Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Video en Krantenartikelen triathlon Gendt
30 juni - door Cornelis
Wat een spektakel is de triathlon van Gendt! Omdat het zo’n geliefde wedstrijd is, is er ook aardig wat media aandacht voor. Hier onder staan twee kranten artikelen met betrekken tot de triathlon. Klik op de artikelen voor een vergroting. Beide artikelen zijn geschreven door Marco Houterman:
Ons 4e broertje, Bouke, heeft een aantal mooie videobeelden gemaakt; en deze heb ik achter elkaar geplakt, met een mooie compilatie als resultaat:
Niuatoputapu
30 juni - door Diederik
“Rum – The Sailors Preservation of Sanity:
Enjoy a good slug of this versatile and noble drop as the sun sets or when the wind is howling in the rigging.”
Kersenkoning en parcoursrecord!
29 juni - door Evert
De triathlon van gendt is eigenlijk wel onze thuiswedstrijd te noemen. Toen ik net met triathlon begon kwam ik al bij deze wedstrijd kijken want hier deden de “grote mannen” mee. In onze regio staat deze wedstrijd hoog aangeschreven en ik snap ook wel waarom. Een goeie organisatie, leuk parcours en een fantastisch enthousiast publiek… Kortom, prachtig om hier mee te doen.
Voor mij stond deze wedstrijd echter niet op de planning. Ik had in België willen starten in een wedstrijd voor het Europese circuit. Deze wedstrijd zat echter al vol, en omdat ik nog geen ranking heb kwam ik niet in aanmerking voor een startplek. Zaterdagavond werd ik gebeld door de organisatie van Gendt dat er een plek voor mij vrij was. Hier maakte ik dan ook graag gebruik van.
Zwemmen ging lekker, als 2e kwam ik uit het water vlak achter Tom Havekes. Het viel me op dat trainingsmaat Eddy Lamers eraf was. In de polder bij het heen en weer stuk zag ik dat Eddy toch al op een dikke minuut zat en ik besloot hard door te fietsen. Iedere ronde zag ik dat mijn voorsprong groter en groter werd. Menno oudeman was ondertussen naar Eddy toe gereden maar toch bleef ik uitlopen.
Na het fietsen had ik een voorsprong van ruim 3 minuten en wist ik dat ik ging winnen. Maar ondertussen was me ook duidelijk geworden dat het zo hard ging dat het parcoursrecord dat al sinds 1999 stond er in zat. Zonder te forceren en vooral erg genietend van het publiek liep ik de 10 km uit in een nieuwe snelste tijd ooit van 1.46.25.
Catchup
29 juni - door Diederik
- 600 zeemijl
- 120 uur zeilen
- Uitgehuwelijkt in Niuatoputapu
- een gigantische vulkaan beklommen
- een 2 meter lange Marlin gevangen
- een 1.5 meter lange Mahi Mahi gevangen
- een douche in een tropische regenbui nakend op het dek om 02:00am onder volle maan
- wind snelheden tussen 2 en 30 knopen
En wat foto’s van de laatste dagen in Vava’u, ik heb ook wel pech hoor!
“Courage is doing what you are afraid to do. There can be no courage unless you are scared.”
Debuut op de 1/4 triathlon in Gendt!
28 juni - door Cornelis
Wat een gave wedstrijd, wat een fantastische sfeer en wat een geweldig publiek! Dit is de mooiste wedstrijd die ik ooit gedaan heb. Bij hoeveel wedstrijden loop je elke ronde honderd meter met kippenvel op je arm? In Gendt dus!
Het zwemmen ging lekker, met een zwemtijd van 13:37 kwam ik als 5e uit het water. Na de wissel lag ik in 4e positie.
Op de fiets reed ik de eerste 5 km in mijn eentje naar zwemmer Johnny Manders, waarmee ik samen verder kon fietsen. Na ongeveer 10 km kwam Menno Oudeman met een enorm tempo voorbij, ik heb geprobeerd bij hem aan te haken, maar na een halve ronde moest ik hem toch laten gaan. Toen ik mijn eigen tempo weer had opgepakt, zag ik bij het keerpunt dat Menno bij Eddy Lamers was aangesloten en samen zijn ze naar het wisselpunt gefietst. Met een fietstijd van 01:02:24 heb ik ruim 39,5km/u gefietst, dit kwam mede dankzij de wielen die ik van Michiel had geleend.
