Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Welkom lieve kleine
30 mei - door Diederik
Sommige dingen waren voor mij ook wel wennen en schrikken. Vooral de lengte van ons jongste broertje Bouke. Bijna 2 meter, terwijl hij voor m’n gevoel nog 1.50 was toen ik weg ging. Ik ben nu ver uit de kleinste van ons 4, zie ook de foto.
De laatste weken Australië waren echt fantastisch. Ik woonde in het Nomads Hostel in Noosa, in ruil voor een uurtje werk per dag hoefde ik niet te betalen voor mijn accommodatie. Met mij deden dit nog heel veel mensen en hierdoor krijg je ook de kans om iets met iemand op te bouwen in plaats van oppervlakkig contact met andere reizigers, die na 2 of 3 dagen weer verder trekken.
Noosa is een trainingsparadijs. De kwaliteit van de wegen is super, er zijn fietspaden, de zee is 26 / 27 graden, in het aquatic center is er voor iedereen een eigen 50 meter baan beschikbaar en er zijn een heel hoop (pro) atleten om mee te trainen. Elke morgen, om 6am, vertrekken er tussen de 10 en 30 atleten om ongeveer 2 uur te fietsen. Gomez, Brownlee, Brownlee, Whitfield, Alexander, Bennet en Hecht en zijn vaak voorkomende namen in het peloton. Op zondagmiddag is er altijd een ocean swim waar ik moeite had het tempo te volgen. En dat zegt niet alleen iets over mijn niveau…
Zelf had ik een bizarre ontmoeting, ik kwam 2 Duitse triatleten tegen, Sebastian Zeller en Markus Hein. Ik vertelde ze dat ik Bundesliga deed, dus vroegen ze welke races ik gedaan had. Blijkt dat ik in het seizoen van 2009 in Schwerin, Grimma en Schneeberg tegen deze jongens geraced heb! Allebei komen ze nog steeds uit voor KTT01. Een grote concurrent van ons eigen Bayer Uerdingen. Sebastian ging een paar dagen later al weg, maar met Markus heb ik veel samen getraind. Was super voor mij, want Markus was wel degelijk een stok achter de deur om daadwerkelijk te blijven trainen, en vooral was het ook erg gezellig!
Na 7 weken Noosa had ik serieus moeite met het afscheid van de plek, de mensen, en ook het afscheid van m’n zorgeloze, verwende, zwervende bestaan. In Noosa een ontzettend toffe tijd gehad, super leuke mensen leren kennen, onvergetelijke avonturen beleeft en heerlijk getraind. Mijn reis terug naar Nederland was best wel een ramp, en ging als volgt: in Noosa in een auto naar het busstation, daar met een bus naar het treinstation in Brisbane, daar een trein naar de Gold Coast, onderweg wegens werkzaamheden overstappen op een bus, toen weer in een trein, aangekomen in de Gold Coast een bus naar het vliegveld, daar een nachtje slapen op een bankje, toen een vliegtuig naar Kuala Lumpur, daar weer een nachtje op de grond, toen bleek dat ik op het verkeerde vliegveld was, dus een bus naar een ander vliegveld en als laatste een vliegtuig naar Schiphol. Een reis van 4 dagen en 9 uur.
In Kuala Lumpur werd ik na 33 uur wachten geweigerd op mijn vlucht van Royal Jordanian Airlines: ik kon de credit card waarmee ik 3 maanden terug ik de vlucht had betaald niet laten zien. Blijkbaar mogen ze je dan weigeren en je geld houden, gemeneriken! Vlieg dus nooit met Royal Jordanian Airlines!!!
Bij de KLM balie een nieuw ticket gekocht, en moest daar na dat ticket van € 840 nog even 200 USD betalen om m’n fiets mee te nemen. Al met al een strop van net boven de € 1000 euro. Ik heb ook wel pech hoor!
3 weken later
12 mei - door Evert
Wel was er 5 dagen na de val een kleine tegenslag. De sleutelbeenbreuk was een “mooie” breuk, en hij stond goed tegen elkaar. Toch voelde ik hem opeens verschieten. Het was mij gelijk duidelijk dat hij verschoven was en dat het niet meer mooi stond omdat hij opeens meer uitstak en toch wel veel pijn deed. Meteen heb ik toen mijn onmisbare hulplijn “schouder Sijmen” ingeschakeld.
