Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Duathlon Alpe d’huez
28 juli - door Cornelis
Al lang geleden heb ik met Carlos Baltus afgesproken om eens naar de Alpe d’huez te gaan om daar de duathlon te doen en de Tour de France te kijken. Vorige week dinsdag werd ik gebeld dat er was geboekt, dat we donderdag zouden vertrekken en daar verblijven met Marinus Baltus, Sam Landman en Maarten Nijland. Prima!
We hadden een mooi huisje aan Col de la Croix de Fer. Het was niet erg luxe, maar ook niet duur. Vrijdag hebben we een beetje rond gefietst, en de Col du Mollard omhoog gereden. Daarna op de Alpe d’huez de tour langs zien komen. Uiteraard stonden we bij de Nederlandse bocht 7; gekkenhuis! Gaaf om dat een keertje mee te maken. Zaterdag hebben we de Col d’Ornon gereden, en daarna in een cafe gekeken hoe Cadel Evans de tour won.
Zondag was de wedstrijd. Met de auto zijn we de Alpe d’huez opgereden, racespullen opgehaald en daarna heerlijk afgedaald op de fiets. De wedstrijd zou ik niet volle bak doen. Ik heb twee weken ervoor rust gehad, dus om dan gelijk volluit te gaan met lopen zag ik niet zitten. De eerste run van 5km heb ik een beetje gespeeld; beetje lachen met Koen de Haan, gaatjes dichtlopen, gewoon genieten. Na het lopen, zag ik in de eerste kilometers (waarin ik nog bijna kramp in mijn kuiten kreeg) al snel jongens met wie ik vaker battle; Juul v.d Kruijs en Erik van der Heijden. Ik reed er langzaam heen, maar blijkbaar heb ik mij toch iets opgeblazen. Een paar kilometer later kwam Erik er weer overheen, en die heb ik met moeite op ongeveer 30seconden kunnen houden.
Die klim… Ik wist dat die ongelofelijk zwaar is, maar het was nog zwaarder dan dat. Afzien en doortrappen. Geen moment je benen stil. Constant het lichste verzetje met 13 a 14km/u. Op een gegeven moment kwam ik bij de mental-state van ‘finishen is het enige doel’. Uiteindelijk heb ik over de klim 50:40min gedaan. Ter vergelijking, winnaar van de etappe, Rolland, deed er 42:22min over(!)
De afsluitende run rustig m’n positie vast gehouden. Ik ging niemand meer inhalen en niemand mij meer. Dus redelijk ontspannen uitgelopen. Ik ben erg tevreden over deze wedstrijd. 25e overall in een zware, sterk bezette wedstrijd.
Na de wedstrijd, om 19.00 weer terug naar huis gereden en ’s ochtends om 7.00 was ik precies op tijd om m’n ouders nog even een goede morgen te wensen. :)
Bundesliga Schwerin
28 juli - door Evert
Vorige week vertrokken Diederik, teamgenoot Niklas Greeven en ik met de Bayerbus richting Schwerin. Tussendoor hebben we nog een stop in Hamburg gemaakt. Hier was één van de wedstrijden uit de World Triathlon Series, oftewel een wedstrijd met de gehele wereldtop aan de start. Dit was een ongekend mooie wedstrijd met duizenden mensen langs de kant: Wat leeft die sport toch in Duitsland. ‘s Avonds overnacht bij teamgenoot Stefan Bergermann en volgende dag was het koers.
De wedstrijd ging over de sprintafstand en stayeren was toegestaan, zoals in elke bundesliga wedstrijd. Het zwemmen ging bij mij erg goed. Ik kwam als 10e uit het water en zat als 5e op de fiets. Diederik had het met zwemmen zwaar en kwam wat verder achterin uit het water. Op de fiets wist hij in de laatste kilometer de aansluiting te maken bij de groep en liep vervolgens naar een mooie 24e plaats.
