Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!

Challenge Wanaka

16 januari - door Diederik

Ouch, dat was pijnlijk. Dat was de zwaarste wedstrijd uit mijn hele triathloncariére. Heb eigenlijk weinig zin om wat te schrijven, maar hier toch even een verhaaltje. Afgelopen week wat aanloop problemen gehad. Na vakantie in Waihi Beach een infectie aan m’n longen: ik bleef maar groen spul ophoesten. En tijdens een laatste ritje op de fiets schoof ik onderuit op een stuk gravel.

Donderdag hier in Wanaka aangekomen. Exact 1 jaar nadat ik me hier bij de Duncan’s voegde. Dat was de start van een jaar met op dat moment niet voor te stellen avonturen. De dagen voor de race in Auckland was ik redelijk zenuwachtig, of zenuwachtig… Misschien is bang het juiste woord. De watertemperatuur, het zware fietsparcours, het loopparcours met 75% onverhard en een heel gedeelte single track trial running. Een makkelijke dag zou het nooit worden.

Vorig jaar nam ik deel aan de 1/2^e triathon als zwemmer van een team. Dit jaar kon ik bij de fietser verblijven, Roger en z’n vrouw en dochter. Ontzettend gastvrij en heerlijk om een plekje voor mezelf te hebben zonder me druk te hoeven maken over een goede nachtrust.

Goed, raceochtend. Na een jaar rondreizen en verschillende refiills was dit keer de carbocake van Maxim echt op. Dus yoghurt en muesli als ontbijt. Het weer was niet echt goed. Binnen hoorde ik de wind om het huis gieren. Naar T1, banden pompen, wetsuit aan, en om 06.30 klonk het startschot.

Wat een golven, van die smerige korte, ijselmeer achtige omstandigheden. Ik was goed weg, en sloot aan bij enkele pro’s die 10 meter voorsprong hadden. De eerste 100 meter ging prima, tot ik niet meer kon ademen. Heb ik wel longen? Enkele tellen later deed een smerige pijn me beseffen dat ze nog wel degelijk aanwezig waren. Ik bleef maar hoesten, en elke keer weer de smaak van dik, groen slijm. Bah bah! Bij elke keer lucht happen deed ik ook een heel hoop water op. Gelukkig kan ik met zwemmen aan 2 kanten ademenen, maar dat maakt hier helemaal niks uit. Water overal, en golven vanuit allerlei verschillende richtingen. Ritme? Ho maar. Op een gegeven moment werd het me toch wat te veel, een ontspannen moment was er niet bij. Ik was niet misselijk, maar op een of andere manier ging ik compleet over m’n nek. Elke keer uitademen voelde en proefde ik de stukjes in mijn neus, lekker lekker lekker!

Na 1:02:39 stond ik op de kant. Volgens mij mijn slechtste zwemonderdeel ooit. Met ontzettende maagpijn ging ik de fiets op. Het ging voor geen meter! Kon niet normaal ademen en ontzettende maagkrampen. De eerste verzorgingspost was op 23km. Daar stapte ik na 45minuten van m’n fiets. Dit ging niet langer. Ik ging in de berm liggen en kreeg een dekentje om me warm te houden. Na precies 1uur stapte ik de fiets weer op, en voelde me stukken beter. De inhaal race kon beginnen.

De wind was gigantisch, takken op de weg, de gravel werd van de onverharde wegen geblazen alsof er een grote truck overheen reed en zelfs de afzetting pillonnen lagen verspreid over de weg. Vanaf km 50 tot aan 110 de wind in de rug. Mijn snelste 10km klokte ik rond 13 minuten over het grove asvalt en het heuvelachtige parcours. 46.2 gemiddeld. Na 110km draaide het parcours tegen de wind in, windkracht 7 / 8 in je gezicht. 2u30 lang met snelheden tussen de 15 en 19 kilometer per uur is frustrerend. Niet alleen lichamelijk (je krijgt geen moment rust, want je valt om als je niet trapt), maar ook mentaal.

Uiteraard had ik tijd verloren in het eerst uur, maar een fietstijd van 6:06:28 is toch echt mijn ding niet. Ik betrapte mezelf er tijdens het fietsen zelfs op te denken dat het allemaal voorbij was na 180 kilometer, dat het zwaarste gedeelte erop zou zitten. Maar er moest nog wel even een marathon gelopen worden. En wat voor één…

Eenmaal in T2 was ik blij van de fiets te zijn, de eerste kilometers lopen voelde erg goed. Ik vloog over het parcours, behalve dan tegen de wind in, dan werd je in je zweefmoment letterlijk achteruit geblazen. Eerst halve marathon in 1:35:27. Beetje te hard misschien? Na 22 km verzuide een verzorgingspost me de juiste voeding te geven. Aan mij de keus: stoppen, en voeding nemen, of doorgaan? Ik koos voor doorgaan. Foute beslissing. Wat is deze stenen constructie midden op het parcours? Ow, een muur. Ik liep er vol tegenaan. Met moeite bereikte ik de volgende verzorgingspost en nam de tijd goed te eten en drinken. Daarna kon ik geleidelijk mijn tempo weer oppakken en de laatste kilometers ging het weer als vanouds. De finish voelde als een verlossing, 2^e halve marathon van 1:45:26 en een overall marathon tijd van 3:20:53, de 13^e tijd overall. Daar ben ik dan wel weer content mee.

