Welkom op de website van triathlon broers Diederik, Evert en Cornelis Scheltinga!
Balearic Championships 2012: Colonia de Sant Jordi, Mallorca, Spain
5 mei - door Diederik
Het was een goede OD drafting race, vanuit mijn perspectief, puur gebaseerd op mijn eigen gevoel. En een goed champions breakfast vooraf, met dank aan Sijmen: pannenkoeken!
Verder was het ruk.
Start om 10:00, T1 ging pas om 09:00 open en ruim 300 atleten moesten inchecken, inclusief identificatie, helm en licentie check. Lang in een rij staan.
Start uiteindelijk om 10:10. Na een redelijk ruig zwemonderdeel kreeg ik in T1 een rode kaart te zien: startnummer mocht blijkbaar niet onder het wetsuit. Na de vraag wat dit betekende kreeg ik enkel “no hablo Ingles” te horen en na de vraag wat ik nu moest doen veranderde dit niet. De fiets op dus!
Koers is koers, maar men moet wel de weg aangeven. Verschillende agenten en vrijwilligers waren meer dan eens met andere zaken bezig dan te vertellen waar wij als atleten naartoe moesten. Ik zat in het fietsduo met Bart Aernouts, later pikte we nog een Spanjaard op maar dat was het wel. Voor ons zat de kopgroep van 4 met daarin Timo Bracht, ‘Little’ Georg Potrebitsch, Bert Jammaer en Graham Leitch. Geen onbekende namen.
Tijdens het fietsen deed Aernouts het meeste kopwerk. De Spanjaard deed geen trap. Tot 2 keer toe liet ik een groot gat vallen, demarreerde van achter en ging er samen met Bart vandoor. De Spanjaard reed het keer op keer zelf dicht. Hij kon wel, maar wilde niet.
100 meter voor T2 reden we wederom door een niet oplettende motor agent de laatste afslag ook voorbij. Ik keerde het snelste en zocht in T2 naar een penalty box, maar niks. Dus ook was ik als eerst weg uit T2. Zoals te verwachten kwam Aernouts er al snel overheen. Die zag ik niet meer terug.
Na 4 km kwam ook de Spanjaard, het was erop en erover en liep tot aan km 6 bij mij weg. Toen dacht ik aan de 80 jarige oorlog, de zilvervloot, dat soort dingen. Ik vond het genoeg en werd boos. Op een stuk vals plat omhoog liep ik in korte tijd het gat van een meter of 100 dicht en finishte op een 6e plek met een kleine minuut voorsprong waardoor de Armada verslagen was. Dat zal ‘m leren.
Echter, die rode kaart betekende wel dat ik gediskwalificeerd was. Dat zal mij leren. Zo ook Bert Jammaer, Heater Jackson (de winnares bij de vrouwen) en nog een flink aantal recreaten die bijna 3 uur nodig hadden voor deze opgave.
Mijn gesprek met de wedstrijd official ging ongeveer zo: “come on, it’s a recreational event” “these are the international triathlon rules” “so than where was the penalty box? Are you gonna disqualify all those parents crossing the finish line with their children?” “These are the Spanish international triathlon rules” Geen eer aan te behalen dus.
Goed, de officieuze top 6 wil ik jullie niet onthouden:
1. Timo Bracht
2. Georg Potrebitsch
3. Graham Leitch
4. Bart Aernouts
5. Bert Jammaer
6. Diederik Scheltinga
Niet slecht hé? Foto’s volgen snel.
Tristar 111 Mallorca
17 april - door Diederik
Begin van de week lekker getraind en eigenlijk niet ingehouden voor Tristar 111 van zondag. Van te voren had ik zelf nogal twijfels over de wedstrijd, vooral het zwemmen (2 weken amper gezwommen) en het fietsen: m’n normale racefiets mee en geen tijdritfiets. Ook een kort opzetstuur waarmee ik al merkte dat ik helemaal niet zo comfortabel fiets. Daarnaast regende het dinsdag en in bijna elke bocht voelde ik m’n achterwiel glijden, profiel op de bandjes is er blijkbaar amper slecht. Best eng dus.
De afstanden waren 1km zwemmen, 100km fietsen en 10+km lopen, een wedstrijd uit de Tristar series 111. Helemaal door die 100km zat ik wat met die wegfiets in m’n maag. Figuurlijk dan.
Vrijdag eerst wat gefietst met Matthias en Fritz, 2 Duitsers teamgenoten van Bayer. Die zijn hier ook op Mallorca, maar niet bij ons in huis. Zaterdag een auto gehuurd en naar Portocolom gereden met de fietsen achterin. Daar ingecheckt. Cesar had de startplekken geregeld en we startte als Pro, mijn eerste officiële race in de categorie professional terwijl ik me daar niet echt klaar voor voelde. Toen ik m’n fiets in het rek zette zag ik alleen maar hele dure tijdritfietsen, echt het beste van het beste materiaal.
Zondagochtend vroeg met een hele ploeg naar Portocolom. Daar klaargemaakt voor de wedstrijd. Het weer was heel slecht, super veel regen, echt storten. Dus door dat lange fietsen op een verkeerde fiets, met oncomfortabel opzetstuur, glibberige achterband, slecht remmende carbon velgen, regen en kou had ik weinig zin.
Na wat inzwemmen was het droog maar moesten we heel lang op de kant wachten, blote voeten op het natte beton in 8 of 9 graden: geen pretje. Als profs hadden we gouden badmutsen en mochten we vooraan staan, dat was wel ideaal.
Na het startschot was ik slecht weg, kon geen ritme vinden en lag alleen. Het was echt hard werken om vooruit te komen. Gelukkig was de zee rustig. De wissel ging ook slecht: kreeg m’n pak niet los en niet over m’n horloge. Het was inmiddels ook alweer begonnen te regenen en eenmaal op de fiets voelde ik m’n handen en voeten niet. Ik had geen idee waar ik lag in het veld.
Het ging meteen berg op, daar haalde ik een aantal mensen in, o.a. ook de eerste vrouw. Het bleef heuvelachtig en na 15 km vloog er iemand recht voor mij uit de bocht, hij reed rechtdoor de bergwand in. Ik kon ook nog zien dat hij gewoon nog opstond en niets ernstigs had, gelukkig. Daarna heb ik zelf geen enkel risico genomen. Voelde wel ook m’n achterwiel slippen een paar keer, was flink schrikken. Gelukkig niet gevallen. In het fietsparcours zat 1 echte berg: San Salvador. 5 km bergop, gemiddeld 7% met stukken van 12%. Flink aantal haarspelden en we moesten dezelfde weg naar beneden. Daar kwam ik Cesar al niet meer tegen dus vroeg me af wat er gebeurd was.
Berg op merkte ik dat ik sterk was maar berg op, in een bocht tijdens flink aanzetten deed mijn achterwiel een wielspin, ik was serieus bang naar beneden. Omlaag kwam iedereen mij weer voorbij. Ik had geen enkele ambitie qua finishpositie, ik dacht alleen maar aan heel blijven en finishen.
Na 1 ronde kwam ik door in precies 1u30, 33 gemiddeld. Daar zag ik Cesar langs de kant staan in z’n trainingsbroek: niet best. Later bleek dat hij in het begin verkeerd gefietst was en hierdoor kansloos was voor een goede eindklassering. Lees hier zijn verhaal.
De 2e ronde ging harder dan de eerste, ik hoorde bij het uitgaan van Portocolom dat ik nog best goed in de wedstrijd lag dus besloot ik iets meer risico te nemen. Inmiddels was het ook iets droger geworden. Dat ging ook beter: in de heuvels reed ik in de beugel een flink gat dicht op een grote groep van een man of 6. Daar had ik op het vlakke voordeel van want kon reglementair in het laatste wiel veel energie sparen. Bij San Salvador kon ik samen met de Duitser Till Schram weg rijden uit de groep, onderweg naar boven pikte we nog een andere atleet op. Bijna boven begon het flink te hagelen en omlaag reden ze bij mij weg. Op het vlakke stuk richting T2 zette ik aan om ze weer bij te halen, met z’n 3e reden we verkleumd T2 in.
De 10km waren zwaar, van de andere 2 atleten moest ik er 1 laten gaan en kon ik er 1 achter me laten, ik finishte als 12e na 3:54:10. Uiteindelijk dus onverwacht goed na voor m’n gevoel een matige race met slechte moraal van te voren. Zwemmen: 13:12, fietsen: 2:56:16, lopen: 37:59
Ik had verwacht dat m’n zwemmen iets beter zou zijn, het fietsen slechter en het lopen was afzien en overleven. Gezien de drukke periode met veel werk, redelijk wat stress en weinig trainen in Nederland denk ik dat ik aardig op de goede weg ben naar komend seizoen toe. Nu nog ruim 5 weken goed trainen hier op Mallorca en dan knallen in Nieuwkoop!
Sportmassage ISCA
30 maart - door Diederik
Wij hebben ook wel geluk hoor! is typisch de uitspraak die wij kunnen doen wanneer wij het over onze sportmasseuse Marjan Garst hebben. Ze staat al jaren voor ons (en atleten die bij ons te gast zijn) klaar wanneer we ergens last van hebben, gevallen zijn of een (ontspannings)massage nodig hebben.
Marjan is erg betrokken, wil altijd leren, progressie boeken en (eigenlijk net als wij) het maximale uit haarzelf halen. Haar gedrevenheid als (sport) masseuse is fantastisch en soms vergeet ze zichzelf daarin: behandelingen van 90 minuten zijn meer regel dan uitzondering. Afgelopen week stond er een stuk in de krant, hierin werden ook wij genoemd. Marjan: bedankt voor alles wat je voor ons gedaan hebt!
Voorjaar!
26 maart - door Diederik
Mallorca
Samen met Cesar ga ik Mallorca 6 weken lang onveilig maken. Vanaf 9 april tot 16 mei zitten wij in deze crib en tanken we vitamine D. Prima motivatie om straks helemaal klaar te zijn voor het eerste belangrijke doel van dit seizoen: het NK midden in Nieuwkoop op 3 juni.
Op Mallorca zullen Cesar en ik beide starten in de Tristar 111. Vanuit de organisatie hebben we een startplek aangeboden gekregen en deze fietswedstrijd met een stukje zwemmen van te voren en wat rennen na afloop leek ons wel wat. Dus op 15 april, een krappe week na aankomst, staan wij in Portocolom aan de start voor 1 km zwemmen, 100 km fietsen en 10 km lopen. Grappig detail: ik zwom één keer eerder in Portocolom, toen ik uit de bijboot viel tijdens mijn zeiltrip naar Turkije in 2009… Hopelijk heb ik dit keer wel een zwembroek aan.
De week van deze race hebben we trouwens nog 2 plekken in ons huis vrij, retour tickets zijn € 60,- via Ryanair. Als iemand zin heeft om een weekje te komen trainen: stuur een mailtje.
Crash
2 weken geleden reed ik met Bo op de mountainbike over de weg, we waren onderweg terug naar huis toen er plotseling een jochie het fietspad op rende, achter z’n stuiterbal aan. Ik kon hem half ontwijken maar raakte hem toch: mijn stuur klapte dubbel en ik ging tegen de grond. Bo viel over mij heen. In eerste instantie leek de schade mee te vallen: kapotte kleren, fiets, horloge en dat soort zaken maar behalve schaafwonden en kneuzingen geen ernstig letsel. Tot we weer op de fiets zaten en Bo niet meer wist waar we wonen… Ambulance gebeld en bij Bo werd een hersenschudding geconstateerd. Inmiddels is ze al veel beter maar toch nog steeds herstellende en veel hoofdpijn bij concentratie en dergelijke. Vervelende gebeurtenis voor zowel ons als de ernstig geschrokken moeder en kinderen.
NK Crossduathlon
Alweer 3 weken geleden stond ik aan de start van het NK crossduathlon in Almere, gewoon omdat ik het fijn vind af en toe wat wedstrijden te doen. Subdoelen houden me scherp op trainingen en geven me meer motivatie om ook daadwerkelijk de benodigde trainingen af te werken. Lopen ging erg goed, mountainbiken wat matig maar dat kwam door de 5 bar in m’n banden. Note to self: PARCOURSVERKENNING! De 2e run was puur overleven en m’n 9e plek overall vasthouden. Uiteindelijk 7e Nederlander, 5e in m’n agegroup maar daar kijk ik liever niet naar en 3e top 10 finish op een NK binnen 1 jaar tijd.
De organisatie van het ATC was wederom erg succesvol, ik vind het altijd leuk in Almere te racen: leuke mensen en super georganiseerde wedstrijden. Bedankt en keep up the good work!
Buitenwater trainingen & bikkel van het jaar
Toen we vroeger als kleine jochies op vakantie gingen met onze ouders en de boot was er dagelijks een titel te verdienen: de bikkel van de dag. Die was voor degene die als eerste in het water lag tijdens onze traditionele morning swim / dip. Dit jaar lijkt Cornelis de bikkel van het jaar te worden. Deze zaterdag gaat hij in buitenwater “trainen”.
Bij velen staan wij ook wel bekend als de bibberbroertjes, dus dit idee komt zeker niet van ons. De eer van initiator van deze activiteit staat volledig op naam van Hans Roodzant. Evert zit zaterdag in Quarteira, Portugal voor de ITU Europa cup race, ik ben komend weekend in Limburg met het Davilex team dus als Cornelis ook daadwerkelijk te water gaat mag hij zich het gehele jaar bikkel van het jaar noemen! Hij liever dan ik.
Te koop
Setje Mavic Cosmic Carbon wielen, gebruikt maar voornamelijk in wedstrijden, in prima staat met enkele kleine gebruikssporen op de decals, shimano body, gele decal stickers, af te halen voor € 450 zonder bandjes en casette. Zie ook de plaatjes. Interesse? Stuur een mailtje.
NK Offroad duathlon Almere
3 maart - door Diederik
Morgen staat het eerste NK van 2012 op het programma: het ATC Profile van de Linde NK Crossduathlon in Almere. 8 km hardlopen, 20 km mountainbiken en 4 km hardlopen. Vorig jaar startte Cornelis in deze wedstrijd en finishte als 4e in de categorie <23. Helaas kan Cornelis dit jaar niet mee doen vanwege wat irritatie aan zijn knie. Wel komt hij coachen.
Evert en ik verschijnen morgen wel aan de start. Ik kom graag naar de wedstrijden in Almere: leuke mensen en goed georganiseerde wedstrijden. Evert heeft zich last minute alsnog kunnen inschrijven Ik maak mijn wedstrijd debuut voor het Davilex Triathlon Team en ga voor een top 10 klassering op het NK. We zullen zien, ik heb er zin in! Pang!
Davilex Triathlonteam
27 januari - door Diederik
Afgelopen jaar is er een hoop veranderd. Na 2 jaar om de wereld gereisd te hebben kwam ik dit voorjaar terug in Nederland, voor het eerst sinds jaren zonder een plan. De cultuurshock die ik kreeg toen ik beide voeten weer in Nederlandse aarde zetten hielp hier niet mee. Enkele maanden later vielen een aantal puzzelstukjes op hun plek en had ik zowaar weer een Nederlands leven: huis, werk, vriendin, auto… Hoe makkelijk sommige dingen kunnen gaan.
Davilex Triathlonteam
Qua sport zocht ik nog naar uitdagingen, inmiddels had ik 5 hele triathlons gedaan en was 2 keer naar het WK op Hawaii geweest. Zonder me ergens op de focussen draaide ik een leuk seizoen met als hoogtepunten 1-2-3 in Gendt en een 7e plek op het NK midden in Didam zonder echt te trainen. Op het NK lang in Almere kwam ik erachter dat trainen toch echt helpt maar na een matige race en een 9e plek kon ik toch niet ontevreden zijn.
Mijn prestaties bleven ook niet onopgemerkt en na een gesprek met bondscoach lange afstand Guido Vroemen en Davilex Triathlon Teammanager Jan van de Marel werd ik opgenomen in het Davilex triathlonteam!
In mijn ogen is het Davilex triathlonteam één van de meest professionele teams in Nederland en ik ben trots dat ik vanaf 2012 opgenomen ben in de nationale selectie lange afstand. Op dit moment bestaat het team uit 6 atleten: Roeland Smits, Erik-Simon Strijk, Mirjam Weerd, Gerbert van de Biggelaar, Cesar Beilo en ikzelf.
Team Davilex wordt door Trek voorzien van fietsen. Komend seizoen zal ik mijn wedstrijden fietsen op een Trek Speed Concept. Trainen en stayerwedstrijden zal ik rijden op een Trek Madone 3.2. De Speed Concept heb ik inmiddels al thuis staan en een splinternieuwe Madone wordt binnenkort geleverd.
Dus: volg ons op twitter, like ons op facebook en bezoek onze website!
Van de Davilex triathlonteam website:
Het Davilex triatlonteam valt onder de Stichting Bevordering Duursport Nederland (SBDN). De primaire doelstelling van de stichting is om atleten te ondersteunen bij de stap van ‘talent’ naar ‘topper’. Hieraan wordt invulling gegeven door de ondersteuning van jonge senioren bij de ontwikkeling naar de top op de lange afstand.
De ondersteuning gebeurt door, met behulp van diverse sponsors, een zo compleet mogelijk pakket aan materialen, voeding, trainingstechnische en medische begeleiding aan te bieden. Verder wordt in de teamomgeving bijgedragen aan een uitwisseling van ervaringen tussen atleten en begeleiding die het prestatieniveau ten goede komen.
Logboek 2012
16 januari - door Diederik
Beter laat dan nooit en meten is weten: het logboek voor 2012 staat weer online! Dit keer is alles samengevoegd in 1 file zodat je niet per maand een nieuw bestand hebt, en dus ook ten alle tijden gemakkelijk de vorige maanden kan terug zien.
Te downloaden via het LOG icoontje bovenin, of door hier te klikken.
Gelukkig nieuwjaar!
1 januari - door Diederik
Een heel standaard eerste berichtje in 2012, maar daarom niet minder gemeend: voor iedereen een sportief en gezond 2012!
Alle berichten van 2011 zijn hier te lezen.
