideaal, mijn zuidelijk halfrond ouders, broertjes en zusje zijn te relaxt en ik voel me hier afschuwelijk thuis.
Januari was mijn grootste trainingsmaand ooit, ik weet niet of februari dit record gaat breken, maar hier de cijfers:
Zwemmen: 37,9 km in 11u50
Fietsen: 1709 km in 57u20
Lopen: 233 km in 19u25
Totaal trainingsuren: 88u35
Mooiste trainingsrit was de laatste van mijn fietstocht op het zuidereiland: van Invercargill naar Wanaka, 183 km met 1465 hoogte meters in 5u37. Dat is een gemiddelde van 32.7 met daarin de Crown Range, de hoogst geasfalteerde, doorgaande weg in Nieuw Zeeland. De afdaling van 40km naar Wanaka was super, goede wegen en goed overzichtelijke bochten. Een maximale snelheid van 89 km per uur en de gehele weg een rugzak van 10+kg op m’n rug.
Afgelopen weken veel getraind, vooral fietsen gaat goed. Het meeste werk is inmiddels gedaan, vorige week een mooie tocht gemaakt naar een zomerhuis van deze fam. en afgelopen weekend ben ik in Taupo geweest om het parcours te verkennen. De temperatuur van het meer is goed, niet te koud. Je kan er goed zin zwemmen zonder het koud te krijgen dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Het fietsparcours is snel. De wegen zijn goed geasfalteerd en wanneer de wind gunstig is kan het een heel snel parcours zijn. Het lopen is ok, een paar lange heuvels met steile afdalingen maar omdat het een heen en weer parcours is doe je altijd alles beide kanten op.
Over 3 weken is het zo ver, komende week heb ik een trainingssessie met mister Ironman New Zealand: Cameron Brown! 8x winnaar in Taupo, 6x top 10 in Hawaii en aangezien duursport hier op een iets ander niveau bedreven wordt dan bij ons thuis wordt deze man op straat herkend, en om handtekeningen en foto’s gevraagd. Ik ben benieuwd!
Nederlands kampioen cross duathlon!
4 februari - door Evert
Als afsluiting van de eerste trainingsperiode had ik een weekje rust. Deze rustweek sloot ik af met het eerste NK offroad duathlon in Etten leur. Een erg leuke en goed georganiseerde wedstrijd waar ik vorig jaar ook aan mee gedaan had.
Vooraf had ik geen idee hoe sterk ik zou zijn na m’n rustweek. Ook wist ik na “de hel van Groesbeek” dat mountainbike niet mijn sterkste onderdeel is, dus erg hoge verwachtingen had ik niet.
Tijdens m’n uitgebreide warming-up voelde ik me al goed. Dat werd ook alleen maar beter omdat ik Cornelis 2e zag worden in de race bij de junioren, en trainingsgenootje Maya zag winnen in haar categorie. Wel ging ik nog even onderuit met de mountainbike maar daardoor wist ik ook gelijk dat die bocht glad was…
De eerste run over 6km liep gelijk erg makkelijk. Ik startte behouden en hield iedereen goed in de gaten. Al snel vormde zich een groepje met Nederlanders achter 2 snel gestarte Belgen. Het ging bij mij allemaal erg ontspannen. Op het moment dat er een stukje door een weiland gelopen moest worden wat erg lastig en slecht te belopen was liep ik slim langs het modderige gedeelte (dankzij een goeie verkenning) en sloeg daardoor een gaatje. Hier ben ik iets versneld en kwam zo als 1e Nederlander in de wissel aan.
Op de mountainbike verwachte ik dat ik snel zou worden ingelopen maar dat viel me alles mee. Na 1,5 ronde kwam leeftijdsgenoot Tim Dullaart voorbij. Ik moest hem in eerste instantie gelijk laten gaan en zag het meteen… Deze jongen kan mountainbiken! Even later kwam Wim Nieuwkerk ook langs. Ik bedacht me geen moment en pakte gelijk z’n wiel. “Meegaan en niet meer loslaten” dat ging er door me heen, en zo voerde ik het ook uit. In de 3e en laatste ronde van de 20km mountainbike ben ik helemaal stuk gegaan, maar ik bleef erbij. Ondertussen hadden we ook Tim weer bijgehaald en was er van achter uit nog een Belg aangesloten. Met z’n 4e wisselden we te gelijk. Wim was gelijk weg omdat hij niet van schoenen hoefde te wisselen en had een gat van 20 seconden. De afsluitende 3 km lopen werd een martelgang met mijn verzuurde benen van het fietsen. Ondanks dat kon ik toch een redelijk tempo pakken. Tim en de Belg Pani Embrechts liet ik al snel achter me. Wim liep een goede 2e run en heb ik niet meer terug gezien. Zo werd ik 4e in de wedstrijd, 2e Nederlander overall en 1e Neo-senior.