Na de wissel had ik een achterstand van 2 minuten op Eddy en Menno. Ik kon meteen een lekker tempo pakken en kwam steeds dichterbij. Onderweg stonden veel mensen langs de kant met sponsen en bekertjes water waardoor ik lekker koel kon blijven en ik dus weinig last heb gehad van de warmte. Er moesten vijf rondjes gelopen worden en vooral op de weg richting de finish stond ontzettend veel publiek . Je hoort zoveel mensen je naam roepen en je aanmoedigen, dat je er kippenvel van krijgt. Ik heb enorm genoten!
Met de laatste ronde te gaan was het gat met Eddy te groot om nog dicht te krijgen, dus heb ik op mijn gemak de wedstrijd afgemaakt. Met 01:53:17 op de klok kwam ik binnen op een 4e plaats overall en een 1e plaats in mijn categorie. Ik heb op deze manier een fantastisch debuut gemaakt op de ¼ afstand, en heb het idee dat dit mij toch nog iets meer ligt dat de 1/8e. Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij! Organisatie, vrijwilligers en supporters bedankt!
Stein is niet fijn
24 juni - door Evert
Stein is niet mijn wedstrijd. Dat merk ik al 2 jaar achter elkaar en bleek ook dit jaar weer zo te zijn. Over de wedstrijd kan ik kort zijn. Zwemmen net 10 seconden te kort voor de kopgroep, fietsen niet super en lopen onder de maat. Totaal 9e, 8e Nederlander en 4e in de categorie onder 23jaar. Over het zwemmen ben ik tevreden, vorig jaar zat ik er nog een stuk verder achter dus de progressie zit er goed in. Ook geeft dit vertrouwen dat ik internationaal goed mee kan in het water. Wel jammer natuurlijk dat ik er nog net niet bij zat…
Het lopen en fietsen gingen de vorige wedstrijden een stuk beter. Waarom het nu niet lukte blijft een beetje de vraag. Het heuvelachtige loopparcours kan hier iets mee te maken hebben. De trainingen draaien allemaal goed dus in de komende wedstrijden heb ik het volste vertrouwen.
Stein is fijn
21 juni - door Cornelis
Het NK in Stein, ik had er niet zoveel zin in. Triathlon Stein is een wedstrijd waar ik voor mijn gevoel nooit echt goed heb gepresteerd. Daarbij komt dat het zwemmen, mijn minste onderdeel ook nog in die vieze haven is. Na mijn overwinning in Hengelo vorige week (lees: “Winst en parcoursrecord in Hengelo!”) had ik het vertrouwen dat het goed zat met de vorm en kreeg ik er toch steeds meer zin in. Alles zou staan of vallen met het zwemmen omdat het een stayerswedstrijd was.
Na een chaotische zwemstart, kon ik redelijk doorzwemmen zonder hinder van iemand te hebben. Met nog 300 meter te gaan, zat er een groepje van vijf man voor me. Daar heb ik me op gefocust en het gaatje iets kleiner gekregen.
Na een redelijke wissel, waarin ik concurrent Juul van de Kruijs naast mij zag wisselen, ben ik snel de fiets gestapt en heb de eerste 2 kilometer, in me eentje, volle bak gereden. Hierna vond ik, als langzaamste zwemmer, de aansluiting in een groepje. Juul had de aansluiting net gemist en moest alles in zijn eentje fietsen. Dat gaf wel aan dat ik geen seconde langzamer had moeten zwemmen. Ik lag dus tweede in de race (in de categorie H18) met niemand anders uit deze categorie in de groep. Helaas werd er in de groep niet doorgereden. In plaats van gewoon hard koersen, waren er verschillende ontsnappingspogingen en hoewel deze jongens in een andere categorie uitkwamen, heb ik toch heel veel gaatjes dicht gereden. Achteraf gezien was dit misschien onnodig verspilde energie, maar op dat moment kon ik er niet tegen dat er iemand weg reed.
Na al aardig wat energie te hebben verspild, kon ik na een snelle wissel tegelijk met vier andere jongens vertrekken. Er werd gelijk erg hard vertrokken, dus ik moest veel geven om mee te gaan. Na een kilometer lieten twee andere jongens lopen, en liep ik samen met Olivier Schäffers (Categorie H16) alleen verder. Bij de eerste serieuze klim voelde ik dat ik met fietsen toch te veel heb gegeven, en moest ik de sterk lopende Olivier laten gaan. Met een tweede looptijd van 17:05, en een eindtijd van 1:02:53 kwam ik als 2e in de categorie H18 over de finish en kreeg ik mijn vijfde NK medaille!