Leukste zoekwoorden 2011
23 december - door Diederik
Via Google Analytics is het mogelijk website bezoek te analyseren. Een waardevolle tool waar je uren aan kan besteden. Even een korte overview van 2011:
- 15.969 bezoekeren tot gister
- 28.705 pagina’s bekeken
- 1:14 min duurde het gemiddelde bezoek
Een interessante was op welke zoekwoorden mensen onze website vinden en bekijken. Een vermakelijke activiteit op één van de afgelopen donkere en regenachtige avonden was het analyseren van ongeveer 1200 gebruikte zoektermen in 2011. We hebben we de 10 leukste op een rijtje gezet. Opvallend was ook het aantal spel / typfouten: we werden zelfs nog gevonden:
- triaathlonbrours.nl
- triathlonbrouers.nl
- evart scheltinga
- didrik scheltingga
Enkele andere persoonlijke:
- Evert Scheltinga tel.nr
- Diederik Scheltinga gewicht
- Mirjam Weerd onzeker bestaan
- Erik Simon Strijk hoeveel trainen
- Cesar Iron Man gespierd
Stem hieronder op jouw 3 favorieten.
Halve marathon 3e kerstdag
12 december - door Diederik
Op dinsdag 27 december 2011 zal voor de 21e keer de Derde Kerstdagloop in Arnhem plaatsvinden. In en om Arnhem is de 3e kerstdagloop een populaire wedstrijd. Het hoofdnummer, de halve marathon, is volgens velen één van de mooiste en ook zwaarste halve marathons van Nederland. Best vreemd: ik heb al vele halve marathons en marathons gelopen in triathlons maar nog nooit liep ik een losse halve of hele marathon. 3e kerstdag dus de eerste keer een halve marathon.
Het parcours van de halve marathon gaat voor ongeveer 90% over autovrije verharde fietspaden door bossen en over heidevelden van Het Gelders Landschap en Natuurmonumenten. Door de wisselende weersomstandigheden rond de Kerst en het te overbruggen hoogteverschil van 185 meter is het altijd een erg mooie uitdaging!
Naast de halve marathon zijn er nog meer afstanden te lopen. Om 12.00 start de 7km, om 12.10 de 14km en om 12.20 de halve marathon.
Al met al een goed excuus om deze kerstdagen alcohol uit het voedingspatroon te bannen en me niet onnodig vol te stoppen met alles wat in onze ‘vrede op aarde’ traditie thuis hoort. PANG!
7 Heuvelenloop 2011
21 november - door Diederik
De 7 heuvelen loop dus. Cornelis en ik liepen voor het team van Zijm: Volkswagen dealer in Arnhem noord en zuid. Zijm is de werkgever van buddie Dorus Arts en zo werden wij gevraagd om uit te komen voor Team Zijm. Prima geregeld en bedankt! Op het station verzameld, mooie team foto gemaakt in team kleding en gaan inlopen. Al snel raakte Dorus en ik Cornelis kwijt en stonden wij bijna achteraan in het 2e startvak. Geen best begin dus. Wel ideale omstandigheden: zonnig, geen wind en een aangenaam temperatuurtje.
De eerste 5 km was voor mij erg dringen en links en rechts mensen passeren. Doorkomsttijd: 18:33, de 2e 5 km was erg zwaar: 18:19 en dus een 10 km tijd van 36:52. Laatste 5 km ging ik goed stuk in 18:25 met 55:17 als eindresultaat. Toch weer verslagen door Cornelis… Al met al niet heel slecht gezien de trainingsomvang maar slecht voor het moraal… Werk aan de winkel: PANG!
Evert: 50:31, 66e
Cornelis: 54:32, 184e
Diederik: 55:17, 236e
Tikkie Erbij
15 november - door Diederik
Als cooling down moest ook Evert toch echt van de fiets en laten zien hoe soepel hij eigenlijk in zijn heupen is. Vanuit de VIP area genoten wij van Evert’s dans moves terwijl we ons vochtniveau weer op pijl brachten. Vervolgens werden we nog samen met wannabe broer Martjello geinterviewd door Huissen tv. Het hoogtepunt van vooral Marcel’s televisie cariere.
Organisatoren Erwin Nederlof en Cor van der Ploeg wonnen afgelopen jaar de koppeltijdrit in Bemmel over 20 km met een gemiddelde van 46 km/h. Publiekelijk werden wij uitgedaagd voor komend jaar. Beide heren zijn al wat op leeftijd dus eigenlijk al een gelopen race ;-)
Uiteindelijk is er 30.147,45 euro opgehaald voor de stichting Pink Ribbon. Alle deelnemers, instructeurs en organisatie: bedankt! Voor ons een heel geslaagde zondagmiddag.
Video NK Almere
4 september - door Diederik
Inmiddels een week na het NK lange afstand in Almere. Ik kan weer normaal lopen en trappen vormen niet langer een obstakel. Hersteld ben ik echter nog niet. Maar, gelukkig: geen rare pijntjes of klachten overgehouden aan mijn avontuur in de Flevopolder. Gezien de hoeveelheid training die ik gedaan heb kan ik terug kijken op een geslaagd debuut, toch denk ik dat ik beter kan. Dat moet ik dan volgend jaar maar eens bewijzen voordat ik dingen ga verkondigen…
Hieronder de video van vorige week, gefilmd door Bouke, gemonteerd door Cornelis. Na het zien van deze video denk ik dat ik binnenkort maar eens naar de kapper ga…
NK Almere 2011: swim – die – run
28 augustus - door Diederik
Ongeveer 5 weken geleden besloot ik te starten in de oudste triathlon van Nederland. En inmiddels ook (weer) de enige lange afstand wedstrijd in Nederland. Even een paar keertjes 5uur fietsen, paar keer 2 uur lopen en pang! Kan wel hé? Tot op zekere hoogte wel, maar dan moet je daar ook bijpassende doelen bij stellen. Dat had ik gedaan: finishen, een PR en top 10. Van te voren dacht ik dat ik mezelf gematst had, en dat dit makkelijk moest lukken. Helemaal na de race in Veenendaal van vorige week.
‘There is no such thing as an easy Ironman’ is wat Vinnie altijd zei tijdens mijn tijd in Nieuw Zeeland. Mocht je dan toch een makkelijke race zoeken, dan dacht ik dat het niet veel makkelijker kon zijn dan de vlakke polders om Almere. Fout! In een afdaling kan je de benen stil houden en een klein beetje herstellen, door heuvel (berg) op te rennen en weer af te dalen belast je de beenspieren op een wat andere manier waardoor je scherp blijft. In Almere kan dit niet. Voor mij ruim 9uur een belasting op 1 en dezelfde manier. Dat is helemaal niet makkelijk.
Op vrijdag met This Buurman de fietsen naar Almere gebracht en de wisselzones verkend. Zaterdagochtend om 05.00 vertrokken, voeding op de fiets gemaakt, banden gepompt en vervolgens zag ik alle andere atleten hun helm op de fiets leggen. Omkleden / wetsuit uit doen in de wisseltent is verplicht. Hier ligt dan een tas met de spullen erin die jij tijdens het fietsen denkt nodig te hebben. Hier deed ik mijn helm in. Hierover later meer.
Ik was goed zenuwachtig voor de start. Elke atleet weet dat het een lange dag wordt. Almere is voor elke Nederlandse triatleet een thuiswedstrijd met veel support. Iedereen wil zich van zijn / haar beste kant laten zien. Ik was zo zenuwachtig dat ik slordig werd, dat gebeurd mij eigenlijk nooit. Ik vergat mijn kuitstukken aan te doen, kreeg m’n horloge niet goed om en vergat m’n nek in te smeren met vasaline tegen het schuren van het wetsuit.
Na het startschot was ik snel weg, zo snel dat ik de leiding in de wedstrijd nam. Het gevecht om de 1e boei is tussen wat vrienden uit de triathlon wereld net zo veel waard als de overwinning, dus daar ging ik dan maar voor. Ik was ook nog aan de leiding bij de 2e, en 3e boei. Dan maar als eerst over dat strand heen tijdens de landlap, leuk voor de foto.
Daarna liet ik het tempo iets zakken en koos voor de voeten van Roeland Smits, na een paar plaatswisselingen zwom ik een paar kleine gaatjes dicht en lag ik in 3e positie in de voeten van Remy Vasseur. Bij de afslag de haven in zwommen Roeland en Remy rechtdoor. Ik zag de 2 bakens die de haveningang markeren (thanks zeilachtergrond) dus wist dat we linksaf (bakboord uit ;-)) moesten. Pardoes zwom ik weer aan de leiding en wilde die ook niet meer afstaan. Voor het eerst in mijn triathloncariere kwam ik als 1e uit het water. Ik zag Bouke staan filmen en maakte nog een gebaar van ‘ik snap er ook niks van…’.
In de wisselzone stond ik naast Erik Simon Strijk, ik had m’n wetsuit al uit en deed een fietsshirt aan. Hij niet, maar tegelijk rende we naar onze fietsen. Omdat ik mijn helm in de wisseltas gestopt had kon ik die opdoen tijdens het rennen naar de fiets. Ik zag ES nog kijken: ‘dat had ik ook moeten doen…’ Aangekomen bij m’n fiets hoefde ik die alleen maar uit het rek te halen, en weg was ik. Menno riep al: ‘vang ze maar op, ga in de groep zitten.’ Eenzaam dook ik de polder in.
Erik Simon kwam na 10km voorbij met zo’n tempo dat ik er niet eens over nadacht om te volgen. Laat maar gaan… Frank Heldoorn stond langs de kant en riep me toe dat ik me het best kon laten afzakken. Leek mij tactisch ook een slimme zet. Martijn Boot kwam als eerste langszij, dus reed ik met hem mee. Vervolgens waren het Dirk Wijnalda, Roeland Smits en Remy Vasseur die aansloten. Wijnalda voerde het tempo flink op en reed alleen naar ES.
Na de eerste doorkomst begin ik me wat minder te voelen. Ik had wel al m’n voeding genomen zoals op de planning, zelfs iets meer omdat het wat kouder weer was. Toch daalde mijn hartslag en moest ik Roeland en Remy laten gaan. Jan Roelf Heersema en Thomas Naasz kwamen me voorbij, en ik kon niet aanpikken. Hartslag daalde nog meer: 135. Dat is voor mij D1… Niet best! Peter Slijkhuis haalde me in alsof ik stil stond, en ook bij Harald van Rijn kon ik met geen mogelijkheid aanhaken. Bij de verzorgingsposten ging alles zoals gepland, voeding werd perfect aangegeven door Menno en een hoop bekenden langs de kant.
De laatste paar kilometer kwam Bart In ’t Velt voorbij, en heb hem het tempo laten bepalen tot op de dijk, toen ging ook hij er van door. In mijn hoofd was ik al met de marathon bezig, en dat was geen plezierige gedachten als je aan alle kanten voorbij gereden wordt. De eerste stappen van de fiets gingen ook uiterst moeizaam, in de wisselzone even rustig gaan zitten om de schoenen aan te doen. Net voor Bart was ik vertrokken.
De eerste ronde ging boven verwachting goed. Ik liep snel in op Harald van Rijn, en voor het oog van het publiek kon hem zelfs voorbij. Menno en Bo begeleidden me heel goed vanaf de fiets en voorzagen me waar nodig van gels, cola, water en vooral pijnstillers. Want die had ik zeker nodig… De wind was ook nog meer aangesterkt en bij het ingaan van de 2e ronde zag ik de witte koppen op het gooi meer. Geen prettig gezicht als je er nog 28km moet lopen. De support was echter fantastisch, mensen van de Bourgondische Triathlon Ploeg, het Davilex team, TVA, Sports Planet Triathlon team en een heel hoop anderen uit de Nederlandse triathlon scene. Dat verzachtte de pijn!
Uiteindelijk finishte ik op een 9e plek in een nieuw PR van 9:16:05. Doelstellingen behaald, ruim 20 minuten van mijn PR af en nog net in de top 10 op het NK. Foto’s door Bob Takken & Marjan Stam.
Swim: 55:16, 1e plek
Die: 4:55:53, 18e plek
Run: 3:20:30, 20e plek
2e in Veenendaal
22 augustus - door Diederik
Voor ons is de triathlon van Veenendaal bijna elk jaar vaste kost op het wedstrijdprogramma. Beter dan Bert Flier kan ik het niet verwoorden: “in triathlonland is deze wedstrijd een klassieker: in de wandelgangen wordt deze goed geregisseerde wedstrijd het NK niet-stayeren genoemd.”
Het leek mij een keer leuk om de week voor mijn debuut op de hele in Almere te testen met een wedstrijdje. Jaren werd ik hier al getreiterd door andere lange afstands atleten die deze race net zo invulde, en het dus altijd goed deden.
De startlijst zag er weer goed uit: o.a. Edo vd Meer, Cesar Beilo, Rick Nijhoving, Bert Flier, Rob Barel, Dirk Wijnalda, Cees Colijn (afscheidswedstrijd) en Terrence Olaria. Starten tussen al deze mannen maakte me van te voren redelijk zenuwachtig, maar toch alles relatief: volgende week wordt het echt knallen.
Bij de start stelde ik me totaal links in het veld op, aan de kant. Hierdoor kon ik na het startsignaal een aantal passen lopen i.p.v. zwemmen. Direct lag ik goed vooraan. Na de eerste boei kwam Cesar voorbij, en ik kon mee in zijn voeten. Het ging allemaal soepel, misschien kwam het wel door mijn nieuwe wetsuit, een 2XU V:2 van Triathlonwinkel. Al wel een paar keer in getraind, maar nog geen race mee gezwommen.
Na 1500 meter hadden we tot mijn verbazing de aansluiting met Rick Nijhoving gevonden. Met z’n 3e hadden we na 19:36 weer land onder onze voeten. Ik had de snelste wissel van de dag en zat als 1e van ons 3 op de fiets. Cesar sloot snel aan, en kwam er hard overheen. En ik kon mee. Het was afzien, maar het ging.
Cesar wordt niet voor niets de Zeeuwse brommer genoemd, en wederom deed hij zijn reputatie eer aan. Ik kon welgeteld 1x goed overnemen, maar niet voor heel erg lang. in 52:24 legde we 37.7 km af: 43,2 gemiddeld. Pang! Rick Nijhoving was de eerst volgende in de wisselzone, ruim 3 minuten later…
Samen waren we Edo tot 1.15 genaderd, maar ik had al wel door dat we geen kans hadden. Toch hard van start gegaan met lopen uit angst voor o.a. Bert Flier en Dirk Wijnalda. Ik wist wel dat we ver voor waren, maar niet exact hoe ver. Cesar kon niet mee en moest mij direct laten gaan.
Na ongeveer 4 km kon ik het verschil zien met de achtervolgers, en dat gat was groot. De 2e ronde van 5 km heb ik iets rustiger gelopen met oog op volgende week. Als 2e kwam ik over de finish in een tijd ook onder het oude parcoursrecord: 1:51:04. 2 minuutjes achter Edo. Cesar wist Dirk Wijnalda en Bert Flier nog net van zich af te houden en finishte netjes als 3e.
Almere: NK Long Distance
2 augustus - door Diederik
Altijd heb ik al in Almere willen starten, en dit jaar had ik niet echt een sportief doel voor ogen na de hele triathlon in Wanaka afgelopen januari. Mentaal had ik het dan ook wat lastig om veel te blijven trainen, ik ben zo’n atleet die een concreet doel nodig heeft om hard te kunnen trainen. Iets om naartoe te werken.
Vorige week heb ik besloten om te starten op het NK LD in Almere. Met nog 5 weken te gaan is finishen natuurlijk een ambitieus doel opzich. Uiteraard heb ik een goede basis, regelmatig heb ik lang getraind en veel wedstrijden gedaan. In in mijn eerste hele in de UK 2009 bleek al dat veel wedstrijden doen voor mij goed werkt. Mijn PR staat nog steeds in die race: 9:36:04.
Nog nooit deed ik een snelle Ironman, altijd een zwaar parcours, of zware omstandigheden. Almere is mijn ogen een snelle wedstrijd, ook met zware omstandigheden.
Op het NK heb ik 3 doelen:
1. finishen
2. een PR
3. top 10
Om het geheel wat op te fleuren wat plaatjes van o.a. het NK 1/2e in Didam.
Foto’s door Frank Renia.
NK Halve triathlon Didam: swim-bike-die!
2 juli - door Diederik
Vroeger, toen ik bij het NK lange afstand mijn helden bewonderde, waren er altijd een aantal atleten die de reputatie hadden van dynamiteur, deze mannen gingen altijd maximaal. Gewoon kei hard koers! Het enige probleem was dat ze de finish zelden haalde. Ze vielen na een heroische strijd uitgeteld neer langs de kant, of zakte compleet door het veld in de laatste kilometers lopen. Gisteren had ik het hier nog over met Coach Koen, dit zie je in het huidige Nederlandse veld eigenlijk niet meer, wel jammer vonden wij.
Afgelopen paar weken heb ik een straf wedstrijdprogramma gedraaid. Eerst de halve triathlon van Bocholt, in Duitsland. Daar gewonnen in de regen, en behalve 3 liter Erdinger ook een virusje gekregen: 2 dagen ziek in bed gelegen. Toch in Gendt van start gegaan en daar miste de power. Op m’n tandvlees naar de finish om toch het triathlonbroers podium compleet te maken.
Van het NK halve triathlon wist ik dus niet wat ik kon verwachten. Ook amper getraind in de afgelopen weken. Alleen bezig geweest met recuperatie. De benen voelde vanmorgen wel goed. Gisteravond nog bij onze masseuse Marjan geweest, en daar de benen even goed laten losmaken. Voelde erg goed.
Mijn deelname werd trouwens gesponsord door Marcel Cipollini Gierman, of @Martjello. Marcel zelf starten, maar trainde liever vol door voor zijn Ironman in Frankfurt op 24 julli. Na overleg met de organisatie was het geen probleem dat ik op zijn startbewijs van start zou gaan. Startnummer 9. Ik zei nog dat ik tevreden zou zijn met alles wat ik onder dit getal zou finishen…
Na het startsignaal was ik goed weg, zwom een poosje naast Mirjam Weerd, maar die moest ik toch laten gaan. I got chicked! Na een paar 100 meter zag ik Bert Flier langszij komen, daar moest ik mee mee. Met de coach het plan gemaakt om het eerste half uur op de fiets volle bak te gaan (“gewoon ff 30 minuten Martjello style!”) om de aansluiting te vinden bij Bert. Die gaf zelf al aan deze wedstrijd met rood in z’n agenda aangestipt te hebben. Een goede racegenoot. Maar als ik al geen gat dicht zou hoeven fietsen, zou me dat een hoop energie schelen.
