Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Tsjechie + EK
31 augustus - door Evert
Tsjechie:
Op 22 augustus heb ik, waar Cornelis al eerder over schreef, een wedstrijd in Karlovy Vary gedaan. Helaas ging dit niet zoals gepland. Na een redelijk goed zwemonderdeel verloor ik op het aanloopstuk naar de 7 plaatselijke rondes toe mijn bidon met sportdrank. Dit in combinatie met een temperatuur van 30 graden waren de ideale ingrediënten om uitgedroogd te geraken en dat was dan ook wat er gebeurde. Met fietsen voelde ik me nog prima tot 2 rondes voor het einde. Op de steile klim die we elke ronde op moesten kreeg ik opeens flinke moeite. Toen we eindelijk de wisselzone ingingen kon ik amper het ene been voor het andere krijgen. Ik had het gevoel geen controle over m’n lichaam te hebben. Na 2,5 km zwalken ben ik uitgevallen. Met hulp van de EHBO ben ik naar een tent gebracht en daar verzorgd. Langzaam aan ben ik daar bijgekomen. Een paar dagen later nog ziek geworden van de uitdroging maar lange tijd om ziek te zijn had ik niet aangezien die zaterdag het EK-23 in Porto (Portugal) op het programma stond.
Ek-23
Dankzij mijn overwinning bij de neosenioren op het nk in Holten kwalificeerde ik me voor het EK-23 jaar. Na woensdag de gehele dag ziek in bed te hebben doorgebracht voelde ik me donderdag alweer een stuk beter en reisde ik samen met Tim Dullaart, Lesley Derks en bondscoach Peter Scheres af naar Porto waar zaterdag de wedstrijd gehouden zou worden. Ik voelde me met de dag beter worden en kreeg steeds meer zin in mijn debuut op een internationaal kampioenschap. Het deelnemersveld was enorm sterk met wereldtoppers als Brownlee, Silva en Brukhankov op de lijst. Het zwemmen ging heel belangrijk worden, hier mocht ik niet te veel verliezen. Dit lukte erg goed. De gehele 1500m had ik het idee in een zoute wasmachine te zitten maar toch kon ik goed vrijuit zwemmen. Op slechtst 35 seconden van de kop klom ik uit het water. Op de fiets werd het gelijk een lang lint en brak het in 3 stukken. Ik zat net niet vergenoeg voorin en kwam in de 3e groep terecht. ondanks hard werken van Tim en mij reden groep 1 en 2 verder bij ons weg. Ik had een slechte 2 e wissel. Blijkbaar had ik mijn wetsuit niet goed in mijn mand gegooid en moest ik dat nog doen. Ook mijn fiets moest ik recht ophangen en m’n helm netjes in de mand gooien. Pas daarna mocht ik beginnen met lopen. Dit draaide ondanks het harde werken op de fiets nog redelijk goed. Doordat ik mijn wetsuit niet in de mand gegooid had verdiende ik een penalty van 15 seconden. Dit betekende dat ik in 1 van de 4 rondes 15 seconden stil moest staan in de strafboks. Dit heb ik dan ook netjes in de 3e ronde gedaan om diskwalificatie te voorkomen. Ondanks dat kon nog een aantal atleten terughalen en de sprint winnen om de 31e plaats. Ik vond het een erg gave wedstrijd en heb erg veel geleerd. Ervaringen om straks op het WK-23 (11 september te Boedapest) in de praktijk te brengen en ook een aantal zaken die ik mee zal nemen naar volgend jaar.
Wedstrijd in Karlovy Vary
22 augustus - door Cornelis
Op vrijdag zijn we vertrokken naar Karlvy-Vary in Tsjechië voor een ETU wedstrijd van Evert. Omdat ik toch vrij had, besloot ik maar om mee te gaan en daar in de age-group wedstrijd te starten. Het niveau was hoog, net als de bergen op het fietsparcours:
Na een rit van zeven uur kwamen wij aan bij ons hotel. Het hotel heeft een sauna en een klein binnenzwembadje, maar die zijn buitengebruik omdat in die ruimte onze twee racefietsen moeten staan.
Zaterdag was mijn wedstrijd over twee rondjes zwemmen (600m), drie rondjes fietsen (20km) en twee rondjes lopen (5km).