Uiteindelijk werd ik dankzij(?) de jury nog als 3e in de uitslagen gezet. Luxem Yeray (B) werd gediskwalificeerd omdat hij tijdens het lopen een schoen verloor en op 1 sok heeft doorgelopen. Dit was een klein smetje op de wedstrijd want deze DQ was nergens voor nodig… Ik zelf heb in Groesbeek (zie verslag “bosamateur” een stukje hier onder) ook een stuk zonder schoenen gelopen… Geen idee dat dit niet mocht, en totaal onnodig om hier een DQ voor te geven.
Maar al met al kon ik over mijn eigen wedstrijd erg tevreden zijn en heb ik toch maar mooi weer een nationale titel op mijn naam staan…
Door Cornelis:
De eerste wedstrijd van het jaar, verliep voor mij erg goed: Zilver op het NK cross-duathlon!
Ik startte in een veld met alle junioren en daar achter een recreatieve serie. Bij de junioren wordt altijd hard gestart, en ik besloot om mee te gaan. Na 100m te hebben gehad, had ik een goede 5e positie te pakken. Toen iedereen zijn eigen tempo begon te lopen, voelde ik dat ik iets kon doorschuiven. Al gauw liep ik als 3e achter Marco Akershoek en een loper van atletiek vereniging HAC: Tom Rademaker. Halverwege de tweede ronde versnelde Tom iets en moest Marco lossen. Ik voelde dat ik wel mee kon, dus sloot bij hem aan. Met zijn tweeën hebben we kop over kop gelopen tot in het parc ferme.
Op de mountainbike kwam in Marco mij in het eerste stuk al voorbij rijden. Ik kon zijn tempo niet bolwerken en moest hem laten gaan. Halverwege de eerste kwam ook Erik van der Heijden mij hard voorbij, en ook hem moest ik laten gaan. Ik moest van mezelf blijven knokken, en ik Marco kwam iets dichterbij. Op het moment dat ik me goed op hem kon oriënteren, maakte ik een stuurfout en moest ik van mijn fiets af. Snel er weer opgestapt en vol gas er weer vandoor. De rest van het fietsen kon ik niet veel dichterbij meer komen, en van achter kwam gelukkig niemand opzetten.
Na de wissel zag ik dat de achterstand op Marco (categorie H16) te groot was, en Erik (categorie H18) lag al helemaal ver voor me. Ik heb besloten om redelijk tempo door te lopen, want achter mij zag ik dat Richard Leemans op ongeveer 10seconden, en ik wilde die derde plek Overall niet verspillen.
Na 47:10min kon ik eindelijk moe en voldaan de finish passeren: Ik had mijn 4e NK medaille gewonnen!
Nieuw Zeeland: Januari
1 februari - door Diederik
Challenge Wanaka
28 januari - door Diederik
Vandaag alweer 2 weken geleden dat ik in Wanaka aankwam bij de familie Duncan. Zij hadden in Wanaka een huis gehuurd om vanuit hier deel te nemen aan de Wanaka Challenge, een hele triathlon uit de Challenge serie. De familie Duncan is niet bepaald een doorsnee gezin en vraagt om enige introductie. 7 kids, 2 ouders die beide besmet met het lange afstand triathlon virus en een groot eigen bedrijf dat rendiervlees exporteert. Niet bepaald een logische combi, maar toch een uiterst vrolijke, positieve en gezellige bedoeling!
