Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Dubbel podium in de 2e bundesliga!
31 augustus - door Evert
Zaterdag vertrokken Cesar Beilo, Cornelis en ik naar Grimma, waar de laatste wedstrijd voor de 2e Bundesliga op het programma stond. Deze wedstrijd ging erom of wij met Bayer Uerdingen of dat Team Mitteldeutschland komend jaar in de 1e Bundesliga van start mag gaan.
Met zwemmen had ik het voordeel dat ik hier de 2 voorgaande jaren ook al gestart was. Ik wist dat je het beste zo ver mogelijk aan de linker kant kon starten, en zo deed ik dat ook. Bij de start was ik heel goed weg en lag meteen op kop. 750 meter verder lag ik nog steeds op kop en kwam dus als 1e uit het water. Dit was wel een heel verschil met vorige week.
Op de fiets sloten er 9 andere jongens bij mij aan, waar onder Mark Oude Bennink en Stefan van Thiel. Er werd niet super hard gereden, maar toch bleven we vooruit. Op het heuvelachtige parcours voelde ik me goed, en vooral de klimmetjes kwam ik steeds makkelijk boven.
Ondertussen was Cornelis als 52e uit het water geklommen en begon op de fiets aan een inhaal race. Het was belangrijk voor het team dat we allemaal zo hoog mogelijk eindigde, want dan zou promotie naar de 1e bundesliga er in zitten!
Ik wisselde als 2e en begon hard aan het lopen. De eerste ronde ging dit nog goed, maar daarna kreeg ik het heel zwaar. Stefan van Thiel kwam samen met Tim Lange voorbij, maar ik wist de 3e plek vast te houden. Mijn eerste keer podium in de bundesliga! Cornelis kreeg tijdens het lopen last van kramp, maar ondanks dat liep hij nog een sterke laatste ronde en finishte hij als 35e.
Uiteindelijk bleken we in totaal 6e geworden te zijn met ons team. Omdat Team Mitteldeutschland 9e werd mogen wij promoveren! In het eindklassement van de Bundesliga Nord zijn we op een 3e plek geëindigd. Of we ook daadwerkelijk gaan promoveren moet de clubleiding beslissen…
NK Almere 2011: swim – die – run
28 augustus - door Diederik
Ongeveer 5 weken geleden besloot ik te starten in de oudste triathlon van Nederland. En inmiddels ook (weer) de enige lange afstand wedstrijd in Nederland. Even een paar keertjes 5uur fietsen, paar keer 2 uur lopen en pang! Kan wel hé? Tot op zekere hoogte wel, maar dan moet je daar ook bijpassende doelen bij stellen. Dat had ik gedaan: finishen, een PR en top 10. Van te voren dacht ik dat ik mezelf gematst had, en dat dit makkelijk moest lukken. Helemaal na de race in Veenendaal van vorige week.
‘There is no such thing as an easy Ironman’ is wat Vinnie altijd zei tijdens mijn tijd in Nieuw Zeeland. Mocht je dan toch een makkelijke race zoeken, dan dacht ik dat het niet veel makkelijker kon zijn dan de vlakke polders om Almere. Fout! In een afdaling kan je de benen stil houden en een klein beetje herstellen, door heuvel (berg) op te rennen en weer af te dalen belast je de beenspieren op een wat andere manier waardoor je scherp blijft. In Almere kan dit niet. Voor mij ruim 9uur een belasting op 1 en dezelfde manier. Dat is helemaal niet makkelijk.
Op vrijdag met This Buurman de fietsen naar Almere gebracht en de wisselzones verkend. Zaterdagochtend om 05.00 vertrokken, voeding op de fiets gemaakt, banden gepompt en vervolgens zag ik alle andere atleten hun helm op de fiets leggen. Omkleden / wetsuit uit doen in de wisseltent is verplicht. Hier ligt dan een tas met de spullen erin die jij tijdens het fietsen denkt nodig te hebben. Hier deed ik mijn helm in. Hierover later meer.