Nadat ik goed positie had gekozen voor de start, had ik na de startduik veel ruimte links en rechts van mij. De eerste boei, op ongeveer 100m, kon ik nemen zonder te veel in het gedrang te komen. Na 300m klom ik het water uit, moest een steiger op rennen weer in het water duiken. Zie rechts voor een foto van deze aparte duik.
Als 22e klom ik uit het water om vervolgens een opmars te maken op de fiets. Bij elke klim reed ik weer mensen voorbij en langzaam schoof ik wat naar voren in het veld.
Na mijn drie rondes, moest ik wisselen. Ik wist waar de wisselzone was, maar in de afdaling waar ik de wisselzone in moest rijden, zag ik de ingang van het parc-ferme niet. Toen ik door reed besefte ik dat ik hem had gemist. Via de parkeergarage aan de andere kant moest ik twee trappen omlaag en kwam ik uit bij het parc-ferme. Ik tilde mijn fiets over het hek en klom er zelf achteraan om vervolgens snel te wisselen. Dit heeft mij meer dan twee minuten gekost.
Toen ik begon met lopen maakte ik weer een enorme opmars naar voren, alleen haalde ik nu alleen maar mensen in die ik al op de fiets had ingehaald. In een tijd van 16:09 finishte ik mijn (korte) 5km. Ik was 4e bij de junioren, op iets meer dan twee minuten van nummer drie. Gemengde gevoelens, maar vond het wel een enorm gave wedstrijd.
Vandaag start Evert in de ETU wedstrijd samen met vier andere Nederlanders: Stefan van Thiel, Tim Dullaart, Sven Strijk en Niels Strijk.
Tour de Coromandel
18 augustus - door Diederik
Na een klein uurtje door de Golden Valley begint het te regenen. Eerst zachtjes, even later harder. Ik stop om mijn regenbroek aan te trekken, en uiteraard, als ik mijn broek aan heb wordt het weer droog. Je kan er de klok op gelijkzetten dat als ik ‘m weer uittrek, het weer begint te regen. Dus ik houd ‘m aan. En dat is maar goed ook. Een kwartiertje later begint het te gieten, ook mijn jas trek ik aan. Minder aerodynamisch maar met 22 gemiddeld maakt dat toch niet zoveel uit.
Ik begin te klimmen en met 10 kilo bagage op mijn rug is dat best hard werken. Ik zie in de blikken van de tegemoetkomende automobilisten dat ze het met mij te doen hebben. Misschien zien ze wel hetzelfde in mijn blik. Want ik heb het met hen te doen. Ook al ben ik een beetje nat, ik vind het prima op m’n fiets, ben letterlijk in de wolken. De automobilisten zitten in hun t-shirt en trappen een pedaaltje in. Daar is geen kunst aan. Doe mij maar de frisse lucht, geluiden van de natuur en ik voel die berg tenminste. De kleine stroompjes die normaal naar beneden kabbelen zijn veranderd in luidruchtige watervallen, en de vogels fluiten nog steeds alsof het hoogzomer is.
Mijn regenpak is op dit moment mijn beste vriend. Het is dan wel een paar jaar oud, flink wat maatjes te groot en niet meer helemaal waterdicht maar mijn regenpak en ik gaan lang terug. Ik was misschien 15 jaar toen ik het van een ochtendblad kreeg. Ik wilde een zeilboot dus besloot een krantenwijk te nemen. 2 jaar lang stond ik elke dag (behavle zondag) om 05.00 naast m’n bed. Ik voorzag de mensen in mijn wijk van iets te lezen tijdens hun ontbijt. Na 2 jaar kocht ik een zeilboot, maar later bleek dit toch een beetje onpraktisch. Ik moest eerst 25km fietsen voor ik kon zeilen. Toch wel veel plezier van gehad. Vooral op m’n 18e verjaardag.
Jeroen en ik hadden onze tent op een camping neergezet zonder te betalen, gewoon de mooiste plek uitzoeken. De naam van de camping zal ik hier niet noemen. We hadden een krap budget voor een weekje zeilen. Dat gehele budget dronken we dezelfde avond nog op (je bent immers maar 1x per jaar jarig) in een café met meer dan 100 clowns: schilderijen, foto’s, poppen, marionetten, knuffels, beeldjes, best beangstigend. Vooral toen ons budget op was.