Op Hawaii heb ik deze fam. leren kennen, zij reisde met dezelfde organisatie als ik. Vinnie, de mama, had zich in de Ironman Taupo (Nieuw Zeeland) gekwalificeerd voor de Ironman Hawaii. Op Hawaii na een zware race gefinisht in 13:22:35. De dag na de race ben ik wezen surfen met 6 van de 7 kids, mijn benen waren nog aardig intact vanwege m’n grote wandeltocht dus dat ging prima.
In Wanaka was het weer tijd voor een husband and wife battle: Andy vs. Vinnie. Met 6 kids als support een hele happening over wie thuis de dienst uit mag maken tot de volgende battle. Vinnie had nog nooit verloren.
Voor mijzelf stond er wat anders op het programma. Na de diverse lange ritten op de fiets was het tijd om wat meer aandacht te besteden aan het lopen en zwemmen. Vrijdag 1 ronde van 21 kilometer over het officiele parcours van de Challenge gelopen. Afschuwelijk mooi, langs het meer en de rivier op, kraak helder, turquoise blauw water, alles onverhard, hier en daar wat heuvelachtig, soms single track. Ik zou al deelnemen als zwemmer in de halve teamtriathlon, maar toen ik dat loopparcours zag wilde ik meer.
Raceday
De ochtend van de race toch wat stramme benen van de 24 km van de dag ervoor, om 7:00 Andy en Vinnie zien starten in een startveld van ongeveer 150 man met mijn nieuwe held Richard Ussher. Om 9:15 mocht ik zelf 2 kilometer in het 14.8 graden koude water zwemmen. Na 26:15 stond ik met hartslag 200 in de wisselzone met verkrampte kuiten van de loopbrug over de weg. Toen m’n fans Freddie en Frankie opgezocht en terug naar het huis, ontbijten, omkleden, zonnebrand op en weg.
Compleet achter in het veld het officiële fietsparcours op en toch wat geprofiteerd van de verzorgingsposten. Na 90 km in 2:34 was ik weer thuis. Loopkleren aan, en weer weg: een rondje officieel parcours met als uitdaging het inhalen van mijn teamgenoot Lenn. Mijn kilometers gingen rustig, zonder moeite, op Ironman tempo: 4:30 / 4:40. Blijkbaar heb ik bij kilometer 14 Lenn ingehaald, maar hij liep incognito met pet en wit gezicht van de zonnebrand, pas bij het korte heen en weer parcours zag ik hem. Toen ingehouden, en in de laatste km met Lenn en Roger (onze fietser) over finish. Eindtijd van 5:47:27 en een 20e plek.
Normaal gesproken is Andy voor Vinnie uit het water, maar door de kou had Andy het moeilijk en kon Vinnie direct de leiding nemen. Op de fiets bouwde ze die alleen maar verder uit en ondanks enkele verkoelende pauzes in het meer kon ze die vasthouden tot aan de finish. Eindtijd Vinnie: 13:09:28. Andy had het vooral tijdens het lopen moeite met de hitte en finishte in 14:11:40. Winnaar was Richard Ussher in een tijd van 8:34:41.
Na de Wanaka Challenge ben ik met de Duncan’s naar Auckland gevlogen, toen ik ‘thuis’ kwam was ik het eerste uur sprakeloos. Zo’n groot huis heb ik nog nooit live gezien. Je moet ook wel een aardige crib hebben met 7 kids, maar dit is echt extreem. Ik heb ook wel geluk hoor: zwembad, bar bij zwembad, 41graden jacuzzi, tennisveld, uitzicht op zee, fitnessruimte, wrestle room, hangmat, trampoline, bioscoopachtig grote tv, schommelbank, huge camper, gitaar, drumstel en last but not least: ik heb m’n eigen caravan voor al m’n zooi en bed. Het eerste waar ik aan moest denken was een wekelijks terugkerende quote van Hollandse Krijgers: “waar zijn we nu dan weer beland…”maar dit keer in een geheel andere context. Owja, de oudste, Hannah, is momenteel in Australië en ik mag d’r auto gebruiken, ik heb ook wel geluk hoor!
