Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Trainingsstage Oman + NK cross
17 maart - door Evert
Op uitnodiging van Rob Barel ben ik op trainingsstage geweest in Muscat, de hoofdstad van Oman. Hier is Rob bondscoach geworden. Hij heeft de taak om de triatleten voor te bereiden op de Asian Beach Games die hier in December gehouden worden. Ik mocht overkomen om hem hierin te ondersteunen en als sparringpartner voor de atleten te dienen. Afijn, 3 weken lang hard trainen onder het kritische oog van de grootmeester zelf… Zo’n kans moet je met beide handen aangrijpen en dat heb ik ook gedaan.
Aangekomen in Muscat werd me gelijk duidelijk dat dit een ideale plek is voor een trainingsstage; Ik verbleef op het sportcomplex met aan de ene kant van het gebouw een zwembad (25 en 50m bad) en aan de andere kant de atletiekbaan.. Ook is er goed onverhard te lopen, elke dag zon en een tempratuur van zo’n 25 tot 30 graden… Ik heb ook wel geluk hoor!
Het enige min puntje is de drukte in het verkeer. Dit in combinatie met roekeloos rijgedrag (getuige de auto van rob die zowel aan de voor als achterkant een stukje in elkaar gedrukt is) zorgt ervoor dat je altijd heel erg goed moet uitkijken. Maar eenmaal buiten de stad valt er heerlijk te koersen, en dit heb ik ook gedaan. In 3 weken tijd ongekend veel gedaan (3 keer trainen per dag) en veel geleerd van Rob. Heerlijk om een stukje winter te ontduiken.
Eenmaal teruggekomen was het wel weer erg wennen aan de kou. Ook nog afgelopen zondag meegedaan aan het NK cross. Een zware wedstrijd door de vermoeidheid van de stage maar wel tevreden met een 28e plek. En waar we het voor deden… Een 3e plek in het Teamklassement met het Seven Hills Running Team!
Dude, are you kidding me?
7 maart - door Diederik
Zit nu aan het bier met stijve benen rug, nek en armen. Een zware medaille om m’n nek en een finisherstshirt verklaren de reden. Gister ben ik gefinisht in de Ironman Nieuw Zeeland in Taupo met een tijd van 9:48:33. Het was alleen niet wat ik gehoopt had wat het zou zijn, maar daar is ook een(ranzige) verklaring voor.
De dagen voor de wedstrijd waren ontspannen, donderdag met Andy, Vinnie en de kids afgereisd naar Taupo en ’s avonds naar het Carbo Diner. Midden tijdens de foto-slideshow van de allereerste, officiële triathlon op Hawaï van Dave Orlowski, kwam Robin ‘Buffel’ den Oudsten de zaal binnen. Robin is hier in NZ om rond te reizen en wat te werken. Tijdens de IM was hij vrijwilliger en kwam mij opzoeken tijdens het diner. Na afloop zijn we samen nog even blijven zitten en hebben een aantal van de biertjes van de pro’s opgedronken. Nadat het personeel vertrokken was en wij alle overgebleven brownies opgegeten hadden gingen we naar huis. Vrijdag weinig gedaan, 20 minuutjes gezwommen, fiets ingecheckt en Flight of the Conchords gekeken. Op tijd naar bed en niet teveel nadenken over de wedstrijd.
Raceochtend heeft veel nadelen, maar ook voordelen: na 1 week tijd eindelijk weer koffie! En natuurlijk versgebakken carbo cake. Om 6.30 stond ik bij de start, het was nog redelijk donker en ik was er klaar voor. Vooraan gestart en meteen een goed ritme gepakt en de juiste voeten gevonden om te volgen. Na weinig energie te hebben verbruikt en 52:30 stond ik op de kant, prima tijd als het mij vraagt. Wissel naar het fietsen ging prima, hulp bij het uittrekken van m’n wetsuit, nummer om en gaan! Eerste 90km in 2:26. Erg tevreden en hartslag was goed. 2e ronde was er aanzienlijk meer wind, en dat was ook goed te voelen. Overal over de weg lagen bladeren. M’n voorwiel hield het goed. Er was 1 afdaling waar ik uit m’n ligstuur moest om niet van de weg geblazen te worden. Heuvel op heb ik de groep laten gaan en gekozen om mijn eigen ritme en hartslag te rijden. Helemaal alleen kwam ik aan in T2. Dat heeft opzich ook wel wat. Fietstijd was 5:02:31. Helm af, loopschoenen aan en weg. Eerste 20 km ging prima, alles netjes op schema, en nadat de eerste atleten het keerpunt gepasseerd hadden kon ik zien in welke positie ik lag: 15e. Door de wind had ik al in de gaten dat een eindtijd onder de 9:15 er niet meer inzat. Ook op het loopparcours speelde de wind een rol.