Bij het ingaan van de 3e ronde zwom Bert tegen iemand anders op, en ik kon er net langs. Had snel de voeten van Eimert Vanderbosch te pakken, en na 26:54 stond ik weer op de kant. Boven verwachting! Na de wissel lag ik nog maar 15 seconde achter op Gerbert van den Biggelaar, ik zag ‘m op z’n fiets springen en ging er volle bak achter aan. Bij Gerbert was het erop en erover, hij kon niet mee. 15 km later sloten Bert Flier (met bijbehorende oerkreet) en Gerbert bij mij aan. Met z’n 3e reden we de daarop volgende ronde. In die ronde nog een leuke fotoshoot gehad met Frank Renia, die achterop de motor zat. Het tempo zat er goed in.
Na 2 rondes goed door gereden te hebben moest Bert een gaatje laten, en Gerbert en ik koerste vol door. Bert kon niet mee, ik kwam na 1:56:26 als 4e aan in de wisselzone, met Gerbert op een paar seconden. In de eerste loopronde loste ik Gerbert, die kwam vervolgens met Bert (en weer met bijbehorende oerkreet) weer terug. Waarop ik Bert en Gerbert moest laten gaan, maar vervolgens raapte ik Gerbert weer op, en lost hem ook weer. Na 10 km had toch wel een mooie voorsprong op Gerbert, en leek een 5e plek zeker haalbaar.
Maar toen ging ik dood.
Mijn benen wilden niet meer, het tempo lag eruit en gelukkig had ik de vorige ronde al aangegeven dat ik cola nodig had, die stond gelukkig klaar. Een heel blikje dronk ik al rennend leeg. Dit opzich is al een noemenswaardige prestatie. Bijna zonder te knoeien. Met nog 4 km te gaan kwam Gerbert er weer overheen, een 6e plek op dat moment. Achteraf bleek dat ik ook nog werd ingehaald door een sterk opzettende Guido Kwakkel, maar dat had ik niet in de gaten, en dan had ik er alsnog niks aan kunnen doen. 20 km in 1:19:55, eindtijd 3:45:41.
Achteraf wel jammer dat ik Gerbert niet kon bijhouden, want na de finish moest ik de heroische verhalen van zijn Julie Moss finish aanhoren, daar was ik graag getuige van geweest.
Heb nu een beetje gemengde gevoelens, had graag die 5e plek vast gehouden, maar dat was niet mogelijk. Toch had ik m’n winst in Bocholt, en het triathlonbroers podium vorige week in Gendt niet willen missen. Dit zware wedstrijdprogramma hakte er blijkbaar goed in. Ben tevreden omdat ik van te voren niet gedacht had dat ik een belangrijke rol kon spelen op dit NK in eigen achtertuin. Nu even een paar weekjes wat rust, en misschien een keer beginnen met trainen. Bas, Edo en Bert: gefeliciteerd met jullie medailles op het NK!
Diederik wint halve triathlon Bocholt
23 juni - door Diederik
Ik zag uit naar het duel met Eddy en Alexander, een keer goed meten waar ik nou eigenlijk sta tussen deze mannen, en hoe het met mijn duurvermogen gesteld staat. Afgelopen januari deed ik nog een Ironman distance race, maar sinds die tijd niet heel veel lang duurwerk gedaan. Op de donderdag voor de race kreeg ik van Marcel Gierman een sms: of ik zijn startplek in Didam wilde overnemen, het past toch niet in zijn programma en Marcel wist dat ik wel interesse had om op het NK halve te starten. Na overleg met de organisatie had ik toestemming om op Marcel’s startplek, onder m’n eigen naam van start te gaan. Dit zette de situatie echter wel in een wat ander daglicht: 3 weken racen op rij, dat kan wel. Maar een halve (Bocholt), week daarna een kwart (Gendt) en daarna weer een halve (Didam) is best een straf programma. Maargoed, ik besloot Cesar Beilo te quoten: pang! Koers!
Inmiddels wist ik ook al dat Eddy niet van start zou gaan in Bocholt door een knie blessure, en Heiko mailde me dat Alexander ook een knie blessure heeft, dus ook niet zou startten. Tja, op deze manier werd het me wel makkelijk gemaakt. Maar goed, daar moet je nooit vanuit gaan. Met oog op de weken na Bocholt was het tactisch niet zo moeilijk: zwemmen, hard fietsen en dan rustig en gecontroleerd lopen.
De weersomstandigheden waren slecht, heel veel wind en buien. Bij het registreren in de wisselzone werd ik nog bijna geweigerd: een disc wiel zou niet toegestaan zijn wegens de wind. Disc wiel verboden? Ik ken 1 wedstrijd waar een disc wiel verboden is: de Ironman Worldchampionships op Hawaii. Na enig gedoe (ik had ook geen ander wiel bij me) mocht ik toch doorlopen. Zwemmen ging ok, kwam samen met Bernard Hilferink uit het water, ver voor ons zat nog 1 zwemmer. Bij het ingaan van de wisselzone riep Heiko me toe dat dit een team zwemmer was, geen rekening mee houden dus. Na de wissel lag ik direct alleen aan kop. Ik heb mezelf 15 minuten gegeven om volle bak te gaan, en zo iedereen te demotiveren op de lange, rechte snelweg: uit het oog = geen mikpunt meer.
Bij een keerpunt met hekken en championchip mat keerde de voor rijdende auto, dus ik dacht zelf niet zoveel na, en keerde ook. Terug bij de wisselzone bleek dat het een keerpunt te vroeg was: we hadden nog 5km door moeten rijden. De organisatie stopte me, en vertelde me dat ik dit de laatste fietsronde dan maar dubbel moest rijden. Prima, goed opgelost. De volgende ronde stond er netjes een bord: Wendepunkt Kurz distance, en stonden er mannetjes iedereen aanwijzingen te geven. Toen ik daar langs kwam waren de vrijwilligers blijkbaar nog niet op hun post.
Na ongeveer 40 km haalde ik ook nog de ‘verse’ team fietser in van de zwemmer die ruim een minuut voor ons uit het water kwam. Deze probeerde aan te haken, maar dat lukte niet. Dat was voor mij een teken dat het met het tempo wel goed zat. Na 2u20 kwam ik met 6 minuten voorsprong de wisselzone weer in. Sokken en semi wedstrijdschoenen aan, geen risico nemen, en 4 minuten per km lopen, 8 rondjes lang. De eerste 10 km gingen toch iets harder maar elk rondje kreeg ik tussentijden te horen, en hoe rustig ik het ook deed, die bleven gelijk. De 2e 10 km deed ik het dan nog maar wat rustiger aan, en die gingen in 42 minuten ofzo. De voorfietser voorzag me prima van water en cola en van Heiko kreeg ik m’n gels aangereikt.
Na enkele forse regenbuien kwam ik na 4:10:31 over de finish, ruim 6 minuten later finishte Bernard Hilferink als 2e. Al met al een prima race. Moest nog wel 3u wachten op de prijsuitreiking, dus een koude douche genomen (warm was geen optie), een uurtje in de auto geslapen en 3 hamburgers gegeten bij McDonalds. Bij de prijsuitreiking kreeg ik een 3 liter glas Erdinger. Fantastisch!
Uiteindelijke splits: 2 km zwemmen in 28:02, 90 km fietsen in 2:22:42 en 20 km lopen in 1:19:46. Mooie eerste overwinning op een halve triathlon. Goed herstellen en dan op naar Gendt en Didam!
Debuut op Nederlandse bodem: 3e in ATC Almere OD
6 juni - door Diederik
ATC Almere en Jefry & Tjardo Visser: bedankt voor de startplek, prima georganiseerde wedstrijd, mooi deelnemersveld en een speaker die mij zelfs aankondigde met: Diederik ‘hij-heeft-ook-wel-geluk-hoor’ Scheltinga. Super gedaan, keep up the good work!! Verder wil ik ook onze masseuse Marjan Garst bedanken voor het lenen van de auto, anders was het ook een beetje een probleem geweest om in Almere te komen. Uiteindelijk dus een 3e plek, achter Youri Severin en Martijn Boot.
Splits:
1500mtr zwemmen: 20.35, 9e tussentijd.
40km fietsen (met leeglopende voorband): 0:55:25, 3e tussentijd.
10km lopen: 0:39:02, 2e tussentijd.
Welkom lieve kleine
30 mei - door Diederik
Sommige dingen waren voor mij ook wel wennen en schrikken. Vooral de lengte van ons jongste broertje Bouke. Bijna 2 meter, terwijl hij voor m’n gevoel nog 1.50 was toen ik weg ging. Ik ben nu ver uit de kleinste van ons 4, zie ook de foto.
De laatste weken Australië waren echt fantastisch. Ik woonde in het Nomads Hostel in Noosa, in ruil voor een uurtje werk per dag hoefde ik niet te betalen voor mijn accommodatie. Met mij deden dit nog heel veel mensen en hierdoor krijg je ook de kans om iets met iemand op te bouwen in plaats van oppervlakkig contact met andere reizigers, die na 2 of 3 dagen weer verder trekken.
Noosa is een trainingsparadijs. De kwaliteit van de wegen is super, er zijn fietspaden, de zee is 26 / 27 graden, in het aquatic center is er voor iedereen een eigen 50 meter baan beschikbaar en er zijn een heel hoop (pro) atleten om mee te trainen. Elke morgen, om 6am, vertrekken er tussen de 10 en 30 atleten om ongeveer 2 uur te fietsen. Gomez, Brownlee, Brownlee, Whitfield, Alexander, Bennet en Hecht en zijn vaak voorkomende namen in het peloton. Op zondagmiddag is er altijd een ocean swim waar ik moeite had het tempo te volgen. En dat zegt niet alleen iets over mijn niveau…
Zelf had ik een bizarre ontmoeting, ik kwam 2 Duitse triatleten tegen, Sebastian Zeller en Markus Hein. Ik vertelde ze dat ik Bundesliga deed, dus vroegen ze welke races ik gedaan had. Blijkt dat ik in het seizoen van 2009 in Schwerin, Grimma en Schneeberg tegen deze jongens geraced heb! Allebei komen ze nog steeds uit voor KTT01. Een grote concurrent van ons eigen Bayer Uerdingen. Sebastian ging een paar dagen later al weg, maar met Markus heb ik veel samen getraind. Was super voor mij, want Markus was wel degelijk een stok achter de deur om daadwerkelijk te blijven trainen, en vooral was het ook erg gezellig!
Na 7 weken Noosa had ik serieus moeite met het afscheid van de plek, de mensen, en ook het afscheid van m’n zorgeloze, verwende, zwervende bestaan. In Noosa een ontzettend toffe tijd gehad, super leuke mensen leren kennen, onvergetelijke avonturen beleeft en heerlijk getraind. Mijn reis terug naar Nederland was best wel een ramp, en ging als volgt: in Noosa in een auto naar het busstation, daar met een bus naar het treinstation in Brisbane, daar een trein naar de Gold Coast, onderweg wegens werkzaamheden overstappen op een bus, toen weer in een trein, aangekomen in de Gold Coast een bus naar het vliegveld, daar een nachtje slapen op een bankje, toen een vliegtuig naar Kuala Lumpur, daar weer een nachtje op de grond, toen bleek dat ik op het verkeerde vliegveld was, dus een bus naar een ander vliegveld en als laatste een vliegtuig naar Schiphol. Een reis van 4 dagen en 9 uur.
In Kuala Lumpur werd ik na 33 uur wachten geweigerd op mijn vlucht van Royal Jordanian Airlines: ik kon de credit card waarmee ik 3 maanden terug ik de vlucht had betaald niet laten zien. Blijkbaar mogen ze je dan weigeren en je geld houden, gemeneriken! Vlieg dus nooit met Royal Jordanian Airlines!!!
Bij de KLM balie een nieuw ticket gekocht, en moest daar na dat ticket van € 840 nog even 200 USD betalen om m’n fiets mee te nemen. Al met al een strop van net boven de € 1000 euro. Ik heb ook wel pech hoor!
Aussie Update!
3 mei - door Diederik
Om eerlijk te zijn had ik weinig zin om weer helemaal opnieuw te moeten beginnen op een nieuwe plek, met nieuwe mensen. Geen zin om elke keer weer hetzelfde verhaal te vertellen: waar ga je naartoe, waar kom je vandaan, wat heb je gedaan, bla bla bla. En geen motivatie om opnieuw een sociaal leven op te bouwen en nieuwe trainingsrondjes en trainingspartners te vinden. Vooral wilde ik NZ niet verlaten, ik ben verliefd geworden op dat land, maar na 2 keer m’n visa verlengd te hebben had ik echt geen keus. Ik moest weg, of ik werd gedeporteerd. En aangezien ik toch nog wel een keer terug wil komen zonder problemen leek het me verstandig me aan de regels te houden en gewoon te vertrekken voordat m’n visa afliep.
Christchurch
In mijn laatste weken NZ weer een ontzettend mooie tijd gehad. Na mijn bike trip rond het zuider eiland een paar dagen geholpen in Christchurch bij het opruimen van de ontzettende chaos na de aardbeving. Indrukwekkende, maar ook een mooie ervaring om te zien hoe het hele land meeleeft met de mensen in het getroffen gebied.
Na Christchurch een campervan relocation gedaan. Je huurt een camper voor 1 dollar per dag, en die lever je in een korte tijd op de gewenste eindbestemming af. Gratis vervoer, en ferry overtocht. Je moet alleen wel voor je eigen brandstof betalen. In 3 dagen reed ik 1200 kilometer, deed een paar mooie loopjes, pikte lifters op en uiteindelijk leverde ik de camper af in Auckland. Wederom realiseerde ik me dat Nieuw Zeeland een heel speciaal land is.
Coastal Challenge
Zaterdag 5 maart deed ik mee aan de Coastal Challenge, een 33 km hardloop evenement. Tenminste, dat dachten wij. Wij is in dit geval 5 Duncan’s en ik. Deze wedstrijd ging van 33 km van noord naar zuid aan de North Shore in Auckland. De kustlijn bestaat uit rotsen, strand, cliffen, koraal, vulkanisch gesteente en regelmatig zijn er riviertjes / easteries die uitstromen in de zee. Eigenlijk hadden we geen idee waar we aan begonnen. We startte in de regen, op een strand een kwartier voor vloed.
Ik ging hard weg om te kijken wat het niveau zou zijn. Al snel lag ik aan kop, tot het eerste rots hoppen begon. Werd links en rechts voorbij gelopen door mensen op trial schoenen en Vibram Five Fingers. Ik had duidelijk een verkeerde beslissing genomen door te kiezen voor mijn super gladde wedstrijdschoenen. Ik maakte verschillende schuivers en belandde veelvuldig in het water.
Een paar keer moest er flink gezwommen worden, dat was wel in mijn voordeel. Maakte een flink aantal plekken goed, maar de eerste dame moest ik echt laten gaan, ze kwam me 3 keer voorbij, en ik haalde haar dan weer in als er gezwommen moest worden. Een paar keer akelig mijn schenen opengehaald aan rotsen onder water tijdens het waden langs de kust.
Na 3:38:44 finishte ik als 12e. Wat een ervaring, en wat een race. Heb nog nooit zo lang achter elkaar gelopen, en nog nooit zo’n zware ‘hardloop’ wedstrijd meegemaakt. Op de finish lijn waren er worsten op brood, en biertjes voor iedereen. Een fantastische Kiwi sport beleving die eigenlijk nergens anders ter wereld mogelijk is. Onderweg ook wel (naar algemene maatstaven) onverantwoorde dingen meegemaakt: door de hoeveelheid regen zag ik regelmatig landslides van de steile kliffen komen storten, grote hoeveelheden aarde, rotsen en planten vielen bij andere deelnemers op hun hoofd. Ook de stroming en branding in zee maakte het voor ongeoefende zwemmers niet makkelijk. Toch vond ik alles stiekem wel mooi: op een grote kaart wordt aangegeven: hier is de start, 30 km zuid is de finish, globaal gezien moet je die kant op rennen, succes, plezier en PANG!
Colville Connection
Het weekend na de Coastal Challenge deed ik mee aan de Colville Connection, een mountainbike wedstrijd over 72 km in de Coromandel. Met 2 vrouwen die allebei m’n moeder hadden kunnen zijn maakten we een fantastisch mooie roadtrip naar de Coromandel. Allemaal kleine baaitjes verkent en uiteindelijk in Colville onze tent op gezet. Ik was super onvoorbereid: een tent zonder haringen, geen bord, beker of bestek. Wel 2 flessen wijn, venison en een kurkentrekker. Daarmee maakte ik een hoop goed. De organisatie was erg relaxt, maar erg professioneel. Goede kaartjes, bewegwijzering, instructies, voeding voor onderweg en veel tips.
Ik startte redelijk achterin, op een oude mountainbike, op de eerste heuvel moest ik al meteen goed doortrekken om aan te haken bij de eerste groep. Toen heerlijk gefietst. Super mooie brede gravel wegen door het bos en over de bergen naar de oostkust van de Coromandel. Daar werd het single track omhoog, dat was ok, maar bij het oversteken van riviertjes moest ik toch echt uit de pedalen, en glibberende rotsen beklimmen met een loodzware fiets op schoenen met look clips werkt toch niet echt goed… Naar beneden vreesde ik voor mijn eigen leven. Gigantisch haarspeld bochten waar je letterlijk je voet aan de grond moest zetten om je fiets te keren. Diverse dodelijk afgronden miste ik maar net.
Maar wat een scenery, onbeschrijfelijk. Fantastisch mooi. Wel wat rare bruine stroming in de zee gezien, dit bleek te tsunami vanuit Japan. Vreemd om het tij zo snel zien te veranderen. De laatste 20 km was vrijwel vlak over gravel wegen, daar haalde ik nog een groot aantal fietsers in, met mijn duurvermogen zit het nog wel redelijk goed. Uiteindelijk gefinisht als 22e in een tijd van 3:22:47. Bij de prijsuitreiking kreeg ik nog een prijs voor de atleet die van het verste weg kwam. Dat was een makkie, want als ik verder weg ga kom ik weer dichterbij. ’s Avonds een gezellige bbq op de camping en een heel hoop plezier gehad.
Goodbye NZ
Dinsdag 22 maart was het echt zo ver, een moment waar ik al een hele week gruwelijk tegenop zag: afscheid nemen van alle mijn zuidelijk halfrond famillie, vrienden en Nieuw Zeeland. Had in het weekend mijn spullen al gepakt en uitgezocht. Blijkbaar heb ik iets met zonnebrillen, telde 11 paar… In het weekend nog bij de Auckland Half Ironman wezen kijken en met wat andere triatleten een 2uur duurloop over het parcours gedaan. Op die manier goed de race kunnen volgen en toch ook goed kunnen trainen.