Ben nu dus anderhalve week bij de Duncan’s in huis en het is echt super. Mijn tijdelijke broertjes en zusjes zijn ontzettend cool en de omgeving is fantastisch om te trainen. Qua zwemmen kan ik kiezen uit 25 of 50 meter binnen of buitenbad. Één van de 25mtr binnenbaden is zelfs gratis, en bij alle baden kan je de gehele dag terecht, altijd lijnen en vooral bij de 50 meter buitenbaden hoef je de baan met niemand te delen. Binnenkort meer over trainingen, maandtotalen en ervaringen hier! Van de mensen thuis begrijp ik dat het goed winter is bij jullie, ik heb het met jullie te doen, en zal er wel extra van genieten hier, haha!
Nieuw Zeeland
20 januari - door Diederik
Ten tijde van schrijven bevind ik me in Wanaka, Otago, Nieuw Zeeland! Ik heb ook wel geluk hoor. Op 31 december vloog ik met fiets en al via Singapore en Auckland naar Christchurch op het zuider eiland van Nieuw Zeeland. 4 maanden ben ik niet in Nederland te vinden en zal ik me aan de andere kant van de wereld vermaken met trainen, racen, reizen, chillen, trainen, racen, chillen, werken, trainen, zomer vieren, bruin worden, chillen, trainen, reizen en al dat soort dingen waar ik totaal niet van hou.
In Christchurch had ik een date met Peter Kindervater, tevens onze wetsuit sponsor via triathlonwinkel.nl. Echt een onwerkelijke situatie om na 36 uur reizen Peter aan de andere kant van de wereld tegen het lijf te lopen in een tot hostel omgebouwde gevangenis. Met Peter in de daarop volgende dagen flink getraind.
7 januari moest Peter weer toegeven aan het ‘echte’ leven, en vloog terug naar Amsterdam. Ik had in de dagen daarvoor een interessante fietsroute uitgestippeld. Mijn bagage kon bij Andy en Liz blijven, familie van Vinnie en Andy Duncan, daarover later meer. Met een klein rugzakje en een dikke portemonae vertrok ik op 7 januari voor de eerste etappe van mijn Tour de New Zealand:
Etappe 1: Christchurch to Geraldine: 168 km
Samen met Andy de eerste 80 km afgelegd, gedeeltelijk in de regen en daarom wat bakjes koffie gedronken in een café. Na afscheid te hebben genomen van Andy, m’n iPod op en nog 3 uurtjes alleen verder. Prachtige omgeving, uitgestrekte, groene heuvellandschappen en ontzettend veel verbaasd kijkende koeien, herten, schapen en lama’s. Begin van de avond in het hostel aangekomen en na een pasta maaltijd vroeg naar bed!
Etappe 2: Geraldine to Omarama: 167 km
Op tijd opgestaan en met enigszins stijve benen de fiets weer op. Eerste uren voornamelijk opwarmen, het was niet echt warm. Wel lekker achter 2 sjofels kunnen stayeren voor ruim 10km, na Canterbury te hebben verlaten fietste ik McKenzie Country in, gematigd heuvelachtig landschap met veel open vlaktes, en vooral veel tegenwind! Lunchpauze na 90km met uitzicht over Lake Tekapo, en snel weer verder want er was regen op komst. Na 167km bij het hostel aangekomen, ergens tussen Twisel en Omarama. Groot landhuis met prachtig uitzicht over de heuvels en al het vee in de weides. Wederom vroeg naar bed.
Etappe 3: Omarama to Queenstown: 186 km
Dit keer nog vroeger weg, langste etappe tot nu toe! Eerste 45km heuvel op, de Lindis Pass door. Een gewaagde, zware route volgens vele andere fietsers met weinig mogelijkheden tot revalitering maar aangezien ik gemiddeld 2 keer zo hard fiets maakte ik me daar niet echt zorgen over. Na 90km een warme chocolade muffin met koffie in een zeer klein gehucht. Hier ontmoette ik 3 Nederlandse vrouwens die net als ik op weg waren naar Queenstown, en ze wilde mijn tas wel meenemen. Telfoonnummers uitgewisseld en pang! Koers! Zonder rugzak vloog ik over de weg. Eerste half uur 22km, na 1 uur 40.6km! Dat was echt heerlijk, beetje wind mee, dat wel. Ietsje later een wat oudere man op een racefiets ontmoet, die liet me de touristische route naar Queentown zien, in plaats van de highway. Super mooi! Voor dit soort dingen ben ik hier: prachtige uitzichten, snelstromende rivieren, fantastische golfbanen en nog veel mee van dat soort dingen. Na 186km in 6u07 m’n rugzak opgehaald en uitgeput m’n bedje in.