Nu heb ik 3 bronzen en 2 zilveren medailles op mijn naam staan. En zoals je begrijpt, mist er nog één (de allermooiste) kleur… Wordt vervolgd? Ik hoop het!
Verslag Evert volgt later deze week…
Cruising in Vava'u
18 juni - door Diederik
Vava’u is anders dan de andere eilanden van Tonga, het is hier vulkanisch, dus veel bergen en de eilanden hier komen direct uit zee, met bijna een verticale dropoff. Erg makkelijk varen, weinig rif en ankeren kan vlak bij land. Verder is het weer de typische cruising lifestyle: varen, zeilen, lezen, hangmat liggen, snorkelen, berg klimmen, strand liggen, kitesurfen, speervissen, rum drinken, dat soort dingen.
Morgen vertrekken we naar Fiji via Niuatoputapu. Niuatoputapu is in 2008 zwaar getroffen door een tsunami, grote verwoesting en dat soort narigheid. Nog steeds zijn de eilanden daar er niet bovenop. Door de afgelegen ligging is het lastig om aan bouwmaterialen en hulpmiddelen te komen. Wij brengen een hoop spullen van Vava’u naar de Niua’s: dekens, tenten, medicijnen en dat soort levensbehoeften.
De planning is dat we rond de 28e in Savu Savu aankomen. Vinnie (m’n zuidelijk halfrond moeder) is gister van Auckland naar Neiafu gevlogen om mee te varen naar Fiji. Ook heeft ze de nodige bevoorrading meegenomen: chocola, champagne en multisport magazines!
Ironman op zee, part 2
17 juni - door Diederik
Veel van jullie weten het waarschijnlijk al, maar ik ben niet in Nederland om het ‘normale’ leven weer op te pakken. Op het moment dat mijn vliegtuig vanaf Auckland via Kuala Lumpur naar Amsterdam vloog was ik aan boord van de 14 meter lange catamaran Sol Maria, geankerd in de Kermadecs, de meest noordelijke, onbewoonde eilanden van Nieuw Zeeland.
Tijdens mijn verblijf bij de Duncan’s in Auckland heb ik Gavin, Lica en Shae Morris leren kennen, de voormalige buren van de Duncan’s. Gavin, Lica en Shae hebben zichzelf 2 tot 5 jaar de tijd gegeven om met hun boot rond de wereld te varen. En ze waren opzoek naar crew die hun helpt zeilen naar de Kermadecs, de verschillende eilandgroepen van Tonga en Fiji. Laat ik nou afgelopen najaar wat ervaring hebben opgedaan aan boord van de Chaika in de Middellandse Zee. En ik kan het heel goed vinden met Gavin, Lica en Shae dus al snel kreeg ik de vraag of ik interesse had om een stukje te gaan varen, ik heb ook wel geluk hoor!
De keus was eigenlijk niet zo makkelijk als het lijkt: tropische eilanden, witte stranden, blauw water en palmbomen zijn natuurlijk onweerstaanbaar maar na de Ironman in Taupo en mijn kwalificatie voor Hawaï was ik eigenlijk super gemotiveerd om in Nederland te knallen op de NK’s halve en lange afstand. Met de Ironman in Taupo had ik een goede basis gelegd vroeg in het seizoen en de zuidelijk halfrond zomer was ideaal om me verder goed voor te bereiden.
Afgelopen jaar heb ik samen met Evert een aantal onvergetelijke weekenden gehad in de Bundesliga in Duitsland. En daar ontzettend leuke mensen leren kennen en ik keek er erg naar uit om ook in Duitsland weer mee te draaien op het hoogste niveau.
Maar als er eenmaal zeewater door je aderen stroomt is het moeilijk om hier vanaf te komen. De brede horizon, wind in m’n haar, de gigantische sterrenhemels, voort geblazen worden door de wind en het ontdekken van nieuwe werelden waren voor mij goede redenen om deze kans te grijpen. Volgend jaar zijn er weer dezelfde wedstrijden, concurrenten en teamgenoten.