Uiteindelijk 19^e overall en 3^e in mijn age-group. Eindtijd: 10:39:45. In mijn vorige post tipte ik Jamie Whyte als winnaar, en ik had gelijk, met een eindtijd van 9:03:53 behaalde hij zijn eerste grote overwinning als pro. Bij de vrouwen was Belinda Granger als eerste terug in Wanaka, en tijdens haar speech bij de prijsuitreiking vanmorgen zei ze dat van al haar 43 races over de Ironman distance dit de aller, aller zwaarste was.

Voor mij wordt hier weer een hoofdstuk afgesloten. Mijn 5^e finish in een hele triathlon. Trainen houd ik nu even voor gezien. Op dit moment ben ik in Wanaka, zonder plan, met mijn fiets met wielen waarmee ik niet kan touren, terug naar de Duncan’s is ook niet echt een optie, heb daar al zoveel tijd doorgebracht. Wat ik wel ga doen weet ik op dit moment niet. Eerst herstellen en dan kijken wat er op mijn pad komt.

Koers en winst in Egmond aan Zee

12 januari - door Evert

Vorig jaar stond de combi in Egmond ( MTB wedstrijd Egmond-pier-Egmond en de halve marathon van Egmond) al op mijn programma, maar toen werden beide wedstrijden afgelast door de gladheid. Dit jaar ging het wel door…

Na ’s ochtends eerst nog te hebben gezwommen in Zeist stond ik om 11.00 aan de start voor 36 km mountainbikewedstrijd over het strand. Dankzij Cees Pronk, mocht ik helemaal vooraan starten tussen de grote mannen zoals Bart Brentjens en Sebastian Langeveld. Met de eerste 18 km wind tegen (windkracht 7) was dit natuurlijk erg fijn, en zo kon ik zonder veel energie te verspillen gelijk met de kopgroep mee. Er ontstond dan ook op het strand een grote kopgroep van meer dan 150 man. Er werd best onrustig gereden met wat duw- en trekwerk, maar dankzij de harde wind en de vele mensen waar je achter kon rijden was het niet al te zwaar. Het enige probleem dat ik had was “chain sucking”, oftewel mijn ketting bleef haken op het middelste blad doordat het vet eraf was gespoeld door het zeewater. Hierdoor kon ik alleen nog maar op de grote plaat rijden. Dit gaf problemen bij het verlaten van het strand. Het mulle zand gecombineerd met alleen een groot verzet plus mijn technische vaardigheden zorgde ervoor dat ik als één van de eerste van de fiets moest afstappen. Hierdoor verloor ik veel posities en tijd. Eenmaal weer terug op het strand ging ik in de achtervolging. Met ruim 50 km/u haalde ik veel mensen in. Dat ging goed totdat mijn voorwiel in een verkeerd spoor belandde en opeens tot stilstand kwam. Dit met een snelheid van 50 km per uur zorgde er voor dat ik over de kop vloog en met een harde klap op m’n rug terecht kwam. Gek genoeg voelde ik er vrij weinig van en sprong meteen weer op de fiets. Het draaide verder wel erg lekker, de benen voelde goed en heb nog veel mensen terug kunnen pakken. Uiteindelijk kwam ik als 61e over de finish en stond ik in het tussenklassement van de combi op een 6e plaats.

Ik heb heerlijk overnacht bij familie in Nieuwegein waar ik goed verzorgd werd. Zodoende kon ik de volgende dag weer geheel fris (op een wat pijnlijke nek na, dankzij de val ) aan mijn debuut op de halve marathon beginnen. Hier kon ik helaas niet bij de prominenten vooraan starten en moest dus ergens in het grote startvak staan. Na de start moest ik veel mensen inhalen om een groepje ,met gelijke snelheid, op het strand te vinden, want dat zou me veel energie sparen met de wind tegen. Na 3 km draaiden we het strand op. Voor me liep een groep van een man of 6 waar ik toch graag bij wilde zitten, en al  snel liep ik het gat dicht. Dit was een goede keus aangezien de heren een lekker tempo draaiden. We liepen kop over kop tot het keerpunt op 10,5 km. Daar versnelde ik iets en kon ik weglopen van het groepje.  Ik ging mensen inhalen die sneller waren gestart en zat lekker in de wedstrijd. Ik wist dat ik wel een goeie wedstrijd moest lopen om voor de winst te gaan in het combiklassement, dus bleef ik redelijk doorkoersen. De laatste 3 km waren zwaar, hevel op en wind tegen maar na 1.14.07 kwam ik tevreden over de finish.