Maandagavond kwamen een aantal buren spontaan langs om afscheid van mij te nemen en me veel plezier te wensen. Om 16.00 ging er een fles champagne open en uiteindelijk bleef iedereen eten. Uiteraard was het venison, voordat ik bij de Duncan’s kwam had ik nog nooit venison gegeten, en het ligt niet in de lijn der verwachting dat ik na mijn vertrek uit NZ weer venison eet.
Iedereen had wel een leuke anekdote te vertellen over wat hij / zij met mij had meegemaakt. Toen moest ik natuurlijk ook over iedereen iets zeggen. Had het soms emotioneel serieus een beetje moeilijk. Maar vooral ontzettend veel en hard gelachen. Wederom besefte ik me dat ik een ontzettend mooie en bijzondere tijd gehad heb met mensen en avonturen die stuk voor stuk uniek zijn. Ik voel mezelf bevoorrecht dat ik op deze manier Nieuw Zeeland heb kunnen ervaren.
Binnenkort meer over mijn avonturen in het echte down under: Australie!
Ik heb ook wel geluk hoor!
9 maart - door Diederik
Tour of Southland
6 maart - door Diederik
Dag 1: Loburn – Hanmer Springs – 121 km – 4u30 – 581 hm
De dag van de aardbeving in Christchurch vertrok ik voor een 4 daagse bike trip over de bekendste en beruchtste bergpassen van Nieuw Zeeland. Ik vertrok rond 11.30 vanuit Loburn, dat is ongeveer 30km van het centrum van Christchurch. Het moment van de aardbeving zat ik dus op m’n fiets en met een gemiddelde van ongeveer 25 per uur was ik dus ongeveer 65km van Christchurch centrum verwijderd. Ik heb niks gemerkt, niks gehoord, niks gevoeld. Tot ik aankwam na 85km een colaatje wilde kopen in Culverden.
In Culverden was ik getuige van oostblokachtige taferelen. Lege schappen en gigantische rijen in de supermarkt. Toen ik verbaasd vroeg wat er aan de hand was werd ik aangekeken of ik stom doof en blind was. Of ik niks gevoeld of gezien had… Uhh, nee? An earthquake in Christchurch with several casualties and lots of people trapped in buildings. Shit! Nee, dat wist ik niet…
Aangekomen in Hanmer Springs deed de televisie in het hostel het niet. Goed excuus om naar de kroeg te gaan, een wel verdient biertje te drinken en te kijken wat er nou eigenlijk precies allemaal aan de hand was in Chch. En wat een chaos! De verslaglegging kwam net op gang en de omvang van de gehele situatie begon een beetje duidelijk te worden. Wat een ellende, en onwerkelijk om die gebouwen in puin te zien liggen waar ik gister nog rond fietste! Die avond werd voor het eerst in de geschiedenis de landelijke noodtoestand afgekondigd.
Dag 2: Hanmer Springs – Reefton – 137 km – 5u40 – 1100 hm
Die ochtend ontbeten met de overgebleven pannenkoeken van gisteravond en rond 11.00 vertrokken over de Lewis Pass richting de West Coast. Prachtige en ruige omgeving en was (blijkbaar) voor de eerste 90km helemaal op mezelf aangewezen. Geen dorpjes, dus ook geen winkels en kranen. Halverwege werd ik op een rustpunt van 2 volle bidons voorzien door meelevende toeristen. Ik heb ook wel geluk hoor!
De Lewis Pass op was niet heel zwaar, ik had de wind lichtjes mee en werd afgeleid door het prachtige landschap en door Nicol Williamson die me The Hobbit voorlas door m’n iPod. Zwaarder werd het na 90km, na een fantastische afdaling dacht ik dat het gedaan was met het klimmen voor vandaag, maar nee hoor. Ik moest nog ‘even’ Rahu Saddle over, door het Victoria National Park. Wederom afschuwelijk mooi, maar helemaal weer anders dan de Lewis Pass. Aan de West Coast valt veel meer regen, dus fietste ik door prachtig groen regenwoud met allerlei kleine stroompjes en riviertjes.
Dag 3: Reefton – Ahaura – 44 km – 1u50 – 130 hm
Vandaag had ik weinig goesting en stijve benen. Gisteravond fish & chips gegeten in de totaal verlaten hoofdstraat van Reefton. Leek wel een spookstad, en dat al om 19:00. In het hostel waar ik verbleef wonen een aantal full time goudzoekers. Na een avondje met hen te hebben doorgebracht vond ik dat ik hier wat meer tijd moest doorbrengen. Goud zoeken, de western style barretjes, saloons en verlaten hoofdstraten met tumbling weeds doen mij altijd wat romantisch aan. Zo ging ik deze ochtend met lood in m’n benen op zoek naar mijn eigen goud. Een 90 minuten duurloopje langs snel stromende riviertjes, oude mijnen, grotten, mijnschachten van 100-en meters diep en complete spooksteden. Fascinerend! Beetje jammer dat ik geen goud vond…
Wouter (de boer waar ik woof) had me een telefoonnummer gegeven van vrienden van hem, die het waarschijnlijk niet erg zouden vinden als ik een nachtje kwam logeren. Toch wel maf om wild vreemden op te bellen om te vragen of ze je van een maaltijd en onderdak kunnen voorzien… Toch maar gedaan en eind van de middag 44km tegen de wind in naar Ahaura gefietst. Daar kwam ik aan op een gigantische boerderij met fantastisch uitzicht over de Southern Alps en over de Buller Range. ’s Avonds, terwijl ik de lichten van Pike River kon zien werd ik door de nieuwslezer van alle ellende in Chch op de hoogte gebracht…
Dag 4 – Ahaura – 0 km
Het plan was om eigenlijk naar Arthur’s Pass te fietsen maar de familie waar ik verbleef wilde me graag van alles laten zien en ik moest toch minstens een dag besteden. Ok, prima… Rondleiding over de boerderij, beetje koeien van het ene weiland naar het andere verplaatsen, en ook kreeg ik een rondleiding over een stuk land wat ze een paar jaar geleden hadden aangekocht. Een hele berg met uitloop, Napoleon Hill. Eind 18e eeuw werd hier intensief naar goud gezocht. Op deze berg stond ooit een heel dorp met hotels, saloons, bakker, slager, schoenmaker en bordeel en al. Het enige overgebleven is nog het kerkhof en de ontelbare gangen door de berg. Dus ik zo’n gang in. Pik donker, het enige wat nog een beetje licht gaf waren de glow wormen en toen ik m’n hoofdlampje aan deed zag ik een heel hoop spinnen, sommige zo groot als m’n vuist…
Vanuit Napoleon Hill en de omringende bergen komen een heel hoop kleine stroompjes samen om één wat grotere stroom te vormen. Kiwi’s staan bekend om hun ‘todo’ mentaliteit en Malcolm (de boer) heeft zijn eigen waterrad gebouwd. Dit 5 meter hoge rad is gekoppeld aan een paar tandwielen, en die aan een generator. Zo wekt hij zijn eigen stroom op. Op dit moment staat er op het land nog geen huis, maar de bouwplannen liggen er al, en uiteraard doet hij ook dat zelf…
Eind van de middag in stijl de omgeving bekeken met Kyle (de zoon), die was erg enthausiast over z’n auto. Normaal heb ik het niet zo op auto’s maar zijn Mini uit 1978 was toch wel erg gaaf! Het stuur werd ook mij toevertrouwd en dat was wel weer een hele ervaring want de remmen deden het amper.
Dag 5: Ahaura – Arthur’s Pass – 126 km – 5u50 – 1200 hm
’s Ochtends tegen 10uur vertrokken want het zou een lange dag worden, prachtig weer en wat een ontzettend mooi omgeving. Zo ontzettend groen! Het meest interessante gedeelte van mijn tocht was duidelijk deze dag. De valleien tussen de berger, verscholen meertjes, om elke bocht viel er weer wat nieuws te ontdekken.
Mijn favoriete gedeelte was Arnold Valley – Moana – Rotomanu – Inchbonnie. De uitlopers van de alpen waren bekleed met wijngaarden en uitgestrekte groene heuvels. In de berm vond ik wilde bramen, dus at tot ik niet meer kon en plukte een zak vol voor bij de pannenkoeken van die avond. Echter, na een paar uur comfortabel fietsen begon ik aan de Arthur’s Pass. Had eigenlijk geen dee hoe of wat, wist wel dat het een klim van ongeveer 7 kilometer was. Op bepaalde stukken dacht ik dat er op een ogenblik iets stuk moest gaan: mijn fiets, of mijn knieën…
Dag 6 – Arthur’s Pass – Loburn – 157 km – 6u40 – 770 hm
Amai ik was moe, en mijn koolhydraten waren op. Ik verwachtte wat meer berg af, maar dat was niet echt het geval. De tegenwind hielp ook niet mee dus al met al een erg zware dag maar wel weer ontzettend mooi. Kreeg veel goedkeurende reacties als ik bevestigend beantwoordde op de vraag of ik de gehele Arthur’s Pass gefietst had. In het laatste gedeelte fietste ik ook nog eens verkeerd waardoor ik zo’n 10 km extra deed. Ik was blij toen ik de oprit van de boerderij op fietste en ’s avonds weer in m’n ‘eigen’ bedje kon kruipen. Al met al een fantastische tocht! Klik hier voor de volledige route in mapmytri.
Bayer 05 Uerdingen 2011
11 februari - door Diederik
Vorig seizoen moest Evert in z’n ééntje Nederland vertegenwoordige in ‘ons’ team, en deed dat zeer netjes. Dit jaar zit het anders. Zoals het er nu naar uitziet ben ik in mei klaar om in Duitsland te racen en hebben we versterking van niemand minder dan Cesar ‘de Zeeuwse brommer’ Beilo en onze eigen Cornelis. Daarnaast hebben we nog steeds enkele grote namen als Uwe ‘de Held’ Kappelhoff, Matthias en Stephan Bergermann en opkomend talent Matthias Epping.
Een aantal weekenden terug was er een TeamTreffen in Uerdingen, Krefeld, het hoofdkwartier van Bayer. Dit TeamTreffen staat traditioneel in teken van kennismaking met nieuwe atleten, teamfoto’s, Kaffee und Kuchen, Kulturfabrik en uiteraard een heel hoop lol. Ik was helaas niet aanwezig maar de verhalen beloven weer een hoop moois voor komend seizoen.
Deze editie van het TeamTreffen was het dubbel feest want de de gehele overkoepelende organisatie van de sportclub Bayer Uerdingen bestond 20 jaar. Evert werd nog even extra in het zonnetje gezet door zijn NK titel triathlon -23. Held Uwe reed de fietstraining op z’n mountainbike terwijl iedereen een wegfiets meehad (Das ist mir egal, im Winter fahre ich nur mein ATB!) en werd gevraagd de lichten uit te doen in de Kulturfabrik omdat hij de laatst overgebleven partyganger was.
Het wedstrijdschema in de Bundesliga en Nordreihn-Westfahlen (NRW) liga ziet er als volgt uit:
15-05 Gladbeck: Evert, Cornelis, Diederik
22-05 Gütersloh: Cesar, Diederik
05-06 Harsewinkel: Evert, Cesar, Cornelis
03-07 Düsseldorf: Evert, Cornelis
17-07 Schwerin: Diederik
28-08 Grimma: Evert, Diederik
28-08 Krefeld: Cornelis, Cesar
Challenge Wanaka
16 januari - door Diederik
Ouch, dat was pijnlijk. Dat was de zwaarste wedstrijd uit mijn hele triathloncariére. Heb eigenlijk weinig zin om wat te schrijven, maar hier toch even een verhaaltje. Afgelopen week wat aanloop problemen gehad. Na vakantie in Waihi Beach een infectie aan m’n longen: ik bleef maar groen spul ophoesten. En tijdens een laatste ritje op de fiets schoof ik onderuit op een stuk gravel.
Donderdag hier in Wanaka aangekomen. Exact 1 jaar nadat ik me hier bij de Duncan’s voegde. Dat was de start van een jaar met op dat moment niet voor te stellen avonturen. De dagen voor de race in Auckland was ik redelijk zenuwachtig, of zenuwachtig… Misschien is bang het juiste woord. De watertemperatuur, het zware fietsparcours, het loopparcours met 75% onverhard en een heel gedeelte single track trial running. Een makkelijke dag zou het nooit worden.
Vorig jaar nam ik deel aan de 1/2e triathon als zwemmer van een team. Dit jaar kon ik bij de fietser verblijven, Roger en z’n vrouw en dochter. Ontzettend gastvrij en heerlijk om een plekje voor mezelf te hebben zonder me druk te hoeven maken over een goede nachtrust.
Goed, raceochtend. Na een jaar rondreizen en verschillende refiills was dit keer de carbocake van Maxim echt op. Dus yoghurt en muesli als ontbijt. Het weer was niet echt goed. Binnen hoorde ik de wind om het huis gieren. Naar T1, banden pompen, wetsuit aan, en om 06.30 klonk het startschot.
Wat een golven, van die smerige korte, ijselmeer achtige omstandigheden. Ik was goed weg, en sloot aan bij enkele pro’s die 10 meter voorsprong hadden. De eerste 100 meter ging prima, tot ik niet meer kon ademen. Heb ik wel longen? Enkele tellen later deed een smerige pijn me beseffen dat ze nog wel degelijk aanwezig waren. Ik bleef maar hoesten, en elke keer weer de smaak van dik, groen slijm. Bah bah! Bij elke keer lucht happen deed ik ook een heel hoop water op. Gelukkig kan ik met zwemmen aan 2 kanten ademenen, maar dat maakt hier helemaal niks uit. Water overal, en golven vanuit allerlei verschillende richtingen. Ritme? Ho maar. Op een gegeven moment werd het me toch wat te veel, een ontspannen moment was er niet bij. Ik was niet misselijk, maar op een of andere manier ging ik compleet over m’n nek. Elke keer uitademen voelde en proefde ik de stukjes in mijn neus, lekker lekker lekker!
Na 1:02:39 stond ik op de kant. Volgens mij mijn slechtste zwemonderdeel ooit. Met ontzettende maagpijn ging ik de fiets op. Het ging voor geen meter! Kon niet normaal ademen en ontzettende maagkrampen. De eerste verzorgingspost was op 23km. Daar stapte ik na 45minuten van m’n fiets. Dit ging niet langer. Ik ging in de berm liggen en kreeg een dekentje om me warm te houden. Na precies 1uur stapte ik de fiets weer op, en voelde me stukken beter. De inhaal race kon beginnen.
De wind was gigantisch, takken op de weg, de gravel werd van de onverharde wegen geblazen alsof er een grote truck overheen reed en zelfs de afzetting pillonnen lagen verspreid over de weg. Vanaf km 50 tot aan 110 de wind in de rug. Mijn snelste 10km klokte ik rond 13 minuten over het grove asvalt en het heuvelachtige parcours. 46.2 gemiddeld. Na 110km draaide het parcours tegen de wind in, windkracht 7 / 8 in je gezicht. 2u30 lang met snelheden tussen de 15 en 19 kilometer per uur is frustrerend. Niet alleen lichamelijk (je krijgt geen moment rust, want je valt om als je niet trapt), maar ook mentaal.
Uiteraard had ik tijd verloren in het eerst uur, maar een fietstijd van 6:06:28 is toch echt mijn ding niet. Ik betrapte mezelf er tijdens het fietsen zelfs op te denken dat het allemaal voorbij was na 180 kilometer, dat het zwaarste gedeelte erop zou zitten. Maar er moest nog wel even een marathon gelopen worden. En wat voor één…
Eenmaal in T2 was ik blij van de fiets te zijn, de eerste kilometers lopen voelde erg goed. Ik vloog over het parcours, behalve dan tegen de wind in, dan werd je in je zweefmoment letterlijk achteruit geblazen. Eerst halve marathon in 1:35:27. Beetje te hard misschien? Na 22 km verzuide een verzorgingspost me de juiste voeding te geven. Aan mij de keus: stoppen, en voeding nemen, of doorgaan? Ik koos voor doorgaan. Foute beslissing. Wat is deze stenen constructie midden op het parcours? Ow, een muur. Ik liep er vol tegenaan. Met moeite bereikte ik de volgende verzorgingspost en nam de tijd goed te eten en drinken. Daarna kon ik geleidelijk mijn tempo weer oppakken en de laatste kilometers ging het weer als vanouds. De finish voelde als een verlossing, 2e halve marathon van 1:45:26 en een overall marathon tijd van 3:20:53, de 13e tijd overall. Daar ben ik dan wel weer content mee.
Uiteindelijk 19e overall en 3e in mijn age-group. Eindtijd: 10:39:45. In mijn vorige post tipte ik Jamie Whyte als winnaar, en ik had gelijk, met een eindtijd van 9:03:53 behaalde hij zijn eerste grote overwinning als pro. Bij de vrouwen was Belinda Granger als eerste terug in Wanaka, en tijdens haar speech bij de prijsuitreiking vanmorgen zei ze dat van al haar 43 races over de Ironman distance dit de aller, aller zwaarste was.
Voor mij wordt hier weer een hoofdstuk afgesloten. Mijn 5e finish in een hele triathlon. Trainen houd ik nu even voor gezien. Op dit moment ben ik in Wanaka, zonder plan, met mijn fiets met wielen waarmee ik niet kan touren, terug naar de Duncan’s is ook niet echt een optie, heb daar al zoveel tijd doorgebracht. Wat ik wel ga doen weet ik op dit moment niet. Eerst herstellen en dan kijken wat er op mijn pad komt.
Logboek 2011
10 januari - door Diederik
Ik vertoef momenteel nog steeds in Nieuw Zeeland, geniet van de zomer enzo. Kerst was fantastisch, mijn eerste zomerse kerst, eerste kerstdag bestond uit champagne ontbijt, wakeboarden, jetski varen, golf, rugby, tennis, zwemmen, bbq-en, cadeautjes…
Zaterdag a.s. staat de volgende grote race voor de deur: mijn 5e race over de volledige Ironman afstand in de Challenge Wanaka. De race profileert zichzelf als ‘the most scenic triathlon in the world’. Ik was vorig jaar al in Wanaka en deed de 1/2e triathlon. En ze zitten er waarschijnlijk niet ver naast: één van de mooiste parcoursen die ik ooit gezien heb. Zwemmen is in een ijskoud meer (laatste meting: 16gr), fietsen is 1 heuvelachtige ronde van 180km met grof asfalt (stuiteren!) en het lopen gaat over 2 rondes van 21km waarvan 75% onverhard, een paar flinke heuvels en een heel stuk single track.