Ik begin af te dalen, maar plotseling zie ik een portomonee op de weg liggen. Deze is weliswaar plat, maar toch kan ik het niet laten te denken: van wie? Wat zou erin zitten? Waarom ligt ie daar? Weggegooid door zijn steler, of ontsnapt van z’n vorige eigenaar? Misschien is iemand wel wanhopig opzoek, of zit er een dik pak flappen in? Ik knijp in mijn remmen en met 60 per uur en bagage duurt het even voor ik stil sta. Ik keer om en begin weer te klimmen.
De portomonee is plat en oud, geen pasjes, en geen dik pak flappen. Duidelijk weggegooid door zijn dief. Toch rinkelt er iets in een vakje met een rits. Ik open de rits en laat de inhoud in mijn hand vallen: 3 dollar en 40 cent! Wat een buit! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een portomonee gevonden heb zonder de rechtmatige eigenaar te kunnen traceren. Ik heb ook wel geluk hoor! De munten stop ik in mijn voederbak en de portomonee verdient een waardiger einde: onderweg gooi ik ‘m wel ergens in een prullenbak.
Ik daal weer. De weg is goed en breed, maar mijn buit rinkelt hinderlijk in mijn voederbak. Ik kom door een dorpje waar het ruikt naar houtvuurtjes. Uit verschillende schoorstenen komt witte rook. Dat betekent hier niet dat eer een nieuwe paus gekozen is, maar dat men het gewoon lekker warm wilt hebben. Door de geur van de houtvuurtjes waan ik me in de Biesbosch, in de herfst. Heel wat jaren in mijn jeugd gingen we moet onze boot de Biesbosch in, daar troffen we mijn oom, tante, neef en nichtjes met hun boot. Hout zoeken, vuur stoken, broodjes bakken, vissen, zeilen, paling stropen, ’s ochtends in onze laarzen en oude trainingsbroeken proberen de vuurtjes van de vorige avond weer aan te maken, fakkel tochten te voet en te boot, pijl en boog maken, Evertzwijnen schieten… Elk jaar weer onvergetelijke avonturen. Normaal ging oma altijd mee varen, maar niet in de herfst, dan was het te koud. Vandaag zou Oma jarig geweest zijn, maar dit jaar voor het eerst is ze er niet meer. Mijn ogen vullen zich met tranen, ik daal immers nog steeds kei hard…
Kruispunt: Hot Water Beach 3km, Hahei 5km. Ik heb geen flauw idee van tijd maar vind dat ik nog wel even een kijkje kan nemen bij Hot Water Beach, kan ik dat ook weer afvinken. Halverwege begin ik weer te klimmen, voor ik in Hot Water Beach aankom moet ik blijkbaar eerst een flinke berg over. Dat stond niet op dat bordje! Ik overwin de berg, ontdoe me van m’n schoenen en loop het strand op. Gelukkig regent het nog steeds. Dat betekend dat ik met maar 20 i.p.v. 200 andere backpackers kuilen zit te graven op een stukje strand. Ik graaf een kuil, warm / heet water komt naar boven. Sommige backpackers brengen luide overwinningskreten ten gehore als ze warm water vinden. Alsof ze goud gevonden hebben waar ze al jaren naar op zoek zijn. Ik verwarm me voeten in m’n eigen gegraven hot pool. Een hele grote vink, en weg hier.
