Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
1e kerstdag
25 december - door Diederik
Fijne kerstdagen en al dat soort ongein vanaf onze kant! Hieronder één van onze andere “talenten” ;)
1/2e Ironman Taupo: ik heb ook wel pech hoor!
16 december - door Diederik
Een prima reis, tot 20km voor Taupo. Een stotterende auto. Bij de eerste afslag zette ik ‘m langs de kant. Nog 40 minuten tot de registratie sloot. Heel wat onvriendelijke woorden passeerde mijn gedachte. De Nieuw Zeelandse ANWB gebeld met Andy Duncan als alter ego. “Just to check sir, what is your date of birth?” “07-02-1954.” Ik had m’n eigen vader kunnen zijn. “Is it the BMW sir?” “No, it’s not.” “Is it the Jaguar?” “No, I sold that one ages ago.” “What car is it than?” “It’s my Nissan March…” Na nog wat meer details moest ik mij toch even identificeren als de monteur arriveerde. “No problem.” Eigenlijk wel, want ik ben Andy niet, en heb ook zijn rijbewijs niet bij me. Maargoed, welke automonteur vraagt er nou naar een identiteitsbewijs?
Juist, geen enkele. Na 45 minuten, toen ik net lekker in mijn boek zat, arriveerde de monteur. Na wat simpele checks bleek er een doorgebrand draadje te zijn waardoor de accu tijdens het rijden niet werd opgeladen. Daardoor stopte na verloop van tijd de motor ermee. Na 15 minuten kon ik weer verder naar Taupo. Kon me nog net registreren en mijn fiets in het rek hangen. Startnummer 10, witte badmuts: ik was ingedeeld in de categorie Elite. Stoer hoor!
Behalve dit hele dat ik auto pech had, en me nog maar net op tijd kon registreren was er afgelopen week wel meer op het randje. De nieuw bestelde zadelklem voor mijn zadel kwam donderdag eind van de middag binnen, en mijn wetsuit werd vrijdagochtend bezorgd. Nog maar net op tijd. Toch wel een beetje stress gehad of ik uberhaupt wel kon starten of niet.
Goed, na de registratie een klein stukje voorbij Taupo gereden en mijn tent opgezet op een stuk land van de buren van de Duncan’s. Relaxt hoor, mooi plekje aan het meer maar weinig beschutting en die wind… Een hele missie: in m’n ééntje met windkracht 4 een tent met een kapotte stok opzetten. Toch gelukt en redelijk op tijd naar bed gegaan. Niet heel best geslapen, was lawaaierig ’s nachts. Klapperende tent delen, een luidruchtig meer. Na niet zo’n hele goede nacht ging om 04.30 de wekker.
Ontbeten, naar Taupo gereden, banden pompen, ketting smeren, juiste versnelling opzoeken, schoenen op de fiets, voeding op de fiets, loopschoenen klaarzetten, inlopen, wetsuit aan, naar de start en samen met een handje vol andere witte badmutsen kreeg ik extra ruimte voor aan bij de startlijn in het water. Stoer hoor!
06.30: volkslied, pang! Koers! Een vlak stukje zwemmen zat er helaas niet in vandaag, redelijk wat gedrang en een ‘choppy’ meer. Na 27:47 klom ik als 18e op de kant en begon ik aan T1. Een flink stuk lopen, ongeveer 800 meter. Daar al heel veel mensen ingehaald en op de fiets vormde 2 anderen en ik al snel een groepje van 3. We werkte op een goede manier samen om bij de 3 atleten een paar 100 meter voor ons te komen. Ging langzaam, maar we kwamen dichterbij. Wel had ik het koud. Koude voeten, benen en armen. Ook ahd ik weinig behoefte om mijn voeding te nemen. Toch maar naar binnen geforceerd en gelukkig geen maag klachten.
Na iets meer dan een uur voelde ik iets veren in mijn achterwiel. Met elke pedaalslag ging ik iets omhoog, en weer naar beneden. Weer allemaal woorden in mijn hoofd met voornamelijk een negatieve lading. Dit weerhield mijn achterband er niet van zachtjes leeg te lopen. Fiets af, wiel eruit, band eruit, buitenband checken, niks… Nieuwe binnenband erin, wind erin, en pang, koers! Ging erg soepel als zeg ik het zelf. Echter, niet voor lang. Een paar km verderop hetzelfde verhaal. Op dat moment dacht ik dat ik de buitenband niet goed gecheckt had op potentiële lek-makers, of zat er misschien iets niet goed? Of heb ik gewoon heel veel pech? In ieder geval stond ik weer langs de kant, met dit maal extreem onaardige gedachten over de gehele gang van zaken en het meest vervelende: geen reserve spullen meer. Na een 10tal minuten kwam de materiaal wagen. De kop van het veld was inmiddels al het keerpunt gepasseerd, en waren op hun plek terug. Ik reed op de 6-7-8e plek! Ik heb ook wel pech hoor!
