Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Leukste zoekwoorden 2011
23 december - door Diederik
Via Google Analytics is het mogelijk website bezoek te analyseren. Een waardevolle tool waar je uren aan kan besteden. Even een korte overview van 2011:
- 15.969 bezoekeren tot gister
- 28.705 pagina’s bekeken
- 1:14 min duurde het gemiddelde bezoek
Een interessante was op welke zoekwoorden mensen onze website vinden en bekijken. Een vermakelijke activiteit op één van de afgelopen donkere en regenachtige avonden was het analyseren van ongeveer 1200 gebruikte zoektermen in 2011. We hebben we de 10 leukste op een rijtje gezet. Opvallend was ook het aantal spel / typfouten: we werden zelfs nog gevonden:
- triaathlonbrours.nl
- triathlonbrouers.nl
- evart scheltinga
- didrik scheltingga
Enkele andere persoonlijke:
- Evert Scheltinga tel.nr
- Diederik Scheltinga gewicht
- Mirjam Weerd onzeker bestaan
- Erik Simon Strijk hoeveel trainen
- Cesar Iron Man gespierd
Stem hieronder op jouw 3 favorieten.
Halve marathon 3e kerstdag
12 december - door Diederik
Op dinsdag 27 december 2011 zal voor de 21e keer de Derde Kerstdagloop in Arnhem plaatsvinden. In en om Arnhem is de 3e kerstdagloop een populaire wedstrijd. Het hoofdnummer, de halve marathon, is volgens velen één van de mooiste en ook zwaarste halve marathons van Nederland. Best vreemd: ik heb al vele halve marathons en marathons gelopen in triathlons maar nog nooit liep ik een losse halve of hele marathon. 3e kerstdag dus de eerste keer een halve marathon.
Het parcours van de halve marathon gaat voor ongeveer 90% over autovrije verharde fietspaden door bossen en over heidevelden van Het Gelders Landschap en Natuurmonumenten. Door de wisselende weersomstandigheden rond de Kerst en het te overbruggen hoogteverschil van 185 meter is het altijd een erg mooie uitdaging!
Naast de halve marathon zijn er nog meer afstanden te lopen. Om 12.00 start de 7km, om 12.10 de 14km en om 12.20 de halve marathon.
Al met al een goed excuus om deze kerstdagen alcohol uit het voedingspatroon te bannen en me niet onnodig vol te stoppen met alles wat in onze ‘vrede op aarde’ traditie thuis hoort. PANG!
7 Heuvelenloop 2011
21 november - door Diederik
De 7 heuvelen loop dus. Cornelis en ik liepen voor het team van Zijm: Volkswagen dealer in Arnhem noord en zuid. Zijm is de werkgever van buddie Dorus Arts en zo werden wij gevraagd om uit te komen voor Team Zijm. Prima geregeld en bedankt! Op het station verzameld, mooie team foto gemaakt in team kleding en gaan inlopen. Al snel raakte Dorus en ik Cornelis kwijt en stonden wij bijna achteraan in het 2e startvak. Geen best begin dus. Wel ideale omstandigheden: zonnig, geen wind en een aangenaam temperatuurtje.
De eerste 5 km was voor mij erg dringen en links en rechts mensen passeren. Doorkomsttijd: 18:33, de 2e 5 km was erg zwaar: 18:19 en dus een 10 km tijd van 36:52. Laatste 5 km ging ik goed stuk in 18:25 met 55:17 als eindresultaat. Toch weer verslagen door Cornelis… Al met al niet heel slecht gezien de trainingsomvang maar slecht voor het moraal… Werk aan de winkel: PANG!
Evert: 50:31, 66e
Cornelis: 54:32, 184e
Diederik: 55:17, 236e
Tikkie Erbij
15 november - door Diederik
Als cooling down moest ook Evert toch echt van de fiets en laten zien hoe soepel hij eigenlijk in zijn heupen is. Vanuit de VIP area genoten wij van Evert’s dans moves terwijl we ons vochtniveau weer op pijl brachten. Vervolgens werden we nog samen met wannabe broer Martjello geinterviewd door Huissen tv. Het hoogtepunt van vooral Marcel’s televisie cariere.
Organisatoren Erwin Nederlof en Cor van der Ploeg wonnen afgelopen jaar de koppeltijdrit in Bemmel over 20 km met een gemiddelde van 46 km/h. Publiekelijk werden wij uitgedaagd voor komend jaar. Beide heren zijn al wat op leeftijd dus eigenlijk al een gelopen race ;-)
Uiteindelijk is er 30.147,45 euro opgehaald voor de stichting Pink Ribbon. Alle deelnemers, instructeurs en organisatie: bedankt! Voor ons een heel geslaagde zondagmiddag.
Trainingscross in Tegelen
8 november - door Cornelis
Afgelopen zondag hebben Evert en ik in Tegelen mee gedaan aan de Klein Zwitersland Cross. Het was een pittig parcours in het bos over 8675m. Veel trainingsmaatjes van het Seven Hills Running Team gingen ook van start en domineerden de wedstrijd.
Na een halve ronde (van de 5) achter teamgenoten Hans, Wouter, Dorus en Evert te hebben gelopen, zat ik al bijna in de verzuring en moest ik de jongens laten gaan. Dit komt omdat ik nu alleen nog maar langzamere trainingen heb gedaan en al mijn snelheid dus uit de benen is. Op dit moment van het seizoen natuurlijk helemaal niet erg omdat er in de winter vooral aan de basis gewerkt moet worden.
Nog twee keer werd ik ingehaald om vervolgens als 7e te finishen. Trainingsmaatje Hans Dilling won de wedstrijd voor Wouter Dilling. Evert pakte een mooie derde plek en mocht nog een iris-cheque van 7,50 euro mee naar huis nemen.
Bikemotion Beneluxe
21 oktober - door Cornelis
Afgelopen zondag zijn Diederik en ik voor onze sponsor Cyclon op de beurs geweest. Hier hebben we veel flyers uitgedeeld en ons georiënteerd op de fiets van volgend jaar (zie foto). Cyclon showde in hun stand de nieuwe productverpakkingen van de verschillende producten, met QR-codes!
Hierna hebben Diederik en ik nog 2 uurtjes rond gelopen, en zijn we verliefd geworden op de nieuwe Shimano Ultegra DI2 (elektrisch schakelen).
Gezellig om weer veel bekenden te zien en ook nieuwe mensen te ontmoeten.
Volgende keer langer blijven!
Cornelis pakt brons
24 september - door Cornelis
Na een paar weken stage en weinig trainen zag ik het NK duathlon (10km lopen – 40km fietsen – 5km lopen) gewoon als een leuke wedstrijd om te doen. Maximaal haalbare was in mijn ogen een top 5 klassering <23. Toch liep het allemaal wat anders.
Na de start liep ik gelijk bij Erik van der Heijden, één van de kanshebbers voor het podium bij de neo-senioren. “Gewoon mee gaan en zien hoe lang ik het volhoud”, dacht ik. Ik hield het toch best lang vol, de volledige eerste 10km om precies te zijn. Dit ging in 34:56 en op dat moment lagen Erik en ik op de 3e en 4e plek.
Na een snelle wissel was ik goed weg. Ik besloot om de eerste rondes vol gas te rijden, waardoor ik al snel nummer 2 inhaalde. In de laatste rondes was ik wel behoorlijk leeg waardoor Erik weer bij me kwam en samen konden we gaan wisselen.
Wederom was ik goed weg maar Erik had me na 1km weer te pakken. Samen hebben we nog 3km gelopen maar toen versnelde Erik en was ik echt leeg.
Als derde kwam ik in een tijd van 1:59:20 over de finish, en dat betekende weer een medaille op het Nederlands kampioenschap. Het seizoen zit er jammer genoeg op. Komende week kijken of ik weer kan beginnen met trainen (ik was, door mijn stage, immers al 3 weken voor het NK gestopt met sporten).
Evert wint zilver op het NK duathlon!
20 september - door Evert
Vorig jaar tijdens het NK duathlon in Tilburg stapte ik uit; mentaal gebroken. Hier werd mij duidelijk dat een aantal zaken het komende jaar anders moesten. Met hulp van een aantal mensen ben ik hiermee aan de slag gegaan. Huub van Mackelenbergh heeft hier een belangrijke rol in gespeeld, en nog steeds trouwens. Huub, Bedankt!
Nu dus een jaar later stond ik, samen met Cornelis, weer aan de start in Tilburg. Bij de ETU-cup in Geneve hadden Stefan van Thiel, Mark Oude Bennink en ik het er al over om op het NK duathlon te starten. Eens kijken of we het de specialisten op de duathlon lastig konden gaan maken.
Vanaf de start werd er hard gelopen. 2 Belgen gingen er vandoor samen met Stefan en Mark. Ik besloot iets behoudender te starten en liep de gehele 10 kilometer met Wim Nieuwkerk. Met 1 minuut achterstand op Stefan en 40 seconden op Mark wisselde ik als 5e in de wedstrijd. Op de fiets had ik mijn schoenen sneller aan de Wim en ben ik meteen volle bak gaan rijden. Hierdoor had ik direct een gat op Wim en liep ik hard in op Stefan en de Belg Glen Laurens. Mark fietste heel erg sterk en liep iedere ronde iets verder op mij uit. Na de 40 km fietsen waren de medailles eigenlijk al verdeeld. Ik had een achterstand van meer dan een minuut op Mark en achter mij zat Wim op 50 seconden. Hier kwam dan ook geen verandering meer in en zo finishte ik als 2e op het NK duathlon!
Grappig detail is dat zowel Mark als ik allebei op een geleende tijdritfiets reden (Michiel, wederom bedankt!).
Ps. morgen Cornelis zijn verhaal over het brons in de catagorie -23 jaar.
Bruggenloop in Nijmegen
17 september - door Cornelis
Vanuit mijn werk kwam het idee om met een aantal collega’s afgelopen woensdag te starten bij de Bruggenloop Nijmegen. Het was door mijn stage alweer een poosje terug dat ik mijn collega’s had gezien, dus erg leuk.
Doel? Lekker lopen en een beetje sparen voor het NK Duathlon van zondag. De wedstrijd was erg groot (1950 deelnemers) en er stonden erg sterke jongens op de startlijst, dus geen podium kansen.
Doordat ik nu fulltime stage loop in Hoevelaken is de vorm niet zo best. Mijn trainingslogboek is erg leeg en alleen de weekenden zijn gevuld.
De 7,2km waarover de wedstrijd ging finishte ik in 23:56, goed voor een 13e plek. Winnaar was Jesper vd Wielen in een tijd van 21:29. De volgende en voor mij laatste wedstrijd van het seizoen is zondag. Het Nederlands kampioenschap Duathlon in Tilburg, waar Evert ook start.
Winst bij de Bridge to Bridge!
14 september - door Evert
Na de start liep ik gelijk op kop met Frank Futselaar in m’n rug. Omdat hij geen kopwerk wilde doen heb ik het tempo laten zakken en zo sloten er weer een aantal andere atleten van achter aan waaronder oudgediende Chris Henet. In een groepje van 5 liepen we de eerste 5 km in een voor mij ontspannen tempo. Iets voor het 5 km punt versnelde Frank. Nadat hij zo’n 10 seconden voorsprong had vond ik het genoeg en ging achter hem aan. Het gaatje had ik snel dicht en nu mocht hij het tempo bepalen. Met een versnelling probeerde hij me te lossen, maar dat lukte niet. Even later hadden we een stuk wind mee en versnelde ik een keer flink. Hier had hij geen antwoord op en de laatste 3 km liep ik redelijk ontspannen solo naar de finish. Op het laatste stuk had Frank nog een flinke eindsprint, maar mijn overwinning kwam niet meer in gevaar.
Zowel Bo als June maakte beiden een fantastisch debuut op de 4 Engelse Mijlen. Op naar de volgende wedstrijd!
Evert en Cornelis winnen in Enschede
6 september - door Evert
De triathlon van Enschede werd last minute toegevoegd aan mijn programma: Gewoon leuk een wedstrijd doen omdat het kan! De organisatie (waarvoor nog dank!) bood mij aan om bij winst geen inschrijfkosten te rekenen. Ik heb ook wel geluk hoor! Met support van m’n vriendin June kon het die dag niet meer stuk…
Mijn wedstrijd was niet erg spannend. Op de deelnemerslijst stonden niet echt grote concurrenten en zo bleek dat ook tijdens de wedstrijd. Na de start pakte ik gelijk de koppositie en heb deze de gehele wedstrijd niet meer afgestaan. Met 2 minuten voorsprong kwam ik na 1500m zwemmen het water uit. Op de fiets bouwde ik deze voorsprong verder uit. Op de geleende tijdritfiets van Michiel van der Wal (thnx!) reed ik precies 1 seconden langzamer dan brommer Cesar Beilo vorig jaar deed. Cesar had dat jaar het parcours record neergezet en ik lag op dat moment al voor op dat schema. Ontspannen heb ik de wedstrijd uitgelopen want m’n voorsprong was inmiddels al ruim 6 minuten.
Ik finishte in een tijd van 1:56:25 wat dus een nieuw parcours record betekende!
Ook Cornelis, die de dag ervoor nog de clubwedstrijd bij de studentenvereniging Trion in Nijmegen won, deed mee met de sprint triathlon (750m – 20km – 5km). Na het zwemmen zat hij samen met onder andere Eddy Lamers in een kopgroep van 4. Het afsluitende looponderdeel liep hij samen met Eddy weg, om na 3km te versnellen en de winst te pakken. Eddy werd tweede en Jan-Roelf Heersema derde.
Video NK Almere
4 september - door Diederik
Inmiddels een week na het NK lange afstand in Almere. Ik kan weer normaal lopen en trappen vormen niet langer een obstakel. Hersteld ben ik echter nog niet. Maar, gelukkig: geen rare pijntjes of klachten overgehouden aan mijn avontuur in de Flevopolder. Gezien de hoeveelheid training die ik gedaan heb kan ik terug kijken op een geslaagd debuut, toch denk ik dat ik beter kan. Dat moet ik dan volgend jaar maar eens bewijzen voordat ik dingen ga verkondigen…
Hieronder de video van vorige week, gefilmd door Bouke, gemonteerd door Cornelis. Na het zien van deze video denk ik dat ik binnenkort maar eens naar de kapper ga…
Dubbel podium in de 2e bundesliga!
31 augustus - door Evert
Zaterdag vertrokken Cesar Beilo, Cornelis en ik naar Grimma, waar de laatste wedstrijd voor de 2e Bundesliga op het programma stond. Deze wedstrijd ging erom of wij met Bayer Uerdingen of dat Team Mitteldeutschland komend jaar in de 1e Bundesliga van start mag gaan.
Met zwemmen had ik het voordeel dat ik hier de 2 voorgaande jaren ook al gestart was. Ik wist dat je het beste zo ver mogelijk aan de linker kant kon starten, en zo deed ik dat ook. Bij de start was ik heel goed weg en lag meteen op kop. 750 meter verder lag ik nog steeds op kop en kwam dus als 1e uit het water. Dit was wel een heel verschil met vorige week.