Hahei, eindelijk, na 5 uur en 5 minuten, iets na 5-en. 115 kilometer met een gemiddelde van 22.6. Wat een dieptepunt. Hahei is niet bepaald een metropool te noemen. Gehucht of gat is meer op z’n plaats. In Betuwse termen is het kleiner dan Angeren en beter vergelijkbaar met Baal. De buurtsuper is al gesloten en de mevrouw die me het hostel rondleidt bevestigd dat er op geen enkele manier meer aan voedsel te komen is. Ik heb precies 2 boterhammen en 1 appel. De mevrouw redt mijn avondmaaltijd door me later 3 worsten en een brood toe te stoppen. “Butter is on the free food shelf.” Blijkbaar wilde iemand abrupt stoppen met roken,want ik vind hier ook een half vol pakje sigaretten…
Na mijn gezonde sportersmaaltijd neem ik een warme douche, en was me met eigen meegebrachte zeep. Dat doe ik niet zo vaak, zelf zeep meebrengen. Ik concludeer dat deze wel heel erg lekker ruikt! Hoe kom ik aan deze zeep? En dan weet ik het weer. Ik nam mijn eerste, echte douche in 2 maanden tijd in Savusavu, Fiji. In de douches van de yachtclub stond deze zeep, en keek me aan. Dat is toch wel zielig, een zeep zonder baasje, dus nam ik deze zeep onder mijn hoedde. Zo gaat dat in openbare douches en zwembaden. Iedereen laat weleens wat staan en neemt weleens wat mee. Het houdt elkaar in evenwicht ofzo, geloof ik…
Ik onderhoud me nog even met alle gasten (2 stuks) van het hostel maar voel al snel dat ik er even bij moet gaan liggen, in m’n bedje. Morgen weer een zware dag.
De 2 hieropvolgende dagen waren minstens zo interessant: het regent constant maar nog steeds ontzettend mooie scenery. Ik krijg diverse liften aangeboden omdat men me zo zielig vindt, ik beklim de monster berg van de Coromandel, ontelbare land-slides, kom in het donker aan in Thames en duik de 1e backpackers in die ik tegenkom: blijkt de thuishaven van een motorgang, boven een pub. Alle bikers zitten in de keuken vette kippenpoten te eten als ik zeiknat binnen kom lopen. De laatste dag, wederom op bekend terrein, schijnt de zon weer. Na 650 kilometer in 27 uur en 40 minuten (23,5 gem) en 3450 hoogtemeters slaap ik die nacht weer heerlijk in mijn eigen caravan! Einde van dit avontuur.
Map: sailing the Pacific
13 augustus - door Diederik
De volledige kaart van mijn uiteindelijke zeilreis door de Pacific Ocean, en inmiddels bijna onderweg naaaar…. HAWAII!!
Gone Fishing in teh Pacific weergeven op een grotere kaart
Goudkoorts
11 augustus - door Diederik
Op vrijdag 31 juli verliet ik Auckland op de fiets, met een hoop bagage. De eerste etappe was naar Waihi Beach, 170 kilometer. De eerste lange rit in mijn voorbereiding op de Ironman Hawaii. Waihi Beach is het aan zee gelegen gedeelte van het dorp Waihi, en ligt in het meest zuidelijke gedeelte van de Coromandel. Waihi wordt getekend door een gat van honderden meters diep in het centrum van het dorp, hier wordt dagelijks nog steeds goud opgegraven. Ik verbleef aan zee, in het zomerverblijf van de Duncan’s, lees ook ‘het verschil tussen slakken en ijsjes’.
Eerder al nam ik deel aan de Anaconda Adventure Race in Waihi en was dus redelijk bekend met de omgeving. Zaterdag liep ik 90 minuten hard, de bergpas over naar Orakawa Bay, een baai die alleen te voet of per boot bereikbaar is. Super mooie uitzichten over zee, Waihi Beach, de goudmijn en Orakawa Bay. 90 minuten hardlopen de dag voor een wedstrijd is natuurlijk niet echt een goede voorbereiding, maar het was zo fantastisch mooi dat ik het niet kon laten. Daarna nog 2 uurtjes uitgefietst, al met al toch nog een flink dagje trainen!
Zondagochtend in het parc fermé zette ik mijn geleende roadbike zonder opzet stuur in de rekken toen mijn oog viel op een blits tijdrit kader met bijpassende Zipp wielen en een druppelhelm. Ik had niet eens de moeite genomen om mijn banden op te pompen, en daar had ik nu wel spijt van. Om 09.15 gingen ruim 30 deelnemers van start op de lange afstand: 8-20-4 en later nog eens ruim 60 over de korte afstand 4-10-2.
Ik startte uiteraard op de lange afstand en moest geforceerd hard lopen om de eigenaar van de sjiek ogende tweewieler bij te houden. Ik had een afspraak met mezelf gemaakt: samen het PF in, en dan zien we wel weer verder. Zo gezegd, zo gedaan: na 8 km onverhard met een aantal pittige bergjes stormde we getweeën het PF in.