Ik zelf zat erg makkelijk op de fiets en besloot na 10km achter iemand aan te springen die gedemarreerd was. Vorig jaar was ik hier onderuit gegaan, dus ik had wat goed te maken op het bochtige fietsparcours. Al snel hadden we 30 seconden op de grote groep achter ons. Helaas kwamen ze in de laatste ronde terug tot op 15 seconden. De ontsnapping had dus weinig opgeleverd en veel energie gekost waardoor het lopen erg moeizaam ging. Uiteindelijk finishte ik als 8e.
ETU-Cup Holten
15 juli - door Evert
Vooraf heb ik erg getwijfeld of ik moest starten. Na m’n val heb ik toch een flinke trainingsachterstand opgelopen en vooral het zwemmen is nog niet zoals het zijn moet. In een stayerwedstrijd is dit natuurlijk een doorslaggevend onderdeel. Uiteindelijk heb ik toch besloten te starten voor de ervaring, en om maar te kijken hoe het gaat.
Ik had een erg goede start. De eerste 100m kon ik vrij zwemmen, maar daarna begon het geknok. Bij de eerste boei is het echt vechten om er goed door te komen. Dit lukte mij aardig en ik kon goed volgen. In de 2e zwem ronde hing ik aan de staart van de 1e groep zwemmers en klom als laatste van deze groep als 37e uit het water. Dat viel me niet tegen aangezien ik pas 3 weken weer zwem.
Mijn wissel ging vlot, maar toch ontstond er een klein gaatje omdat een paar atleten voor mij niet de aansluiting konden maken. Ik heb nog geprobeerd dit dicht te rijden, maar het gat werd niet kleiner. Ik besloot te wachten op de volgende groep met daarin Sven strijk en Stefan van Thiel. Gezamenlijk hebben we de hele tijd hard gereden om aansluiting te vinden bij de kopgroep. Uiteindelijk lukte dit na zo’n 30 kilometer heel hard te hebben gefietst.
In de laatste ronde begon het ontzettend hard te regenen. Vooral de afdaling van de Holterberg werd daardoor erg gevaarlijk. Ik durfde geen risico’s te nemen en zakte daardoor wat verder naar achter in de groep.
Al erg vermoeid van het zwemmen en fietsen begon ik aan het lopen. Dit ging niet al te soepel meer, maar toch moest ik blijven knokken voor elk plekje. Ik liep constant rond de 23e en 27e plek. De eerste 20 krijgen punten voor de ITU ranglijst, en de eerste 20 Europeanen voor de ETU ranglijst. In de laatste 500m liep ik samen met een Tsjech en een Spanjaard. We haalden de Belg Willem Brems bij die vervolgens meteen wegsprinten. Ik probeerde hem te volgen maar hij ging voor mij te hard. Wel loste ik door deze versnelling de andere 2 en finishte ik als 25e, en 20e Europeaan. Oftewel punten gescoord voor de ETU-Ranglijst!
De comeback
4 juli - door Evert
10 weken geleden kon ik nog niet lopen en nu ben ik een 12e plek in de Bundesliga wedstrijd van Dusseldorf, en een overwinning in Gendt verder… Over perspectief gesproken!
Mijn laatste update is alweer een tijdje geleden, dus ik ga even verder waar ik gebleven was; namelijk een week na m’n sleutelbeenoperatie.
De revalidatie verliep snel en goed. Na een week weer rollerbanken, na 10 dagen buiten op de racefiets en de 11e dag zelfs al een stukje hardlopen. Dit ging allemaal zonder klachten dus kon ik langzaam het fietsen en lopen gaan verlengen. Alles in goed overleg met fysiotherapeut Sijmen, die ik bijna dagelijks aan de telefoon had. Ik had weinig last van de schouder maar mocht m’n arm niet boven de 90 graden heffen, en niks met kracht doen. Oftewel, ik moest met alles wat ik deed heel erg voorzichtig blijven.