Op de fiets sloten er 9 andere jongens bij mij aan, waar onder Mark Oude Bennink en Stefan van Thiel. Er werd niet super hard gereden, maar toch bleven we vooruit. Op het heuvelachtige parcours voelde ik me goed, en vooral de klimmetjes kwam ik steeds makkelijk boven.
Ondertussen was Cornelis als 52e uit het water geklommen en begon op de fiets aan een inhaal race. Het was belangrijk voor het team dat we allemaal zo hoog mogelijk eindigde, want dan zou promotie naar de 1e bundesliga er in zitten!
Ik wisselde als 2e en begon hard aan het lopen. De eerste ronde ging dit nog goed, maar daarna kreeg ik het heel zwaar. Stefan van Thiel kwam samen met Tim Lange voorbij, maar ik wist de 3e plek vast te houden. Mijn eerste keer podium in de bundesliga! Cornelis kreeg tijdens het lopen last van kramp, maar ondanks dat liep hij nog een sterke laatste ronde en finishte hij als 35e.
Uiteindelijk bleken we in totaal 6e geworden te zijn met ons team. Omdat Team Mitteldeutschland 9e werd mogen wij promoveren! In het eindklassement van de Bundesliga Nord zijn we op een 3e plek geëindigd. Of we ook daadwerkelijk gaan promoveren moet de clubleiding beslissen…
NK Almere 2011: swim – die – run
28 augustus - door Diederik
Ongeveer 5 weken geleden besloot ik te starten in de oudste triathlon van Nederland. En inmiddels ook (weer) de enige lange afstand wedstrijd in Nederland. Even een paar keertjes 5uur fietsen, paar keer 2 uur lopen en pang! Kan wel hé? Tot op zekere hoogte wel, maar dan moet je daar ook bijpassende doelen bij stellen. Dat had ik gedaan: finishen, een PR en top 10. Van te voren dacht ik dat ik mezelf gematst had, en dat dit makkelijk moest lukken. Helemaal na de race in Veenendaal van vorige week.
‘There is no such thing as an easy Ironman’ is wat Vinnie altijd zei tijdens mijn tijd in Nieuw Zeeland. Mocht je dan toch een makkelijke race zoeken, dan dacht ik dat het niet veel makkelijker kon zijn dan de vlakke polders om Almere. Fout! In een afdaling kan je de benen stil houden en een klein beetje herstellen, door heuvel (berg) op te rennen en weer af te dalen belast je de beenspieren op een wat andere manier waardoor je scherp blijft. In Almere kan dit niet. Voor mij ruim 9uur een belasting op 1 en dezelfde manier. Dat is helemaal niet makkelijk.
Op vrijdag met This Buurman de fietsen naar Almere gebracht en de wisselzones verkend. Zaterdagochtend om 05.00 vertrokken, voeding op de fiets gemaakt, banden gepompt en vervolgens zag ik alle andere atleten hun helm op de fiets leggen. Omkleden / wetsuit uit doen in de wisseltent is verplicht. Hier ligt dan een tas met de spullen erin die jij tijdens het fietsen denkt nodig te hebben. Hier deed ik mijn helm in. Hierover later meer.
Ik was goed zenuwachtig voor de start. Elke atleet weet dat het een lange dag wordt. Almere is voor elke Nederlandse triatleet een thuiswedstrijd met veel support. Iedereen wil zich van zijn / haar beste kant laten zien. Ik was zo zenuwachtig dat ik slordig werd, dat gebeurd mij eigenlijk nooit. Ik vergat mijn kuitstukken aan te doen, kreeg m’n horloge niet goed om en vergat m’n nek in te smeren met vasaline tegen het schuren van het wetsuit.
Na het startschot was ik snel weg, zo snel dat ik de leiding in de wedstrijd nam. Het gevecht om de 1e boei is tussen wat vrienden uit de triathlon wereld net zo veel waard als de overwinning, dus daar ging ik dan maar voor. Ik was ook nog aan de leiding bij de 2e, en 3e boei. Dan maar als eerst over dat strand heen tijdens de landlap, leuk voor de foto.
Daarna liet ik het tempo iets zakken en koos voor de voeten van Roeland Smits, na een paar plaatswisselingen zwom ik een paar kleine gaatjes dicht en lag ik in 3e positie in de voeten van Remy Vasseur. Bij de afslag de haven in zwommen Roeland en Remy rechtdoor. Ik zag de 2 bakens die de haveningang markeren (thanks zeilachtergrond) dus wist dat we linksaf (bakboord uit ;-)) moesten. Pardoes zwom ik weer aan de leiding en wilde die ook niet meer afstaan. Voor het eerst in mijn triathloncariere kwam ik als 1e uit het water. Ik zag Bouke staan filmen en maakte nog een gebaar van ‘ik snap er ook niks van…’.
In de wisselzone stond ik naast Erik Simon Strijk, ik had m’n wetsuit al uit en deed een fietsshirt aan. Hij niet, maar tegelijk rende we naar onze fietsen. Omdat ik mijn helm in de wisseltas gestopt had kon ik die opdoen tijdens het rennen naar de fiets. Ik zag ES nog kijken: ‘dat had ik ook moeten doen…’ Aangekomen bij m’n fiets hoefde ik die alleen maar uit het rek te halen, en weg was ik. Menno riep al: ‘vang ze maar op, ga in de groep zitten.’ Eenzaam dook ik de polder in.
Erik Simon kwam na 10km voorbij met zo’n tempo dat ik er niet eens over nadacht om te volgen. Laat maar gaan… Frank Heldoorn stond langs de kant en riep me toe dat ik me het best kon laten afzakken. Leek mij tactisch ook een slimme zet. Martijn Boot kwam als eerste langszij, dus reed ik met hem mee. Vervolgens waren het Dirk Wijnalda, Roeland Smits en Remy Vasseur die aansloten. Wijnalda voerde het tempo flink op en reed alleen naar ES.
Na de eerste doorkomst begin ik me wat minder te voelen. Ik had wel al m’n voeding genomen zoals op de planning, zelfs iets meer omdat het wat kouder weer was. Toch daalde mijn hartslag en moest ik Roeland en Remy laten gaan. Jan Roelf Heersema en Thomas Naasz kwamen me voorbij, en ik kon niet aanpikken. Hartslag daalde nog meer: 135. Dat is voor mij D1… Niet best! Peter Slijkhuis haalde me in alsof ik stil stond, en ook bij Harald van Rijn kon ik met geen mogelijkheid aanhaken. Bij de verzorgingsposten ging alles zoals gepland, voeding werd perfect aangegeven door Menno en een hoop bekenden langs de kant.
De laatste paar kilometer kwam Bart In ’t Velt voorbij, en heb hem het tempo laten bepalen tot op de dijk, toen ging ook hij er van door. In mijn hoofd was ik al met de marathon bezig, en dat was geen plezierige gedachten als je aan alle kanten voorbij gereden wordt. De eerste stappen van de fiets gingen ook uiterst moeizaam, in de wisselzone even rustig gaan zitten om de schoenen aan te doen. Net voor Bart was ik vertrokken.
De eerste ronde ging boven verwachting goed. Ik liep snel in op Harald van Rijn, en voor het oog van het publiek kon hem zelfs voorbij. Menno en Bo begeleidden me heel goed vanaf de fiets en voorzagen me waar nodig van gels, cola, water en vooral pijnstillers. Want die had ik zeker nodig… De wind was ook nog meer aangesterkt en bij het ingaan van de 2e ronde zag ik de witte koppen op het gooi meer. Geen prettig gezicht als je er nog 28km moet lopen. De support was echter fantastisch, mensen van de Bourgondische Triathlon Ploeg, het Davilex team, TVA, Sports Planet Triathlon team en een heel hoop anderen uit de Nederlandse triathlon scene. Dat verzachtte de pijn!
Uiteindelijk finishte ik op een 9e plek in een nieuw PR van 9:16:05. Doelstellingen behaald, ruim 20 minuten van mijn PR af en nog net in de top 10 op het NK. Foto’s door Bob Takken & Marjan Stam.
Swim: 55:16, 1e plek
Die: 4:55:53, 18e plek
Run: 3:20:30, 20e plek
ETU-cup Karlovy Vary
25 augustus - door Evert
Waar het mis ging? Bij het zwemmen. Ik kan best een beetje zwemmen, best wel netjes eigenlijk: rustige overhaal, lage frequentie, en met mijn niet al te gespierde maar ranke verschijning heb ik een mooie ligging in het water, kortom; Makkelijk om over heen te zwemmen. En dat gebeurde dan ook…
Vanaf dat moment fiets en loop je achter de feiten aan. Ik kwam in de 3e groep te fietsen, we fietste hard op het zware en bochtige parcours, maar vooraan werd ook hard doorgefietst. Het verschil met de 2 groepen voor ons bleef daardoor precies het zelfde. We pikten mensen op die gelost werden om ze vervolgens ook weer los te rijden. Uiteindelijk toch nog een grotere groep geloste teruggepakt, en met lopen nog een aantal mensen ingehaald. Ook op de fiets en met lopen een aantal dingen geleerd die in de training geoefend moeten gaan worden.
Genoeg werk aan de winkel, maar toch een stap dichter bij!
3e in triathlon Karlovy Vary
23 augustus - door Cornelis
Samen met Evert en Tino ben ik afgelopen weekend afgereisd naar Karlovy Vary (Tsjechië) om daar wedstrijden te doen. Evert startte samen met Stefan van Thiel in de ETU-cup (verslagje volgt) en ik in de open race, beiden op zondag… dacht ik.
Zaterdagochtend eerst het loop- en fietsparcours verkend en ’s middags gingen we om 15.00u onze wedstrijdspullen ophalen. Bij de inschrijving werd gevraagd: “ETU-cup tomorrow or open race today?”. Een beetje verwarring, want ik dacht te starten in de “open race tomorrow”, maar die bleek niet te bestaan. De open race startte over 3 uur… Geen ramp, gewoon een bord pasta eten, omkleden en pang! Ik had goesting.
De wedstrijd ging best goed, na een prima zwemonderdeel van 500m, waarin ik al 13e het water uit kwam, ging ik volle bak in de achtervolging. Er moesten 3 rondes worden gefietst met elke ronden een paar flinke klimmetjes. Een totale afstand van 20km. Dat ligt mij wel. Met een snelste fietstijd kon ik in een groepje met vier man gaan wisselen. De koploper had 45seconden voorsprong en heeft dit niet meer weggegeven. Na een goede wissel ging de strijd om de tweede plek tussen mij en een Tsjechische atleet. Na 4km bleek hij toch de sterkste en is weggelopen. Met een looptijd van 16:29 over 5km op een heuvelachtig parcours was ik toch wel tevreden met de derde plek. Eindtijd: 56:10.
2e in Veenendaal
22 augustus - door Diederik
Voor ons is de triathlon van Veenendaal bijna elk jaar vaste kost op het wedstrijdprogramma. Beter dan Bert Flier kan ik het niet verwoorden: “in triathlonland is deze wedstrijd een klassieker: in de wandelgangen wordt deze goed geregisseerde wedstrijd het NK niet-stayeren genoemd.”
Het leek mij een keer leuk om de week voor mijn debuut op de hele in Almere te testen met een wedstrijdje. Jaren werd ik hier al getreiterd door andere lange afstands atleten die deze race net zo invulde, en het dus altijd goed deden.
De startlijst zag er weer goed uit: o.a. Edo vd Meer, Cesar Beilo, Rick Nijhoving, Bert Flier, Rob Barel, Dirk Wijnalda, Cees Colijn (afscheidswedstrijd) en Terrence Olaria. Starten tussen al deze mannen maakte me van te voren redelijk zenuwachtig, maar toch alles relatief: volgende week wordt het echt knallen.
Bij de start stelde ik me totaal links in het veld op, aan de kant. Hierdoor kon ik na het startsignaal een aantal passen lopen i.p.v. zwemmen. Direct lag ik goed vooraan. Na de eerste boei kwam Cesar voorbij, en ik kon mee in zijn voeten. Het ging allemaal soepel, misschien kwam het wel door mijn nieuwe wetsuit, een 2XU V:2 van Triathlonwinkel. Al wel een paar keer in getraind, maar nog geen race mee gezwommen.
Na 1500 meter hadden we tot mijn verbazing de aansluiting met Rick Nijhoving gevonden. Met z’n 3e hadden we na 19:36 weer land onder onze voeten. Ik had de snelste wissel van de dag en zat als 1e van ons 3 op de fiets. Cesar sloot snel aan, en kwam er hard overheen. En ik kon mee. Het was afzien, maar het ging.
Cesar wordt niet voor niets de Zeeuwse brommer genoemd, en wederom deed hij zijn reputatie eer aan. Ik kon welgeteld 1x goed overnemen, maar niet voor heel erg lang. in 52:24 legde we 37.7 km af: 43,2 gemiddeld. Pang! Rick Nijhoving was de eerst volgende in de wisselzone, ruim 3 minuten later…
Samen waren we Edo tot 1.15 genaderd, maar ik had al wel door dat we geen kans hadden. Toch hard van start gegaan met lopen uit angst voor o.a. Bert Flier en Dirk Wijnalda. Ik wist wel dat we ver voor waren, maar niet exact hoe ver. Cesar kon niet mee en moest mij direct laten gaan.
Na ongeveer 4 km kon ik het verschil zien met de achtervolgers, en dat gat was groot. De 2e ronde van 5 km heb ik iets rustiger gelopen met oog op volgende week. Als 2e kwam ik over de finish in een tijd ook onder het oude parcoursrecord: 1:51:04. 2 minuutjes achter Edo. Cesar wist Dirk Wijnalda en Bert Flier nog net van zich af te houden en finishte netjes als 3e.
3e plek in eerste OD
15 augustus - door Cornelis
Gister heb ik mijn debuut gemaakt op de Olympic Distance Triathlon (1500m zwemmen – 40km fietsen – 10km hardlopen). Maar er stond toch geen wedstrijd op de planning? Nee klopt. Ons Duitse triathlonteam Bayer Uerdingen 05 had donderdag een afzegging in de NRW-Liga (Nordrhein Westfalen competitie) en omdat ik eigenlijk niet kon, heb ik gezegd dat ik alleen in “notfall” kon. Zaterdag (de dag voor de wedstrijd) kreeg ik een bericht dat het een noodgeval was, en of ik kon starten. Misschien niet geheel verstandig, maar iets met teamgevoel deed mij beslissen om toch te starten. Doel? Nur spaß machen.
1500m is een behoorlijk eindje zwemmen. Het was een heen-en-weer parcours in een schoon kanaal, en het ging redelijk. Na 21:06 klom ik het water uit in een 20e plaats.