Materiaalwagen dus. Wiel eruit, binnenband eruit, buitenband gecheckt. Weer niks. Zegt de dude van de materiaalwagen: “Uhm, bummer. I don’t have any tubes with long valves.” “What about valve extentions?” “Nope…” “What about another wheel?” “Nope…” “What about a patchkit?” “Nope…” Een heel hoop onvriendelijke gedachten, maar geen oplossing. Vervolgens alles weer in elkaar gezet, band opgepompt en met een leeglopende achterband nog 3km naar het keerpunt gefietst. Daar rondgevraagd naar plakspullen maar niemand had iets. Wel was er een groepje supporters met de trainingswielen van hun atleet die op racewielen reed. “We can lend you the wheel?” Oplossing gevonden! “Yes, please!” Wiel gewisseld en ik kon mijn weg terug naar Taupo vervolgen. Wel fietste ik inmiddels tussen de gezette 50-ers en het moraal was er goed uit. Eerste stuk even goed doorgekoerst om het weer warm te krijgen maar het toen wat rustiger aan gedaan.
In de wisselzone kreeg ik nog een 15 seconde stand down omdat mijn 1e stap van de fiets net aan de verkeerde kant van de witte lijn was. Nou ging ik in vergelijking tot de andere atleten op dat moment ook wel erg hard de wisselzone in, en dat zijn ze niet zo gewend rond de 150e positie in het veld. Maakte opzich ook niet zoveel uit want i.p.v. de halve marathon op mijn wedstrijdschoenen te lopen had ik al besloten mijn sokken en trainingsschoenen aan te trekken. Die moest ik nog wel eerst uit mijn tas halen, en mijn tas stond tussen alle andere tassen aan de andere kant van de wisselzone.
Lopen ging erg lekker, ik kon de 90 kilometer wel voelen en had het toch niet zo rustig aan gedaan als ik in eerste instantie dacht. De wind maakte het ook lastig, en vlak was het ook niet. Ik finishte net onder de 5uur: 4:57:58 met een 14e halve marathon tijd van 1:27:39. Blij dat ik kon finishen, maar toch redelijk teleurgesteld spoelde ik me af in het meer, bestelde fish & chips en trok mij terug in mijn tent met een boek.
I am training for an Ironman
8 december - door Diederik
Voor alle LD atleten onder ons:
Zevenheuvelenloop
6 december - door Evert
Nog voor de zwartepietenloop heb ik de zevenheuvelenloop gelopen. Eigenlijk een soort van traditie, want dit was alweer de 5e achtereenvolgende keer dat ik van start ging. Wat ook een traditie bij mij is, is om deze 15 km in een pr af te leggen. Dit jaar echter zat een pr er niet in. Na een onplezierig NK duathlon heb ik even goed rust gepakt oftewel:1 maand helemaal niks gedaan, en vervolgens een maand alleen een beetje wanneer ik zin had, en om eerlijk te zijn leek dat verdacht veel op de vorige maand.
Dus met weinig verwachtingen, maar wel met een temperatuurpil in m’n maag voor een onderzoek naar de temperatuurstijging bij “toplopers”, stond ik aan de start. Al met al heb ik lekker gelopen en genoten van de leukste loopwedstrijd die ik ken. En met 51.47 (precies een minuut langzamer dan m’n pr) ben ik ook tevreden. Een mooie prestatie ook van Onze Vader: die finishte in een uitstekende tijd van 1:18:55.
4e in Mission Bay Panasonic OD
5 december - door Diederik
Zaterdag was nog wel even een beetje hectisch, ik had geen wetsuit en m’n fiets was stuk en kon niet gerepareerd worden. Mijn wetsuit heb ik 2 weken geleden opgestuurd voor reparatie. Uitgelegd dat ik in 2 weken een race had, maar dat was geen probleem. “In 1 week heb je het pak terug.” Maar helemaal niks, in de loop van vorige week een keer gebeld maar ze konden er niks aan doen. Het was erg druk. Gelukkig mocht ik van Cameron Brown weer zijn pak lenen, dus nogmaals: afschuwelijk bedankt!