Ik was goed zenuwachtig voor de start. Elke atleet weet dat het een lange dag wordt. Almere is voor elke Nederlandse triatleet een thuiswedstrijd met veel support. Iedereen wil zich van zijn / haar beste kant laten zien. Ik was zo zenuwachtig dat ik slordig werd, dat gebeurd mij eigenlijk nooit. Ik vergat mijn kuitstukken aan te doen, kreeg m’n horloge niet goed om en vergat m’n nek in te smeren met vasaline tegen het schuren van het wetsuit.
Na het startschot was ik snel weg, zo snel dat ik de leiding in de wedstrijd nam. Het gevecht om de 1e boei is tussen wat vrienden uit de triathlon wereld net zo veel waard als de overwinning, dus daar ging ik dan maar voor. Ik was ook nog aan de leiding bij de 2e, en 3e boei. Dan maar als eerst over dat strand heen tijdens de landlap, leuk voor de foto.
Daarna liet ik het tempo iets zakken en koos voor de voeten van Roeland Smits, na een paar plaatswisselingen zwom ik een paar kleine gaatjes dicht en lag ik in 3e positie in de voeten van Remy Vasseur. Bij de afslag de haven in zwommen Roeland en Remy rechtdoor. Ik zag de 2 bakens die de haveningang markeren (thanks zeilachtergrond) dus wist dat we linksaf (bakboord uit ;-)) moesten. Pardoes zwom ik weer aan de leiding en wilde die ook niet meer afstaan. Voor het eerst in mijn triathloncariere kwam ik als 1e uit het water. Ik zag Bouke staan filmen en maakte nog een gebaar van ‘ik snap er ook niks van…’.
In de wisselzone stond ik naast Erik Simon Strijk, ik had m’n wetsuit al uit en deed een fietsshirt aan. Hij niet, maar tegelijk rende we naar onze fietsen. Omdat ik mijn helm in de wisseltas gestopt had kon ik die opdoen tijdens het rennen naar de fiets. Ik zag ES nog kijken: ‘dat had ik ook moeten doen…’ Aangekomen bij m’n fiets hoefde ik die alleen maar uit het rek te halen, en weg was ik. Menno riep al: ‘vang ze maar op, ga in de groep zitten.’ Eenzaam dook ik de polder in.
Erik Simon kwam na 10km voorbij met zo’n tempo dat ik er niet eens over nadacht om te volgen. Laat maar gaan… Frank Heldoorn stond langs de kant en riep me toe dat ik me het best kon laten afzakken. Leek mij tactisch ook een slimme zet. Martijn Boot kwam als eerste langszij, dus reed ik met hem mee. Vervolgens waren het Dirk Wijnalda, Roeland Smits en Remy Vasseur die aansloten. Wijnalda voerde het tempo flink op en reed alleen naar ES.
Na de eerste doorkomst begin ik me wat minder te voelen. Ik had wel al m’n voeding genomen zoals op de planning, zelfs iets meer omdat het wat kouder weer was. Toch daalde mijn hartslag en moest ik Roeland en Remy laten gaan. Jan Roelf Heersema en Thomas Naasz kwamen me voorbij, en ik kon niet aanpikken. Hartslag daalde nog meer: 135. Dat is voor mij D1… Niet best! Peter Slijkhuis haalde me in alsof ik stil stond, en ook bij Harald van Rijn kon ik met geen mogelijkheid aanhaken. Bij de verzorgingsposten ging alles zoals gepland, voeding werd perfect aangegeven door Menno en een hoop bekenden langs de kant.
De laatste paar kilometer kwam Bart In ’t Velt voorbij, en heb hem het tempo laten bepalen tot op de dijk, toen ging ook hij er van door. In mijn hoofd was ik al met de marathon bezig, en dat was geen plezierige gedachten als je aan alle kanten voorbij gereden wordt. De eerste stappen van de fiets gingen ook uiterst moeizaam, in de wisselzone even rustig gaan zitten om de schoenen aan te doen. Net voor Bart was ik vertrokken.