Op de fiets ben ik de eerste kilometers volluit gegaan. Na 5km sloot ik aan bij een paar van mijn teamgenoten en begon het stayeren. Eigenlijk ben je verplicht om 10m afstand van elkaar te houden, maar niemand deed dit (zoals eigenlijk altijd in de NRW-Liga) waardoor er in grote groepen werd gefietst. Na 56:23 fietsen en een 3e fietstijd begon ik aan het lopen.
Ik was van onze fietsgroep als eerste weg, en pakte gelijk een flink tempo. Vanachter kwam niemand meer dichterbij, en voor mij liepen nog een stuk of 6 lopers. Langzaam haalde ik de één na de ander in en wist ik de 3e plaats veilig te stellen. Met een 3e looptijd van 37:16 finishte ik als 3e met een eindtijd van 1:54:45. Ook met het team hebben we de derde plaats gepakt.
Koers op Papendal
6 augustus - door Cornelis
Elke dinsdag avond wordt er een trainingskoers gereden op Papendal. Er wordt dan 60, 75 of 90 minuten gereden in een peloton. Hier zijn dan punten te verdienen voor een eindklassement.
Wij doen daar zelden aan mee, maar afgelopen dinsdag hadden we goesting. Diederik, Evert en ik zijn toen met trainingsmaatje Dorus Arts daarheen gefietst en zijn van start gegaan. In eerste instantie dachten we gewoon lekker in het peloton te rijden, en ervaring op doen om in stayer-triathlons makkelijker mee te kunnen komen op de fiets. Af en toe hebben we een stukje op kop gereden, en dan weer lekker verstopt in het peloton. Na een uur rijden, voelde ik mij wel sterk, en ging mee in een ontsnapping.
Samen met mijn groepje reden we goed samen en Diederik en Evert verrichtten in het peloton afstop werk, dus daar kwam niet echt een achtervolging op gang. Na 15 minuten volle bak rijden werd ik langzaam moe en sloeg ik wat beurten op kop over. Regelmatig keek ik even achterom en omdat ontsnappingen op zo’n vlak parcours maar zelden lukken had ik gedachten als: “Waar blijft het peloton?” en “Ik word moe hier in de kopgroep, ik hoop dat ze ons snel terug pakken zodat ik lekker in het peloton kan hangen”.
Maar het peloton kwam niet terug. Toen de bel ging voor de laatste ronde begon ons groepje naar elkaar te kijken. Ik had niet veel energie meer en wist dat ik niet de beste papieren had, afwachten dus. Na een flinke sprint wist ik de derde plek te pakken. Ondertussen was Evert drie rondes voor het einde bij het peloton weggereden, en hij pakte daardoor de 5e plek. Diederik finishte, na een aantal zware trainingsdagen, in het peloton.
ETU-cup Genève
3 augustus - door Evert
Samen met Stefan van Thiel vertrok ik op vrijdagochtend richting Genève. Op drie kwart van de rit had ik een overnachting geregeld bij ouders van een trainingsmaat van me. Dit huisje, voor insiders beter bekend als “de sexclub van Arts”, staat in het pittoreske plaatsje Coiffy le Haut, een klein Frans dorpje boven op een heuvel. Eenmaal aangekomen bekroop bij zowel Stefan als bij mij direct het vakantiegevoel: Heerlijk zitten in de zon met een cola, genietend van de rust en een prachtig uitzicht. We werden goed verwend, en een beter onderkomen konden we ons niet wensen… Pa en ma Arts, Bedankt!
De volgende dag vertrokken we rond een uur of 10 om het laatste stuk naar Genève te volbrengen. Wederom een beetje file, maar mooi op tijd kwamen we aan voor de briefing. Deze briefing is bij ETU-cup wedstrijden altijd een dag voor de wedstrijd en hier moet je ook verplicht bij aanwezig zijn. Van de organisatie kregen we bonnen om ergens pasta te eten, en daar maakten we dan ook mooi gebruik van. Samen met Mark Oude Bennink en zijn vriendin hebben we heerlijk gegeten met uitzicht op het Lac de Genève, waar we de volgende dag ook in zouden zwemmen.
De volgende dag voelde ik me na het ontbijt al niet helemaal fit. Bij het inlopen ging het nog wel, maar toen ik eenmaal m’n wetsuit aan gedaan had en de eerste meters in het 16 graden koude water zwom werd ik erg misselijk. Ik voelde me slap en moest een keer overgeven. Ik had de hoop dat ik me tijdens de wedstrijd wat beter zou voelen, maar dat zou tegen vallen. Het zwemmen ging heel beroerd. Ik was misselijk, moest nog een keer overgeven en had totaal geen kracht in de armen. Het hele veld werd totaal uit elkaar getrokken en ik zat in het laatste groepje samen met Stefan. Eenmaal op de fiets moest ik gelijk nog een keer overgeven, maar daarna voelde ik me ietsje beter.
Net voor de start was het gaan regenen, en dat maakte het op de fiets erg gevaarlijk. Er zat een zware klim in van een kilometer lang, en dus ook een afdaling die gelukkig niet al te gevaarlijk was, maar wel erg hard ging. In de 2e ronden klapte een Fransman die net voor me reed met ruim 60 km/h tegen het asfalt. Ik kon hem nog net ontwijken maar zijn fiets niet meer en reed over zijn voorwiel heen. Even dacht ik dat ik ook onderuit zou gaan, maar wonderbaarlijk genoeg bleef ik op m’n fiets zitten. Een halve ronden verder bij het keerpunt gleed ook Stefan onderuit en dit betekende voor hem helaas einde wedstrijd.
Eenmaal aan het lopen begonnen was bij mij de pijp wel leeg. Ook niet gek na 3 keer overgeven. Ik heb de wedstrijd uitgelopen en daar is dan ook alles mee gezegd. Ik finishte als 43e van de 60 gestarte mensen, echter wel als laatste. Dit was me nog nooit overkomen, en ik hoop ook dat dit de laatste keer was.
De afgelopen weken heb ik veel wedstrijden gedaan. Nu komt er een periode van trainen om de opgelopen achterstand na m’n val een beetje bij te schaven. Zo hoop ik in het 2e gedeelte van het seizoen nog een paar mooie dingen te kunnen laten zien.
Almere: NK Long Distance
2 augustus - door Diederik
Altijd heb ik al in Almere willen starten, en dit jaar had ik niet echt een sportief doel voor ogen na de hele triathlon in Wanaka afgelopen januari. Mentaal had ik het dan ook wat lastig om veel te blijven trainen, ik ben zo’n atleet die een concreet doel nodig heeft om hard te kunnen trainen. Iets om naartoe te werken.
Vorige week heb ik besloten om te starten op het NK LD in Almere. Met nog 5 weken te gaan is finishen natuurlijk een ambitieus doel opzich. Uiteraard heb ik een goede basis, regelmatig heb ik lang getraind en veel wedstrijden gedaan. In in mijn eerste hele in de UK 2009 bleek al dat veel wedstrijden doen voor mij goed werkt. Mijn PR staat nog steeds in die race: 9:36:04.
Nog nooit deed ik een snelle Ironman, altijd een zwaar parcours, of zware omstandigheden. Almere is mijn ogen een snelle wedstrijd, ook met zware omstandigheden.
Op het NK heb ik 3 doelen:
1. finishen
2. een PR
3. top 10
Om het geheel wat op te fleuren wat plaatjes van o.a. het NK 1/2e in Didam.
Foto’s door Frank Renia.
Duathlon Alpe d’huez
28 juli - door Cornelis
Al lang geleden heb ik met Carlos Baltus afgesproken om eens naar de Alpe d’huez te gaan om daar de duathlon te doen en de Tour de France te kijken. Vorige week dinsdag werd ik gebeld dat er was geboekt, dat we donderdag zouden vertrekken en daar verblijven met Marinus Baltus, Sam Landman en Maarten Nijland. Prima!
We hadden een mooi huisje aan Col de la Croix de Fer. Het was niet erg luxe, maar ook niet duur. Vrijdag hebben we een beetje rond gefietst, en de Col du Mollard omhoog gereden. Daarna op de Alpe d’huez de tour langs zien komen. Uiteraard stonden we bij de Nederlandse bocht 7; gekkenhuis! Gaaf om dat een keertje mee te maken. Zaterdag hebben we de Col d’Ornon gereden, en daarna in een cafe gekeken hoe Cadel Evans de tour won.
Zondag was de wedstrijd. Met de auto zijn we de Alpe d’huez opgereden, racespullen opgehaald en daarna heerlijk afgedaald op de fiets. De wedstrijd zou ik niet volle bak doen. Ik heb twee weken ervoor rust gehad, dus om dan gelijk volluit te gaan met lopen zag ik niet zitten. De eerste run van 5km heb ik een beetje gespeeld; beetje lachen met Koen de Haan, gaatjes dichtlopen, gewoon genieten. Na het lopen, zag ik in de eerste kilometers (waarin ik nog bijna kramp in mijn kuiten kreeg) al snel jongens met wie ik vaker battle; Juul v.d Kruijs en Erik van der Heijden. Ik reed er langzaam heen, maar blijkbaar heb ik mij toch iets opgeblazen. Een paar kilometer later kwam Erik er weer overheen, en die heb ik met moeite op ongeveer 30seconden kunnen houden.
Die klim… Ik wist dat die ongelofelijk zwaar is, maar het was nog zwaarder dan dat. Afzien en doortrappen. Geen moment je benen stil. Constant het lichste verzetje met 13 a 14km/u. Op een gegeven moment kwam ik bij de mental-state van ‘finishen is het enige doel’. Uiteindelijk heb ik over de klim 50:40min gedaan. Ter vergelijking, winnaar van de etappe, Rolland, deed er 42:22min over(!)
De afsluitende run rustig m’n positie vast gehouden. Ik ging niemand meer inhalen en niemand mij meer. Dus redelijk ontspannen uitgelopen. Ik ben erg tevreden over deze wedstrijd. 25e overall in een zware, sterk bezette wedstrijd.
Na de wedstrijd, om 19.00 weer terug naar huis gereden en ’s ochtends om 7.00 was ik precies op tijd om m’n ouders nog even een goede morgen te wensen. :)
Bundesliga Schwerin
28 juli - door Evert
Vorige week vertrokken Diederik, teamgenoot Niklas Greeven en ik met de Bayerbus richting Schwerin. Tussendoor hebben we nog een stop in Hamburg gemaakt. Hier was één van de wedstrijden uit de World Triathlon Series, oftewel een wedstrijd met de gehele wereldtop aan de start. Dit was een ongekend mooie wedstrijd met duizenden mensen langs de kant: Wat leeft die sport toch in Duitsland. ‘s Avonds overnacht bij teamgenoot Stefan Bergermann en volgende dag was het koers.
De wedstrijd ging over de sprintafstand en stayeren was toegestaan, zoals in elke bundesliga wedstrijd. Het zwemmen ging bij mij erg goed. Ik kwam als 10e uit het water en zat als 5e op de fiets. Diederik had het met zwemmen zwaar en kwam wat verder achterin uit het water. Op de fiets wist hij in de laatste kilometer de aansluiting te maken bij de groep en liep vervolgens naar een mooie 24e plaats.
Ik zelf zat erg makkelijk op de fiets en besloot na 10km achter iemand aan te springen die gedemarreerd was. Vorig jaar was ik hier onderuit gegaan, dus ik had wat goed te maken op het bochtige fietsparcours. Al snel hadden we 30 seconden op de grote groep achter ons. Helaas kwamen ze in de laatste ronde terug tot op 15 seconden. De ontsnapping had dus weinig opgeleverd en veel energie gekost waardoor het lopen erg moeizaam ging. Uiteindelijk finishte ik als 8e.
ETU-Cup Holten
15 juli - door Evert
Vooraf heb ik erg getwijfeld of ik moest starten. Na m’n val heb ik toch een flinke trainingsachterstand opgelopen en vooral het zwemmen is nog niet zoals het zijn moet. In een stayerwedstrijd is dit natuurlijk een doorslaggevend onderdeel. Uiteindelijk heb ik toch besloten te starten voor de ervaring, en om maar te kijken hoe het gaat.
Ik had een erg goede start. De eerste 100m kon ik vrij zwemmen, maar daarna begon het geknok. Bij de eerste boei is het echt vechten om er goed door te komen. Dit lukte mij aardig en ik kon goed volgen. In de 2e zwem ronde hing ik aan de staart van de 1e groep zwemmers en klom als laatste van deze groep als 37e uit het water. Dat viel me niet tegen aangezien ik pas 3 weken weer zwem.
Mijn wissel ging vlot, maar toch ontstond er een klein gaatje omdat een paar atleten voor mij niet de aansluiting konden maken. Ik heb nog geprobeerd dit dicht te rijden, maar het gat werd niet kleiner. Ik besloot te wachten op de volgende groep met daarin Sven strijk en Stefan van Thiel. Gezamenlijk hebben we de hele tijd hard gereden om aansluiting te vinden bij de kopgroep. Uiteindelijk lukte dit na zo’n 30 kilometer heel hard te hebben gefietst.
In de laatste ronde begon het ontzettend hard te regenen. Vooral de afdaling van de Holterberg werd daardoor erg gevaarlijk. Ik durfde geen risico’s te nemen en zakte daardoor wat verder naar achter in de groep.
Al erg vermoeid van het zwemmen en fietsen begon ik aan het lopen. Dit ging niet al te soepel meer, maar toch moest ik blijven knokken voor elk plekje. Ik liep constant rond de 23e en 27e plek. De eerste 20 krijgen punten voor de ITU ranglijst, en de eerste 20 Europeanen voor de ETU ranglijst. In de laatste 500m liep ik samen met een Tsjech en een Spanjaard. We haalden de Belg Willem Brems bij die vervolgens meteen wegsprinten. Ik probeerde hem te volgen maar hij ging voor mij te hard. Wel loste ik door deze versnelling de andere 2 en finishte ik als 25e, en 20e Europeaan. Oftewel punten gescoord voor de ETU-Ranglijst!
De comeback
4 juli - door Evert
10 weken geleden kon ik nog niet lopen en nu ben ik een 12e plek in de Bundesliga wedstrijd van Dusseldorf, en een overwinning in Gendt verder… Over perspectief gesproken!
Mijn laatste update is alweer een tijdje geleden, dus ik ga even verder waar ik gebleven was; namelijk een week na m’n sleutelbeenoperatie.
De revalidatie verliep snel en goed. Na een week weer rollerbanken, na 10 dagen buiten op de racefiets en de 11e dag zelfs al een stukje hardlopen. Dit ging allemaal zonder klachten dus kon ik langzaam het fietsen en lopen gaan verlengen. Alles in goed overleg met fysiotherapeut Sijmen, die ik bijna dagelijks aan de telefoon had. Ik had weinig last van de schouder maar mocht m’n arm niet boven de 90 graden heffen, en niks met kracht doen. Oftewel, ik moest met alles wat ik deed heel erg voorzichtig blijven.