Nu heb ik geen vlucht meer terug naar Nederland, ik kon niets wijzigen of verzetten. Ik heb dus letterlijk 800 euro in het water gegooid. Finishen onder 10 uur op Hawaï blijft mijn grote doel dit seizoen, maar waar ik me ga voorbereiden en wanneer ik terug naar Nederland kom blijft ook voor mij een vraag. Ik heb een simpel weblogje opgezet zodat ik iedereen een beetje op de hoogte kan houden van mijn belevingen in de Pacific: www.thetykes.com
Winst en parcoursrecord in Hengelo!
13 juni - door Cornelis
Triathlon Hengelo is een jaarlijks terugkerende wedstrijd voor mij. Nadat ik vorig jaar 2e overall werd achter Roland Besselink, wist ik dit jaar wel als eerste de finish te passeren. Met een eindtijd van 55:20 was ik sneller dan het parcoursrecord (55.36), dat werd gevestigd in 1999 door Eddy Lamers.
Het zwemmen ging niet zo lekker. In Hengelo mag je gewoon in de baan gaan liggen waar je wilt, en omdat ik ‘pas’ 10minuten van te voren bij het zwembad was, waren baan 1 t/m 4 al bezet, en ik moest dus plaats nemen in baan 5, tussen een aantal langzamere zwemmers. Na goeie wissel zat ik uiteindelijk als 2e op de fiets en kon ik al snel de koppositie overnemen.
Met het fietsen kwam er een groepje van 3 man mij voorbij, hier heb ik lekker bij mee kunnen fietsen. Ik wist dat Roland Besselink langs zou komen, maar het duurde erg lang. Met nog 2km te gaan kwam hij hard aangereden. Ik plaatste een versnelling en ging als enige mee, tot in het parc-fermé.
Na weer een erg snelle tweede wissel had ik 10seconden voorsprong op Roland Besselink, en heb flink tempo gemaakt. Na 2,5km, keek ik op mijn klokje en zag dat het parcoursrecord erin zat. Ik bleef dus pushen om het tempo vast te houden, met resultaat! Toen de klok stilstond op 55:20 wist ik het zeker: Het parcoursrecord staat vanaf nu op naam van Cornelis Scheltinga.
Holländer läuft zum Sieg
10 juni - door Evert
Triathlon – Schelinga Evert wint korte afstanden de concurrentie in Harsewinkel
Veel finishers op de 23e Pflueger-Triathlon in Harsewinkel waren uitgeput aan de finish in de knie, de meeste liepen direct door naar de concessie staan. Slechts een trotseerden de hitte en keek gisteren na de race zo vers als voorheen: Evert Scheltinga, een 22-jarige Nederlander, die begint voor Bayer Uerdingen 05 gebracht soevereine overwinning op de olympische afstand. 1-40-10 km voor hij nodig 1:48:50 uur en was daarmee 1:46 minuten resteren in de vierde inkomende Gütersloher Ingmar Lundström.
Normaal gesproken gaat Scheltinga voor de tweede-divisie team Uerdinger bij de start. Gisteren, de fysiotherapeut verplaatst van de ene lagere klasse Arnheim vrijwillig te brengen in de NRW-Liga naar Nederland voor de Sprint Kampioenschappen in vorm. “Hij is een uitzonderlijke atleet en het is een eer voor ons om te kunnen beginnen met hem,” zei Marcello Ruiz. Bielefeld’s trui in 2005 was ook tevreden over de overwinning in de Hoofdklasse-ploeg klassement, want met de winnaar van vorig jaar Uwe Kappelhoff (1:49:31 uur), de volgende Uerdinger kwam op de tweede plaats. “Ik ben de betere loper,” Scheltinga wist al de snelste zwemmer, dat hij make-up zou de minimale residu na de fiets locker. Kappelhoff kon zich troosten met de winst van de NRW meester.
Bron:www.nw-news.de/
Onderweg naar Vava'u
7 juni - door Diederik
Tonga Islands – East Ha’apai
5 juni - door Diederik
Sommige van deze eilanden zijn bewoond, sommige onbewoond. De omgeving is elke keer weer anders, maar toch ook hetzelfde: wit strand, palmbomen, blauw water, dat soort dingen. Op de bewoonde eilanden ontmoeten we de locals die elke keer wel weer blij zijn met onze komst. We ruilen functionele dingen als vishaken, hengels, touw en kleren tegen fruit. Op diverse eilanden geven we stiften, kleurboeken en puzzels cadeau aan de scholen en nemen we een kijkje in de klaslokalen.