M’n programma werd langzaam uitgebreid. Langer lopen, langer fietsen… Maar nog steeds alles lekker ontspannen en rustig. Na 4 weken moest ik terug naar de Bergmankliniek voor een controlefoto. Als er genoeg botaanmaak zou zijn mocht ik zelfs voorzichtig beginnen met zwemmen. Ik zelf had het idee dat dit wel het geval zou zijn, maar de foto gaf toch anders aan. De 6 schroeven en het plaatje zaten er nog goed in, het bot stond mooi naar elkaar toe, maar aan elkaar zat het nog niet… Dit was dan toch een tegenvaller. Ik had echt gehoopt met zwemmen te kunnen gaan beginnen en zelfs nog op het NK OD in Amsterdam te kunnen starten, maar dat ging ik nu toch niet halen.
Toch mocht ik voorzichtig zwemmen, maar dan zonder m’n arm helemaal door te strekken met het insteken. Die zelfde avond ben ik dat nog in het zwembad gaan proberen, alleen toen kwam ik tot de ontdekking dat het nog echt te vroeg was. De pijnlijke schouder die avond en de dagen daarna lieten me duidelijk weten dat ik nog even geduld moest hebben.
Sijmen gaf aan dat ik het 2 weken later nog maar een keer moest gaan proberen. Ik plande een nieuw comeback: De triathlon van Gendt waar Diederik, Cornelis en ik voor het triathlonbroers podium zouden gaan. 10 dagen voor deze wedstrijd mocht ik opnieuw het water in om het zwemmen te proberen, en nu ging het wel goed. Een dag zwemmen, een dag rust, voorzichtig opbouwen en heel goed luisteren naar de schouder.
Ik had 8 weken niet meer gezwommen en dat kon ik merken. M’n spieren waren nog steeds overstuur van de val en ik was een hoop kracht verloren. Toch wilde ik in Gendt starten om ons feestje niet te verpesten en daar werd dan ook alles aan gedaan: Cesar en Sijmen die regelmatig m’n schouder controleerden, verschillende oefeningen die ik soms wel 10 keer per dag uitvoerde en achteraf gezien het meest belangrijke: onze masseuse Marjan die bijna elke dag m’n schouder behandelde. Verschillende zalfjes, ontspanningsmassage, kinesio taping, cupping (tot blauwe plekken toe) en ook ontzettend pijnlijke massage kreeg m’n schouder te voorduren. Maar het had effect! Elke keer voelde het beter en beter, en ik kreeg er steeds meer vertrouwen in dat ik Gendt ging halen… En zo gebeurde het! Mijn overwinning in Gendt heb ik dus zeker aan deze mensen te danken… Bedankt!
Gendt was natuurlijk een begin doel. Vanaf hier nu verder, en dat verder was een week later (gister dus) in Dusseldorf. Ik hou het kort: Zwemmen, niet al te best, maar voor 2 weken training ook niet slecht. Fietsen was prima en lopen ging ook niet verkeerd voor alleen duurtrainingen die ik heb kunnen doen. Een 12e plek in het sterke veld en een 2e plek met die Mannschaft!
NK Halve triathlon Didam: swim-bike-die!
2 juli - door Diederik
Vroeger, toen ik bij het NK lange afstand mijn helden bewonderde, waren er altijd een aantal atleten die de reputatie hadden van dynamiteur, deze mannen gingen altijd maximaal. Gewoon kei hard koers! Het enige probleem was dat ze de finish zelden haalde. Ze vielen na een heroische strijd uitgeteld neer langs de kant, of zakte compleet door het veld in de laatste kilometers lopen. Gisteren had ik het hier nog over met Coach Koen, dit zie je in het huidige Nederlandse veld eigenlijk niet meer, wel jammer vonden wij.
Afgelopen paar weken heb ik een straf wedstrijdprogramma gedraaid. Eerst de halve triathlon van Bocholt, in Duitsland. Daar gewonnen in de regen, en behalve 3 liter Erdinger ook een virusje gekregen: 2 dagen ziek in bed gelegen. Toch in Gendt van start gegaan en daar miste de power. Op m’n tandvlees naar de finish om toch het triathlonbroers podium compleet te maken.
Van het NK halve triathlon wist ik dus niet wat ik kon verwachten. Ook amper getraind in de afgelopen weken. Alleen bezig geweest met recuperatie. De benen voelde vanmorgen wel goed. Gisteravond nog bij onze masseuse Marjan geweest, en daar de benen even goed laten losmaken. Voelde erg goed.