De eerste ronde ging boven verwachting goed. Ik liep snel in op Harald van Rijn, en voor het oog van het publiek kon hem zelfs voorbij. Menno en Bo begeleidden me heel goed vanaf de fiets en voorzagen me waar nodig van gels, cola, water en vooral pijnstillers. Want die had ik zeker nodig… De wind was ook nog meer aangesterkt en bij het ingaan van de 2e ronde zag ik de witte koppen op het gooi meer. Geen prettig gezicht als je er nog 28km moet lopen. De support was echter fantastisch, mensen van de Bourgondische Triathlon Ploeg, het Davilex team, TVA, Sports Planet Triathlon team en een heel hoop anderen uit de Nederlandse triathlon scene. Dat verzachtte de pijn!
Uiteindelijk finishte ik op een 9e plek in een nieuw PR van 9:16:05. Doelstellingen behaald, ruim 20 minuten van mijn PR af en nog net in de top 10 op het NK. Foto’s door Bob Takken & Marjan Stam.
Swim: 55:16, 1e plek
Die: 4:55:53, 18e plek
Run: 3:20:30, 20e plek
ETU-cup Karlovy Vary
25 augustus - door Evert
Waar het mis ging? Bij het zwemmen. Ik kan best een beetje zwemmen, best wel netjes eigenlijk: rustige overhaal, lage frequentie, en met mijn niet al te gespierde maar ranke verschijning heb ik een mooie ligging in het water, kortom; Makkelijk om over heen te zwemmen. En dat gebeurde dan ook…
Vanaf dat moment fiets en loop je achter de feiten aan. Ik kwam in de 3e groep te fietsen, we fietste hard op het zware en bochtige parcours, maar vooraan werd ook hard doorgefietst. Het verschil met de 2 groepen voor ons bleef daardoor precies het zelfde. We pikten mensen op die gelost werden om ze vervolgens ook weer los te rijden. Uiteindelijk toch nog een grotere groep geloste teruggepakt, en met lopen nog een aantal mensen ingehaald. Ook op de fiets en met lopen een aantal dingen geleerd die in de training geoefend moeten gaan worden.
Genoeg werk aan de winkel, maar toch een stap dichter bij!
3e in triathlon Karlovy Vary
23 augustus - door Cornelis
Samen met Evert en Tino ben ik afgelopen weekend afgereisd naar Karlovy Vary (Tsjechië) om daar wedstrijden te doen. Evert startte samen met Stefan van Thiel in de ETU-cup (verslagje volgt) en ik in de open race, beiden op zondag… dacht ik.
Zaterdagochtend eerst het loop- en fietsparcours verkend en ’s middags gingen we om 15.00u onze wedstrijdspullen ophalen. Bij de inschrijving werd gevraagd: “ETU-cup tomorrow or open race today?”. Een beetje verwarring, want ik dacht te starten in de “open race tomorrow”, maar die bleek niet te bestaan. De open race startte over 3 uur… Geen ramp, gewoon een bord pasta eten, omkleden en pang! Ik had goesting.
De wedstrijd ging best goed, na een prima zwemonderdeel van 500m, waarin ik al 13e het water uit kwam, ging ik volle bak in de achtervolging. Er moesten 3 rondes worden gefietst met elke ronden een paar flinke klimmetjes. Een totale afstand van 20km. Dat ligt mij wel. Met een snelste fietstijd kon ik in een groepje met vier man gaan wisselen. De koploper had 45seconden voorsprong en heeft dit niet meer weggegeven. Na een goede wissel ging de strijd om de tweede plek tussen mij en een Tsjechische atleet. Na 4km bleek hij toch de sterkste en is weggelopen. Met een looptijd van 16:29 over 5km op een heuvelachtig parcours was ik toch wel tevreden met de derde plek. Eindtijd: 56:10.