Uiteindelijk betekende dit ook winst in het combiklassement! Al met al een mooi trainingsweekend.

Logboek 2011

10 januari - door Diederik

Het is inmiddels al halverwege januari, maar het logboek bestand voor 2011 is te downloaden! Klik op het Excel-log icoon boven in beeld. Volgens mij is het officieel al verboden, maar toch voor iedereen een gelukkig nieuw jaar en al dat soort ongein.

Ik vertoef momenteel nog steeds in Nieuw Zeeland, geniet van de zomer enzo. Kerst was fantastisch, mijn eerste zomerse kerst, eerste kerstdag bestond uit champagne ontbijt, wakeboarden, jetski varen, golf, rugby, tennis, zwemmen, bbq-en, cadeautjes…

Zaterdag a.s. staat de volgende grote race voor de deur: mijn 5e race over de volledige Ironman afstand in de Challenge Wanaka. De race profileert zichzelf als ‘the most scenic triathlon in the world’. Ik was vorig jaar al in Wanaka en deed de 1/2e triathlon. En ze zitten er waarschijnlijk niet ver naast: één van de mooiste parcoursen die ik ooit gezien heb. Zwemmen is in een ijskoud meer (laatste meting: 16gr), fietsen is 1 heuvelachtige ronde van 180km met grof asfalt (stuiteren!) en het lopen gaat over 2 rondes van 21km waarvan 75% onverhard, een paar flinke heuvels en een heel stuk single track.

Challenge Wanaka wordt mijn 3e hele triathlon binnen een jaar tijd. Ik begin het inmiddels wel een beetje te voelen. Fysiek ben ik ok, mentaal had ik het de laatste weken wat moeilijk om mezelf te motiveren. Wat ik na Wanaka ga doen weet ik nog niet, wat rondreizen, werken, chillen… Misschien een marathon. Eerst maar eens zien hoe ik het zaterdag vanaf breng. De race staat niet bekend als een snelle wedstrijd, toch hoop ik op een tijd onder de 9.30. Een PR en wie weet een plekje in de top 10.

Één van mijn favorieten voor de winst is Jamie Whyte, een paar weken geleden deed ik een lange duurrit met Cameron Brown, Jamie en nog een andere triathleet. 3 Intervallen in een rit van ruim 5 uur. Eerste interval over 90 minuten, 2e interval over 45 minuten en een laatste interval van 20 minuten. Amai dat deed pijn. Ik zat letterlijk scheel op de fiets. Het ‘mooie’ was dat Cameron en Jamie kopwerk deden tijdens de interval, maar daarna afzakte en mij en de andere dude kopwerk lieten doen zodat zij konden herstellen. Met veel tegenwind betekende dat dus dat er weinig te herstellen viel voor mij en m’n lotgenoot. Het gebeurd mij niet vaak dat ik iemands wiel niet kan houden maar dit ritje kwam het toch akelig dichtbij.

Na de kerst ben ik er ruim 10 dagen tussenuit geweest, naar Waihi Beach met de hele familie. Surfen, trainen, thundercat varen, long boarden, nationaal kampioenschap halve triathlon kijken, veel sociaal doen en bbq-en, een echte kiwi vakantie. Heerlijk!

Oudjaarsrun + Sportman van Huissen

3 januari - door Evert

Traditiegetrouw houden wij rond oud en nieuw een weekje gezellig vakantie met familie. Dit jaar belandden we in Moergestel, vlakbij Tilburg. Toevallig ontdekten wij dat er op oudejaarsdag een hardloopwedstrijd 10km verderop werd georganiseerd in het dorpje Hilvarenbeek. Zodoende besloten Cornelis en ik hier maar eens te starten op de 10km. Er stonden flink wat mensen aan de start en het niveau was, met een aantal sterke belgen, best hoog. Één van die belgen was wel erg sterk en vertrok meteen hard. Hij won in een tijd van 31.34. Ik startte iets rustiger in een grote groep die langzaam uit elkaar viel. Na 5 km liep ik nog samen met Frans Pasmans en konden wij gaan strijden om de 2e plek. Ik liep eigenlijk de hele wedstrijd erg makkelijk. Met nog 300m te gaan zette ik mijn eindsprint in en zo werd ik 2e in een tijd van 33.03. Cornelis werd 7e in 34.47 wat zelfs een PR voor hem is.

Op nieuwjaarsdag onderbrak ik mijn vakantie even om naar Huissen terug te gaan. In de Sportkantine van voetbalvereniging Jonge Kracht werd de uitreiking voor de sporter van het jaar georganiseerd. Hier werd ik verkozen tot sportman van Huissen en daarmee volg ik Kenny van Hummel op die vorig jaar sportman werd… Beter kun je het jaar natuurlijk niet beginnen!

Gelukkig Nieuwjaar!

1 januari - door Cornelis

Aan iedereen een mooi en sportief 2011 gewenst!

Voor de berichten van 2010, klik hier.

Een van komende dagen komt het logboek voor 2011 online, dus houd de site in de gaten!