M’n programma werd langzaam uitgebreid. Langer lopen, langer fietsen… Maar nog steeds alles lekker ontspannen en rustig. Na 4 weken moest ik terug naar de Bergmankliniek voor een controlefoto. Als er genoeg botaanmaak zou zijn mocht ik zelfs voorzichtig beginnen met zwemmen. Ik zelf had het idee dat dit wel het geval zou zijn, maar de foto gaf toch anders aan. De 6 schroeven en het plaatje zaten er nog goed in, het bot stond mooi naar elkaar toe, maar aan elkaar zat het nog niet… Dit was dan toch een tegenvaller. Ik had echt gehoopt met zwemmen te kunnen gaan beginnen en zelfs nog op het NK OD in Amsterdam te kunnen starten, maar dat ging ik nu toch niet halen.
Toch mocht ik voorzichtig zwemmen, maar dan zonder m’n arm helemaal door te strekken met het insteken. Die zelfde avond ben ik dat nog in het zwembad gaan proberen, alleen toen kwam ik tot de ontdekking dat het nog echt te vroeg was. De pijnlijke schouder die avond en de dagen daarna lieten me duidelijk weten dat ik nog even geduld moest hebben.
Sijmen gaf aan dat ik het 2 weken later nog maar een keer moest gaan proberen. Ik plande een nieuw comeback: De triathlon van Gendt waar Diederik, Cornelis en ik voor het triathlonbroers podium zouden gaan. 10 dagen voor deze wedstrijd mocht ik opnieuw het water in om het zwemmen te proberen, en nu ging het wel goed. Een dag zwemmen, een dag rust, voorzichtig opbouwen en heel goed luisteren naar de schouder.
Ik had 8 weken niet meer gezwommen en dat kon ik merken. M’n spieren waren nog steeds overstuur van de val en ik was een hoop kracht verloren. Toch wilde ik in Gendt starten om ons feestje niet te verpesten en daar werd dan ook alles aan gedaan: Cesar en Sijmen die regelmatig m’n schouder controleerden, verschillende oefeningen die ik soms wel 10 keer per dag uitvoerde en achteraf gezien het meest belangrijke: onze masseuse Marjan die bijna elke dag m’n schouder behandelde. Verschillende zalfjes, ontspanningsmassage, kinesio taping, cupping (tot blauwe plekken toe) en ook ontzettend pijnlijke massage kreeg m’n schouder te voorduren. Maar het had effect! Elke keer voelde het beter en beter, en ik kreeg er steeds meer vertrouwen in dat ik Gendt ging halen… En zo gebeurde het! Mijn overwinning in Gendt heb ik dus zeker aan deze mensen te danken… Bedankt!
Gendt was natuurlijk een begin doel. Vanaf hier nu verder, en dat verder was een week later (gister dus) in Dusseldorf. Ik hou het kort: Zwemmen, niet al te best, maar voor 2 weken training ook niet slecht. Fietsen was prima en lopen ging ook niet verkeerd voor alleen duurtrainingen die ik heb kunnen doen. Een 12e plek in het sterke veld en een 2e plek met die Mannschaft!
NK Halve triathlon Didam: swim-bike-die!
2 juli - door Diederik
Vroeger, toen ik bij het NK lange afstand mijn helden bewonderde, waren er altijd een aantal atleten die de reputatie hadden van dynamiteur, deze mannen gingen altijd maximaal. Gewoon kei hard koers! Het enige probleem was dat ze de finish zelden haalde. Ze vielen na een heroische strijd uitgeteld neer langs de kant, of zakte compleet door het veld in de laatste kilometers lopen. Gisteren had ik het hier nog over met Coach Koen, dit zie je in het huidige Nederlandse veld eigenlijk niet meer, wel jammer vonden wij.
Afgelopen paar weken heb ik een straf wedstrijdprogramma gedraaid. Eerst de halve triathlon van Bocholt, in Duitsland. Daar gewonnen in de regen, en behalve 3 liter Erdinger ook een virusje gekregen: 2 dagen ziek in bed gelegen. Toch in Gendt van start gegaan en daar miste de power. Op m’n tandvlees naar de finish om toch het triathlonbroers podium compleet te maken.
Van het NK halve triathlon wist ik dus niet wat ik kon verwachten. Ook amper getraind in de afgelopen weken. Alleen bezig geweest met recuperatie. De benen voelde vanmorgen wel goed. Gisteravond nog bij onze masseuse Marjan geweest, en daar de benen even goed laten losmaken. Voelde erg goed.
Mijn deelname werd trouwens gesponsord door Marcel Cipollini Gierman, of @Martjello. Marcel zelf starten, maar trainde liever vol door voor zijn Ironman in Frankfurt op 24 julli. Na overleg met de organisatie was het geen probleem dat ik op zijn startbewijs van start zou gaan. Startnummer 9. Ik zei nog dat ik tevreden zou zijn met alles wat ik onder dit getal zou finishen…
Na het startsignaal was ik goed weg, zwom een poosje naast Mirjam Weerd, maar die moest ik toch laten gaan. I got chicked! Na een paar 100 meter zag ik Bert Flier langszij komen, daar moest ik mee mee. Met de coach het plan gemaakt om het eerste half uur op de fiets volle bak te gaan (“gewoon ff 30 minuten Martjello style!”) om de aansluiting te vinden bij Bert. Die gaf zelf al aan deze wedstrijd met rood in z’n agenda aangestipt te hebben. Een goede racegenoot. Maar als ik al geen gat dicht zou hoeven fietsen, zou me dat een hoop energie schelen.
Bij het ingaan van de 3e ronde zwom Bert tegen iemand anders op, en ik kon er net langs. Had snel de voeten van Eimert Vanderbosch te pakken, en na 26:54 stond ik weer op de kant. Boven verwachting! Na de wissel lag ik nog maar 15 seconde achter op Gerbert van den Biggelaar, ik zag ‘m op z’n fiets springen en ging er volle bak achter aan. Bij Gerbert was het erop en erover, hij kon niet mee. 15 km later sloten Bert Flier (met bijbehorende oerkreet) en Gerbert bij mij aan. Met z’n 3e reden we de daarop volgende ronde. In die ronde nog een leuke fotoshoot gehad met Frank Renia, die achterop de motor zat. Het tempo zat er goed in.
Na 2 rondes goed door gereden te hebben moest Bert een gaatje laten, en Gerbert en ik koerste vol door. Bert kon niet mee, ik kwam na 1:56:26 als 4e aan in de wisselzone, met Gerbert op een paar seconden. In de eerste loopronde loste ik Gerbert, die kwam vervolgens met Bert (en weer met bijbehorende oerkreet) weer terug. Waarop ik Bert en Gerbert moest laten gaan, maar vervolgens raapte ik Gerbert weer op, en lost hem ook weer. Na 10 km had toch wel een mooie voorsprong op Gerbert, en leek een 5e plek zeker haalbaar.
Maar toen ging ik dood.
Mijn benen wilden niet meer, het tempo lag eruit en gelukkig had ik de vorige ronde al aangegeven dat ik cola nodig had, die stond gelukkig klaar. Een heel blikje dronk ik al rennend leeg. Dit opzich is al een noemenswaardige prestatie. Bijna zonder te knoeien. Met nog 4 km te gaan kwam Gerbert er weer overheen, een 6e plek op dat moment. Achteraf bleek dat ik ook nog werd ingehaald door een sterk opzettende Guido Kwakkel, maar dat had ik niet in de gaten, en dan had ik er alsnog niks aan kunnen doen. 20 km in 1:19:55, eindtijd 3:45:41.
Achteraf wel jammer dat ik Gerbert niet kon bijhouden, want na de finish moest ik de heroische verhalen van zijn Julie Moss finish aanhoren, daar was ik graag getuige van geweest.
Heb nu een beetje gemengde gevoelens, had graag die 5e plek vast gehouden, maar dat was niet mogelijk. Toch had ik m’n winst in Bocholt, en het triathlonbroers podium vorige week in Gendt niet willen missen. Dit zware wedstrijdprogramma hakte er blijkbaar goed in. Ben tevreden omdat ik van te voren niet gedacht had dat ik een belangrijke rol kon spelen op dit NK in eigen achtertuin. Nu even een paar weekjes wat rust, en misschien een keer beginnen met trainen. Bas, Edo en Bert: gefeliciteerd met jullie medailles op het NK!
1-2-3tje in de Kersenfeest triathlon in Gendt!!
28 juni - door Triathlonbroers
Om de Kersenfeest triathlon in Gendt is altijd een hoop te doen. Niet alleen omdat het de enige triathlon in de Betuwe is, maar ook omdat het gewoon een goed georganiseerde wedstrijd is met heel veel publiciteit (relatief voor de triathlonsport natuurlijk) en er heel veel publiek is. De naam zegt het al: Kersenfeest triathlon. Deze triathlon valt altijd samen met de jaarlijkse Kersenfeesten, in het laatste weekend van Juni.
Diederik stond hier in 2003 als 17 jarige aan de start van zijn eerste kwart: 2:10:47, 16e plek. Evert maakte op zijn 18e ook in Gendt zijn debuut op de kwart afstand in 2006: 1:55:00, 3e plek. Cornelis deed zijn eerste kwart vorig jaar, op zijn 19e, ook in Gendt: 1:53:17, 4e plek. Diederik is sinds 2003 maar 1 keer niet aan de start verschenen, en dat was de 2010 editie.
Dit jaar had Gendt ook een primeur: de eerste battle tussen de 3 triathlonbroers. Nooit eerder stonden wij met z’n 3e aan de start van een zelfde wedstrijd, zelfde afstand, zelfde serie. Van te voren werd er door vrienden en kennissen al flink gespeculeerd op het verloop van de wedstrijd, en de uitslag. Ook vanuit de media was er flink aandacht voor onze battle (zie krantenartikelen hieronder).
Met z’n drieën aan de start betekende voor ons dat we ook een mooie kans hadden om onze sponsoren goed te vertegenwoordigen. Van Kiwi Cycle hadden we nieuwe wedstrijdkleding gekregen, en van Huisman Sport 2000 een mooi setje kleren voor pre en post race.
Al deze factoren gaven ook wel de nodige druk aan onze kant. En tegenover elkaar. Evert had geen idee waar hij stond, en hij had natuurlijk geen enkele referenties van andere wedstrijden. Ook was het nogal onzeker over hoe zijn sleutelbeen het zou houden. Diederik had vorig weekend nog een 1/2e in de regen gedaan, en lag de woensdag en donderdag voor de race ziek in bed. Cornelis geeft al het hele seizoen aan niet genoeg gefietst te hebben en was ook bang voor concurrentie van mannen als Marcel Gierman, Tom Havekes en Rob Kwaaitaal.
Verloop van de wedstrijd
Na een goede start van ons alle 3 waren we al snel voorin te vinden. Tom Havekes lag op kop, en kort daarachter kwam Evert. Daarna volgden Diederik en Cornelis al snel. In de tweede ronde kwam zwemmer Johnnie Manders langs Diederik om een stuk op kop te zwemmen.
Na een 3tal goede wissels was het koers. Evert lag nog op plek twee, maar had in de wissel veel goed gemaakt. Cornelis was als derde weg en Diederik volgde er vlak achter. Al snel hadden Cornelis en Diederik Tom Havekes ingehaald en lag Evert eenzaam op kop. Het gat was ongeveer 40 seconden. We wisten dat Marcel Gierman, als goede fietser, bij Diederik en Cornelis zou aan sluiten. Na ongeveer 15km was het zover, en we besloten om mee te gaan. Diederik kon makkelijk aanhangen, Cornelis had het wat moeilijker. Toen Marcel vroeg om over te nemen, was het even een vervelend moment. Wat moesten we doen? Een gat dicht rijden op Evert? Nee. De enige afspraak die we van te voren hebben gemaakt was dat we niemand op de fiets naar de kop mee zouden nemen. Marcel baalde hier van, maar kon het gelukkig begrijpen:
“Ik heb een zwak voor de Scheltinga’s… Dus kan niet echt boos op ze worden…:)” zo twitterde Marcel.
Tot onze verbazing liepen we niet hard in op Evert, die met een tweede fietstijd slechts 11 seconden langzamer was dan Marcel. Na een goede wissel kon Evert met een ruime voorsprong van 1:30 min aan het lopen beginnen. Diederik en Cornelis hadden beide ook een goede wissel en hadden direct al 15 seconden voorsprong op Marcel om vervolgens nog iets uit te lopen. Pas met ingang van de laatste 500m plaatste Cornelis een versnelling die sterk genoeg was om de tweede plaats te pakken. Diederik volgde kort op een derde plek en Marcel werd 4e.
Oftewel, Scheltinga op 1, 2 en 3; precies zoals vooraf gehoopt! Mooier kon het niet. Veel vrienden en familie waren speciaal voor ons gekomen, en om het dan zo af te maken is natuurlijk fantastisch!
Na de finish was het een drukt van belang. Veel kletsen met andere atleten, supporters en pers. We kregen van Thomas Broekman 3 flessen champagne (helemaal top Thomas, Bedankt!) voor op het podium. Verder had Stichting SOL langs het parcours een gedeelte van het terras afgehuurd om Evert (“en zijn broers”) te kunnen volgens tijdens de wedstrijd. Hier werden we nog voor de officiële prijsuitreiking al een keer extra in zonnetje gezet. Kortom was het een fantastische dag voor de triathlonbroers…. Wij hebben ook wel geluk hoor!
De beelden zijn gemaakt en gemonteerd door Bouke die volgend jaar ook van de partij is!
Krant: Scheltinga’s annexeren Gendt
27 juni - door Cornelis
Klik op het artikel voor een grotere versie!
Verslag & video volgen!
Diederik wint halve triathlon Bocholt
23 juni - door Diederik
Ik zag uit naar het duel met Eddy en Alexander, een keer goed meten waar ik nou eigenlijk sta tussen deze mannen, en hoe het met mijn duurvermogen gesteld staat. Afgelopen januari deed ik nog een Ironman distance race, maar sinds die tijd niet heel veel lang duurwerk gedaan. Op de donderdag voor de race kreeg ik van Marcel Gierman een sms: of ik zijn startplek in Didam wilde overnemen, het past toch niet in zijn programma en Marcel wist dat ik wel interesse had om op het NK halve te starten. Na overleg met de organisatie had ik toestemming om op Marcel’s startplek, onder m’n eigen naam van start te gaan. Dit zette de situatie echter wel in een wat ander daglicht: 3 weken racen op rij, dat kan wel. Maar een halve (Bocholt), week daarna een kwart (Gendt) en daarna weer een halve (Didam) is best een straf programma. Maargoed, ik besloot Cesar Beilo te quoten: pang! Koers!