Op de bewoonde eilanden leven tussen de 50 en 150 mensen. Men vangt regenwater op in grote tanks waar het hele dorp gebruik van maakt. Energie hebben ze meestal niet. In enkele gevallen wat zonnepanelen of een grote generator. De bevolking leeft vooral van vis, maar dit gaat op een wat kromme manier.
De kerk is in heel Tonga erg belangrijk, iedereen is christelijk en op zondag gebeurd hier helemaal niks, behalve kerkdiensten. Zelfs alle radiozenders zenden kerkmuziek uit. Opzich allemaal prima, maar wat er bij mij slecht in gaat is dat iedereen hier in redelijke armoede leeft maar alle kerken er het nieuwst, grootst en zeker het rijkst uitzien. Maar dat is nog niet het ergste, de manier waarop het geld verdiend wordt is in mijn ogen ronduit krom.
De vissers die we ontmoeten vertellen ons dat ze voor 1 gedroogde inktvis 2 Pa’inga (lokale munteenheid) krijgen, dat is 1,40 NZ dollar. Deze inktvissen worden door de kerk geëxporteerd naar NZ, en daar kost 1 gedroogde inktvis 20 NZ dollar. De vissers hebben geen keus, want er is niemand anders die de vis kan / wil / durft te kopen, en exporteren. Zo is er geen geld om te investeren in toerisme en wordt de ontwikkeling en de economie van het hele gebied een soort van stil gelegd.
We snorkelen, lezen op het voordek in de zon, slapen in hangmatten, ik speel gitaar, we vangen en speren vis, bbq-en op het strand, drinken rum en hebben vooral heel veel plezier. We zijn nooit alleen en inmiddels een vaste crew van vrienden / boten om ons heen. Het zware leven op zee begint me nog steeds niet te vervelen…
“Ik kijk omhoog. De nachtelijke sterrenhemel is zo groot, veel te groot voor de wereld, voor deze boot, voor onze verlangens en dromen. Alles kan er plotseling in wegwaaien en kwijtraken. Daar moeten we niet van schrikken.”
Tonga Islands – West Ha’apai
3 juni - door Diederik
Donderdag is het de bedoeling dat we om 04.00 weg varen. Gavin maakt me wakker en we lichten anker. Als ik het logboek, koers en positie bijwerk, en de tijd noteer zie ik op de klok dat het 02:50 is. Lica snapt het niet zo goed tot Gavin z’n telefoon checkt: die loopt 1u30 voor… De wekker ging om 02.30 en om 02:50 voeren we de Atata baai uit. We hebben ook wel pech hoor!
De wind sterkt wat aan, tegen de 20 knopen, met vol tuig en 1 motor lopen we tegen de 8 / 8.5 knopen richting de Ha’apai eilanden groep van Tonga. Tegen 05:30 ga ik weer wat slapen tot ik om 08:00 bruut wakker word omdat mijn voeten nat worden… Natte voeten in bed is nooit best, en helemaal niet op een boot. Vanuit de boeg komt er water over het luik mijn bed inzetten, ik open het luik en dit is tot aan de rand gevuld met zout water… Foute boel! Gelukkig niets heel ernstigs: er is een raampje open blijven staan, op het moment niks aan te doen en we proberen het water dat over het luik heen komt te stoppen en op te vangen.
Een van de meest zuidelijke eilanden is Kelefesia met een verraderlijke entree met koraal, riffen en stromingen van alle kanten. Tegen 10:00 komen we aan en ankeren we voor de kust van een eiland dat volgens diverse reisgidsen volledig overeenkomt met de definitie van paradijs. Wit strand, azuur blauwe zee, palmbomen, kokosnoten… Ik geloof dat ik een beetje in herhaling val omdat ik dit al eens eerder neergeschreven heb, maar dit is nog mooier. Rotsen op het strand en uitzicht over een ondiepe zandbaai maken het plaatje helemaal compleet.