Sijmen werkt als fysiotherapeut in de Bergmankliniek waar ze gespecialiseerd zijn op schouders. Ik kon meteen terecht om een nieuwe foto te laten maken, deze met de arts te bespreken en tot de conclusie te komen dat een operatie de beste optie leek. Een dag later kon ik bij de anesthesist terecht en weer een dag later hadden ze een extra plekje gemaakt voor mijn operatie: Bot tegen elkaar zetten, plaatje er tegen, 6 schroeven er in en klaar. Ik moest wel een nachtje in de Bergmankliniek blijven wat net het Hilton leek: privé kamer, flatscreen, internet, keuze menu’s en roomservice. Nu precies één week na de operatie mocht ik weer voor het eerst op de rollen. Het revalideren is begonnen!
Ik wil bij deze iedereen bedanken voor de vele reacties die ik gekregen heb. Echt fijn om te merken hoeveel mensen er met je meeleven!
De lancering van Scheltinga
3 mei - door Evert
De dag na dat Cornelis in de krant stond, verscheen er in De Gelderlander nog een artikel over mijn val:
Klik op het artikel voor een vergroting.
Aussie Update!
3 mei - door Diederik
Om eerlijk te zijn had ik weinig zin om weer helemaal opnieuw te moeten beginnen op een nieuwe plek, met nieuwe mensen. Geen zin om elke keer weer hetzelfde verhaal te vertellen: waar ga je naartoe, waar kom je vandaan, wat heb je gedaan, bla bla bla. En geen motivatie om opnieuw een sociaal leven op te bouwen en nieuwe trainingsrondjes en trainingspartners te vinden. Vooral wilde ik NZ niet verlaten, ik ben verliefd geworden op dat land, maar na 2 keer m’n visa verlengd te hebben had ik echt geen keus. Ik moest weg, of ik werd gedeporteerd. En aangezien ik toch nog wel een keer terug wil komen zonder problemen leek het me verstandig me aan de regels te houden en gewoon te vertrekken voordat m’n visa afliep.
Christchurch
In mijn laatste weken NZ weer een ontzettend mooie tijd gehad. Na mijn bike trip rond het zuider eiland een paar dagen geholpen in Christchurch bij het opruimen van de ontzettende chaos na de aardbeving. Indrukwekkende, maar ook een mooie ervaring om te zien hoe het hele land meeleeft met de mensen in het getroffen gebied.
Na Christchurch een campervan relocation gedaan. Je huurt een camper voor 1 dollar per dag, en die lever je in een korte tijd op de gewenste eindbestemming af. Gratis vervoer, en ferry overtocht. Je moet alleen wel voor je eigen brandstof betalen. In 3 dagen reed ik 1200 kilometer, deed een paar mooie loopjes, pikte lifters op en uiteindelijk leverde ik de camper af in Auckland. Wederom realiseerde ik me dat Nieuw Zeeland een heel speciaal land is.
Coastal Challenge
Zaterdag 5 maart deed ik mee aan de Coastal Challenge, een 33 km hardloop evenement. Tenminste, dat dachten wij. Wij is in dit geval 5 Duncan’s en ik. Deze wedstrijd ging van 33 km van noord naar zuid aan de North Shore in Auckland. De kustlijn bestaat uit rotsen, strand, cliffen, koraal, vulkanisch gesteente en regelmatig zijn er riviertjes / easteries die uitstromen in de zee. Eigenlijk hadden we geen idee waar we aan begonnen. We startte in de regen, op een strand een kwartier voor vloed.
Ik ging hard weg om te kijken wat het niveau zou zijn. Al snel lag ik aan kop, tot het eerste rots hoppen begon. Werd links en rechts voorbij gelopen door mensen op trial schoenen en Vibram Five Fingers. Ik had duidelijk een verkeerde beslissing genomen door te kiezen voor mijn super gladde wedstrijdschoenen. Ik maakte verschillende schuivers en belandde veelvuldig in het water.
Een paar keer moest er flink gezwommen worden, dat was wel in mijn voordeel. Maakte een flink aantal plekken goed, maar de eerste dame moest ik echt laten gaan, ze kwam me 3 keer voorbij, en ik haalde haar dan weer in als er gezwommen moest worden. Een paar keer akelig mijn schenen opengehaald aan rotsen onder water tijdens het waden langs de kust.