Ik had een snellere wissel en een voorsprong van 50 meter. Het parcours was een rondje van 5 km, geaccentueerd met 1 echte heuvel die je pijn kon doen. Volle bak ging ik van start om het later wat rustiger aan te doen. Ik reed rondjes rond de 9 minuten. M’n concurrent zag ik tot mijn eigen verbazing niet meer terug en kon onbedreigd nog 4 km uitlopen! Na de finish leek hij het zelf ook niet echt te bevatten, hij was duidelijk wat geïrriteerd en droop snel af.
Al met al een mooie wedstrijd, en met een goed gevoel fietste ik nog 90 minuten uit. ’s Avonds trakteerde ik mezelf op fish & chips en een lekker biertje in de pub. Ik was duidelijk content de toch wel lange trainingsweek (26 uur) op deze manier af te sluiten.
EK en WK-23
9 augustus - door Evert
Het eerste deel van het seizoen zit er alweer op en ik moet zeggen dat ik er zeer content mee ben. Na een goede start met winst in Westervoort en Enschede, een wat minder resultaat op het NK sprint (11e en 4e Neosenior) in Stein. Ik herpakte me goed met twee overwinningen en parcoursrecords in zowel Gendt als Didam en ging daarna vol vertrouwen van start op het NK OD. Hier behaalde ik een 4e plaats overall en winst bij de Neosenioren (-23 jaar).
Met deze prestatie heb ik me gekwalificeerd voor het EK-23 en, na een gesprek met de bondscoach, ook voor het WK-23. Het EK wordt in Vila Nova de Gaia (Portugal) gehouden op 28 augustus en het WK op 11 september in Boedapest. Ik kom nog veel ervaring tekort met wedstrijden op hoog niveau en dit is een mooie kans om wat te leren… Ook sta ik op 22 augustus in Karlovy Vary (Tsjechië) aan de start voor een ETU wedstrijd, dus een flink internationaal programma staat er op mij te wachten!
Wintersport!
5 augustus - door Diederik
Het verschil tussen slakken en ijsjes
5 augustus - door Diederik
Terwijl de regen op het dak kletterd schrijf ik de tijdelijke eenzaamheid van me af. Ik luister naar het melangolische ‘Herfst en Nieuwegein’ van Spinvis. Het is winter in Nieuw Zeeland, en ik ben weer terug. Momenteel in Waihi Beach, alleen. Ik heb de Duncan’s voor een weekje verlaten en ga rond de Coromandel fietsen. Tenminste, dat is de planning, maar zoals het er nu naar uitziet laat het weer dat voorlopig niet toe. Dus zit ik vast na de eerste etappe, in Waihi Beach, in één van de vakantiehuisjes van de Duncan’s. Nouja, huisje is een groot woord, zomerverblijf is beter op z’n plaats. Een uitgebouwde caravan met en groot grasveld, 20 meter van zee.
Geen computer, wel boeken, geen televisie en wel regen. Nu ik net m’n verjaardagscadeau ‘Het Diner’ van Herman Koch (bedankt pa en ma!) uit heb, schept dit en uitstekende gelegenheid een eigen verhaal te delen. Een verhaal over de verschillen tussen Nederland en Nieuw Zeeland. Na 5 maanden Nieuw Zeeland en ontelbare onvergetelijke avonturen gebeurde er onderweg hier naartoe iets wat voor mij eigenlijk mijn hele 5 maanden samenvatte in nog geen minuut.
2006
Het was de zomer van 2006. Het was warm. Pa, ma, Cornelis en Bouke waren met onze boot in Zeeland, Evert en ik waren thuis in Huissen. We deden onze huishoudelijke plicht: elke avond en ochtend planten water geven, post opruimen en verder keken we Tour de France en we werkte. Onee, Evert werkte nooit, die childe. Ik werkte en Evert childe. Ergens op een dag besloten we ons voor een paar dagen bij het gezin te voegen: zwemmen, vissen, zeilen, vuurtjes stoken, zoals we dat eigenlijk ons hele leven al als kind gedaan hadden in de zomer.