Challenge Wanaka wordt mijn 3e hele triathlon binnen een jaar tijd. Ik begin het inmiddels wel een beetje te voelen. Fysiek ben ik ok, mentaal had ik het de laatste weken wat moeilijk om mezelf te motiveren. Wat ik na Wanaka ga doen weet ik nog niet, wat rondreizen, werken, chillen… Misschien een marathon. Eerst maar eens zien hoe ik het zaterdag vanaf breng. De race staat niet bekend als een snelle wedstrijd, toch hoop ik op een tijd onder de 9.30. Een PR en wie weet een plekje in de top 10.
Één van mijn favorieten voor de winst is Jamie Whyte, een paar weken geleden deed ik een lange duurrit met Cameron Brown, Jamie en nog een andere triathleet. 3 Intervallen in een rit van ruim 5 uur. Eerste interval over 90 minuten, 2e interval over 45 minuten en een laatste interval van 20 minuten. Amai dat deed pijn. Ik zat letterlijk scheel op de fiets. Het ‘mooie’ was dat Cameron en Jamie kopwerk deden tijdens de interval, maar daarna afzakte en mij en de andere dude kopwerk lieten doen zodat zij konden herstellen. Met veel tegenwind betekende dat dus dat er weinig te herstellen viel voor mij en m’n lotgenoot. Het gebeurd mij niet vaak dat ik iemands wiel niet kan houden maar dit ritje kwam het toch akelig dichtbij.
Na de kerst ben ik er ruim 10 dagen tussenuit geweest, naar Waihi Beach met de hele familie. Surfen, trainen, thundercat varen, long boarden, nationaal kampioenschap halve triathlon kijken, veel sociaal doen en bbq-en, een echte kiwi vakantie. Heerlijk!
1e kerstdag
25 december - door Diederik
Fijne kerstdagen en al dat soort ongein vanaf onze kant! Hieronder één van onze andere “talenten” ;)
1/2e Ironman Taupo: ik heb ook wel pech hoor!
16 december - door Diederik
Een prima reis, tot 20km voor Taupo. Een stotterende auto. Bij de eerste afslag zette ik ‘m langs de kant. Nog 40 minuten tot de registratie sloot. Heel wat onvriendelijke woorden passeerde mijn gedachte. De Nieuw Zeelandse ANWB gebeld met Andy Duncan als alter ego. “Just to check sir, what is your date of birth?” “07-02-1954.” Ik had m’n eigen vader kunnen zijn. “Is it the BMW sir?” “No, it’s not.” “Is it the Jaguar?” “No, I sold that one ages ago.” “What car is it than?” “It’s my Nissan March…” Na nog wat meer details moest ik mij toch even identificeren als de monteur arriveerde. “No problem.” Eigenlijk wel, want ik ben Andy niet, en heb ook zijn rijbewijs niet bij me. Maargoed, welke automonteur vraagt er nou naar een identiteitsbewijs?
Juist, geen enkele. Na 45 minuten, toen ik net lekker in mijn boek zat, arriveerde de monteur. Na wat simpele checks bleek er een doorgebrand draadje te zijn waardoor de accu tijdens het rijden niet werd opgeladen. Daardoor stopte na verloop van tijd de motor ermee. Na 15 minuten kon ik weer verder naar Taupo. Kon me nog net registreren en mijn fiets in het rek hangen. Startnummer 10, witte badmuts: ik was ingedeeld in de categorie Elite. Stoer hoor!
Behalve dit hele dat ik auto pech had, en me nog maar net op tijd kon registreren was er afgelopen week wel meer op het randje. De nieuw bestelde zadelklem voor mijn zadel kwam donderdag eind van de middag binnen, en mijn wetsuit werd vrijdagochtend bezorgd. Nog maar net op tijd. Toch wel een beetje stress gehad of ik uberhaupt wel kon starten of niet.
Goed, na de registratie een klein stukje voorbij Taupo gereden en mijn tent opgezet op een stuk land van de buren van de Duncan’s. Relaxt hoor, mooi plekje aan het meer maar weinig beschutting en die wind… Een hele missie: in m’n ééntje met windkracht 4 een tent met een kapotte stok opzetten. Toch gelukt en redelijk op tijd naar bed gegaan. Niet heel best geslapen, was lawaaierig ’s nachts. Klapperende tent delen, een luidruchtig meer. Na niet zo’n hele goede nacht ging om 04.30 de wekker.
Ontbeten, naar Taupo gereden, banden pompen, ketting smeren, juiste versnelling opzoeken, schoenen op de fiets, voeding op de fiets, loopschoenen klaarzetten, inlopen, wetsuit aan, naar de start en samen met een handje vol andere witte badmutsen kreeg ik extra ruimte voor aan bij de startlijn in het water. Stoer hoor!
06.30: volkslied, pang! Koers! Een vlak stukje zwemmen zat er helaas niet in vandaag, redelijk wat gedrang en een ‘choppy’ meer. Na 27:47 klom ik als 18e op de kant en begon ik aan T1. Een flink stuk lopen, ongeveer 800 meter. Daar al heel veel mensen ingehaald en op de fiets vormde 2 anderen en ik al snel een groepje van 3. We werkte op een goede manier samen om bij de 3 atleten een paar 100 meter voor ons te komen. Ging langzaam, maar we kwamen dichterbij. Wel had ik het koud. Koude voeten, benen en armen. Ook ahd ik weinig behoefte om mijn voeding te nemen. Toch maar naar binnen geforceerd en gelukkig geen maag klachten.
Na iets meer dan een uur voelde ik iets veren in mijn achterwiel. Met elke pedaalslag ging ik iets omhoog, en weer naar beneden. Weer allemaal woorden in mijn hoofd met voornamelijk een negatieve lading. Dit weerhield mijn achterband er niet van zachtjes leeg te lopen. Fiets af, wiel eruit, band eruit, buitenband checken, niks… Nieuwe binnenband erin, wind erin, en pang, koers! Ging erg soepel als zeg ik het zelf. Echter, niet voor lang. Een paar km verderop hetzelfde verhaal. Op dat moment dacht ik dat ik de buitenband niet goed gecheckt had op potentiële lek-makers, of zat er misschien iets niet goed? Of heb ik gewoon heel veel pech? In ieder geval stond ik weer langs de kant, met dit maal extreem onaardige gedachten over de gehele gang van zaken en het meest vervelende: geen reserve spullen meer. Na een 10tal minuten kwam de materiaal wagen. De kop van het veld was inmiddels al het keerpunt gepasseerd, en waren op hun plek terug. Ik reed op de 6-7-8e plek! Ik heb ook wel pech hoor!
Materiaalwagen dus. Wiel eruit, binnenband eruit, buitenband gecheckt. Weer niks. Zegt de dude van de materiaalwagen: “Uhm, bummer. I don’t have any tubes with long valves.” “What about valve extentions?” “Nope…” “What about another wheel?” “Nope…” “What about a patchkit?” “Nope…” Een heel hoop onvriendelijke gedachten, maar geen oplossing. Vervolgens alles weer in elkaar gezet, band opgepompt en met een leeglopende achterband nog 3km naar het keerpunt gefietst. Daar rondgevraagd naar plakspullen maar niemand had iets. Wel was er een groepje supporters met de trainingswielen van hun atleet die op racewielen reed. “We can lend you the wheel?” Oplossing gevonden! “Yes, please!” Wiel gewisseld en ik kon mijn weg terug naar Taupo vervolgen. Wel fietste ik inmiddels tussen de gezette 50-ers en het moraal was er goed uit. Eerste stuk even goed doorgekoerst om het weer warm te krijgen maar het toen wat rustiger aan gedaan.
In de wisselzone kreeg ik nog een 15 seconde stand down omdat mijn 1e stap van de fiets net aan de verkeerde kant van de witte lijn was. Nou ging ik in vergelijking tot de andere atleten op dat moment ook wel erg hard de wisselzone in, en dat zijn ze niet zo gewend rond de 150e positie in het veld. Maakte opzich ook niet zoveel uit want i.p.v. de halve marathon op mijn wedstrijdschoenen te lopen had ik al besloten mijn sokken en trainingsschoenen aan te trekken. Die moest ik nog wel eerst uit mijn tas halen, en mijn tas stond tussen alle andere tassen aan de andere kant van de wisselzone.
Lopen ging erg lekker, ik kon de 90 kilometer wel voelen en had het toch niet zo rustig aan gedaan als ik in eerste instantie dacht. De wind maakte het ook lastig, en vlak was het ook niet. Ik finishte net onder de 5uur: 4:57:58 met een 14e halve marathon tijd van 1:27:39. Blij dat ik kon finishen, maar toch redelijk teleurgesteld spoelde ik me af in het meer, bestelde fish & chips en trok mij terug in mijn tent met een boek.
I am training for an Ironman
8 december - door Diederik
Voor alle LD atleten onder ons:
4e in Mission Bay Panasonic OD
5 december - door Diederik
Zaterdag was nog wel even een beetje hectisch, ik had geen wetsuit en m’n fiets was stuk en kon niet gerepareerd worden. Mijn wetsuit heb ik 2 weken geleden opgestuurd voor reparatie. Uitgelegd dat ik in 2 weken een race had, maar dat was geen probleem. “In 1 week heb je het pak terug.” Maar helemaal niks, in de loop van vorige week een keer gebeld maar ze konden er niks aan doen. Het was erg druk. Gelukkig mocht ik van Cameron Brown weer zijn pak lenen, dus nogmaals: afschuwelijk bedankt!
Zaterdagochtend ging ik even een uurtje losfietsen toen ik constateerde dat m’n zadel erg los zat, er was iets afgebroken wat het zadel op z’n plek houdt. Ik kon nog wel doorfietsen maar heel erg best was het niet. Eerst een Trek dealer opgezocht, gebeld, langs gegaan, maar ze konden het niet direct repareren. Daarvoor moesten onderdelen besteld worden. Ik heb ook wel pech hoor! Toch besloten het risico te nemen, en gewoon te starten. Des noods fiets ik 40km zonder zadel…
Om 4:45 ging mijn wekker, de start was er om 07:00 en na een uitstekend zwemonderdeel stond ik om 07:19:56 weer op de kant. Vanaf de start had ik de juiste voeten en de 3 rondjes van 500 meter met 2 landgangen vlogen voorbij. Wel heb ik een vinger gekneusd, iemand anders z’n neus vrees ik… Sorry! Als 5e rende ik T1 in, en als 2e zat ik op de fiets.
4 vlakke rondjes van 10km met een heel hoop mensen op het parcours: Try a Tri, Sprint, Teams, Duathlon. Lastig bij te houden wie waarbij hoort. Wel kon ik de leider herkennen: hij zag er snel uit. Beetje bij beetje kwam ik dichterbij en na elk keerpunt kon ik achter me een flink groep ook dichterbij zien komen. Best frustrerend als je mag stayeren, maar er is niemand in de buurt… Het verschil met de nr 1 bleef gelijk, ongeveer een minuut, het verschil met het peloton achter me ook. Laatste ronde besloot ik nog even goed gas te geven, na minder dan een uur stond ik weer in de wisselzone. Achteraf ook de snelste fietstijd van de dag.
Met lopen begon ik behouden. Mijn tactiek was dat als er iemand voorbij zou komen dat ik zou proberen om mee te gaan. Na het 2.5km keerpunt zag ik al dat er 2 atleten dichtbij zouden komen. De eerste kwam me voorbij na 4km. Ik kon niet mee. Deze gast ging wel zo hard. Voor degene die de Bundesliga kennen: Stefan Bergermann style. Geen schijn van kans dus. Na 6km werd ook de mijn 3e plek door iemand anders overgenomen. Ik kon mee voor ongeveer 1km maar toen moest ik ook hem echt laten gaan.
Herstel na de OD in Maraetai was moeizaam, nou had ik daar ook wel alles gegeven, maar mijn kuiten heb ik lange tijd kunnen voelen. Met de 1/2e triathlon in Taupo volgend weekend in mijn achterhoofd besloot ik om vast te houden aan mijn 4e plek en rustig uit te lopen. Als 4e kwam ik na 2:00:26 over de finish. Direct daarna 20km uitgefietst over de vlakke, goed geasfalteerde wegen. Dat was wel lekker voor de verandering. Alles leuk en aardig hier in NZ maar de kwaliteit van de wegen is matig. Grof wegdek, dus een hoop gestuiter. Downtown Auckland is het beter, en alles ocean front. Leuk fietsen dus!
Bij de prijsuitreiking bleek dat ik nog wel 2e was in mijn agegroup, 20-29. Dat was dan wel weer prima. ’s Middags naar het strand geweest, gelezen, geslapen, gekaart, muziek geluisterd, rugby gespeeld, gezwommen: zomer dus! Wel een vreemde gewaarwording hoor, gister bevuilde ook hier Mariah Carey de radio al met All I want for Christmas…
Kona 2010: Post Ironman week
25 november - door Diederik
Hoe kom ik hier eigenlijk zo terecht, bijna 1 week na het WK Ironman? Eigenlijk is het antwoord vrij eenvoudig. Vorig jaar tijdens Ironman ontmoette ik een Nieuw Zeelandse familie, zij nodigde me uit om in Nieuw Zeeland bij hen te verblijven en te trainen voor de Ironman in Taupo. Eerst moest ik nog even een boot van Vlissingen naar Turkije varen. 2 Weken nadat ik thuis kwam vloog ik naar Auckland, in februari, maart en april verbleef ik bij deze familie. Door hen leerde ik hun vorige buren kennen, die gingen rond de wereld zeilen en zochten wat hulp voor hun eerste etappe omdat ze net een nieuwe boot gekocht hadden. Zij namen me mee naar de Kermedec’s, Minerva Reef, Tonga, Ha’apai Islands, Vava’u, de Niua’s en Fiji. Tijdens deze zeiltocht ontmoette ik een Amerikaanse schipper die me in contact bracht met een goede vriendin, Erin. Erin woont in Kona en wilde me wel helpen met het zoeken van een woning en alle bijkomende logistieke uitdagingen. Toen ik aan het trainen was op de Queen K ontmoette ik Noran, die vroeg: ‘wat doe jij na de Ironman?’ ‘Geen idee’ was mijn antwoord. ‘Dan kan je mooi mee gaan hiken!’ En nu zit ik hier, ik heb ook wel geluk hoor!
De dagen na de race waren hectisch en vlogen voorbij. Zondagochtend goed uitgeslapen na de herstelbiertjes van raceavond, beetje zwembad hangen, raceevaluatie met Hans en Menno, awardceremony, onbeberkt voedsel en drank, toen door naar de K-Swiss afterparty, invites only. Gelukkig had ik de eigenaar leren kennen dus nog meer onbeperkt voedsel en drank met bijna de gehele mannen en vrouwen top 10. Genoeg bier had ik al wel gehad, dus maar omgeschakeld op de (veel te sterke) cocktails. Maar onder toeziend oog van vedettes als Mark Allen, Greg Welch en Mike Riley, en atleten als Macca, Der Norminator, Crowie, Vanhoenacker en Lieto mag je je natuurlijk niet laten kennen! Tik tik tik, weg die cocktails! Onderweg naar huis had ik wel wat ondersteuning nodig, blame it on the legs!
Maandagochtend duurde het even voor ik me realiseerde waar ik precies was. Blijkbaar had ik m’n eigen bed gehaald! Weer recupereren bij het zwembad en eind van de middag Menno uitgezwaaid. Best jammer eigenlijk, een mooie tijd gehad met Menno, wederom veel van hem geleerd. Het heeft voor mij persoonlijk toch wel iets bijzonders om aan de start te staan van het grootste triathlon evenement naast de trainer met wie het ooit allemaal begonnen is. Maandagavond uit eten en daarna drankjes doen met een heel hoop mensen die we onderweg oppikken, wederom een korte nacht…
Dinsdag bel ik Noran en zeg dat m’n benen nog steeds ontzettend pijn doen, en dat ik nog niet zeker ben of ik wel moet gaan hiken of niet. Noran zegt: ‘no worries, 3 of 4 people in our group are massage therapists, we’ll fix you!’ Ok, prima! Hans ging vandaag alweer zwemmen en fietsen, ik verrichtte herstelwerkzaamheden bij het zwembad. ’s Avonds voor de zoveelste keer op rij een herstelburger en herstelbier om het afscheid van Thaddeus te vieren. Ook erg jammer, Thaddeus heb ik 4 weken leren kennen, samen waren we een van de eerset atleten in Kona. Super enthausiaste dude uit NY en in korte periode veel dingen samen meegemaakt en een heel hoop leuke dingen beleefd.
Woensdag voelen m’n benen alweer iets beter en bereidden ook Hans en ik ons voor op afscheid. We zwemmen bij de pier, wat niet eens zo slecht gaat, we drinken nog 1x koffie bij Lava Java, we snorekelen met schildpadden en eind van de middag drinken we de cocktails bij Huggo’s die we eigenlijk voor de 1e dag gereserveerd hadden maar wat er simpelweg nooit van gekomen is. Afscheid was best een triest moment, Hans en ik waren een prima duo over de afgelopen 2 weken. We deden veel samen, maar ook onze eigen dingen en dat vonden we allebei prima. Ook leuk om zo af en toe wat over Arnhemse dingen te praten en soms verlangde ik toch wel een klein beetje terug naar die stad hier grofweg 12.000 km vandaan. Maar Hans beloofde de groeten te doen, dus houd ik het nog wel ff uit!
Goed, Waimanu Valley: 3 dagen hier chillen en kamperen. Hiken naar de watervallen, lezen, strandhangen, zwemmen, en al dat soort dingen. Een hoop old school hippies hier. O.a. Mark, een dude van 21 die iets studeerde van natuur en toen ineens maar besloot om erin te gaan wonen. Hij eet bloemen en guava’s. En dan is er Doug, een dude met een gigantische baard die naar Frankrijk vluchtte om niet te hoeven vechten in Vietnam…
3e in Maraetai Panasonic OD
21 november - door Diederik
Vrijdag na een training in een 50mtr buitenbad (uiteraard m’n eigen baan!) bij het uittrekken van mijn wetsuit een flink gat gescheurd op een naat in m’n oksel. Niet echt ideaal. Ik heb ook wel pech hoor! Van Cameron Brown mocht ik zijn wetsuit wel lenen dus daar zaterdagochtend langs geweest, test gezwommen en dat paste prima. Dus Cameron, ik weet dat je geen Nederlands kan, maar toch bedankt!