Na 3:38:44 finishte ik als 12e. Wat een ervaring, en wat een race. Heb nog nooit zo lang achter elkaar gelopen, en nog nooit zo’n zware ‘hardloop’ wedstrijd meegemaakt. Op de finish lijn waren er worsten op brood, en biertjes voor iedereen. Een fantastische Kiwi sport beleving die eigenlijk nergens anders ter wereld mogelijk is. Onderweg ook wel (naar algemene maatstaven) onverantwoorde dingen meegemaakt: door de hoeveelheid regen zag ik regelmatig landslides van de steile kliffen komen storten, grote hoeveelheden aarde, rotsen en planten vielen bij andere deelnemers op hun hoofd. Ook de stroming en branding in zee maakte het voor ongeoefende zwemmers niet makkelijk. Toch vond ik alles stiekem wel mooi: op een grote kaart wordt aangegeven: hier is de start, 30 km zuid is de finish, globaal gezien moet je die kant op rennen, succes, plezier en PANG!
Colville Connection
Het weekend na de Coastal Challenge deed ik mee aan de Colville Connection, een mountainbike wedstrijd over 72 km in de Coromandel. Met 2 vrouwen die allebei m’n moeder hadden kunnen zijn maakten we een fantastisch mooie roadtrip naar de Coromandel. Allemaal kleine baaitjes verkent en uiteindelijk in Colville onze tent op gezet. Ik was super onvoorbereid: een tent zonder haringen, geen bord, beker of bestek. Wel 2 flessen wijn, venison en een kurkentrekker. Daarmee maakte ik een hoop goed. De organisatie was erg relaxt, maar erg professioneel. Goede kaartjes, bewegwijzering, instructies, voeding voor onderweg en veel tips.
Ik startte redelijk achterin, op een oude mountainbike, op de eerste heuvel moest ik al meteen goed doortrekken om aan te haken bij de eerste groep. Toen heerlijk gefietst. Super mooie brede gravel wegen door het bos en over de bergen naar de oostkust van de Coromandel. Daar werd het single track omhoog, dat was ok, maar bij het oversteken van riviertjes moest ik toch echt uit de pedalen, en glibberende rotsen beklimmen met een loodzware fiets op schoenen met look clips werkt toch niet echt goed… Naar beneden vreesde ik voor mijn eigen leven. Gigantisch haarspeld bochten waar je letterlijk je voet aan de grond moest zetten om je fiets te keren. Diverse dodelijk afgronden miste ik maar net.
Maar wat een scenery, onbeschrijfelijk. Fantastisch mooi. Wel wat rare bruine stroming in de zee gezien, dit bleek te tsunami vanuit Japan. Vreemd om het tij zo snel zien te veranderen. De laatste 20 km was vrijwel vlak over gravel wegen, daar haalde ik nog een groot aantal fietsers in, met mijn duurvermogen zit het nog wel redelijk goed. Uiteindelijk gefinisht als 22e in een tijd van 3:22:47. Bij de prijsuitreiking kreeg ik nog een prijs voor de atleet die van het verste weg kwam. Dat was een makkie, want als ik verder weg ga kom ik weer dichterbij. ’s Avonds een gezellige bbq op de camping en een heel hoop plezier gehad.
Goodbye NZ
Dinsdag 22 maart was het echt zo ver, een moment waar ik al een hele week gruwelijk tegenop zag: afscheid nemen van alle mijn zuidelijk halfrond famillie, vrienden en Nieuw Zeeland. Had in het weekend mijn spullen al gepakt en uitgezocht. Blijkbaar heb ik iets met zonnebrillen, telde 11 paar… In het weekend nog bij de Auckland Half Ironman wezen kijken en met wat andere triatleten een 2uur duurloop over het parcours gedaan. Op die manier goed de race kunnen volgen en toch ook goed kunnen trainen.
Maandagavond kwamen een aantal buren spontaan langs om afscheid van mij te nemen en me veel plezier te wensen. Om 16.00 ging er een fles champagne open en uiteindelijk bleef iedereen eten. Uiteraard was het venison, voordat ik bij de Duncan’s kwam had ik nog nooit venison gegeten, en het ligt niet in de lijn der verwachting dat ik na mijn vertrek uit NZ weer venison eet.
Iedereen had wel een leuke anekdote te vertellen over wat hij / zij met mij had meegemaakt. Toen moest ik natuurlijk ook over iedereen iets zeggen. Had het soms emotioneel serieus een beetje moeilijk. Maar vooral ontzettend veel en hard gelachen. Wederom besefte ik me dat ik een ontzettend mooie en bijzondere tijd gehad heb met mensen en avonturen die stuk voor stuk uniek zijn. Ik voel mezelf bevoorrecht dat ik op deze manier Nieuw Zeeland heb kunnen ervaren.
Binnenkort meer over mijn avonturen in het echte down under: Australie!
Winst en PR op Huissensestratenloop
2 mei - door Cornelis
Klik op het artikel voor een vergroting