‘Amai! Alsof je een emmer leeg gooit! Ik ga nog liever met de fiets!’ We studeerde, en geld, daar hadden we niet zoveel van. En daarbij, ik ben nog steeds te gierig om de NS zoveel geld te geven voor een retourtje Arnhem – Vlissingen. ‘Met de fiets dan maar?’ ‘Tja, waarom ook niet.’ Er moest immers ook getraind worden. We hadden allebei nog nooit meer dan 120 kilometer achter elkaar gereden, maar geïnspireerd door Le Tour (dat kunnen wij ook!) vonden we dat we wel 2 keer ruim 200 kilometer in ons logboek konden bijschrijven.
De volgende dag om 07.00 zouden we met elk een rugzakje op vertrekken. Uiteraard werd dat 07.30, we zijn nooit ochtend mensen geweest. Rond 10.00 aten we hamburgers en dronken we milkshakes bij de McDonalds in Gorinchem. Rond 14.00 zaten we op het stoepje voor de C1000 in Strijen, dronken we cola en aten we kano’s. Tot we werden aangesproken door een Zeeuwse dame.
De vrouw toonde interessen en maakte een praatje. Maar toen ze hoorde dat we ruim 5 uur over de eerste 140 kilometer gedaan hadden begon ze te lachen. ‘Stelletje slakken! Ik heb een zoon, en die rijdt vanuit Maastricht naar hier, in z’n ééntje met 40 gemiddeld! Jullie zijn traag.’ ‘Wat goed van hem.’ Zei Evert beleefd. ‘Jullie zijn slakken!’ zei de vrouw weer, op een toon die mij helemaal niet aanstond. Ik slikte een halve kano door en zei: ‘dat is heel erg knap van uw zoon.’ ‘Jullie zijn gewoon twee slakken!’ En de vrouw ging de supermarkt binnen. Evert en ik wisselde een veel betekende blik en konden alleen maar lachen.
2010
Een paar dagen geleden zat ik na 150 kilometer wederom uitgeteld op het stoepje voor een supermarkt, dit maal in Ngatea, Nieuw Zeeland. Ik dronk cola en at iets wat erg leek op kano’s. Soms moet je heel lang, heel ver weg om te beseffen wat je thuis allemaal hebt, en wat daar zo goed aan is: kano’s zijn veel lekkerder dan wat ik op dat moment daar at. Een wat oudere man en twee kleine kinderen, zijn kleinkinderen vermoed ik, gingen de supermarkt binnen. Op het moment dat ik met mijn gedachten in Strijen was, en werd uitgemaakt voor slak kwamen de oudere man en zijn kleinkinderen weer naar buiten.
De oudere man nam naast mij plaats op de stoeprand en zei: ‘this is for you, something to keep you going’ en overhandigde mij een ijsje. Ik was zo verbaasd dat het enige wat ik op dat moment kon uitbrengen een lacherige ‘No way!’ was. ‘Way’ zei de man, ‘you look like you can use it.’ Hierna volgde een algemeen praatje over waar ik naartoe ging, waar ik vandaan kwam, hoelang in in NZ was, en dat soort dingen. ‘Good on you’, ‘impressive’ en ‘enjoy your travels’ waren zijn reacties. Nadat ik hem ontzettend bedankt had vervolgde hij zijn ommetje met z’n kleinkinderen en genoot ik van mijn ijsje op de stoeprand.
De laatste 50 kilometer van mijn trip gingen erg makkelijk, hoe zo’n simpel gebaar zoveel energie kan opleveren. Ik denk dat als iedereen eens in de zoveel tijd zo iets zou doen de wereld een veel leukere plaats zou zijn.
Het verschil tussen Strijen in de zomer van 2006 en Ngatea in de winter van 2010 is voor mij typerend voor het verschil in de mentaliteit tegenover sport en wielrennen van de Kiwi’s en de Nederlanders. Hier wordt je vanuit auto’s aangemoedigd op een berg of heuvel, in Nederland word je uitgescholden. Hier krijg je voorrang van politieagenten, in Nederland boetes.
De Kiwi’s zijn over het algemeen ontzettend vriendelijk, geïnteresseerd en behulpzaam op alle gebieden. Ze hebben respect voor duursporters en triatleten, terwijl in Nederland je niet meer dan een gek bent en wel betere dingen met je tijd kan doen, zoals werken of tv kijken. De outdoor en de can-do mentaliteit hier is iets wat me ontzettend bevalt. Ik denk dat we hier in Nederland een voorbeeld aan kunnen nemen!