Rustdag
Gister een Duitse ex-triathleet ontmoet: Markus Ross (9:09:34 in Almere 2004), ik kon een lift krijgen naar Milford Sound, een van de meest spectaculaire natuurgebieden van NZ. ’s Ochtends een uurtje gelopen en toen met Markus naar Milford. Toch nog 300km verderop. Hoe ik terug zou komen wist ik nog niet… Het weer was niet zo best maar eenmaal in Milford scheen te zon en heb ik een cruise geboekt. Terug met 4 verschillende mensen mee gelift. Was erg koud aan de kant van de weg, en gezellig bij al die verschillende mensen in de auto. Ik heb ook wel geluk hoor!
Etappe 4: Queenstown to Kingston: 47 km
’s Ochtends in de regen en wind vertrokken, het doel was Invercargill, het totale zuiden van het zuiden. Na een uurtje kreeg ik al wel door dat dit niet echt haalbaar was. 190km wind en regen tegen was niet echt iets om naar uit te kijken. Ook qua kleding was ik hier niet op voorbereid. Na 1u30 kwam ik totaal onderkoelt aan in Kingston. Kon m’n vingers niet meer bewegen en m’n tenen waren wit en blauw door elkaar. Na een kop koffie een hutje geboekt op een camping en een warme douche genomen. ’s Avonds 1 liter ijs gekocht en m’n eenzaamheid in dit gehucht zonder enig vorm van vermaak of winkels weg gegeten. Een bus geboekt voor de volgende dag naar Invercargill te reizen. Daar 2 dagen gewerkt voor Grant, een triatleet die ik op Hawaii ontmoet heb.
Etappe 5: Invercargill to Wanaka: 183 km
Om 4u45 door Grant ruim 30km naar het noorden gebracht, anders was het te veel om te fietsen. Eerste half uur door het donker, en de eerste 2u30 door de regen. Gelukkig was ik nu beter voorbereid met een poncho en plastic zakken over m’n schoenen. De wind kwam van achter dus dat was heerlijk fietsen. Als toetje van de dag de Crown Range over. Van 100 naar 1100 meter in 20km, vervolgens een 40km downhill naar Wanaka! Heerlijk gefietst. En om 13.00 mezelf bij de familie Duncan gevoegd. Eind deze week meer over deze opper coole familie en de Challenge Wanaka!
Verlaat kerstcadeautje
5 januari - door Evert
Na veel positieve reactie op de logboeken van 2009 hebben we besloten om jullie ook de logboeken voor het jaar 2010 te geven. Lekker makkelijk bijhouden wat je gedaan hebt in trainingen, en erg leuk om te vergelijken met voorgaande jaren als je het logboek al meerdere jaren bijhoud… Veel plezier ermee!
Cornelis, Diederik en ik hebben op 3e kerstdag nog een wedstrijdje gelopen in Pannerden. Daar wordt ieder jaar 4 weken achter elkaar de dijkencross georganiseerd en eigenlijk doen wij er altijd wel eentje mee voor de fun. Het was voor Cornelis zijn debuut op een 10km. Dat 10 km wat anders is dan 5 heeft hij gemerkt.. De laatste kilmoters waren erg zwaar voor hem. Ondanks dat Finishte hij in een mooie tijd van 35.43. Diederik kwam binnen in een tijd van 34.36 en mag hier erg tevreden over zijn na z’n rustperiode.
Ik zelf heb echt als een training gelopen en streed in een groepje van 4 om de 3e plek. Ik vond het niet nodig om er een zware wedstrijd van te maken en bleef lekker in het groepje meelopen tot de laatste kilometer. Hier versnelde ik en werd 3e in een tijd van 33.15.
Dit weekend doe ik mee aan het combi-klassement in Egmond. Dat houd in dat ik op zaterdag de mountainbikewedstrijd Egmond-Pier-Egmond fiets en een dag later de halve marathon van Egmond loop.
Diederik zat met de jaarwisseling in het vliegtuig richting Nieuw-Zeeland. Meer bericht daarover in komende weken.