Vrijdag nog 2uur gelopen en 1uur gezwommen, zaterdagmiddag nog 3uur op de fiets gezeten en na die training stond de teller op 15u30min. Best wel weer ff wenen! Ook door de afsluiting van het studentenjaar: afgelopen woensdag 22 baco (inside grapje) downtown Auckland, en vrijdag ook weer tot diep in de nacht drankjes gedaan hier in Clifton Road Resort. Met redelijk vermoeide benen stond ik vanmorgen aan de start.
Tijdens het klaarzetten van m’n spullen vond ik in m’n wedstrijd schoenen een totaal verrotte, verschrompelde en beschimmelde appel. Korte uitleg: in april ging een week appels plukken, en had daar zo’n gruwelijke hekel aan dat toen ik thuis kwam de kids hier m’n caravan versierd hadden met vanalles wat met appels te maken heeft. Ook hadden ze op alle onmogelijke plekken appels verstopt. Dit was dus een nooit teruggevonden appel, net paasen, maar dan anders… Lachen joh!
Goed, aan de start stond o.a. James Bowstead, hij was ook in Kona om Terenzo van gezelschap te voorzien. Veel mee getraind, en het was gezellig weer wat bij te praten. Ook zag ik m’n kansen op winst als sneeuw voor de zon verdwijnen. Cameron had gister ook al gezegd: “dat is geen misselijk startveld morgen!” Maar dan in het Engels.
De wisselzone was even wat anders dan dat ik in Nederland gewend ben. Geen juryleden die op je stuur raggen alsof je 200kg weegt, geen controle van remmen en helm en iedereen kan in en uit lopen. Als je crasht? Eigen verantwoordelijkheid. En dit is geen kleine wedstrijd. De Panasonic Peoples Triathlon Series gaat over 4 wedstrijden die hier rondom Auckland te boek staan als een sterk bezette, populaire serie races.
Pang! Koers! 3 rondjes in zee van 500 met een strandgang, heftige shit! Elke keer als je het strand op rent, en weer het water in duikt een hartslag van minsten 300. Afschuwelijk hoog! Ook dat harde starten en jezelf constant pijn doen ben ik niet meer zo gewend. Ironman heeft me lui en langzaam gemaakt. Als 5e kwam ik uit het water, maar had hier geen idee van. Voelde als ergens midden in het veld. Zwemtijd: 22:40 (bah bah!)
Op de fiets ging het er meteen goed op. Een forse wind, 10km uit, 10km terug en dat 2 keer. Mooi overzicht van het veld dus. Stayeren is toegestaan, ookal rijdt iedereen op een tijdrit fiets. Prima! Goed samengewerkt met een atleet en uiteindelijk 40km met een forse wind, een goed aantal heuvels en grof asvalt afgelegd in 1:04:23. 2e fietstijd van de dag.
Lopen ging ok, als 2e rende ik het loopparcours op door m’n snelle wissel, als Scheltinga’s mogen we daar inmiddels wel patent op aanvragen. Al snel kwam Daniel Plews voorbij en ik moest ‘m laten gaan. Heuvel op haalde ik hem weer bij en samen liepen we bijna 7.5km. De wind maakte het niet makkelijk, en het gedeeltelijke cross parcours was al helemaal niet simpel rennen. Op het laatste stuk naar de finish, heuval af moest ik Daniel echt laten gaan. Als 3e overall kwam ik toch wel tevreden over de finish. Het is een dik jaar geleden dat ik mijn laatste OD deed (aug 2009) en sinds dien alleen maar langzaam getraind. De tempohardheid ben ik dus toch wat verloren. Looptijd: 36:52, 3e van de dag. Eindtijd: 2:03:55.
Vinnie (mijn zuidelijk halfrond moeder) deed ook mee en werd heel verdienstelijk 3e in d’r categorie. Over 2 weken doen Andy en Vinnie allebei mee aan de Ironman West Australia in Bussleton dus dit was een perfecte mini generale.
Na de prijsuitreiking was er nog een verloting van prijzen, en de laatste keer dat ik iets gewonnen heb in een verloting was volgens mij een week snowboarden, ergens in 2004. Het werd dus wel weer een keer tijd: ik won een grote Adidas sporttas met daarin nog 2 rugzakken, 2 caps, een bidon en een decadente zonnebril! Ik heb ook wel geluk hoor!
Over 2 weken de 2e race in de serie in Mission Bay. Ik denk dat ik komende weken toch de baan wat ga bezoeken en kijken of ik toch nog die 25 secondes goed kan maken die ik de laatste kilometer verloor.
Thuis gekomen nog even 30 minuutjes uitgetrapt in de gym hier, daarna in de hot spa gezeten en toen de All Blacks vs Ireland gekeken. Mooi stukje rugby! Verder heb ik natuurlijk zwaar verzaakt om jullie up-to-date te houden van al mijn belevingen enzo. Dus nu beloof ik komende week wat verhaaltjes van mijn laatste weken Kona online te zetten.
Kona 2010: Ke Alahele O Ke Koa
13 oktober - door Diederik
In het Hawaiiaans betekend dat the day of the warrior, en dat was het. Het was mijn dag, en wat heb ik gestreden. Nu, de morning after, voel ik me alsof ik ben aangereden door een gigantische vrachtwagen. Probeerde uit bed te stappen maar viel weer om. Mijn benen zijn helemaal gaar. Gister gedaan waarvoor ik hier was, en waar ik me afgelopen 2 maanden op voorbereid heb: mezelf zo hard mogelijk pushen en finishen onder 10 uur.
9 Uur, 45 minuten en 43 seconde nadat we werden weggeschoten stortte ik onder het finishdoek op de Alii Drive ter aarde. Wat een dag, wat een energie, wat een atleten en wat een toeschouwers! Maar bovenal: wat een race!
’s Ochtends om 04:00 ging de wekker, Maxim’s carbocake gegeten, koffie gedroken, half litertje sportdrank en heel wat water. Het voedingsthema van vandaag: dilution. De conclusie na al mijn andere LD races is dat ik teveel geconcentreerde voeding neem. Oplossing klinkt eenvoudig: meer water drinken. Daar dus gelijk maar mee begonnen.
De rituelen die zich de ochtend van zo’n grote, lange wedstrijd afspelen vind ik altijd intregerend. De spanning is op gezichten af te lezen, sommige mensen zijn emotioneel, nemen afscheid van famillie alsof ze op een hele lange reis gaan en voorlopig niet terug komen. Sommige mensen zijn heel erg op zichzelf en ik vind het juist wel fijn om hier en daar een praatje te maken en wat van gedachte te wisselen met andere atleten.
Met Menno en Hans ging ik naar de start, we kregen een lift van 2 Kiwi’s die bij ons in het appartementencomplex zitten. In het King K hotel naar de body marking en chip check. Daarna door naar de wisselzone: banden pompen, voeding op de fiets, zonnebril in de helm en nog een keer het hele wisselzone traject in me opgeslagen. Later kwam ik Andries en Hanneke tegen, Hanneke was zo vriendelijk m’n nek en oksels in te vetten met vaseline (bedankt!). Daarna met Andries wat ingezwommen. Die was trouwens erg ontspannen, en nog afschuwelijk bedankt voor de gel!!
Mijn fout vorig jaar was dat ik helemaal rechts in het veld startte, dat laat ik me niet 2 keer overkomen, dus startte ik aan de linker kant. Liever iets meer meters maken en lekker zwemmen dan een korter traject afleggen en in het gekrioel terecht komen. Vlak voor de start kwam ik Menno nog even tegen in het water. Om stipt 07:00 waren we weg! Meteen een goed ritme kunnen pakken en na het keerpunt iemands voeten gevonden die net iets te langzaam ging, maar beter dat dan helemaal zelf een hoop energie verspillen. Daar is de dag nog lang genoeg voor.
Na 1:01:36 zette ik als 316e overall voet aan wal, snel de wisselzone in, omgekleed, een gel in m’n gezicht gestopt en de fiets op. Meteen goed veel water drinken. Toen ik voor de eerste keer m’n bidon greep scheurde m’n opgespelde nummer uit, en begon het te klapperen. Stuk met losse handen gereden, shirt uit, en tijdens het fietsen m’n nummer opnieuw opgespeld. Moet een vreemd schouwspel geweest zijn voor de 1000-en toeschouwers langs de kant.
Na het lusje Palani / Kuakini begon de koers echt. Kon een goed ritme vinden en voelde me super. Er kwamen heel wat mensen voorbij gezet, en ik dacht: “laat ze maar, ze maken dezelfde fout als ik vorig jaar deed…” Goed m’n HR in de gaten gehouden, die bleef tussen de 150 en 160. Sommige heuveltjes stond ik het toe ie omhoog ging tot 175. Elke keer weer een goed teken als ik dat zag: dan ben je dus niet heel erg vermoeid. Verder veel gedronken en elke 20min een halve bar of banaan gegeten. Na iets meer dan een uur moest ik al voor het eerst plassen, en dat is een goed teken! In iedergeval genoeg (misschien zelfs teveel?) gedronken.
Na Kawaihae begon de koers eigenlijk pas echt: omhoog naar Hawi zag de zee wit van de schuimkoppen. Geen goed teken! Een crosswind, en wat voor ‘n! Ik had er geen problemen mee, behalve dat het op zo’n moment belangrijk is lak te hebben aan alles met betrekking tot snelheid en goed op je HR te letten, en dat deed ik. Vooral ook goed blijven verzorgen wat tijdens zo’n crosswind lastig kan zijn omdat je all over de place geblazen wordt. Letterlijk zat ik dit traject zo nu en dan te lachen op de fiets, fantastisch die crosswinds. Ik genoot! Dit was waarvoor ik hier gekomen was, afzien en toch iets wat extreme omstandigheden. Voelde me super, had alles onder controle.
Na het keerpunt ging het snoeihard naar beneden, maar nog steeds die verradelijke crosswinds. Best gevaarlijk met een hoge snelheid. Ik haalde veel atleten in die niet in hun ligstuur durfde te liggen, blijkbaar is m’n core goed stabiel (bedankt Tino!). Terug in Kawaihae ging het weer berg op en kregen we even te voelen hoe warm het wel niet was: geen weerstandswind en veel zon. Hier begon ik eigenlijk pas te zweten. Tot nu toe niet echt veel vocht verloren en al 3 keer moeten plassen. Had ook helemaal geen behoefte om mezelf nat te houden met water, terwijl ik andere atleten de ene waterfles na de andere over hun hoofd zag gieten. Aklimatisatie rules!!
In de laatste 50 kilomter pikte ik een heel hoop mensen op die kapot zaten. De meeste hadden witte kleren van het zout en konden hun trappers niet meer rond krijgen. Zo zat ik er vorig jaar ook bij, gelukkig heb ik een hoop geleerd in een jaar tijd.
Iets te enthausiast kwam ik van m’n fiets, de vrijwilliger die klaar stond schrok van het geweld waarmee ik mijn ferarri rode bolide zelfstandig in zijn richting liet rijden. Meteen goed tempo door de wisselzone, mijn nummer geschreeuwd, maar in de verwarring en enthausiasme riep ik mijn nummer van vorig jaar, 1825 in plaats van 1820. Had dit zelf snel genoeg in de gaten, dus zocht zelf m’n tas op. Ben benieuwd op wat voor een schoenen ik anders de marathon af had moeten leggen…
In de wisseltent een fantastisch geconcenteererde wissel: liet me door 2 mannen insmeren met zonnebrand terwijl ik m’n sokken en schoenen aan trok, ijsdeken over m’n schouders, kleren wisselen, petje op, gel, en pang! Ik geloofde mijn benen niet toen ik Palani Road voor de eerste keer op liep, had ik wel 180km gefietst? Heb ik niet een stuk parcours overgeslagen? Voelde niks, geen pijn, geen vermoeidheid, en veel, heel veel goesting!
Eerste mijl in 7:36, iets te hard, dus meteen gas terug. Ookal had ik harder gefietst dan het plan was, toch mijn planning voor de marathon aanhouden. Timing van mijl naar mijl, dus eigenlijk maar 26 kleine stukjes van 7:30 / 8:00. Valt wel mee toch? Ik werd wel links en rechts voorbij gelopen, maargoed: ik heb een plan, een doel, een reden en vooral geen oververhitting. Menno kwam na mijl 2 of 3 ergens voorbij, even kort een praatje, en toen wist ik hem al te vertellen dat het met mij wel goed zou komen vandaag.
Elke 30 minuten een gel, elke mijl water, cola, sponzen, ijs, en koelen. Een gevolg was wel dat ik constant liep te soppen in mijn schoenen. Die K-Swiss schoenen met spuigaten is helemaal niet zo’n slecht idee. Iets voor de volgende keer misschien. Na mijl 10 liep ik weer Palani op, zwaar en stijl. Even een 9:25 mijl er tussen, maar maakte me hier niet druk om. Had al genoeg tijd gewonnen op mijn schema. Op Palani had Chris McCormack net een heel klein gaatje geslagen op een zwaar hijgende Realert. Wat een race moet dat geweest zijn! Ik kon er niks aan doen, maar hield me toch bezig met de top 10 van de mannen race overall. Kon precies zien wie waar lag, en wie door het ijs gezakt waren.
De Queen K was heftig. Het was best warm, maar niet extreem. Wel begonnen de heuvels meer pijn te doen. Nog maar een pijnstiller genomen. Was erg blij het 13 mijl punt te zien, al over de helft! De Hannes Hawaii Tours tent en de aidstations met muziek waren voor mij echt een ontzettende steun in de rug, even wat meer afleiding, een ritme en erg enthausiaste mensen. Wel was ik stinkend jaloers op de Erdingers van Hannes…
Energy Lab was zwaar, naar beneden was ok, maar terug om hoog was afschuwelijk: wind in de rug, geen luchtweerstand, brandende zon en een tergend laag tempo. Bovenaan goed gedronken en gekoeld en toen ging het wel weer. Nog 1 rechte weg terug naar de finish. De laatste heuvel, de Queen K omhoog naar de kruising met Palani Rd was heroisch. De Hannes Crew stond ons kei hard aan te moedigen maar toch, bijna kramp, gruwelijke pijn in m’n benen en een tempo van ongeveer 10 kilometer per uur, bah bah! Laatste 3 mijl in 27 minuten ofzo, sloeg nergens meer op, maar ik wist dat ik het ging halen.
Laatste paar mijlen alleen maar gedacht: nog een half uurtje, dat is niks meer dan een vetloopje als je net wakker bent. Mijn intervallen zijn langer dan dat, 30 minuten stelt niks voor, maar toch was het zwaar, en duurde het lang. Toch, Alii Drive was genieten, ondanks de pijn. Mensen zeggen dat de pijn verdwijnt, maar dat was niet het geval. Zelfs in de laatste 300 meter werd ik voorbij gelopen maar ik had er lak aan, al mijn persoonlijke doelen behaald: finish in 9:45:43.
Direct na de finish bezweek de arme catcher bijna onder mijn gewicht, ik kon niet meer op m’n benen staan, kon ze niet meer optillen. Efkes gaan zitten best, efkes bekommen… Ze zette me op een stoel met een ijshanddoek over m’n schouders. Zoveel krullen rond mijn hoofd! Ik draaide ervan… Dus toch even naar de medische tent. Daar zetten ze me op een stoel op een weegschaal. Mijn benen konden m’n lichaam niet meer ondersteunen. Ik had nieteens de kracht om mijn eigen voet zelf op de weegschaal te zetten, ookal was het een drempeltje van 2cm. Ruim 4 kilo kwijt, niet extreem, maar ik had geen gevoel meer in mijn handen en voeten, dus toch maar 2 zakjes infuus. Daar knap je van op zeg!
Na anderhalf uur kwam ik de medical tent uit, daar zag ik Hilary die me emotioneel omhelsde, samen ontzettend veel getraind en een hoop lol bleefd en nu was het ineens klaar. Samen finishers shirt en medaille gehaald, ijs en pizza gegeten, naar massage en daarna een eerste biertje!
Later op de avond ook nog gezellig onderhouden met de andere Nederlanders, laatste finishers bekeken en biertjes gedronken in de stad. 24 uur nadat ik opgestaan was ging ik weer naar bed.
Evaluatie:
Afgelopen dagen eens goed nagedacht over wat ik anders zou doen, wat ik geleerd heb en waar ik mezelf kan verbeteren. Vooral met Menno en Hans hierover veel van gedachten gewisseld en ook daar weer veel van geleerd.
First of all: ik ben heel erg content met mijn 9 uur en 45 minuten. Heb in de pacific niet op de fiets gezeten, weken niet gelopen en sporadisch gezwommen. Ben pas serieus aan het trainen sinds de week na m’n verjaardag, dat is 12 weken. In 12 weken naar een Ironman toe trainen is niet onmogelijk, maar idealiter heb je nog een fors aantal weken meer nodig. Dat is natuurlijk geheel mijn eigen keus geweest, en ik wist van te voren dat ik niet het maximale eruit zou halen. Maar ik ben nog jong, heb hier nog tijd genoeg voor.
Raceday zelf kan ik eigenlijk niks bedenken wat er erg fout ging. Natuurlijk, er zijn op zo’n dag altijd momenten dat er iets mis gaat, maar dat zijn kleine dingen: aidstations die niet volgens de door de organisatie gecommuniceerde manier zijn ingericht, het missen van voeding, het missen van bidons, hartslagmeter die in eerste instantie niet aanslaat, afscheuren van m’n startnumer, bij het lopen zelfs helemaal verloren… Maar geen grote fouten of problemen.
Mijn maag heeft zich fantastisch gehouden, dus mijn ideale voedingsplan heb ik na 4 LD races rond. Op de fiets elke 20 minuten vaste voeding, en tijdens het lopen elke 30 minuten een gel. Verder vooral veel water en sportdrank, na 120 km ook regelmatig een paar slokken cola.
Kona 2010: Finish?
10 oktober - door Diederik
Zo ongeveer nu hoop ik over de Alii Drive te rennen en laat ik me voor de 4e keer toeschreeuwen: YOU ARE AN IRONMAN!!!! Ik hoop dat ik kan genieten, en dat ik er wat van kan herinneren. In de UK lukte dat namelijk niet zo. Laatste 10km daar is een zwart gat. En ik hoop dat ik niet zo teleurgesteld ben als hier vorig jaar en in NZ. In NZ was het niet zo erg, maar toch wel een dubbel gevoel.