Inmiddels wist ik ook al dat Eddy niet van start zou gaan in Bocholt door een knie blessure, en Heiko mailde me dat Alexander ook een knie blessure heeft, dus ook niet zou startten. Tja, op deze manier werd het me wel makkelijk gemaakt. Maar goed, daar moet je nooit vanuit gaan. Met oog op de weken na Bocholt was het tactisch niet zo moeilijk: zwemmen, hard fietsen en dan rustig en gecontroleerd lopen.
De weersomstandigheden waren slecht, heel veel wind en buien. Bij het registreren in de wisselzone werd ik nog bijna geweigerd: een disc wiel zou niet toegestaan zijn wegens de wind. Disc wiel verboden? Ik ken 1 wedstrijd waar een disc wiel verboden is: de Ironman Worldchampionships op Hawaii. Na enig gedoe (ik had ook geen ander wiel bij me) mocht ik toch doorlopen. Zwemmen ging ok, kwam samen met Bernard Hilferink uit het water, ver voor ons zat nog 1 zwemmer. Bij het ingaan van de wisselzone riep Heiko me toe dat dit een team zwemmer was, geen rekening mee houden dus. Na de wissel lag ik direct alleen aan kop. Ik heb mezelf 15 minuten gegeven om volle bak te gaan, en zo iedereen te demotiveren op de lange, rechte snelweg: uit het oog = geen mikpunt meer.
Bij een keerpunt met hekken en championchip mat keerde de voor rijdende auto, dus ik dacht zelf niet zoveel na, en keerde ook. Terug bij de wisselzone bleek dat het een keerpunt te vroeg was: we hadden nog 5km door moeten rijden. De organisatie stopte me, en vertelde me dat ik dit de laatste fietsronde dan maar dubbel moest rijden. Prima, goed opgelost. De volgende ronde stond er netjes een bord: Wendepunkt Kurz distance, en stonden er mannetjes iedereen aanwijzingen te geven. Toen ik daar langs kwam waren de vrijwilligers blijkbaar nog niet op hun post.
Na ongeveer 40 km haalde ik ook nog de ‘verse’ team fietser in van de zwemmer die ruim een minuut voor ons uit het water kwam. Deze probeerde aan te haken, maar dat lukte niet. Dat was voor mij een teken dat het met het tempo wel goed zat. Na 2u20 kwam ik met 6 minuten voorsprong de wisselzone weer in. Sokken en semi wedstrijdschoenen aan, geen risico nemen, en 4 minuten per km lopen, 8 rondjes lang. De eerste 10 km gingen toch iets harder maar elk rondje kreeg ik tussentijden te horen, en hoe rustig ik het ook deed, die bleven gelijk. De 2e 10 km deed ik het dan nog maar wat rustiger aan, en die gingen in 42 minuten ofzo. De voorfietser voorzag me prima van water en cola en van Heiko kreeg ik m’n gels aangereikt.
Na enkele forse regenbuien kwam ik na 4:10:31 over de finish, ruim 6 minuten later finishte Bernard Hilferink als 2e. Al met al een prima race. Moest nog wel 3u wachten op de prijsuitreiking, dus een koude douche genomen (warm was geen optie), een uurtje in de auto geslapen en 3 hamburgers gegeten bij McDonalds. Bij de prijsuitreiking kreeg ik een 3 liter glas Erdinger. Fantastisch!
Uiteindelijke splits: 2 km zwemmen in 28:02, 90 km fietsen in 2:22:42 en 20 km lopen in 1:19:46. Mooie eerste overwinning op een halve triathlon. Goed herstellen en dan op naar Gendt en Didam!
Krant: Podium vol Scheltingaatjes
22 juni - door Cornelis
Klik op het artikel voor een grotere versie!
Zilver op het NK Sprint Triathlon
21 juni - door Cornelis
Mijn eerste Nederlands kampioenschap Triathlon tussen de senioren zit erop: Een tweede plek in de categorie <23.
Na een goede overnachting bij Guido van der Heijden (thnx!) had ik s’ochtends, ondanks het enorme slechte weer, erg veel zin in de wedstrijd. Na een lekker ontbijt zijn we richting het parcours vertrokken om daar trainingsmaat Sijmen Hacquebord vooraan mee te zien strijden. Door het slechte weer was het erg nat en koud, terwijl de start pas een paar uur later was. Ik heb besloten om geen uitgebreide parcoursverkenning te doen, omdat ik dan nog langer nat en koud zou blijven.
De wedstrijd ging over 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km hardlopen, en met het fietsen mocht er gestayerd worden.
Om 15.30 ging het startschot en ik was goed weg. Aan de zijkant had ik veel ruimte en kon ik niet ingesloten worden. Als je aan de zijkant start moet je wel iets meer meters maken, maar dat woog volgens mij niet op tegen de energie en tijd die je verliest met het knokken midden in het veld. Na 09:28 kwam ik uit het water, en kon na de wissel, tot mijn verbazing, gelijk aansluiten in het tweede groepje van ongeveer 15man.
In de vieze regen en met de harde wind werd er niet echt goed samengewerkt. Er werd met zijwind aan de zijkant gereden, waardoor je niet goed kon schuilen voor de wind en er soms erg gevaarlijke situatie ontstonden. Het regende erg hard, het was ijskoud en ik reed constant met kippenvel. Elke bocht was gevaarlijk en er zijn ook veel valpartijen geweest.
Na 20km koers konden we gaan wisselen. Ik was als eerste van mijn groep op het loopparcours maar al snel kwamen Youri Severin, Mark oude Bennink, Vincent Bohm en Olivier Nass langs. Samen met Terrence Olaria heb ik 2,5km gelopen, waarna ik het eindelijk een beetje warm kreeg. Na een versnelling liep ik langzaam naar Olivier Nass. Met een eindsprint wist ik Olivier nog terug te pakken en was ik 6e van heel Nederland. In mijn categorie tot 23 jaar finishte ik als tweede achter Marco van der Stel. Eindtijd: 01:00:12.
De volledige uitslag vind je hier.
Winst in NRW-Liga Harsewinkel
8 juni - door Cornelis
Mijn eerste individuele triathlon van het seizoen was een succes. Samen met Cesar Beilo ben ik afgereisd naar Harsewinkel in Duitsland voor een 1/4 triathlon in de NRW-Liga. De NRW-Liga is een competitie die redelijk sterk bezet is. De individuele uitslagen van je team worden bij elkaar opgeteld en op die manier is er een team klassement. Vorig jaar won Evert deze wedstrijd, vlak voor Uwe Kappelhoff.
Het zwemmen was in een 50m bad met 9 man per baan. Samen met team Münster van onder andere Martijn Keijsers hadden we afgesproken om samen in een baan te liggen zodat we minder last hebben van het geduw. Door de chaos tijdens het zwemmen was er toch nog erg veel duwen en trekken. Qua tempo kon ik het heel makkelijk bij ons groepje blijven.
Dankzij een snelle wissel zat ik gelijk in een grote fiets groep. Ik reed heel makkelijk met de groep mee. De jury heeft aan bijna de gehele kopgroep straftijd uitgedeeld omdat er te dicht op elkaar werd gereden.
Het lopen ging goed. Eerst liet ik iemand die snel vertrok even laten weglopen, waarna ik het gaatje weer dicht liep. Na 4km heel rustig samen lopen versnelde ik iets en hij was gelijk weg. Er naderde van achter nog iemand tot ongeveer 20 seconden, maar dat was geen gevaar meer voor een mooie overwinning! Of ik nu officieel in de einduitslag eerste ben geworden is onbekend. Op het podium ben ik gehuldigd als winnaar, maar door de tijdstraf weer niet. De ene uitslag noemt mij als winnaar, maar de andere niet. Ik weet in ieder geval dat ik de snelste was.
Uiteindelijk zijn we 2e (of met tijdstraf 4e) met het team geworden. Eindtijd: 1:50:03.
Ik heb even gewacht op foto’s, maar die zijn nog niet verschenen. Zodra ik ze heb komen ze online!
Debuut op Nederlandse bodem: 3e in ATC Almere OD
6 juni - door Diederik
ATC Almere en Jefry & Tjardo Visser: bedankt voor de startplek, prima georganiseerde wedstrijd, mooi deelnemersveld en een speaker die mij zelfs aankondigde met: Diederik ‘hij-heeft-ook-wel-geluk-hoor’ Scheltinga. Super gedaan, keep up the good work!! Verder wil ik ook onze masseuse Marjan Garst bedanken voor het lenen van de auto, anders was het ook een beetje een probleem geweest om in Almere te komen. Uiteindelijk dus een 3e plek, achter Youri Severin en Martijn Boot.
Splits:
1500mtr zwemmen: 20.35, 9e tussentijd.
40km fietsen (met leeglopende voorband): 0:55:25, 3e tussentijd.
10km lopen: 0:39:02, 2e tussentijd.
Welkom lieve kleine
30 mei - door Diederik
Sommige dingen waren voor mij ook wel wennen en schrikken. Vooral de lengte van ons jongste broertje Bouke. Bijna 2 meter, terwijl hij voor m’n gevoel nog 1.50 was toen ik weg ging. Ik ben nu ver uit de kleinste van ons 4, zie ook de foto.
De laatste weken Australië waren echt fantastisch. Ik woonde in het Nomads Hostel in Noosa, in ruil voor een uurtje werk per dag hoefde ik niet te betalen voor mijn accommodatie. Met mij deden dit nog heel veel mensen en hierdoor krijg je ook de kans om iets met iemand op te bouwen in plaats van oppervlakkig contact met andere reizigers, die na 2 of 3 dagen weer verder trekken.
Noosa is een trainingsparadijs. De kwaliteit van de wegen is super, er zijn fietspaden, de zee is 26 / 27 graden, in het aquatic center is er voor iedereen een eigen 50 meter baan beschikbaar en er zijn een heel hoop (pro) atleten om mee te trainen. Elke morgen, om 6am, vertrekken er tussen de 10 en 30 atleten om ongeveer 2 uur te fietsen. Gomez, Brownlee, Brownlee, Whitfield, Alexander, Bennet en Hecht en zijn vaak voorkomende namen in het peloton. Op zondagmiddag is er altijd een ocean swim waar ik moeite had het tempo te volgen. En dat zegt niet alleen iets over mijn niveau…
Zelf had ik een bizarre ontmoeting, ik kwam 2 Duitse triatleten tegen, Sebastian Zeller en Markus Hein. Ik vertelde ze dat ik Bundesliga deed, dus vroegen ze welke races ik gedaan had. Blijkt dat ik in het seizoen van 2009 in Schwerin, Grimma en Schneeberg tegen deze jongens geraced heb! Allebei komen ze nog steeds uit voor KTT01. Een grote concurrent van ons eigen Bayer Uerdingen. Sebastian ging een paar dagen later al weg, maar met Markus heb ik veel samen getraind. Was super voor mij, want Markus was wel degelijk een stok achter de deur om daadwerkelijk te blijven trainen, en vooral was het ook erg gezellig!
Na 7 weken Noosa had ik serieus moeite met het afscheid van de plek, de mensen, en ook het afscheid van m’n zorgeloze, verwende, zwervende bestaan. In Noosa een ontzettend toffe tijd gehad, super leuke mensen leren kennen, onvergetelijke avonturen beleeft en heerlijk getraind. Mijn reis terug naar Nederland was best wel een ramp, en ging als volgt: in Noosa in een auto naar het busstation, daar met een bus naar het treinstation in Brisbane, daar een trein naar de Gold Coast, onderweg wegens werkzaamheden overstappen op een bus, toen weer in een trein, aangekomen in de Gold Coast een bus naar het vliegveld, daar een nachtje slapen op een bankje, toen een vliegtuig naar Kuala Lumpur, daar weer een nachtje op de grond, toen bleek dat ik op het verkeerde vliegveld was, dus een bus naar een ander vliegveld en als laatste een vliegtuig naar Schiphol. Een reis van 4 dagen en 9 uur.
In Kuala Lumpur werd ik na 33 uur wachten geweigerd op mijn vlucht van Royal Jordanian Airlines: ik kon de credit card waarmee ik 3 maanden terug ik de vlucht had betaald niet laten zien. Blijkbaar mogen ze je dan weigeren en je geld houden, gemeneriken! Vlieg dus nooit met Royal Jordanian Airlines!!!
Bij de KLM balie een nieuw ticket gekocht, en moest daar na dat ticket van € 840 nog even 200 USD betalen om m’n fiets mee te nemen. Al met al een strop van net boven de € 1000 euro. Ik heb ook wel pech hoor!
3 weken later
12 mei - door Evert
Wel was er 5 dagen na de val een kleine tegenslag. De sleutelbeenbreuk was een “mooie” breuk, en hij stond goed tegen elkaar. Toch voelde ik hem opeens verschieten. Het was mij gelijk duidelijk dat hij verschoven was en dat het niet meer mooi stond omdat hij opeens meer uitstak en toch wel veel pijn deed. Meteen heb ik toen mijn onmisbare hulplijn “schouder Sijmen” ingeschakeld.
Sijmen werkt als fysiotherapeut in de Bergmankliniek waar ze gespecialiseerd zijn op schouders. Ik kon meteen terecht om een nieuwe foto te laten maken, deze met de arts te bespreken en tot de conclusie te komen dat een operatie de beste optie leek. Een dag later kon ik bij de anesthesist terecht en weer een dag later hadden ze een extra plekje gemaakt voor mijn operatie: Bot tegen elkaar zetten, plaatje er tegen, 6 schroeven er in en klaar. Ik moest wel een nachtje in de Bergmankliniek blijven wat net het Hilton leek: privé kamer, flatscreen, internet, keuze menu’s en roomservice. Nu precies één week na de operatie mocht ik weer voor het eerst op de rollen. Het revalideren is begonnen!
Ik wil bij deze iedereen bedanken voor de vele reacties die ik gekregen heb. Echt fijn om te merken hoeveel mensen er met je meeleven!
De lancering van Scheltinga
3 mei - door Evert
De dag na dat Cornelis in de krant stond, verscheen er in De Gelderlander nog een artikel over mijn val:
Klik op het artikel voor een vergroting.
Aussie Update!
3 mei - door Diederik
Om eerlijk te zijn had ik weinig zin om weer helemaal opnieuw te moeten beginnen op een nieuwe plek, met nieuwe mensen. Geen zin om elke keer weer hetzelfde verhaal te vertellen: waar ga je naartoe, waar kom je vandaan, wat heb je gedaan, bla bla bla. En geen motivatie om opnieuw een sociaal leven op te bouwen en nieuwe trainingsrondjes en trainingspartners te vinden. Vooral wilde ik NZ niet verlaten, ik ben verliefd geworden op dat land, maar na 2 keer m’n visa verlengd te hebben had ik echt geen keus. Ik moest weg, of ik werd gedeporteerd. En aangezien ik toch nog wel een keer terug wil komen zonder problemen leek het me verstandig me aan de regels te houden en gewoon te vertrekken voordat m’n visa afliep.