Zaterdagochtend ging ik even een uurtje losfietsen toen ik constateerde dat m’n zadel erg los zat, er was iets afgebroken wat het zadel op z’n plek houdt. Ik kon nog wel doorfietsen maar heel erg best was het niet. Eerst een Trek dealer opgezocht, gebeld, langs gegaan, maar ze konden het niet direct repareren. Daarvoor moesten onderdelen besteld worden. Ik heb ook wel pech hoor! Toch besloten het risico te nemen, en gewoon te starten. Des noods fiets ik 40km zonder zadel…
Om 4:45 ging mijn wekker, de start was er om 07:00 en na een uitstekend zwemonderdeel stond ik om 07:19:56 weer op de kant. Vanaf de start had ik de juiste voeten en de 3 rondjes van 500 meter met 2 landgangen vlogen voorbij. Wel heb ik een vinger gekneusd, iemand anders z’n neus vrees ik… Sorry! Als 5e rende ik T1 in, en als 2e zat ik op de fiets.
4 vlakke rondjes van 10km met een heel hoop mensen op het parcours: Try a Tri, Sprint, Teams, Duathlon. Lastig bij te houden wie waarbij hoort. Wel kon ik de leider herkennen: hij zag er snel uit. Beetje bij beetje kwam ik dichterbij en na elk keerpunt kon ik achter me een flink groep ook dichterbij zien komen. Best frustrerend als je mag stayeren, maar er is niemand in de buurt… Het verschil met de nr 1 bleef gelijk, ongeveer een minuut, het verschil met het peloton achter me ook. Laatste ronde besloot ik nog even goed gas te geven, na minder dan een uur stond ik weer in de wisselzone. Achteraf ook de snelste fietstijd van de dag.
Met lopen begon ik behouden. Mijn tactiek was dat als er iemand voorbij zou komen dat ik zou proberen om mee te gaan. Na het 2.5km keerpunt zag ik al dat er 2 atleten dichtbij zouden komen. De eerste kwam me voorbij na 4km. Ik kon niet mee. Deze gast ging wel zo hard. Voor degene die de Bundesliga kennen: Stefan Bergermann style. Geen schijn van kans dus. Na 6km werd ook de mijn 3e plek door iemand anders overgenomen. Ik kon mee voor ongeveer 1km maar toen moest ik ook hem echt laten gaan.
Herstel na de OD in Maraetai was moeizaam, nou had ik daar ook wel alles gegeven, maar mijn kuiten heb ik lange tijd kunnen voelen. Met de 1/2e triathlon in Taupo volgend weekend in mijn achterhoofd besloot ik om vast te houden aan mijn 4e plek en rustig uit te lopen. Als 4e kwam ik na 2:00:26 over de finish. Direct daarna 20km uitgefietst over de vlakke, goed geasfalteerde wegen. Dat was wel lekker voor de verandering. Alles leuk en aardig hier in NZ maar de kwaliteit van de wegen is matig. Grof wegdek, dus een hoop gestuiter. Downtown Auckland is het beter, en alles ocean front. Leuk fietsen dus!
Bij de prijsuitreiking bleek dat ik nog wel 2e was in mijn agegroup, 20-29. Dat was dan wel weer prima. ’s Middags naar het strand geweest, gelezen, geslapen, gekaart, muziek geluisterd, rugby gespeeld, gezwommen: zomer dus! Wel een vreemde gewaarwording hoor, gister bevuilde ook hier Mariah Carey de radio al met All I want for Christmas…
Zwarte Pietenloop
5 december - door Cornelis
Plezier is altijd het belangrijkste in de sport en omdat het juist zo ontzettend leuk is om af en toe een loopwedstrijdje te doen, deden Evert en ik vorige week mee aan de Zwarte Pietenloop in Bemmel.
Gewoon lekker op techniek lopen, ervan genieten en écht lol maken tijdens de wedstrijd. Dat was het plan vooraf, en dat is goed gelukt!
Evert was al door de sneeuw naar Bemmel komen lopen, en ik heb een goede warming-up gedaan om goed warm te worden (het was -3!).
Toen het start signaal ging, was Erwin Reijmer degene die keihard van start ging, en in zijn eentje de wedstrijd naar zijn hand zette. Evert en ik zijn lekker ons eigen tempo gaan lopen en al snel vormde er een groepje waarin wij gemakkelijk mee konden.
Er werd een paar keer aan de boom geschud, en in de laatste kilometer liepen we nog met z’n 3en. Met nog zo’n 800m te gaan zet Evert een versnelling in, en ik laat hem lopen. Nadat Evert een meter of tien voor mij liep, zette ik een versnelling in en gelijk was ik los. Met een redelijk snelle laatste kilometer wisten we 2e en 3e te worden in een tijd van 0:16:48 en 0:16:51.
Prima tijden voor dit deel van het seizoen; zeker als je ziet hoe ontspannen we beide liepen. Een heerlijk gevoel en een lekkere chocoladeletter van Zwarte Piet was de beloning.