2e in Veenendaal
22 augustus - door Diederik
Voor ons is de triathlon van Veenendaal bijna elk jaar vaste kost op het wedstrijdprogramma. Beter dan Bert Flier kan ik het niet verwoorden: “in triathlonland is deze wedstrijd een klassieker: in de wandelgangen wordt deze goed geregisseerde wedstrijd het NK niet-stayeren genoemd.”
Het leek mij een keer leuk om de week voor mijn debuut op de hele in Almere te testen met een wedstrijdje. Jaren werd ik hier al getreiterd door andere lange afstands atleten die deze race net zo invulde, en het dus altijd goed deden.
De startlijst zag er weer goed uit: o.a. Edo vd Meer, Cesar Beilo, Rick Nijhoving, Bert Flier, Rob Barel, Dirk Wijnalda, Cees Colijn (afscheidswedstrijd) en Terrence Olaria. Starten tussen al deze mannen maakte me van te voren redelijk zenuwachtig, maar toch alles relatief: volgende week wordt het echt knallen.
Bij de start stelde ik me totaal links in het veld op, aan de kant. Hierdoor kon ik na het startsignaal een aantal passen lopen i.p.v. zwemmen. Direct lag ik goed vooraan. Na de eerste boei kwam Cesar voorbij, en ik kon mee in zijn voeten. Het ging allemaal soepel, misschien kwam het wel door mijn nieuwe wetsuit, een 2XU V:2 van Triathlonwinkel. Al wel een paar keer in getraind, maar nog geen race mee gezwommen.
Na 1500 meter hadden we tot mijn verbazing de aansluiting met Rick Nijhoving gevonden. Met z’n 3e hadden we na 19:36 weer land onder onze voeten. Ik had de snelste wissel van de dag en zat als 1e van ons 3 op de fiets. Cesar sloot snel aan, en kwam er hard overheen. En ik kon mee. Het was afzien, maar het ging.
Cesar wordt niet voor niets de Zeeuwse brommer genoemd, en wederom deed hij zijn reputatie eer aan. Ik kon welgeteld 1x goed overnemen, maar niet voor heel erg lang. in 52:24 legde we 37.7 km af: 43,2 gemiddeld. Pang! Rick Nijhoving was de eerst volgende in de wisselzone, ruim 3 minuten later…
Samen waren we Edo tot 1.15 genaderd, maar ik had al wel door dat we geen kans hadden. Toch hard van start gegaan met lopen uit angst voor o.a. Bert Flier en Dirk Wijnalda. Ik wist wel dat we ver voor waren, maar niet exact hoe ver. Cesar kon niet mee en moest mij direct laten gaan.
Na ongeveer 4 km kon ik het verschil zien met de achtervolgers, en dat gat was groot. De 2e ronde van 5 km heb ik iets rustiger gelopen met oog op volgende week. Als 2e kwam ik over de finish in een tijd ook onder het oude parcoursrecord: 1:51:04. 2 minuutjes achter Edo. Cesar wist Dirk Wijnalda en Bert Flier nog net van zich af te houden en finishte netjes als 3e.
3e plek in eerste OD
15 augustus - door Cornelis
Gister heb ik mijn debuut gemaakt op de Olympic Distance Triathlon (1500m zwemmen – 40km fietsen – 10km hardlopen). Maar er stond toch geen wedstrijd op de planning? Nee klopt. Ons Duitse triathlonteam Bayer Uerdingen 05 had donderdag een afzegging in de NRW-Liga (Nordrhein Westfalen competitie) en omdat ik eigenlijk niet kon, heb ik gezegd dat ik alleen in “notfall” kon. Zaterdag (de dag voor de wedstrijd) kreeg ik een bericht dat het een noodgeval was, en of ik kon starten. Misschien niet geheel verstandig, maar iets met teamgevoel deed mij beslissen om toch te starten. Doel? Nur spaß machen.