Christchurch
In mijn laatste weken NZ weer een ontzettend mooie tijd gehad. Na mijn bike trip rond het zuider eiland een paar dagen geholpen in Christchurch bij het opruimen van de ontzettende chaos na de aardbeving. Indrukwekkende, maar ook een mooie ervaring om te zien hoe het hele land meeleeft met de mensen in het getroffen gebied.
Na Christchurch een campervan relocation gedaan. Je huurt een camper voor 1 dollar per dag, en die lever je in een korte tijd op de gewenste eindbestemming af. Gratis vervoer, en ferry overtocht. Je moet alleen wel voor je eigen brandstof betalen. In 3 dagen reed ik 1200 kilometer, deed een paar mooie loopjes, pikte lifters op en uiteindelijk leverde ik de camper af in Auckland. Wederom realiseerde ik me dat Nieuw Zeeland een heel speciaal land is.
Coastal Challenge
Zaterdag 5 maart deed ik mee aan de Coastal Challenge, een 33 km hardloop evenement. Tenminste, dat dachten wij. Wij is in dit geval 5 Duncan’s en ik. Deze wedstrijd ging van 33 km van noord naar zuid aan de North Shore in Auckland. De kustlijn bestaat uit rotsen, strand, cliffen, koraal, vulkanisch gesteente en regelmatig zijn er riviertjes / easteries die uitstromen in de zee. Eigenlijk hadden we geen idee waar we aan begonnen. We startte in de regen, op een strand een kwartier voor vloed.
Ik ging hard weg om te kijken wat het niveau zou zijn. Al snel lag ik aan kop, tot het eerste rots hoppen begon. Werd links en rechts voorbij gelopen door mensen op trial schoenen en Vibram Five Fingers. Ik had duidelijk een verkeerde beslissing genomen door te kiezen voor mijn super gladde wedstrijdschoenen. Ik maakte verschillende schuivers en belandde veelvuldig in het water.
Een paar keer moest er flink gezwommen worden, dat was wel in mijn voordeel. Maakte een flink aantal plekken goed, maar de eerste dame moest ik echt laten gaan, ze kwam me 3 keer voorbij, en ik haalde haar dan weer in als er gezwommen moest worden. Een paar keer akelig mijn schenen opengehaald aan rotsen onder water tijdens het waden langs de kust.
Na 3:38:44 finishte ik als 12e. Wat een ervaring, en wat een race. Heb nog nooit zo lang achter elkaar gelopen, en nog nooit zo’n zware ‘hardloop’ wedstrijd meegemaakt. Op de finish lijn waren er worsten op brood, en biertjes voor iedereen. Een fantastische Kiwi sport beleving die eigenlijk nergens anders ter wereld mogelijk is. Onderweg ook wel (naar algemene maatstaven) onverantwoorde dingen meegemaakt: door de hoeveelheid regen zag ik regelmatig landslides van de steile kliffen komen storten, grote hoeveelheden aarde, rotsen en planten vielen bij andere deelnemers op hun hoofd. Ook de stroming en branding in zee maakte het voor ongeoefende zwemmers niet makkelijk. Toch vond ik alles stiekem wel mooi: op een grote kaart wordt aangegeven: hier is de start, 30 km zuid is de finish, globaal gezien moet je die kant op rennen, succes, plezier en PANG!
Colville Connection
Het weekend na de Coastal Challenge deed ik mee aan de Colville Connection, een mountainbike wedstrijd over 72 km in de Coromandel. Met 2 vrouwen die allebei m’n moeder hadden kunnen zijn maakten we een fantastisch mooie roadtrip naar de Coromandel. Allemaal kleine baaitjes verkent en uiteindelijk in Colville onze tent op gezet. Ik was super onvoorbereid: een tent zonder haringen, geen bord, beker of bestek. Wel 2 flessen wijn, venison en een kurkentrekker. Daarmee maakte ik een hoop goed. De organisatie was erg relaxt, maar erg professioneel. Goede kaartjes, bewegwijzering, instructies, voeding voor onderweg en veel tips.
Ik startte redelijk achterin, op een oude mountainbike, op de eerste heuvel moest ik al meteen goed doortrekken om aan te haken bij de eerste groep. Toen heerlijk gefietst. Super mooie brede gravel wegen door het bos en over de bergen naar de oostkust van de Coromandel. Daar werd het single track omhoog, dat was ok, maar bij het oversteken van riviertjes moest ik toch echt uit de pedalen, en glibberende rotsen beklimmen met een loodzware fiets op schoenen met look clips werkt toch niet echt goed… Naar beneden vreesde ik voor mijn eigen leven. Gigantisch haarspeld bochten waar je letterlijk je voet aan de grond moest zetten om je fiets te keren. Diverse dodelijk afgronden miste ik maar net.
Maar wat een scenery, onbeschrijfelijk. Fantastisch mooi. Wel wat rare bruine stroming in de zee gezien, dit bleek te tsunami vanuit Japan. Vreemd om het tij zo snel zien te veranderen. De laatste 20 km was vrijwel vlak over gravel wegen, daar haalde ik nog een groot aantal fietsers in, met mijn duurvermogen zit het nog wel redelijk goed. Uiteindelijk gefinisht als 22e in een tijd van 3:22:47. Bij de prijsuitreiking kreeg ik nog een prijs voor de atleet die van het verste weg kwam. Dat was een makkie, want als ik verder weg ga kom ik weer dichterbij. ’s Avonds een gezellige bbq op de camping en een heel hoop plezier gehad.
Goodbye NZ
Dinsdag 22 maart was het echt zo ver, een moment waar ik al een hele week gruwelijk tegenop zag: afscheid nemen van alle mijn zuidelijk halfrond famillie, vrienden en Nieuw Zeeland. Had in het weekend mijn spullen al gepakt en uitgezocht. Blijkbaar heb ik iets met zonnebrillen, telde 11 paar… In het weekend nog bij de Auckland Half Ironman wezen kijken en met wat andere triatleten een 2uur duurloop over het parcours gedaan. Op die manier goed de race kunnen volgen en toch ook goed kunnen trainen.
Maandagavond kwamen een aantal buren spontaan langs om afscheid van mij te nemen en me veel plezier te wensen. Om 16.00 ging er een fles champagne open en uiteindelijk bleef iedereen eten. Uiteraard was het venison, voordat ik bij de Duncan’s kwam had ik nog nooit venison gegeten, en het ligt niet in de lijn der verwachting dat ik na mijn vertrek uit NZ weer venison eet.
Iedereen had wel een leuke anekdote te vertellen over wat hij / zij met mij had meegemaakt. Toen moest ik natuurlijk ook over iedereen iets zeggen. Had het soms emotioneel serieus een beetje moeilijk. Maar vooral ontzettend veel en hard gelachen. Wederom besefte ik me dat ik een ontzettend mooie en bijzondere tijd gehad heb met mensen en avonturen die stuk voor stuk uniek zijn. Ik voel mezelf bevoorrecht dat ik op deze manier Nieuw Zeeland heb kunnen ervaren.
Binnenkort meer over mijn avonturen in het echte down under: Australie!
Winst en PR op Huissensestratenloop
2 mei - door Cornelis
Klik op het artikel voor een vergroting
(On)geluk
27 april - door Evert
Tja, daar zit je dan. De hele winter hard getraind, alle trainingen liepen fantastisch en de vorm werd beter en beter. 15 mei stond alweer de eerste wedstrijd op het programma maar eerst een lang paasweekend trainen in de Eifel, gevolgd door nog 10 dagen trainen op Mallorca…
Afgelopen vrijdagochtend in Zeist eerst nog het “2 urenvanZeist” record van de Zeeuwse brommer aangescherpt. Een duidelijk teken van een prima vorm. Daarna ben ik samen met Cornelis door naar de Eifel gereden. Daar zouden we met de groep een kleine 2 uurtjes losfietsen, maar dat liep even wat anders.
In de laatste afdaling voor we bij ons huisje zouden zijn ging het mis. Ik nam de bocht naar rechts maar bij het uitkomen van de bocht lagen er steentjes op de weg en ik wist dat ik te schuin ging om op de fiets te blijven zitten. Ik trok m’n fiets recht maar daardoor haalde ik de bocht niet meer. Ik kwam in de berm terecht waar ik over de kop gevlogen ben en uiteindelijk hard op m’n rug terecht kwam.
Al snel waren de andere bij me en ik zei gelijk dat ze niet aan me moesten komen. Ik voelde een steek in m’n nek, pijn in m’n schouder maar had vooral erg veel last van m’n onderrug. Ik kon m’n benen niet bewegen, alleen m’n tenen nog. Gelukkig voelde ik de brandnetels in m’n benen prikken wat me deed beseffen dat het geen dwarslaesie was. Ambulance werd gebeld en al snel kwamen er 2 broeders bij me. De arts tilde m’n been iets op en gaf de opdracht die positie vast te houden. Hij liet m’n been los en gelijk lag hij weer tussen de brandnetels.. Totaal geen functie. Ondertussen was de traumahelikopter ingeschakeld. Hiermee werd ik naar het ziekenhuis in Aachen gebracht.
In Aachen werd er een echo van m’n buik gemaakt om inwendige bloedingen uit te sluiten en gelijk daarna werden er röntgenfoto’s gemaakt. Uit de foto’s bleek dat er gelukkig geen breuken waren in m’n rug en bekken. Wel was m’n sleutelbeen gebroken. Ze vertelde me dat ik heel veel geluk heb gehad, hoewel ik het zelf daar nog niet echt mee eens was…
Langzaam aan kon ik me ook steeds meer ontspannen en kreeg ik steeds meer spierfunctie terug. Een aantal uur later kwam een neuroloog bij me om wat testen te doen. Uiteindelijk wilde hij me recht op zetten. Dit lukte ook 10 sec tot ik te moe, misselijk en duizelig werd. Ik werd snel weer in bed gelegd en ik had 20 min nodig om een beetje bij te komen van het staan. Er werd gezegd dat er een CT-scan gedaan moest worden en weer moest ik lang wachten. Gelukkig waren Tino en Michiel bij me om me wat gezelschap te houden, want het duurde in totaal wel heel erg lang. Na 6 uur kwam een trauma-arts bij me, ook hij deed een aantal testen en vertelde me dat ik ieder geval 1 maar misschien wel 2 nachten moest blijven. Een CT-scan was nu niet nodig aangezien ik steeds meer functie terug kreeg.
Inmiddels was het 3 uur ’s nachts en ik ging eindelijk van de eerste hulp af. M’n ouders en June kwamen om half 4 aan en loste Tino en Michiel af. Die schrokken wel erg toen ze me wat te drinken wilden geven: Ik kon niet eens zelf m’n hoofd optillen maar moest dat met m’n hand doen…
Na amper geslapen te hebben wilde de zuster m’n bed verschonen en mocht ik eindelijk proberen uit dat bed te komen. Met veel hulp lukte het uiteindelijk om te gaan staan waarna ik gelijk maar een stukje ben gaan lopen (meer strompelen). Vanaf toen ging het steeds beter en al snel daarna kreeg ik te horen dat ik naar huis mocht.
Nu ben ik alweer een paar dagen thuis. Alles is nog steeds ontzettend stijf en vooral m’n onderrug is er erg gehavend aan toe. Slapen is dan ook erg lastig gezien ik alleen maar op m’n rug mag liggen door het gebroken sleutelbeen. Het is afwachten hoe snel het allemaal hersteld, maar voorlopig ziet het er niet naar uit dat ik binnenkort ergens van start kan gaan (sleutelbeen staat 6 weken voor). Ik heb nog steeds erg moeite om het rechter been goed op te tillen en strompel rond het huis als een 90 jarige… En zo voel ik me momenteel ook wel een beetje. Gelukkig wordt ik thuis goed verzorgt door June, m’n persoonlijke zuster… Ik heb ook wel geluk hoor!
Wetsuit-testdag
26 april - door Evert
Triathlonwinkel sponsort ons nu al 2 jaar. Naast wetstuit en trisuit leveren ze ons ook compressiekleding. Als er mensen nog geïnteresseerd zijn in een nieuw wetsuit voor het komende seizoen 
moeten ze nu even opletten:
Op zondag 8 mei organiseert Triathlonwinkel.nl een extra wetsuit-testdag in het zwembad van het Universiteit in Eindhoven. Bij de testdag kan het volledige wetsuitassortiment van 2XU worden getest. Aanvang van het wetsuit testen is om 10:00 uur. Aanmelden voor de testdag kan via de website of info@triathlonwinkel.nl.
Bij Triathlonwinkel.nl is het ook mogelijk om het zeer aantrekkelijke instapmodel van Orca te huren. Altijd makkelijk als je net bent begonnen met de sport en het wetsuit alleen voor bepaalde wedstrijden nodig hebt. De huurprijzen zijn vanaf 30 euro per weekend. Kijk voor meer informatie op www.triathlonwinkel.nl, onder nieuws.
Onderwater zwembeelden
18 april - door Cornelis
Soms is het fijn om jezelf eens te zien zwemmen. Dan zie je zelf wat je fout doet en is het makkelijker te corrigeren dan wanneer je een aanwijzing vanaf de kant krijgt. Eens in de zoveel tijd worden we in Zeist gefilmd. Hieronder het resultaat van Evert en mij.
Modeshow!
13 april - door Cornelis
Modeshow? heeft dat met sport te maken? Evert en ik zijn door onze sponsor Huisman Sport 2000 gevraagd om mee te lopen in een modeshow afgelopen zondag: Huissen Fashion Sunday.
De groep modellen bestond uit ongeveer 5 mannen en 20 vrouwen, zowel professioneel als niet-professioneel. We liepen twee shows van 3,5uur voor verschillende kleding-, sport-, lifestyle- en schoenenwinkels en een opticien. Je maakt misschien niet zo veel kilometers als op een training, maar het was erg vermoeiend! De wissels moesten af en toe wel erg snel: Binnen één minuut de catwalk af, nieuwe kleding aan, accessoires erbij en weer de catwalk op!
Het was erg gaaf om dit te doen en hopelijk mogen we volgend jaar weer lopen!
Sport en Ondernemen Lingewaard
31 maart - door Evert
Afgelopen dinsdagavond, 29 maart, werd het bekend gemaakt: Stichting Sport en Ondernemen Lingewaard (SOL) gaat mij sponsoren.
SOL is een stichting die tot doel heeft de jeugdsport binnen de Gemeente Lingewaard te promoten en op een hoger niveau te brengen door middel van sponsoring. Bij deze stichting zijn tot nu toe ruim 30 ondernemers aangesloten.
De bijeenkomst werd gehouden in het ’t Pannehuis. Het eerste gedeelte van de avond werd gevuld met een interessante presentatie van Andre Kwakernaat: “everything under control, you drive to slow”. Tijdens het tweede deel van de avond heb ik een presentatie gegeven over mijn sport. Hier geldt juist het tegenovergestelde “als je te langzaam gaat, heb je niet alles onder controle” (zie onder). De Stichting SOL heeft hier op een positieve manier op in gehaakt door het overhandigen van een cheque als bijdrage voor een nieuwe snelle fiets. Dit zal zeker mijn prestaties ten goede komen… hartelijk bedankt!