Tot nu toe ging alles goed, maar er ging iets heel belangrijks fout. M’n darmen waren wat onrustig en daar moest ik iets aan doen. Bij een van de verzorgingsposten rende ik een dixi in. Ik heb lang nagedacht over de volgende zin, maar ik kan het eigenlijk niet op een andere manier brengen dan dat ik met ontzettend veel pijn, een gedeelte van m’n ingewanden en een heel hoop bloed uitscheet. Vanaf dit moment ging het fout. M’n darmen bleven onrustig en dat ging samen met een ontzettende hoeveelheid pijn. Hardlopen ging best goed maar bij elke spastische beweging van binnen moest ik inhouden. Ik begon ook aan de oorzaak te denken, en dat was waarschijnlijk de gels, sportdrank en cola. Vanaf dat moment dus niks van deze essentiële voeding, maar wandelend bij elke verzorgingspost chips, chocola en water. Na de desastreuze toilet stop volgden er nog 4, en meer details lijken me overbodig. Wat was ik jaloers op de kitesurfers op Lake Taupo, de toeschouwers, de vrijwilligers en de andere atleten die niet het probleem hadden wat ik had.
Uiteindelijk bereikte ik de finish na een marathon van 3:47:18. De EHBO adviseerde me om voorzichtig te zijn met eten en om een dokter op te zoeken als de pijn na een paar dagen nog niet over was. Niet echt best, en om reëel te dacht ik dat ik 0 van mij 3 doelen bereikt had. De massage voelde goed en de soep was lekker maar erg voldaan voelde ik me niet. Vinnie finishte in 12:04:05. Een dik PR maar ze had graag onder de 12uur willen finishen. Ik weet zeker dat dit er de volgende keer wel van komt. Andy had ook een prima dag, verloor alweer van z’n vrouw maar dat is redelijk normaal geworden, en finishte in 12:47:12.
Gisteravond veel ijs gegeten, 2 biertjes gedronken en ontzettend vast geslapen. Vanmorgen fiets opgehaald en naar het IM hoofdkwartier om de uitslagen te bekijken. Ik was in de veronderstelling dat ik me niet gekwalificeerd had voor Hawaii, en ik vond eigenlijk ook niet dat ik het verdiend had. Ik kan veel beter. Tijdens de uitreiking van de slots werd plotseling mijn naam omgeroepen door Mike ‘the voice of Ironman’ Reily. Voor een volle zaal met atleten moest ik ineens beslissen of ik naar Hawaii wilde of niet. Toen ik hem vroeg of ik er even over mocht nadenken was zijn eerste reactie: “Dude, are you kidding me”? En na een nog wat langere stilte: “is that a yes or a no?” intussen werd me van alle kanten in de zaal “go!” en “take it” toegeroepen. En ja, waarom ook niet? Ik bedoel, de financiën roepen keihard nee, maar verder is er geen enkele reden waarom ik het niet zou doen. En als ik dood ga blijft er vast wel wat geld op m’n bankrekening achter, dus dat geef ik dan bij deze uit. Kona en ik hebben nog wat unfinished business, en deze rekening maken we in oktober op!
Nog 1 weekje
3 maart - door Diederik
Morgen vertrek ik met alle Duncan’s naar Taupo, daar een stukje zwemmen in het meer. Gister een uur in de kayak gezeten en hier de lokale riviertjes verkend, ontzettend mooi! Donderdag nog een klein uurtje fietsen en wat zwemmen, vrijdag niets en zaterdag: pang! Koers! De weersvoorspellingen zijn niet heel goed, veel wind, 20 knopen vanuit het zuiden. Dat betekend dat de wind over de gehele lengte van het meer (bijna 50km) vrij spel heeft. En de golven zijn het grootst waar wij starten.
Op het fietsparcours is het in dat geval 45km wind mee, en vervolgens 45km wind tegen, en dat 2x. Erg ongunstig, vooral het laatste stuk terug naar Taupo in is relatief lastig. Een lange klim van ongeveer 8 kilometer. Ach ja, iedereen heeft dezelfde omstandigheden. Verder voel ik me goed en ben er wel klaar voor. M’n fiets is ook in orde (foto!) en ik heb m’n kilometers wel gemaakt.
Iedereen die me voor of na de wedstrijd wil spreken kan me bellen op mijn NZ nummer, een goedkope(re) optie is: bel met een vaste telefoon naar 0900 0584 (15 cent per minuut) na de welkoms boodschap draai je mijn mobiele NZ nummer: 00642102499420 en sluit af met en hekje (#). Het tijdsverschil is exact 12 uur. Als ik slaap neem ik niet op en tijdens de wedstrijd neem ik ook niet op, haha!
De zeiltrip van vorige week was erg gaaf, alleen maar wind tegen maar de kustlijn was echt fantastisch, dolfijnen gezien en een flink aantal vissen gevangen die vanavond de BBQ op gaan. De mensen met wie ik was vertrekken op 1 mei voor een rondje om de wereld. Zij hebben ook wel geluk hoor!
Misschien een leuk detail: zaterdag sta ik aan de start met 1251 andere atleten uit 39 landen waaronder een atleet van het eerste uur: Amerikaan Dave Orlowski was één van de 15 starters bij de aller eerste triathlon op Hawaii in 1978. Hij finishte als 3e. Orlowski deed opnieuw ‘eenmalig’ mee toen de Ironman op Hawaii 30 jaar bestond. Maar zoals bij velen werd hij (wederom) besmet met het triathlonvirus en probeert nu elke Ironman evenement op de wereld tenminste 1x gedaan te hebben…