1500m is een behoorlijk eindje zwemmen. Het was een heen-en-weer parcours in een schoon kanaal, en het ging redelijk. Na 21:06 klom ik het water uit in een 20e plaats.
Op de fiets ben ik de eerste kilometers volluit gegaan. Na 5km sloot ik aan bij een paar van mijn teamgenoten en begon het stayeren. Eigenlijk ben je verplicht om 10m afstand van elkaar te houden, maar niemand deed dit (zoals eigenlijk altijd in de NRW-Liga) waardoor er in grote groepen werd gefietst. Na 56:23 fietsen en een 3e fietstijd begon ik aan het lopen.
Ik was van onze fietsgroep als eerste weg, en pakte gelijk een flink tempo. Vanachter kwam niemand meer dichterbij, en voor mij liepen nog een stuk of 6 lopers. Langzaam haalde ik de één na de ander in en wist ik de 3e plaats veilig te stellen. Met een 3e looptijd van 37:16 finishte ik als 3e met een eindtijd van 1:54:45. Ook met het team hebben we de derde plaats gepakt.
Koers op Papendal
6 augustus - door Cornelis
Elke dinsdag avond wordt er een trainingskoers gereden op Papendal. Er wordt dan 60, 75 of 90 minuten gereden in een peloton. Hier zijn dan punten te verdienen voor een eindklassement.
Wij doen daar zelden aan mee, maar afgelopen dinsdag hadden we goesting. Diederik, Evert en ik zijn toen met trainingsmaatje Dorus Arts daarheen gefietst en zijn van start gegaan. In eerste instantie dachten we gewoon lekker in het peloton te rijden, en ervaring op doen om in stayer-triathlons makkelijker mee te kunnen komen op de fiets. Af en toe hebben we een stukje op kop gereden, en dan weer lekker verstopt in het peloton. Na een uur rijden, voelde ik mij wel sterk, en ging mee in een ontsnapping.
Samen met mijn groepje reden we goed samen en Diederik en Evert verrichtten in het peloton afstop werk, dus daar kwam niet echt een achtervolging op gang. Na 15 minuten volle bak rijden werd ik langzaam moe en sloeg ik wat beurten op kop over. Regelmatig keek ik even achterom en omdat ontsnappingen op zo’n vlak parcours maar zelden lukken had ik gedachten als: “Waar blijft het peloton?” en “Ik word moe hier in de kopgroep, ik hoop dat ze ons snel terug pakken zodat ik lekker in het peloton kan hangen”.
Maar het peloton kwam niet terug. Toen de bel ging voor de laatste ronde begon ons groepje naar elkaar te kijken. Ik had niet veel energie meer en wist dat ik niet de beste papieren had, afwachten dus. Na een flinke sprint wist ik de derde plek te pakken. Ondertussen was Evert drie rondes voor het einde bij het peloton weggereden, en hij pakte daardoor de 5e plek. Diederik finishte, na een aantal zware trainingsdagen, in het peloton.
ETU-cup Genève
3 augustus - door Evert
Samen met Stefan van Thiel vertrok ik op vrijdagochtend richting Genève. Op drie kwart van de rit had ik een overnachting geregeld bij ouders van een trainingsmaat van me. Dit huisje, voor insiders beter bekend als “de sexclub van Arts”, staat in het pittoreske plaatsje Coiffy le Haut, een klein Frans dorpje boven op een heuvel. Eenmaal aangekomen bekroop bij zowel Stefan als bij mij direct het vakantiegevoel: Heerlijk zitten in de zon met een cola, genietend van de rust en een prachtig uitzicht. We werden goed verwend, en een beter onderkomen konden we ons niet wensen… Pa en ma Arts, Bedankt!