Als eerst halen we alle natte zooi uit het stuurboord vooronder, we hozen het water (met plastic bekertjes) en maken alles schoon met zoet water en sop. Wat een missie… Als dat voorbij is snorkelen we wat, niet heel bijzonder vergeleken met wat ik inmiddels gewend ben maar dat mag geen standaard zijn. Toch wel weer mooi. Daarna gaan we aan land, maken we een wandeling en bezoeken we het lokale dorp (2 huizen van golfplaten). Er wonen 4 mensen op dit eiland, we doen een poging tot communiceren met de chief en mijn in Afrika opgedane communicatie technieken en tactieken komen goed van pas. De beste man spreek namelijk geen woord Engels, en dan nog is het lastig praten met 2 tanden in je mond…
Vanzelfsprekend leeft men hier van vis. Maar gemeentepils drinken ze hier niet: te lastig om regen op te vangen en teveel gedoe om water te laten overkomen. Ze drinken kokosmelk, kokosnoten in overvloed. We doen een bakkie mee en met een mand vol kokosnoten en citroenen gaan we weer richting de boot.
Tonga – Nuku’alofa & Pangaimotu
2 juni - door Diederik
Vrijdagochtend word ik wakker en eenmaal buiten zie ik Pangaimotu Island. Dit palmeiland is echt paradijs, zon, strand, palmbomen en een strandbar genaamd Big Mama’s… Volgens mij val ik in herhaling, maar beter kan het eigenlijk niet. De dag begint warm, met wachten op de douane. Iedereen lijkt een beetje nerveus maar dat komt ook omdat we nogal een extreme voorraad drank aan boord hebben, en andere dingen niet het land in mogen zoals honing. Gelukkig zijn de mensen van Tonga erg gehecht aan hun privacy dus de hele boot doorzoeken doen ze niet. Na alle formaliteiten, stempels en papier werk (Gavin heeft hier echt een hekel aan) zwemmen we in zee.
Het beloofd een warme dag te worden, geen wind en een strak blauwe lucht. Dit maakt het eiland wel extra paradijselijk. Tegen lunch gaan we aan land, dat voelt raar! Vandaag is het precies 14 dagen geleden dat we vertrokken uit Opua, en dus 14 dagen geleden dat we het vaste land onder onze voeten hadden. We drinken ons eerste lokale biertje en eten we patat met ketchup! Big Mama’s is super, past helemaal in het plaatje: alles van hout, vlaggen aan het plafond, in plaats van vloer ligt er zand, en soms doet het wat vervallen aan, maar alles klopt. Ook leuk zijn alle halve kokosnoten aan de muur en meer van dat soort typische eiland dingen.
‘s Middags gaan we met onze dingy naar het vaste land, de hoofdstad van Tonga: Nuku’alofa. De haven is erg ranzig, we lopen wat over de stinkende vismarkt en ik krijg een hoop aandacht door m’n haar. Iedereen kijkt en lacht. Lijkt Afrika wel. En er zijn meer overeenkomsten. Iedereen hangt wat op straat, probeert spullen te verkopen vanuit kleine winkeltjes en kleine marktkraampjes, overal afval. Erg jammer, want ze kunnen zo iets moois maken van dit land.
Eerst het centrum van Nuku’alofa opgezocht, en dat was best lastig, niet echt een centrum of winkels. Wel een hele grote markt met vooral veel rotzooi. Afrika all over again. Gavin, Lica, Shae en Paul kopen Hawaii shirts, ik 3 tshirts zonder mouwen voor 10 dollar, 3 of 4 euro! Het is hier niet duur. We lopen nog wat rond door de stad en gaan met de dingy terug.
‘s Avonds eiland night in Big Mama’s. Voor 30 dollar een onbeperkt buffet. Leuk om weer eens met wat andere mensen te praten, iedereen lijkt ons te kennen maar dat komt vooral door de quiz in North Minerva. Ik ontmoet ook een Franse dude die ook zijn kitesurf spullen meegenomen heeft. Ideaal! Hoef ik er iig niet alleen op uit. Verder veel gedronken, gegeten en gelachen.
De maandagavond is er Pirate Night, we verkleden ons als piraten, en genieten een super groot buffet met een varken aan het spit en rauwe vis. Erg leuke avond, ik loop de hele avond rond met een grote plank, wat eigenlijk best irritant was maar wel weer hilarisch. Terug aan boord drinken Paul, Gavin en ik nog 1 drankje, dan volgt er nog 1, en nog 1, en nog 1 en om 05.00 gaan we slapen.