Goed, wie is er nog wakker??? In ieder geval bedankt voor de online support, ik ga er hier nu ook een punt achter zetten en ga slapen. Eerst nog even de haren van m’n gezicht af schrapen en dan ben ik helemaal klaar voor morgen! Wel serieuze angst voor die zwemstart…
Owja, iedereen die me NU persoonlijk wil spreken (als ik uberhaupt gefinisht ben): bel naar 0900-0696, dat is een nummer van www.buitenlandbellen.nl, dan betaal je 2 cent per minuut om naar mijn Amerikaanse mobiel te bellen. Volg de instructies en draai mijn nummer: (+1) 808 989 9605 en wie weet neem ik zelfs op!
Eind tijd: 9:45:43.
Positie: 279 overall, 33e in z’n agegroup
Kona 2010: Halve marathon
10 oktober - door Diederik
Ben ik rond het halve marathon punt? Of heb ik het zwaar? Zwaar zou ik het sowieso wel hebben, maar daar is verder weinig aan te doen, nog maar een klein stukje. Ik ben eigenlijk wel benieuwd welke die-hards er nog wakker zijn ;-)
In ieder geval heb ik niet zo gek veel meer te melden, hier nog wat plaatjes en het volgende bericht is rond mijn zelf voorspelde finishtijd, kijken hoe het met de zelfkennis zit…
Kona 2010: T2
10 oktober - door Diederik
Vooral belangrijk dat ik goed blijf koelen. De hitte is de grootste vijhand hier op Hawaii. Als je eenmaal oververhit bent dan kom je daar niet meer vanaf. Vorig jaar was ik ook nog eens verbrand, en dan kan je je warmte ook niet meer optimaal kwijt. Dit jaar heb ik in m’n koerskleren gefietst. Me toch goed ingesmeerd maar mijn armen en benen zijn na 6 weken Hawaii redelijk wat zon gewend. Hopelijk mijn schouders genoeg beschermd tegen de zon.
En wat plaatjes van afgelopen week!
Kona 2010: Hawi
9 oktober - door Diederik
Als ik op schema lig moet ik me nu ergens bij Hawi bevinden op mijn fietsje, waar rijd ik eigenlijk op? Zie de video.
Kona 2010: Start
9 oktober - door Diederik
Als het goed is lig ik nu in het water, en zijn we weg. Een lange dag voor de boeg! Hieronder een overzicht van mijn splits van vorig jaar:
Te hard gefietst, en te lange 2e wissel door een onnodige blocking penalty: Daniel (mijn Duitse vriend en in Kona 2009 ook huisgenoot) kwam voorbij en ik vroeg hoe het ging: fout! 4 minuten strafbox. Dit jaar dus niet.
Mijn strijdplan voor het zwemmen is als volgt: Pang! Koers!! Uhh, ja, en nee: vorig jaar veel te veel gedronken onderweg, daar werd ik niet blij van. Mijn zwemtijd was echter niet verkeerd: 59:59. Ik hoop dit jaar wederom onder het uur te zwemmen. Mijn wissel gaat langzamer worden en in de video hieronder leg ik uit waarom.
Kona 2010: Nog 30 minuten
9 oktober - door Diederik
De Ironman World Championships zijn officieel gestart met de pro’s! Nog 30 minuten voor de age group start! Ik heb in de afgelopen dagen hier wat video’s gemaakt en stukjes geschreven. Deze heb ik allemaal klaar gezet voor verschillende momenten van de nacht.
Dit jaar geen koffie onthouding, wel alcohol sinds vorige week. Geen vette zooi gegeten, wel carbo loading. Niet tot op het bot afgetraind, maar gezonde reserves. Geen pijnstillers met coffeine, wel meer bananen… Kortom: ik ben er klaar voor!!!
Wat zit er nou eigenlijk in een Ironman registratie pakket?
Kona 2010: Pre race thoughts
9 oktober - door Diederik
Waar zal ik beginnen… Het was een heftig jaar, vorig jaar hier in Kona figuurlijk kei hard op m’n bek gegaan. Wel was het de start van een onbeschrijfelijk jaar. Vanmiddag stuurde ik een mailtje naar Vinnie, mijn zuidelijkhalfrond moeder en ik denk dat dat het wel goed samenvat. Duurde even, maar inmiddels durf ik het ook wel aan om mijn Engelse schrijftaal online te publiceren:
It’s weird that it’s already a year ago. Doesn’t feel like it at all! I’ve been thinking about this race for a long time, with a happy feeling that I finished last year, and with disappointment because I know I can do better.
First week here was weird, being all by myself, quite lonely, biking around in this little town called Kona, where all those good memories came back to me, but they were only memories… Being in all those places, last year seemed really far away, but quite close as well. Still the same people in some places, and seeing the pier again, Queen K, Alii Drive, Bongo Ben’s. And being in the deserted places where I had so much fun last year: parking lot from the King K Hotel where the awards ceremony was, surfing beach, turtle bay, magic sands, the incredible time with all of you guys, it was really weird being here again, but this time I knew it wasn’t gonna be the same. I had a different focus, different priorities and above all: different state of mind.
Yesterday I was at the carbo load dinner, and being there and seeing those movies about last your brought back all sorts of memories again, good ones, bad ones, pain, relief, but most of all, I realize that last years race was the start of an incredible year for me. And that’s for 90% because of all the Duncans, (extended) family and friends.
Since I got here I’ve been thinking about last 12 months a lot. Every time I meet new people and tell them where I’ve been and what I’ve done I realize that I’m incredibly lucky. They say that you create your own luck, but it’s you guys who have given me an unlimited amount of opportunities and I’m really, really thankful. I’m even getting emotional here… So on this day, over thinking my life and close to (again) a life changing experience a huge thank you for all that you, Andy and all the Duncans did for me.
So, now I’m back, something I looked forward to for a long time, and something I was afraid of for a long time. Last years 30k walk was very painful but it made me realize you can’t just go out there and do it. It takes more than that. I’ve got more respect for this race now, and hopefully, with some more experience and common sense, that’s what takes me to that finish line in a reasonable time.
I’m scared. I never believed in those typical American things, and they make me wanna throw up, but for me personally, this time, they’re right: this race is more than just a little swim, huge bike and killing run. This year it’s about finishing what I started last year, closing a chapter, and it’s about showing the people that looked after me and supported me like only real parents can do what I’m really capable of here. Preparation couldn’t be better (maybe a bit longer), but the base I build training in NZ, and the freedom, (recovery) time and facilities I had at Clifton Road was all an athlete could wish for.
Now, I’ve got to stop being such a girl and write difficult about it, I’ve got to get my shit together, and just go out there and DO IT! More than anything: I’m really looking forward to it because I know I’m ready, I know I can do it and I know I’ve got what it takes this time.
Trivolution t-shirts: € 17,50
3 oktober - door Diederik
Vorige week heb ik hier in Kona 150 trivolution t-shirts laten drukken. Het design is tot stand gekomen samen met één van mijn beste vrienden Dennis Willems van Dezzign. Al langere tijd had ik dit idee maar in Nederland is de markt niet groot genoeg om er echt iets van te maken. Hier in Kona is dat natuurlijk een ander verhaal. Komende week probeer ik de t-shirts te slijten bij de pier, carbo load dinner en awards ceremony. Ben benieuwd of Amerika net zo enthausiast is over mijn idee als ik zelf!
Prijs & bestellen
Uiteraard sluit ik mijn gewaardeerde collegae landgenoot triatleten niet uit van deze fantastische must-have. De prijs is € 17,50 inclusief verzendkosten. Stuur mij een mailtje en laat weten welke maat en kleur. Ik geef de shirts mee aan Hans, Hans landt op 14 oktober in Nederland. Cornelis pikt de shirts op en zal ze versturen.
Maatvoering
Shirts zijn beschikbaar in de maten S, M en L en vallen groot uit. Zelf ben ik eigenlijk altijd een M maar een S kan ik hier goed hebben.
Merk
Het merk is Hanes Heavyweight en Hanes Tagless, in Amerika een goed gewaardeerd merk dat staat voor kwaliteit.
Kleur
De officiele kleurnamen van Hanes zijn Oxford gray, deep red, fatigue green en royal blue.
Om maar even af te sluiten met een afschuwelijke standaard koop kreet, maar wel degelijk van toepassing: wees er snel bij, want op is op!
Kona 2010: nog 1 weekje!
2 oktober - door Diederik
Hé, ik ben ook een kneus zeg. Wil regelmatig de website updaten, maar het lukt gewoon niet, ben te druk met andere dingen: trainen, socializen, chillen, werken, dus hier maar weer een vervolg video, en nee: ik ben niet weer verhuisd. Heb het hier in Kona Isle met Hans Roodzant ontzettend naar mijn zin. Ik wil hier niet weg, dus zoek nog een huisgenoot voor als Hans vertrekt. Dus als je interesse hebt in een trainingsstage, of vakantie, je kan hier alles: chillen, surfen, rondreizen, strandhangen, zwemmen met dolfijnen, snorkelen met manta ray’s, dat soort dingen!
Kona Isle is een appartementencomplex en ik heb hier een appartement met een slaapkamer, keuken, volledig uitgerust enzo, wasmachine, droger, uitklapbank in de woonkamer, wifi, balkon met zee uitzicht, berg uitzicht, Alii drive uitzicht, zwembad, strand, inclusief chill stoelen, bbq’s, en zag gister nog dolfijnen vanaf m’n balkon! Wie wil dat nou niet?
Kona 2010: Verhuisd!
24 september - door Diederik
Het gaat allemaal wel erg snel hier… Zoals ik gister al schreef kwamen er 2 extra mensen wonen, ook blowende, werkloze, tv kijkende figuren. Ze slapen in de woonkamer zonder meubels en voor 1 dag en nacht deelde ik 1 badkamer + wc met 6 anderen.
Vanmiddag wilde ik een uiltje knappen na een rambo sessie in het zwembad en 2u30 over de bloehete Queen K met 2×45min racepace, mocht de muziek niet zachter en de deur niet dicht. Zo werkt het natuurlijk niet. Dus ff bij het appartementenverhuurbedrijf langs waarvan ik vanaf a.s. Dinsdag sowieso al een plekje zou huren. Mocht ik vandaag gewoon al intrekken, voor gratis! Zie ook de video…
Kona 2010: Plumeria Rd
23 september - door Diederik
Video van mijn nieuwe huis op Hawaii! En apart, op het moment van schrijven komen er 2 nieuwe bewoners binnen lopen maar er zijn geen slaapkamers meer… (?) Keep you posted!
Videoupdate Hawaii!
12 september - door Diederik
Hier een video van mijn huis in Kealakekua, inmiddels ben ik alweer verhuisd, maar daarover later meer.
Terug in Kona
8 september - door Diederik
Alweer lang geleden dat ik wat geschreven heb, inmiddels aangekomen in Kona! Vorige week Auckland verlaten, en voor de zoveelste keer afscheid genomen van de Duncan’s. Elke keer toch weer lastig.
Eerst naar Honolulu gevlogen, een dag eerder aangekomen dan ik vertrok. Meteen problemen bij de douane: ik kwam een dag eerder aan dan ik vertrok en zou dus 91 dagen in de US verblijven, in plaats van de geoorloofde 90. Ook al was het 23:15.
Daarna kei hard opgelicht door de chauffeur van de shuttle bus naar Waikiki. Uit interesse vroeg hij wat er in m’n koffer zat, ik vertelde dat het m’n fiets was. Ongeveer 30 mensen in de bus, iedereen zat al, en betaalde: 15 dollar retour. De deuren gingen dicht en precies voor vertrek riep de chauffeur mij op: 25 dollar voor een fiets, enkele reis. 01.30 in de nacht, en weinig alternatief.
Toch pikte ik dit niet, op het internet stond duidelijk vermeld: geen bagage toeslagen. Eerst een interessante discussie gevoerd met de chauffeur in het bijzijn van zijn klanten, toen naar buiten: fiets en tas gepakt. Met mij kwam een andere toerist naar buiten: “I’m more than happy to pay for you if you can’t afford it” Ontzettend vriendelijk maar het gaat mij om het principe. Dus een taxi genomen, en alsnog 40 dollar lichter…
2 toffe dagen in Honolulu gehad, wat lokale toeristische dingen gedaan, Pearl Harbor gezien, Diamond Head beklommen, 2u30 in de hitte gerent. Zondag naar Kona gevlogen, en merkte meteen een groot verschil tussen de mentaliteit van de mensen. Honolulu is erg onvriendelijk, onbehulpzaam en mensen kijken je niet aan op straat. Kona is eigenlijk het tegenovergestelde.
Werd van het vliegveld opgehaald door Erin, tijdens m’n zeilreis in de Pacific een schipper van een Amerikaanse boot ontmoet die een goede vriendin had in Kona, na wat gemail kon ik mijn eerste dagen bij haar terecht. Haar buurvrouw ging verhuizen en kon na 1 nachtje in haar appartement trekken. Prima!
Eerste dagen in Kona waren wat vreemd, raar om weer op deze plek terug te zijn. Vorig jaar een ontzettend gave tijd gehad met Daniel, Carla en EST: de organisatie die een heel hoop facilitaire dingen voor ons regelde. Nu is er nog niks te merken van het grootste triathlon evenement in de wereld, nog 5 weken en amper atleten. Een paar pro’s waaronder Cameron Brown, waar ik veel mee train deze dagen. Vorig jaar was echt een soort roes, relatief korte periode met ontzettend veel activiteiten. Ik fietste zaterdag met Brownie over het parcours en was de hele begin lus gewoon vergeten…
Woon nu dus in Kealakekua, onder een gruwelijk groot leegstaand huis met 12 mtr zwembad, op 15 km van Kona en op 500 meter hoogte. Stuk koeler dan in de stad. Een groot nadeel is dat ik na elke training weer een uur omhoog moet fietsen. Geen internet en geen vervoer buiten m’n fiets. Dus lastig om iets te ondernemen of om te communiceren met de buitenwereld. Niet ideaal, ik ga denk ik opzoek naar een ander plekje om te wonen.
Meer plaatjes op www.thetykes.com.
Tour de Coromandel
18 augustus - door Diederik
Na een klein uurtje door de Golden Valley begint het te regenen. Eerst zachtjes, even later harder. Ik stop om mijn regenbroek aan te trekken, en uiteraard, als ik mijn broek aan heb wordt het weer droog. Je kan er de klok op gelijkzetten dat als ik ‘m weer uittrek, het weer begint te regen. Dus ik houd ‘m aan. En dat is maar goed ook. Een kwartiertje later begint het te gieten, ook mijn jas trek ik aan. Minder aerodynamisch maar met 22 gemiddeld maakt dat toch niet zoveel uit.
Ik begin te klimmen en met 10 kilo bagage op mijn rug is dat best hard werken. Ik zie in de blikken van de tegemoetkomende automobilisten dat ze het met mij te doen hebben. Misschien zien ze wel hetzelfde in mijn blik. Want ik heb het met hen te doen. Ook al ben ik een beetje nat, ik vind het prima op m’n fiets, ben letterlijk in de wolken. De automobilisten zitten in hun t-shirt en trappen een pedaaltje in. Daar is geen kunst aan. Doe mij maar de frisse lucht, geluiden van de natuur en ik voel die berg tenminste. De kleine stroompjes die normaal naar beneden kabbelen zijn veranderd in luidruchtige watervallen, en de vogels fluiten nog steeds alsof het hoogzomer is.
Mijn regenpak is op dit moment mijn beste vriend. Het is dan wel een paar jaar oud, flink wat maatjes te groot en niet meer helemaal waterdicht maar mijn regenpak en ik gaan lang terug. Ik was misschien 15 jaar toen ik het van een ochtendblad kreeg. Ik wilde een zeilboot dus besloot een krantenwijk te nemen. 2 jaar lang stond ik elke dag (behavle zondag) om 05.00 naast m’n bed. Ik voorzag de mensen in mijn wijk van iets te lezen tijdens hun ontbijt. Na 2 jaar kocht ik een zeilboot, maar later bleek dit toch een beetje onpraktisch. Ik moest eerst 25km fietsen voor ik kon zeilen. Toch wel veel plezier van gehad. Vooral op m’n 18e verjaardag.
Jeroen en ik hadden onze tent op een camping neergezet zonder te betalen, gewoon de mooiste plek uitzoeken. De naam van de camping zal ik hier niet noemen. We hadden een krap budget voor een weekje zeilen. Dat gehele budget dronken we dezelfde avond nog op (je bent immers maar 1x per jaar jarig) in een café met meer dan 100 clowns: schilderijen, foto’s, poppen, marionetten, knuffels, beeldjes, best beangstigend. Vooral toen ons budget op was.
Ik begin af te dalen, maar plotseling zie ik een portomonee op de weg liggen. Deze is weliswaar plat, maar toch kan ik het niet laten te denken: van wie? Wat zou erin zitten? Waarom ligt ie daar? Weggegooid door zijn steler, of ontsnapt van z’n vorige eigenaar? Misschien is iemand wel wanhopig opzoek, of zit er een dik pak flappen in? Ik knijp in mijn remmen en met 60 per uur en bagage duurt het even voor ik stil sta. Ik keer om en begin weer te klimmen.
De portomonee is plat en oud, geen pasjes, en geen dik pak flappen. Duidelijk weggegooid door zijn dief. Toch rinkelt er iets in een vakje met een rits. Ik open de rits en laat de inhoud in mijn hand vallen: 3 dollar en 40 cent! Wat een buit! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een portomonee gevonden heb zonder de rechtmatige eigenaar te kunnen traceren. Ik heb ook wel geluk hoor! De munten stop ik in mijn voederbak en de portomonee verdient een waardiger einde: onderweg gooi ik ‘m wel ergens in een prullenbak.