De volgende dag vertrokken we rond een uur of 10 om het laatste stuk naar Genève te volbrengen. Wederom een beetje file, maar mooi op tijd kwamen we aan voor de briefing. Deze briefing is bij ETU-cup wedstrijden altijd een dag voor de wedstrijd en hier moet je ook verplicht bij aanwezig zijn. Van de organisatie kregen we bonnen om ergens pasta te eten, en daar maakten we dan ook mooi gebruik van. Samen met Mark Oude Bennink en zijn vriendin hebben we heerlijk gegeten met uitzicht op het Lac de Genève, waar we de volgende dag ook in zouden zwemmen.
De volgende dag voelde ik me na het ontbijt al niet helemaal fit. Bij het inlopen ging het nog wel, maar toen ik eenmaal m’n wetsuit aan gedaan had en de eerste meters in het 16 graden koude water zwom werd ik erg misselijk. Ik voelde me slap en moest een keer overgeven. Ik had de hoop dat ik me tijdens de wedstrijd wat beter zou voelen, maar dat zou tegen vallen. Het zwemmen ging heel beroerd. Ik was misselijk, moest nog een keer overgeven en had totaal geen kracht in de armen. Het hele veld werd totaal uit elkaar getrokken en ik zat in het laatste groepje samen met Stefan. Eenmaal op de fiets moest ik gelijk nog een keer overgeven, maar daarna voelde ik me ietsje beter.
Net voor de start was het gaan regenen, en dat maakte het op de fiets erg gevaarlijk. Er zat een zware klim in van een kilometer lang, en dus ook een afdaling die gelukkig niet al te gevaarlijk was, maar wel erg hard ging. In de 2e ronden klapte een Fransman die net voor me reed met ruim 60 km/h tegen het asfalt. Ik kon hem nog net ontwijken maar zijn fiets niet meer en reed over zijn voorwiel heen. Even dacht ik dat ik ook onderuit zou gaan, maar wonderbaarlijk genoeg bleef ik op m’n fiets zitten. Een halve ronden verder bij het keerpunt gleed ook Stefan onderuit en dit betekende voor hem helaas einde wedstrijd.
Eenmaal aan het lopen begonnen was bij mij de pijp wel leeg. Ook niet gek na 3 keer overgeven. Ik heb de wedstrijd uitgelopen en daar is dan ook alles mee gezegd. Ik finishte als 43e van de 60 gestarte mensen, echter wel als laatste. Dit was me nog nooit overkomen, en ik hoop ook dat dit de laatste keer was.
De afgelopen weken heb ik veel wedstrijden gedaan. Nu komt er een periode van trainen om de opgelopen achterstand na m’n val een beetje bij te schaven. Zo hoop ik in het 2e gedeelte van het seizoen nog een paar mooie dingen te kunnen laten zien.
Almere: NK Long Distance
2 augustus - door Diederik
Altijd heb ik al in Almere willen starten, en dit jaar had ik niet echt een sportief doel voor ogen na de hele triathlon in Wanaka afgelopen januari. Mentaal had ik het dan ook wat lastig om veel te blijven trainen, ik ben zo’n atleet die een concreet doel nodig heeft om hard te kunnen trainen. Iets om naartoe te werken.
Vorige week heb ik besloten om te starten op het NK LD in Almere. Met nog 5 weken te gaan is finishen natuurlijk een ambitieus doel opzich. Uiteraard heb ik een goede basis, regelmatig heb ik lang getraind en veel wedstrijden gedaan. In in mijn eerste hele in de UK 2009 bleek al dat veel wedstrijden doen voor mij goed werkt. Mijn PR staat nog steeds in die race: 9:36:04.
Nog nooit deed ik een snelle Ironman, altijd een zwaar parcours, of zware omstandigheden. Almere is mijn ogen een snelle wedstrijd, ook met zware omstandigheden.
Op het NK heb ik 3 doelen:
1. finishen
2. een PR
3. top 10
Om het geheel wat op te fleuren wat plaatjes van o.a. het NK 1/2e in Didam.
Foto’s door Frank Renia.