Mijn deelname werd trouwens gesponsord door Marcel Cipollini Gierman, of @Martjello. Marcel zelf starten, maar trainde liever vol door voor zijn Ironman in Frankfurt op 24 julli. Na overleg met de organisatie was het geen probleem dat ik op zijn startbewijs van start zou gaan. Startnummer 9. Ik zei nog dat ik tevreden zou zijn met alles wat ik onder dit getal zou finishen…
Na het startsignaal was ik goed weg, zwom een poosje naast Mirjam Weerd, maar die moest ik toch laten gaan. I got chicked! Na een paar 100 meter zag ik Bert Flier langszij komen, daar moest ik mee mee. Met de coach het plan gemaakt om het eerste half uur op de fiets volle bak te gaan (“gewoon ff 30 minuten Martjello style!”) om de aansluiting te vinden bij Bert. Die gaf zelf al aan deze wedstrijd met rood in z’n agenda aangestipt te hebben. Een goede racegenoot. Maar als ik al geen gat dicht zou hoeven fietsen, zou me dat een hoop energie schelen.
Bij het ingaan van de 3e ronde zwom Bert tegen iemand anders op, en ik kon er net langs. Had snel de voeten van Eimert Vanderbosch te pakken, en na 26:54 stond ik weer op de kant. Boven verwachting! Na de wissel lag ik nog maar 15 seconde achter op Gerbert van den Biggelaar, ik zag ‘m op z’n fiets springen en ging er volle bak achter aan. Bij Gerbert was het erop en erover, hij kon niet mee. 15 km later sloten Bert Flier (met bijbehorende oerkreet) en Gerbert bij mij aan. Met z’n 3e reden we de daarop volgende ronde. In die ronde nog een leuke fotoshoot gehad met Frank Renia, die achterop de motor zat. Het tempo zat er goed in.
Na 2 rondes goed door gereden te hebben moest Bert een gaatje laten, en Gerbert en ik koerste vol door. Bert kon niet mee, ik kwam na 1:56:26 als 4e aan in de wisselzone, met Gerbert op een paar seconden. In de eerste loopronde loste ik Gerbert, die kwam vervolgens met Bert (en weer met bijbehorende oerkreet) weer terug. Waarop ik Bert en Gerbert moest laten gaan, maar vervolgens raapte ik Gerbert weer op, en lost hem ook weer. Na 10 km had toch wel een mooie voorsprong op Gerbert, en leek een 5e plek zeker haalbaar.
Maar toen ging ik dood.
Mijn benen wilden niet meer, het tempo lag eruit en gelukkig had ik de vorige ronde al aangegeven dat ik cola nodig had, die stond gelukkig klaar. Een heel blikje dronk ik al rennend leeg. Dit opzich is al een noemenswaardige prestatie. Bijna zonder te knoeien. Met nog 4 km te gaan kwam Gerbert er weer overheen, een 6e plek op dat moment. Achteraf bleek dat ik ook nog werd ingehaald door een sterk opzettende Guido Kwakkel, maar dat had ik niet in de gaten, en dan had ik er alsnog niks aan kunnen doen. 20 km in 1:19:55, eindtijd 3:45:41.
Achteraf wel jammer dat ik Gerbert niet kon bijhouden, want na de finish moest ik de heroische verhalen van zijn Julie Moss finish aanhoren, daar was ik graag getuige van geweest.
Heb nu een beetje gemengde gevoelens, had graag die 5e plek vast gehouden, maar dat was niet mogelijk. Toch had ik m’n winst in Bocholt, en het triathlonbroers podium vorige week in Gendt niet willen missen. Dit zware wedstrijdprogramma hakte er blijkbaar goed in. Ben tevreden omdat ik van te voren niet gedacht had dat ik een belangrijke rol kon spelen op dit NK in eigen achtertuin. Nu even een paar weekjes wat rust, en misschien een keer beginnen met trainen. Bas, Edo en Bert: gefeliciteerd met jullie medailles op het NK!