De stichting hoopt op nog meer leden. Dus mocht u interesse hebben in het verbreden van uw netwerk van ondernemers binnen Lingewaard (en ook daarbuiten), neem dan een kijkje op http://www.sportenondernemenlingewaard.nl
Tijdritfiets!!!
26 maart - door Cornelis
Eerst presteren en dan pas mag je goed materiaal. Dit werd mij al jaren gezegd door Evert en Diederik als ik bij hun fietsen aan het kwijlen was. Mijn junioren tijd is nu voorbij en ik kan toch wel zeggen dat ik mooie ere plaatsen heb behaald op NK’s. De barrel waar ik die medailles op heb gewonnen, was als wedstrijdfiets wel aan vervanging toe… Laten we nou net dit jaar een goeie sponsordeal kunnen sluiten!
KiwiCycle sponsort ons nu al een aantal jaar en is begonnen met een triathlonteam. Dankzij een deal met Ridley hebben ze mij van een hele mooie fiets kunnen voorzien: Ridley Dean RS. Dit monster weegt 7,9kg, is afgemonteerd met Ultegra en samen met mijn Dura Ace wielen vormen ze een erg mooi koppel!
Laat het seizoen maar beginnen!!
Bosfietsloop 2011
13 maart - door Evert
10 jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan de bosfietsloop in Arnhem. Het jaar ervoor had ik m’n eerste triathlon gedaan, en dat smaakte naar meer. Zo besloot ik me in te schrijven voor de bosfietsloop, georganiseerd door triathlonverenging Arnhem (TVA). In 2007 won ik deze wedstrijd voor het eerst en een jaar later wist ik deze wedstrijd nogmaals te winnen. In 2009 en 2010 stond ik niet aan de start maar dit jaar leek het me een mooie trainingswedstrijd.
’S Ochtends heb ik samen met Cornelis eerst 2 uur gezwommen in Zeist en vervolgens ben ik op de fiets naar papendal gereden om daar aan de wedstrijd mee te doen. De eerste run (7,5 km) liep ik ontspannen weg bij m’n grootste concurrenten van die dag. Vooral Dirk Londema maakte aanstalten om mij van m’n 3e bosfietsloop overwinning te weerhouden. Na de eerste run had ik een voorsprong van een kleine minuut op Dirk. Tijdens het mountainbike (30 km) gingen vooral de technische gedeeltes van het parcours me moeilijk af. Dirk kon langzaam aan iets dichterbij komen, maar het gat bleef boven de 35 seconden.
Zoals ik wel vaker heb bij duathlons kreeg ik last van kramp in de kuiten tijdens het fietsen. Bij de wissel moest ik daarom even rekken. De eerste 400m lopen van de 3,5km af te leggen 2e run gingen erg moeizaam. Langzaam aan liep het steeds soepeler en zo kon ik toch onbedreigd naar de finish lopen. 2e werd dus Dirk Londema en op de 3e plaats eindigde Martijn Paalman.
Cornelis deed samen met Calos Baltus mee aan de duowedstrijd. Hierin finishte ze, na een spannende wedstrijd, als 2e achter duo Christiaan Hemstede en Johan Schreuder.
Ik heb ook wel geluk hoor!
9 maart - door Diederik
NK Crossduathlon Almere
7 maart - door Cornelis
Mountainbiken is niet echt mijn ding, maar het is wel mooi om het af en toe eens te doen. Zodoende startte ik gister op het NK crossduathlon in Almere: Eerst 8km lopen, daarna 21km mountainbiken en daarna nog 4km lopen. Het was mijn eerste wedstrijd tussen de senioren, dus zo kon ik zien waar ik nou echt sta.
Ik had een goede start en liep redelijk vooraan in het veld. Toen ik op een smal en modderig stukje een beetje in het gedrang kwam, gleed ik onderuit. Hierdoor verloor ik mijn plekje in de groep, maar ik kon snel weer opstaan. Ik begon even te hyperventileren maar toen dit verdween kon ik weer een redelijk tempo oppakken. In de laatste van de 4 rondes, had ik bijna de hele groep waar ik letterlijk uit was gevallen weer terug gepakt en zo kon ik na 00:28:41 als tweede <23 beginnen aan het door mij gevreesde mountainbiken.
Het parcours was voor mij best lastig en ik werd al snel een aantal keer voorbij gereden. Op het parcours waren twee balken (zie foto) gelegd, waar je van je fiets moest. Na twee rondes van ongeveer 10km in 00:59:25 zat ik er behoorlijk doorheen. Toen ik in de wisselzone van mijn fiets af sprong schoot de kramp er behoorlijk in. Na een paar seconden rekken kon ik wisselen, en met veel pijn beginnen aan de laatste run van 4km.
Het liep niet heel gemakkelijk maar langzaam won ik een aantal plaatsen. De laatste 4km ging in 00:15:08 en mijn eindtijd was 01:44:32. Eindklassering: 4e <23 en 16e Overall. Niet slecht voor mijn debuut bij de senioren. Maar dat mountainbiken… ;)
Eerste Nederlander werd Wim Nieuwkerk en in de categorie <23 won de erg sterk fietsende Erik vd Heijden. De volledige uitslagen staan hier!
Tour of Southland
6 maart - door Diederik
Dag 1: Loburn – Hanmer Springs – 121 km – 4u30 – 581 hm
De dag van de aardbeving in Christchurch vertrok ik voor een 4 daagse bike trip over de bekendste en beruchtste bergpassen van Nieuw Zeeland. Ik vertrok rond 11.30 vanuit Loburn, dat is ongeveer 30km van het centrum van Christchurch. Het moment van de aardbeving zat ik dus op m’n fiets en met een gemiddelde van ongeveer 25 per uur was ik dus ongeveer 65km van Christchurch centrum verwijderd. Ik heb niks gemerkt, niks gehoord, niks gevoeld. Tot ik aankwam na 85km een colaatje wilde kopen in Culverden.
In Culverden was ik getuige van oostblokachtige taferelen. Lege schappen en gigantische rijen in de supermarkt. Toen ik verbaasd vroeg wat er aan de hand was werd ik aangekeken of ik stom doof en blind was. Of ik niks gevoeld of gezien had… Uhh, nee? An earthquake in Christchurch with several casualties and lots of people trapped in buildings. Shit! Nee, dat wist ik niet…
Aangekomen in Hanmer Springs deed de televisie in het hostel het niet. Goed excuus om naar de kroeg te gaan, een wel verdient biertje te drinken en te kijken wat er nou eigenlijk precies allemaal aan de hand was in Chch. En wat een chaos! De verslaglegging kwam net op gang en de omvang van de gehele situatie begon een beetje duidelijk te worden. Wat een ellende, en onwerkelijk om die gebouwen in puin te zien liggen waar ik gister nog rond fietste! Die avond werd voor het eerst in de geschiedenis de landelijke noodtoestand afgekondigd.
Dag 2: Hanmer Springs – Reefton – 137 km – 5u40 – 1100 hm
Die ochtend ontbeten met de overgebleven pannenkoeken van gisteravond en rond 11.00 vertrokken over de Lewis Pass richting de West Coast. Prachtige en ruige omgeving en was (blijkbaar) voor de eerste 90km helemaal op mezelf aangewezen. Geen dorpjes, dus ook geen winkels en kranen. Halverwege werd ik op een rustpunt van 2 volle bidons voorzien door meelevende toeristen. Ik heb ook wel geluk hoor!
De Lewis Pass op was niet heel zwaar, ik had de wind lichtjes mee en werd afgeleid door het prachtige landschap en door Nicol Williamson die me The Hobbit voorlas door m’n iPod. Zwaarder werd het na 90km, na een fantastische afdaling dacht ik dat het gedaan was met het klimmen voor vandaag, maar nee hoor. Ik moest nog ‘even’ Rahu Saddle over, door het Victoria National Park. Wederom afschuwelijk mooi, maar helemaal weer anders dan de Lewis Pass. Aan de West Coast valt veel meer regen, dus fietste ik door prachtig groen regenwoud met allerlei kleine stroompjes en riviertjes.
Dag 3: Reefton – Ahaura – 44 km – 1u50 – 130 hm
Vandaag had ik weinig goesting en stijve benen. Gisteravond fish & chips gegeten in de totaal verlaten hoofdstraat van Reefton. Leek wel een spookstad, en dat al om 19:00. In het hostel waar ik verbleef wonen een aantal full time goudzoekers. Na een avondje met hen te hebben doorgebracht vond ik dat ik hier wat meer tijd moest doorbrengen. Goud zoeken, de western style barretjes, saloons en verlaten hoofdstraten met tumbling weeds doen mij altijd wat romantisch aan. Zo ging ik deze ochtend met lood in m’n benen op zoek naar mijn eigen goud. Een 90 minuten duurloopje langs snel stromende riviertjes, oude mijnen, grotten, mijnschachten van 100-en meters diep en complete spooksteden. Fascinerend! Beetje jammer dat ik geen goud vond…
Wouter (de boer waar ik woof) had me een telefoonnummer gegeven van vrienden van hem, die het waarschijnlijk niet erg zouden vinden als ik een nachtje kwam logeren. Toch wel maf om wild vreemden op te bellen om te vragen of ze je van een maaltijd en onderdak kunnen voorzien… Toch maar gedaan en eind van de middag 44km tegen de wind in naar Ahaura gefietst. Daar kwam ik aan op een gigantische boerderij met fantastisch uitzicht over de Southern Alps en over de Buller Range. ’s Avonds, terwijl ik de lichten van Pike River kon zien werd ik door de nieuwslezer van alle ellende in Chch op de hoogte gebracht…
Dag 4 – Ahaura – 0 km
Het plan was om eigenlijk naar Arthur’s Pass te fietsen maar de familie waar ik verbleef wilde me graag van alles laten zien en ik moest toch minstens een dag besteden. Ok, prima… Rondleiding over de boerderij, beetje koeien van het ene weiland naar het andere verplaatsen, en ook kreeg ik een rondleiding over een stuk land wat ze een paar jaar geleden hadden aangekocht. Een hele berg met uitloop, Napoleon Hill. Eind 18e eeuw werd hier intensief naar goud gezocht. Op deze berg stond ooit een heel dorp met hotels, saloons, bakker, slager, schoenmaker en bordeel en al. Het enige overgebleven is nog het kerkhof en de ontelbare gangen door de berg. Dus ik zo’n gang in. Pik donker, het enige wat nog een beetje licht gaf waren de glow wormen en toen ik m’n hoofdlampje aan deed zag ik een heel hoop spinnen, sommige zo groot als m’n vuist…
Vanuit Napoleon Hill en de omringende bergen komen een heel hoop kleine stroompjes samen om één wat grotere stroom te vormen. Kiwi’s staan bekend om hun ‘todo’ mentaliteit en Malcolm (de boer) heeft zijn eigen waterrad gebouwd. Dit 5 meter hoge rad is gekoppeld aan een paar tandwielen, en die aan een generator. Zo wekt hij zijn eigen stroom op. Op dit moment staat er op het land nog geen huis, maar de bouwplannen liggen er al, en uiteraard doet hij ook dat zelf…
Eind van de middag in stijl de omgeving bekeken met Kyle (de zoon), die was erg enthausiast over z’n auto. Normaal heb ik het niet zo op auto’s maar zijn Mini uit 1978 was toch wel erg gaaf! Het stuur werd ook mij toevertrouwd en dat was wel weer een hele ervaring want de remmen deden het amper.
Dag 5: Ahaura – Arthur’s Pass – 126 km – 5u50 – 1200 hm
’s Ochtends tegen 10uur vertrokken want het zou een lange dag worden, prachtig weer en wat een ontzettend mooi omgeving. Zo ontzettend groen! Het meest interessante gedeelte van mijn tocht was duidelijk deze dag. De valleien tussen de berger, verscholen meertjes, om elke bocht viel er weer wat nieuws te ontdekken.
Mijn favoriete gedeelte was Arnold Valley – Moana – Rotomanu – Inchbonnie. De uitlopers van de alpen waren bekleed met wijngaarden en uitgestrekte groene heuvels. In de berm vond ik wilde bramen, dus at tot ik niet meer kon en plukte een zak vol voor bij de pannenkoeken van die avond. Echter, na een paar uur comfortabel fietsen begon ik aan de Arthur’s Pass. Had eigenlijk geen dee hoe of wat, wist wel dat het een klim van ongeveer 7 kilometer was. Op bepaalde stukken dacht ik dat er op een ogenblik iets stuk moest gaan: mijn fiets, of mijn knieën…
Dag 6 – Arthur’s Pass – Loburn – 157 km – 6u40 – 770 hm
Amai ik was moe, en mijn koolhydraten waren op. Ik verwachtte wat meer berg af, maar dat was niet echt het geval. De tegenwind hielp ook niet mee dus al met al een erg zware dag maar wel weer ontzettend mooi. Kreeg veel goedkeurende reacties als ik bevestigend beantwoordde op de vraag of ik de gehele Arthur’s Pass gefietst had. In het laatste gedeelte fietste ik ook nog eens verkeerd waardoor ik zo’n 10 km extra deed. Ik was blij toen ik de oprit van de boerderij op fietste en ’s avonds weer in m’n ‘eigen’ bedje kon kruipen. Al met al een fantastische tocht! Klik hier voor de volledige route in mapmytri.
Bayer 05 Uerdingen 2011
11 februari - door Diederik
Vorig seizoen moest Evert in z’n ééntje Nederland vertegenwoordige in ‘ons’ team, en deed dat zeer netjes. Dit jaar zit het anders. Zoals het er nu naar uitziet ben ik in mei klaar om in Duitsland te racen en hebben we versterking van niemand minder dan Cesar ‘de Zeeuwse brommer’ Beilo en onze eigen Cornelis. Daarnaast hebben we nog steeds enkele grote namen als Uwe ‘de Held’ Kappelhoff, Matthias en Stephan Bergermann en opkomend talent Matthias Epping.
Een aantal weekenden terug was er een TeamTreffen in Uerdingen, Krefeld, het hoofdkwartier van Bayer. Dit TeamTreffen staat traditioneel in teken van kennismaking met nieuwe atleten, teamfoto’s, Kaffee und Kuchen, Kulturfabrik en uiteraard een heel hoop lol. Ik was helaas niet aanwezig maar de verhalen beloven weer een hoop moois voor komend seizoen.
Deze editie van het TeamTreffen was het dubbel feest want de de gehele overkoepelende organisatie van de sportclub Bayer Uerdingen bestond 20 jaar. Evert werd nog even extra in het zonnetje gezet door zijn NK titel triathlon -23. Held Uwe reed de fietstraining op z’n mountainbike terwijl iedereen een wegfiets meehad (Das ist mir egal, im Winter fahre ich nur mein ATB!) en werd gevraagd de lichten uit te doen in de Kulturfabrik omdat hij de laatst overgebleven partyganger was.