Als om 08.00 de wekker gaat is niemand blij. We hebben een tour rondom Nuku’alofa geboekt en om 09.15 gaan we met de ferry de stad in. Met de mensen van de boot Duet doen we deze tour over het eiland langs alle touristische dingen voor zover die er zijn. Paul, Gavin en ik trekken het slecht maar komen de dag goed door. ’s Ochtends bij de bakker eet ik met Paul 2 saucijzen, dat had ik wel ff nodig. Eerste stop is de originele landingsplek van James Cook, daarna een soort van grafheuvels, niet heel interessant. Vervolgens een of ander koraal ding dat op elkaar gestapeld is. Toen door naar de ondergrondse meren, maar die zijn gesloten, toen de blowholes. De blowholes zijn wel erg gaaf, super veel water wat de lucht in wordt gestuwd door de branding.
Na de lunch zien we vleermuizen en veranderd de omgeving in een palm bush. Erg mooi om te zien. We laten ons afzetten bij een supermarkt waar we boodschappen doen en ik een 2 liter bak ijs met plastic lepeltjes koop, van het winkelpersoneel krijgen we bekertjes en eten we ijs. Dat had ik echt ff nodig! Heerlijk. We lopen terug naar de haven waar ik m’n mail check voor het eerst in 3 weken, dus excuus voor alle late reacties enzo.
In totaal blijven we 5 dagen in Pangaimotu, maken vrienden, gaan aan land, spelen beach volleyball, duiken, kitesurfen, wakeboarden, zwemmen, spelen jeu de boules met kokosnoten en genieten van het eilandleven in paradijs.
Minerva Reef
1 juni - door Diederik
Begin van de middag komen we aan in North Minerva, ongeveer de hele ICA vloot is aanwezig. Wat een gezelligheid. De volgende ochtend vertrekt de helft van de vloot omdat ze naar Tonga willen, ondanks de slechte weersvoorspellingen. Wij blijven, en wachten op beter weer. Via de SSB (lange afstand communicatie) horen we hoe sommige boten ploeteren om door de golven en tegenwind heen te komen: 3 knopen per uur en 20 knopen tegenwind. Het is maar 200 zeemijl, maar zo gaat het wel erg lang duren. Wij hebben een goede beslissing genomen.
We snorkelen elke dag, en ik voel dat mijn freedive capaciteiten beter worden. Ook probeer ik voor het eerst een speergun. Het idee is dat je onderwater duikt, wacht tot een vis van redelijk formaat en smaak in je mikveld zwemt, je haalt de trekker over en je hebt een (bijna) dode vis aan een touwtje. Lekker lekker lekker! Paul is echt een legend op dit gebied. Hij representeerde NZ op diverse wereldkampioenschapen en met Paul als een leermeester schiet en fileer ik ook mijn eerste vis. Verder zien we ook veel haaien, stingrays en schildpadden.
Ik heb absoluut geen problemen met het zwemmen met haaien, tot nu toe niets raars of gevaarlijks meegemaakt. Ze zijn soms wat nieuwsgierig en komen iets te dichtbij maar met een stomp op hun neus zwemmen ze heel snel weg. Maar op een zekere dag duiken Paul, Shae, Gavin en ik het water in. Paul zwemt een heel eind weg en wij halen het anker van de bijboot in en varen zijn kant op. Onderweg raken we iets, we weten niet wat maar de schroef is ok, we zien niets om ons heen en we denken dat het een schildpad is. Totdat Paul boven water komt, heftig zwaaiend met zijn armen en speergun. We varen naar hem toe en hijsen hem aan boord. Blijkbaar was er een erg boze (overvaren) haai die een groot, levend object zocht om ruzie mee te maken. Paul kon voorkomen dat het beest hem levend verslond door de speergun in zijn bek te steken, in plaats van zijn arm. Alle rubbers van de gun scheurde af, en de tanden van de haai staan in het hout, maar niets onherstelbaars, en Paul heeft weer een mooi verhaal voor thuis.
We liggen 4 dagen verwaaid in Minerva, samen met ongeveer 10 andere boten en we vormen een soort van communitie. Maximaal aantal knopen wind wat ik spot is 35. Wij voorzien een flink aantal boten van vis en worden uitgenodigd om op diverse boten te komen borrelen, we organiseren een VHF quiz en Shae en ik halen bij alle boten de antwoorden op. We hebben een leuke tijd, maar 4 dagen met alleen maar witte branding om je heen is toch wel genoeg. Ik ben blij als we op woensdag 12 mei eindelijk uitvaren richting Tonga. Ook wij hebben tegenwind, maar met de motor erbij zeilen we redelijk ok de juiste richting in. We zien niet zo veel bijzonders en vangen geen vis, maar dat is niet zo erg, begon er wel een beetje genoeg van te krijgen…