Het wedstrijdschema in de Bundesliga en Nordreihn-Westfahlen (NRW) liga ziet er als volgt uit:
15-05 Gladbeck: Evert, Cornelis, Diederik
22-05 Gütersloh: Cesar, Diederik
05-06 Harsewinkel: Evert, Cesar, Cornelis
03-07 Düsseldorf: Evert, Cornelis
17-07 Schwerin: Diederik
28-08 Grimma: Evert, Diederik
28-08 Krefeld: Cornelis, Cesar
Challenge Wanaka
16 januari - door Diederik
Ouch, dat was pijnlijk. Dat was de zwaarste wedstrijd uit mijn hele triathloncariére. Heb eigenlijk weinig zin om wat te schrijven, maar hier toch even een verhaaltje. Afgelopen week wat aanloop problemen gehad. Na vakantie in Waihi Beach een infectie aan m’n longen: ik bleef maar groen spul ophoesten. En tijdens een laatste ritje op de fiets schoof ik onderuit op een stuk gravel.
Donderdag hier in Wanaka aangekomen. Exact 1 jaar nadat ik me hier bij de Duncan’s voegde. Dat was de start van een jaar met op dat moment niet voor te stellen avonturen. De dagen voor de race in Auckland was ik redelijk zenuwachtig, of zenuwachtig… Misschien is bang het juiste woord. De watertemperatuur, het zware fietsparcours, het loopparcours met 75% onverhard en een heel gedeelte single track trial running. Een makkelijke dag zou het nooit worden.
Vorig jaar nam ik deel aan de 1/2e triathon als zwemmer van een team. Dit jaar kon ik bij de fietser verblijven, Roger en z’n vrouw en dochter. Ontzettend gastvrij en heerlijk om een plekje voor mezelf te hebben zonder me druk te hoeven maken over een goede nachtrust.
Goed, raceochtend. Na een jaar rondreizen en verschillende refiills was dit keer de carbocake van Maxim echt op. Dus yoghurt en muesli als ontbijt. Het weer was niet echt goed. Binnen hoorde ik de wind om het huis gieren. Naar T1, banden pompen, wetsuit aan, en om 06.30 klonk het startschot.
Wat een golven, van die smerige korte, ijselmeer achtige omstandigheden. Ik was goed weg, en sloot aan bij enkele pro’s die 10 meter voorsprong hadden. De eerste 100 meter ging prima, tot ik niet meer kon ademen. Heb ik wel longen? Enkele tellen later deed een smerige pijn me beseffen dat ze nog wel degelijk aanwezig waren. Ik bleef maar hoesten, en elke keer weer de smaak van dik, groen slijm. Bah bah! Bij elke keer lucht happen deed ik ook een heel hoop water op. Gelukkig kan ik met zwemmen aan 2 kanten ademenen, maar dat maakt hier helemaal niks uit. Water overal, en golven vanuit allerlei verschillende richtingen. Ritme? Ho maar. Op een gegeven moment werd het me toch wat te veel, een ontspannen moment was er niet bij. Ik was niet misselijk, maar op een of andere manier ging ik compleet over m’n nek. Elke keer uitademen voelde en proefde ik de stukjes in mijn neus, lekker lekker lekker!
Na 1:02:39 stond ik op de kant. Volgens mij mijn slechtste zwemonderdeel ooit. Met ontzettende maagpijn ging ik de fiets op. Het ging voor geen meter! Kon niet normaal ademen en ontzettende maagkrampen. De eerste verzorgingspost was op 23km. Daar stapte ik na 45minuten van m’n fiets. Dit ging niet langer. Ik ging in de berm liggen en kreeg een dekentje om me warm te houden. Na precies 1uur stapte ik de fiets weer op, en voelde me stukken beter. De inhaal race kon beginnen.
De wind was gigantisch, takken op de weg, de gravel werd van de onverharde wegen geblazen alsof er een grote truck overheen reed en zelfs de afzetting pillonnen lagen verspreid over de weg. Vanaf km 50 tot aan 110 de wind in de rug. Mijn snelste 10km klokte ik rond 13 minuten over het grove asvalt en het heuvelachtige parcours. 46.2 gemiddeld. Na 110km draaide het parcours tegen de wind in, windkracht 7 / 8 in je gezicht. 2u30 lang met snelheden tussen de 15 en 19 kilometer per uur is frustrerend. Niet alleen lichamelijk (je krijgt geen moment rust, want je valt om als je niet trapt), maar ook mentaal.
Uiteraard had ik tijd verloren in het eerst uur, maar een fietstijd van 6:06:28 is toch echt mijn ding niet. Ik betrapte mezelf er tijdens het fietsen zelfs op te denken dat het allemaal voorbij was na 180 kilometer, dat het zwaarste gedeelte erop zou zitten. Maar er moest nog wel even een marathon gelopen worden. En wat voor één…
Eenmaal in T2 was ik blij van de fiets te zijn, de eerste kilometers lopen voelde erg goed. Ik vloog over het parcours, behalve dan tegen de wind in, dan werd je in je zweefmoment letterlijk achteruit geblazen. Eerst halve marathon in 1:35:27. Beetje te hard misschien? Na 22 km verzuide een verzorgingspost me de juiste voeding te geven. Aan mij de keus: stoppen, en voeding nemen, of doorgaan? Ik koos voor doorgaan. Foute beslissing. Wat is deze stenen constructie midden op het parcours? Ow, een muur. Ik liep er vol tegenaan. Met moeite bereikte ik de volgende verzorgingspost en nam de tijd goed te eten en drinken. Daarna kon ik geleidelijk mijn tempo weer oppakken en de laatste kilometers ging het weer als vanouds. De finish voelde als een verlossing, 2e halve marathon van 1:45:26 en een overall marathon tijd van 3:20:53, de 13e tijd overall. Daar ben ik dan wel weer content mee.
Uiteindelijk 19e overall en 3e in mijn age-group. Eindtijd: 10:39:45. In mijn vorige post tipte ik Jamie Whyte als winnaar, en ik had gelijk, met een eindtijd van 9:03:53 behaalde hij zijn eerste grote overwinning als pro. Bij de vrouwen was Belinda Granger als eerste terug in Wanaka, en tijdens haar speech bij de prijsuitreiking vanmorgen zei ze dat van al haar 43 races over de Ironman distance dit de aller, aller zwaarste was.
Voor mij wordt hier weer een hoofdstuk afgesloten. Mijn 5e finish in een hele triathlon. Trainen houd ik nu even voor gezien. Op dit moment ben ik in Wanaka, zonder plan, met mijn fiets met wielen waarmee ik niet kan touren, terug naar de Duncan’s is ook niet echt een optie, heb daar al zoveel tijd doorgebracht. Wat ik wel ga doen weet ik op dit moment niet. Eerst herstellen en dan kijken wat er op mijn pad komt.
Koers en winst in Egmond aan Zee
12 januari - door Evert
Vorig jaar stond de combi in Egmond ( MTB wedstrijd Egmond-pier-Egmond en de halve marathon van Egmond) al op mijn programma, maar toen werden beide wedstrijden afgelast door de gladheid. Dit jaar ging het wel door…
Na ’s ochtends eerst nog te hebben gezwommen in Zeist stond ik om 11.00 aan de start voor 36 km mountainbikewedstrijd over het strand. Dankzij Cees Pronk, mocht ik helemaal vooraan starten tussen de grote mannen zoals Bart Brentjens en Sebastian Langeveld. Met de eerste 18 km wind tegen (windkracht 7) was dit natuurlijk erg fijn, en zo kon ik zonder veel energie te verspillen gelijk met de kopgroep mee. Er ontstond dan ook op het strand een grote kopgroep van meer dan 150 man. Er werd best onrustig gereden met wat duw- en trekwerk, maar dankzij de harde wind en de vele mensen waar je achter kon rijden was het niet al te zwaar. Het enige probleem dat ik had was “chain sucking”, oftewel mijn ketting bleef haken op het middelste blad doordat het vet eraf was gespoeld door het zeewater. Hierdoor kon ik alleen nog maar op de grote plaat rijden. Dit gaf problemen bij het verlaten van het strand. Het mulle zand gecombineerd met alleen een groot verzet plus mijn technische vaardigheden zorgde ervoor dat ik als één van de eerste van de fiets moest afstappen. Hierdoor verloor ik veel posities en tijd. Eenmaal weer terug op het strand ging ik in de achtervolging. Met ruim 50 km/u haalde ik veel mensen in. Dat ging goed totdat mijn voorwiel in een verkeerd spoor belandde en opeens tot stilstand kwam. Dit met een snelheid van 50 km per uur zorgde er voor dat ik over de kop vloog en met een harde klap op m’n rug terecht kwam. Gek genoeg voelde ik er vrij weinig van en sprong meteen weer op de fiets. Het draaide verder wel erg lekker, de benen voelde goed en heb nog veel mensen terug kunnen pakken. Uiteindelijk kwam ik als 61e over de finish en stond ik in het tussenklassement van de combi op een 6e plaats.
Ik heb heerlijk overnacht bij familie in Nieuwegein waar ik goed verzorgd werd. Zodoende kon ik de volgende dag weer geheel fris (op een wat pijnlijke nek na, dankzij de val ) aan mijn debuut op de halve marathon beginnen. Hier kon ik helaas niet bij de prominenten vooraan starten en moest dus ergens in het grote startvak staan. Na de start moest ik veel mensen inhalen om een groepje ,met gelijke snelheid, op het strand te vinden, want dat zou me veel energie sparen met de wind tegen. Na 3 km draaiden we het strand op. Voor me liep een groep van een man of 6 waar ik toch graag bij wilde zitten, en al snel liep ik het gat dicht. Dit was een goede keus aangezien de heren een lekker tempo draaiden. We liepen kop over kop tot het keerpunt op 10,5 km. Daar versnelde ik iets en kon ik weglopen van het groepje. Ik ging mensen inhalen die sneller waren gestart en zat lekker in de wedstrijd. Ik wist dat ik wel een goeie wedstrijd moest lopen om voor de winst te gaan in het combiklassement, dus bleef ik redelijk doorkoersen. De laatste 3 km waren zwaar, hevel op en wind tegen maar na 1.14.07 kwam ik tevreden over de finish.
Uiteindelijk betekende dit ook winst in het combiklassement! Al met al een mooi trainingsweekend.
Logboek 2011
10 januari - door Diederik
Ik vertoef momenteel nog steeds in Nieuw Zeeland, geniet van de zomer enzo. Kerst was fantastisch, mijn eerste zomerse kerst, eerste kerstdag bestond uit champagne ontbijt, wakeboarden, jetski varen, golf, rugby, tennis, zwemmen, bbq-en, cadeautjes…
Zaterdag a.s. staat de volgende grote race voor de deur: mijn 5e race over de volledige Ironman afstand in de Challenge Wanaka. De race profileert zichzelf als ‘the most scenic triathlon in the world’. Ik was vorig jaar al in Wanaka en deed de 1/2e triathlon. En ze zitten er waarschijnlijk niet ver naast: één van de mooiste parcoursen die ik ooit gezien heb. Zwemmen is in een ijskoud meer (laatste meting: 16gr), fietsen is 1 heuvelachtige ronde van 180km met grof asfalt (stuiteren!) en het lopen gaat over 2 rondes van 21km waarvan 75% onverhard, een paar flinke heuvels en een heel stuk single track.
Challenge Wanaka wordt mijn 3e hele triathlon binnen een jaar tijd. Ik begin het inmiddels wel een beetje te voelen. Fysiek ben ik ok, mentaal had ik het de laatste weken wat moeilijk om mezelf te motiveren. Wat ik na Wanaka ga doen weet ik nog niet, wat rondreizen, werken, chillen… Misschien een marathon. Eerst maar eens zien hoe ik het zaterdag vanaf breng. De race staat niet bekend als een snelle wedstrijd, toch hoop ik op een tijd onder de 9.30. Een PR en wie weet een plekje in de top 10.
Één van mijn favorieten voor de winst is Jamie Whyte, een paar weken geleden deed ik een lange duurrit met Cameron Brown, Jamie en nog een andere triathleet. 3 Intervallen in een rit van ruim 5 uur. Eerste interval over 90 minuten, 2e interval over 45 minuten en een laatste interval van 20 minuten. Amai dat deed pijn. Ik zat letterlijk scheel op de fiets. Het ‘mooie’ was dat Cameron en Jamie kopwerk deden tijdens de interval, maar daarna afzakte en mij en de andere dude kopwerk lieten doen zodat zij konden herstellen. Met veel tegenwind betekende dat dus dat er weinig te herstellen viel voor mij en m’n lotgenoot. Het gebeurd mij niet vaak dat ik iemands wiel niet kan houden maar dit ritje kwam het toch akelig dichtbij.
Na de kerst ben ik er ruim 10 dagen tussenuit geweest, naar Waihi Beach met de hele familie. Surfen, trainen, thundercat varen, long boarden, nationaal kampioenschap halve triathlon kijken, veel sociaal doen en bbq-en, een echte kiwi vakantie. Heerlijk!
Oudjaarsrun + Sportman van Huissen
3 januari - door Evert
Traditiegetrouw houden wij rond oud en nieuw een weekje gezellig vakantie met familie. Dit jaar belandden we in Moergestel, vlakbij Tilburg. Toevallig ontdekten wij dat er op oudejaarsdag een hardloopwedstrijd 10km verderop werd georganiseerd in het dorpje Hilvarenbeek. Zodoende besloten Cornelis en ik hier maar eens te starten op de 10km. Er stonden flink wat mensen aan de start en het niveau was, met een aantal sterke belgen, best hoog. Één van die belgen was wel erg sterk en vertrok meteen hard. Hij won in een tijd van 31.34. Ik startte iets rustiger in een grote groep die langzaam uit elkaar viel. Na 5 km liep ik nog samen met Frans Pasmans en konden wij gaan strijden om de 2e plek. Ik liep eigenlijk de hele wedstrijd erg makkelijk. Met nog 300m te gaan zette ik mijn eindsprint in en zo werd ik 2e in een tijd van 33.03. Cornelis werd 7e in 34.47 wat zelfs een PR voor hem is.
Op nieuwjaarsdag onderbrak ik mijn vakantie even om naar Huissen terug te gaan. In de Sportkantine van voetbalvereniging Jonge Kracht werd de uitreiking voor de sporter van het jaar georganiseerd. Hier werd ik verkozen tot sportman van Huissen en daarmee volg ik Kenny van Hummel op die vorig jaar sportman werd… Beter kun je het jaar natuurlijk niet beginnen!
Gelukkig Nieuwjaar!
1 januari - door Cornelis
Aan iedereen een mooi en sportief 2011 gewenst!
Voor de berichten van 2010, klik hier.
Een van komende dagen komt het logboek voor 2011 online, dus houd de site in de gaten!