Ik daal weer. De weg is goed en breed, maar mijn buit rinkelt hinderlijk in mijn voederbak. Ik kom door een dorpje waar het ruikt naar houtvuurtjes. Uit verschillende schoorstenen komt witte rook. Dat betekent hier niet dat eer een nieuwe paus gekozen is, maar dat men het gewoon lekker warm wilt hebben. Door de geur van de houtvuurtjes waan ik me in de Biesbosch, in de herfst. Heel wat jaren in mijn jeugd gingen we moet onze boot de Biesbosch in, daar troffen we mijn oom, tante, neef en nichtjes met hun boot. Hout zoeken, vuur stoken, broodjes bakken, vissen, zeilen, paling stropen, ’s ochtends in onze laarzen en oude trainingsbroeken proberen de vuurtjes van de vorige avond weer aan te maken, fakkel tochten te voet en te boot, pijl en boog maken, Evertzwijnen schieten… Elk jaar weer onvergetelijke avonturen. Normaal ging oma altijd mee varen, maar niet in de herfst, dan was het te koud. Vandaag zou Oma jarig geweest zijn, maar dit jaar voor het eerst is ze er niet meer. Mijn ogen vullen zich met tranen, ik daal immers nog steeds kei hard…
Kruispunt: Hot Water Beach 3km, Hahei 5km. Ik heb geen flauw idee van tijd maar vind dat ik nog wel even een kijkje kan nemen bij Hot Water Beach, kan ik dat ook weer afvinken. Halverwege begin ik weer te klimmen, voor ik in Hot Water Beach aankom moet ik blijkbaar eerst een flinke berg over. Dat stond niet op dat bordje! Ik overwin de berg, ontdoe me van m’n schoenen en loop het strand op. Gelukkig regent het nog steeds. Dat betekend dat ik met maar 20 i.p.v. 200 andere backpackers kuilen zit te graven op een stukje strand. Ik graaf een kuil, warm / heet water komt naar boven. Sommige backpackers brengen luide overwinningskreten ten gehore als ze warm water vinden. Alsof ze goud gevonden hebben waar ze al jaren naar op zoek zijn. Ik verwarm me voeten in m’n eigen gegraven hot pool. Een hele grote vink, en weg hier.
Hahei, eindelijk, na 5 uur en 5 minuten, iets na 5-en. 115 kilometer met een gemiddelde van 22.6. Wat een dieptepunt. Hahei is niet bepaald een metropool te noemen. Gehucht of gat is meer op z’n plaats. In Betuwse termen is het kleiner dan Angeren en beter vergelijkbaar met Baal. De buurtsuper is al gesloten en de mevrouw die me het hostel rondleidt bevestigd dat er op geen enkele manier meer aan voedsel te komen is. Ik heb precies 2 boterhammen en 1 appel. De mevrouw redt mijn avondmaaltijd door me later 3 worsten en een brood toe te stoppen. “Butter is on the free food shelf.” Blijkbaar wilde iemand abrupt stoppen met roken,want ik vind hier ook een half vol pakje sigaretten…
Na mijn gezonde sportersmaaltijd neem ik een warme douche, en was me met eigen meegebrachte zeep. Dat doe ik niet zo vaak, zelf zeep meebrengen. Ik concludeer dat deze wel heel erg lekker ruikt! Hoe kom ik aan deze zeep? En dan weet ik het weer. Ik nam mijn eerste, echte douche in 2 maanden tijd in Savusavu, Fiji. In de douches van de yachtclub stond deze zeep, en keek me aan. Dat is toch wel zielig, een zeep zonder baasje, dus nam ik deze zeep onder mijn hoedde. Zo gaat dat in openbare douches en zwembaden. Iedereen laat weleens wat staan en neemt weleens wat mee. Het houdt elkaar in evenwicht ofzo, geloof ik…
Ik onderhoud me nog even met alle gasten (2 stuks) van het hostel maar voel al snel dat ik er even bij moet gaan liggen, in m’n bedje. Morgen weer een zware dag.
De 2 hieropvolgende dagen waren minstens zo interessant: het regent constant maar nog steeds ontzettend mooie scenery. Ik krijg diverse liften aangeboden omdat men me zo zielig vindt, ik beklim de monster berg van de Coromandel, ontelbare land-slides, kom in het donker aan in Thames en duik de 1e backpackers in die ik tegenkom: blijkt de thuishaven van een motorgang, boven een pub. Alle bikers zitten in de keuken vette kippenpoten te eten als ik zeiknat binnen kom lopen. De laatste dag, wederom op bekend terrein, schijnt de zon weer. Na 650 kilometer in 27 uur en 40 minuten (23,5 gem) en 3450 hoogtemeters slaap ik die nacht weer heerlijk in mijn eigen caravan! Einde van dit avontuur.
Map: sailing the Pacific
13 augustus - door Diederik
De volledige kaart van mijn uiteindelijke zeilreis door de Pacific Ocean, en inmiddels bijna onderweg naaaar…. HAWAII!!
Gone Fishing in teh Pacific weergeven op een grotere kaart
Goudkoorts
11 augustus - door Diederik
Op vrijdag 31 juli verliet ik Auckland op de fiets, met een hoop bagage. De eerste etappe was naar Waihi Beach, 170 kilometer. De eerste lange rit in mijn voorbereiding op de Ironman Hawaii. Waihi Beach is het aan zee gelegen gedeelte van het dorp Waihi, en ligt in het meest zuidelijke gedeelte van de Coromandel. Waihi wordt getekend door een gat van honderden meters diep in het centrum van het dorp, hier wordt dagelijks nog steeds goud opgegraven. Ik verbleef aan zee, in het zomerverblijf van de Duncan’s, lees ook ‘het verschil tussen slakken en ijsjes’.
Eerder al nam ik deel aan de Anaconda Adventure Race in Waihi en was dus redelijk bekend met de omgeving. Zaterdag liep ik 90 minuten hard, de bergpas over naar Orakawa Bay, een baai die alleen te voet of per boot bereikbaar is. Super mooie uitzichten over zee, Waihi Beach, de goudmijn en Orakawa Bay. 90 minuten hardlopen de dag voor een wedstrijd is natuurlijk niet echt een goede voorbereiding, maar het was zo fantastisch mooi dat ik het niet kon laten. Daarna nog 2 uurtjes uitgefietst, al met al toch nog een flink dagje trainen!
Zondagochtend in het parc fermé zette ik mijn geleende roadbike zonder opzet stuur in de rekken toen mijn oog viel op een blits tijdrit kader met bijpassende Zipp wielen en een druppelhelm. Ik had niet eens de moeite genomen om mijn banden op te pompen, en daar had ik nu wel spijt van. Om 09.15 gingen ruim 30 deelnemers van start op de lange afstand: 8-20-4 en later nog eens ruim 60 over de korte afstand 4-10-2.
Ik startte uiteraard op de lange afstand en moest geforceerd hard lopen om de eigenaar van de sjiek ogende tweewieler bij te houden. Ik had een afspraak met mezelf gemaakt: samen het PF in, en dan zien we wel weer verder. Zo gezegd, zo gedaan: na 8 km onverhard met een aantal pittige bergjes stormde we getweeën het PF in.
Ik had een snellere wissel en een voorsprong van 50 meter. Het parcours was een rondje van 5 km, geaccentueerd met 1 echte heuvel die je pijn kon doen. Volle bak ging ik van start om het later wat rustiger aan te doen. Ik reed rondjes rond de 9 minuten. M’n concurrent zag ik tot mijn eigen verbazing niet meer terug en kon onbedreigd nog 4 km uitlopen! Na de finish leek hij het zelf ook niet echt te bevatten, hij was duidelijk wat geïrriteerd en droop snel af.
Al met al een mooie wedstrijd, en met een goed gevoel fietste ik nog 90 minuten uit. ’s Avonds trakteerde ik mezelf op fish & chips en een lekker biertje in de pub. Ik was duidelijk content de toch wel lange trainingsweek (26 uur) op deze manier af te sluiten.
Wintersport!
5 augustus - door Diederik
Het verschil tussen slakken en ijsjes
5 augustus - door Diederik
Terwijl de regen op het dak kletterd schrijf ik de tijdelijke eenzaamheid van me af. Ik luister naar het melangolische ‘Herfst en Nieuwegein’ van Spinvis. Het is winter in Nieuw Zeeland, en ik ben weer terug. Momenteel in Waihi Beach, alleen. Ik heb de Duncan’s voor een weekje verlaten en ga rond de Coromandel fietsen. Tenminste, dat is de planning, maar zoals het er nu naar uitziet laat het weer dat voorlopig niet toe. Dus zit ik vast na de eerste etappe, in Waihi Beach, in één van de vakantiehuisjes van de Duncan’s. Nouja, huisje is een groot woord, zomerverblijf is beter op z’n plaats. Een uitgebouwde caravan met en groot grasveld, 20 meter van zee.
Geen computer, wel boeken, geen televisie en wel regen. Nu ik net m’n verjaardagscadeau ‘Het Diner’ van Herman Koch (bedankt pa en ma!) uit heb, schept dit en uitstekende gelegenheid een eigen verhaal te delen. Een verhaal over de verschillen tussen Nederland en Nieuw Zeeland. Na 5 maanden Nieuw Zeeland en ontelbare onvergetelijke avonturen gebeurde er onderweg hier naartoe iets wat voor mij eigenlijk mijn hele 5 maanden samenvatte in nog geen minuut.
2006
Het was de zomer van 2006. Het was warm. Pa, ma, Cornelis en Bouke waren met onze boot in Zeeland, Evert en ik waren thuis in Huissen. We deden onze huishoudelijke plicht: elke avond en ochtend planten water geven, post opruimen en verder keken we Tour de France en we werkte. Onee, Evert werkte nooit, die childe. Ik werkte en Evert childe. Ergens op een dag besloten we ons voor een paar dagen bij het gezin te voegen: zwemmen, vissen, zeilen, vuurtjes stoken, zoals we dat eigenlijk ons hele leven al als kind gedaan hadden in de zomer.
‘Amai! Alsof je een emmer leeg gooit! Ik ga nog liever met de fiets!’ We studeerde, en geld, daar hadden we niet zoveel van. En daarbij, ik ben nog steeds te gierig om de NS zoveel geld te geven voor een retourtje Arnhem – Vlissingen. ‘Met de fiets dan maar?’ ‘Tja, waarom ook niet.’ Er moest immers ook getraind worden. We hadden allebei nog nooit meer dan 120 kilometer achter elkaar gereden, maar geïnspireerd door Le Tour (dat kunnen wij ook!) vonden we dat we wel 2 keer ruim 200 kilometer in ons logboek konden bijschrijven.
De volgende dag om 07.00 zouden we met elk een rugzakje op vertrekken. Uiteraard werd dat 07.30, we zijn nooit ochtend mensen geweest. Rond 10.00 aten we hamburgers en dronken we milkshakes bij de McDonalds in Gorinchem. Rond 14.00 zaten we op het stoepje voor de C1000 in Strijen, dronken we cola en aten we kano’s. Tot we werden aangesproken door een Zeeuwse dame.
De vrouw toonde interessen en maakte een praatje. Maar toen ze hoorde dat we ruim 5 uur over de eerste 140 kilometer gedaan hadden begon ze te lachen. ‘Stelletje slakken! Ik heb een zoon, en die rijdt vanuit Maastricht naar hier, in z’n ééntje met 40 gemiddeld! Jullie zijn traag.’ ‘Wat goed van hem.’ Zei Evert beleefd. ‘Jullie zijn slakken!’ zei de vrouw weer, op een toon die mij helemaal niet aanstond. Ik slikte een halve kano door en zei: ‘dat is heel erg knap van uw zoon.’ ‘Jullie zijn gewoon twee slakken!’ En de vrouw ging de supermarkt binnen. Evert en ik wisselde een veel betekende blik en konden alleen maar lachen.
2010
Een paar dagen geleden zat ik na 150 kilometer wederom uitgeteld op het stoepje voor een supermarkt, dit maal in Ngatea, Nieuw Zeeland. Ik dronk cola en at iets wat erg leek op kano’s. Soms moet je heel lang, heel ver weg om te beseffen wat je thuis allemaal hebt, en wat daar zo goed aan is: kano’s zijn veel lekkerder dan wat ik op dat moment daar at. Een wat oudere man en twee kleine kinderen, zijn kleinkinderen vermoed ik, gingen de supermarkt binnen. Op het moment dat ik met mijn gedachten in Strijen was, en werd uitgemaakt voor slak kwamen de oudere man en zijn kleinkinderen weer naar buiten.
De oudere man nam naast mij plaats op de stoeprand en zei: ‘this is for you, something to keep you going’ en overhandigde mij een ijsje. Ik was zo verbaasd dat het enige wat ik op dat moment kon uitbrengen een lacherige ‘No way!’ was. ‘Way’ zei de man, ‘you look like you can use it.’ Hierna volgde een algemeen praatje over waar ik naartoe ging, waar ik vandaan kwam, hoelang in in NZ was, en dat soort dingen. ‘Good on you’, ‘impressive’ en ‘enjoy your travels’ waren zijn reacties. Nadat ik hem ontzettend bedankt had vervolgde hij zijn ommetje met z’n kleinkinderen en genoot ik van mijn ijsje op de stoeprand.
De laatste 50 kilometer van mijn trip gingen erg makkelijk, hoe zo’n simpel gebaar zoveel energie kan opleveren. Ik denk dat als iedereen eens in de zoveel tijd zo iets zou doen de wereld een veel leukere plaats zou zijn.
Het verschil tussen Strijen in de zomer van 2006 en Ngatea in de winter van 2010 is voor mij typerend voor het verschil in de mentaliteit tegenover sport en wielrennen van de Kiwi’s en de Nederlanders. Hier wordt je vanuit auto’s aangemoedigd op een berg of heuvel, in Nederland word je uitgescholden. Hier krijg je voorrang van politieagenten, in Nederland boetes.
De Kiwi’s zijn over het algemeen ontzettend vriendelijk, geïnteresseerd en behulpzaam op alle gebieden. Ze hebben respect voor duursporters en triatleten, terwijl in Nederland je niet meer dan een gek bent en wel betere dingen met je tijd kan doen, zoals werken of tv kijken. De outdoor en de can-do mentaliteit hier is iets wat me ontzettend bevalt. Ik denk dat we hier in Nederland een voorbeeld aan kunnen nemen!
Fiji Islands
27 juli - door Diederik
Vernieuwde site
27 juli - door Diederik
Na jaren trouwe dienst is onze oude site met pensioen, en hebben we (Cornelis & Diederik) een nieuwe gebouwd. Van de voorkant kan je dat misschien niet zo zien maar de achterkant maakt het ons makkelijker berichten te posten en al dat soort dingen. Verder zijn we nog niet helemaal klaar met het updaten, dus hier en daar kom je waarschijnlijk nog wat kinderziekten tegen. Groetjes uit Nieuw Zeeland!
Guided Tour Sol Maria
25 juli - door Diederik
Marlin vissen
23 juli - door Diederik
Fiji Islands
21 juli - door Diederik
Bye Bye Beard
19 juli - door Diederik
Savusavu Twee
17 juli - door Diederik
Een korte beschrijving van de rest van deze week: Vinnie verlaat ons op maandag, dinsdag internetten we, en gaan weer uit eten, dinsdagavond hebben we een officiële welkom door middel van een kava ceremonie. Kava is een soort drug (amfetamine) die je drinkt, het heeft een verdovende werking. Ik dronk flink wat kava want wilde wel ervaren hoe dat voelde. Echter, ik werd wat teleurgesteld want voelde niets meer dan een lamme tong.
Woensdag hebben we een spontaan door de lokale chief georganiseerde rondleiding langs watervallen, regenwoud en een afsluitende bbq met band op het strand in het dorp van de chief. Gavin vliegt terug naar Auckland voor zaken, en neemt volgende week Freddie en Frankie Duncan mee terug.
Donderdag nodigen wij de locals en band van gister uit om met ons te gaan snorkelen en aan boord te lunchen. Ze leiden ons rond over het rif en wij helpen met het opruimen van een speciaal soort starfish die veel schade aan het rif aanbrengt. Was een erg leuke dag, van de 6 locals / band hadden er 5 nog nooit op een jacht gevaren.
Vrijdag ga ik met de boot Kokamo naar Cousteau’s resort, we chillen op het strand, in het zwembad en zee. ’s Avonds / ’s nachts vissen we op inktvis, maken vrienden met een locale vrouw (Sofie), ze vist op een bamboe vlot en als Tom terug naar de boot gaat om Rachel op te halen nodigt ze Chris en mij uit om op haar vlot te vissen. Vreemd gevoel om Tom in het duister te zien verdwijnen terwijl Chris en ik achter blijven op een bamboe vlot, midden in de nacht op zee…
Zaterdag zijn de lokale zeilraces in lasers. Samen met een aantal andere cruisers worden we kansloos laatste, ’s Avonds bbq-en we en inmiddels hebben we een vaste vriendengroep, gemixt met locals en cruisers. Leuke avond.
Zondag, maandag en dinsdag doen we niet heel veel. We lezen, chillen, socializen, drinken kava, zwemmen, shoppen, trainen en bezoeken een stad aan de andere kant van het eiland.
Savusavu
15 juli - door Diederik
Google Maps
7 juli - door Diederik
Een kaartje van waar we geweest zijn, in chronologsche volgorde…
Gone Fishing weergeven op een grotere kaart
Video: zo vang je een Mahi Mahi
5 juli - door Diederik
Video: snorkelen in Swallow's Cave, Vava'u, Tonga
4 juli - door Diederik
Video: Kelefesia Island, Tonga
3 juli - door Diederik
Fiji
2 juli - door Diederik
2e dag in de oversteek. Ik las wat in de Girl with the Dragon Tatoo op m’n favoriete plekje aan boord: in de schaduw en in de wind. We viste met 2 hengels en ik had direct uitzicht op een van de hengels. In m’n ooghoek zag ik wat bewegen en zei: “I think we’ve got a fish…” ik had de zin nog niet uitgesproken of de vis ging er met het aas vandoor. Wat hier op volgt is dat de molen van de hengel slipt, en dit maakt een ratelend geluid. De kracht van de vis bepaald hoe snel de molen slipt, en dit bepaalt weer het geluid van de ratel. Ik kon meteen horen dat dit geen kleine vis was… Ik keek 50 meter de zee in, de afstand waar normaal het aas ongeveer achter de boot sleept en zag een gigantische marlin dansen op z’n staart. “It’s a marlin, It’s a marlin!!” Ik verhoogde de weerstand van de slip op de molen en probeerde het beest in te halen, tevergeefs. De hengel boog krom en het beest ging ervandoor. Gavin, Lica, Vinnie en Shae deden wat nodig was: boot in de wind, andere hengel inhalen, fok inrollen, mij een harnas, safety lijn en visriem omdoen, grootzeil droppen en camera pakken. In de tussentijd liep ik met de hengel naar het voordek en probeerde de marlin binnen te halen. Wat een kracht en wat een gigantisch beest. Vanaf nu ben ik ervan overtuigd dat vissen echt een sport is. Na 20 minuten vechten kon ik al m’n spieren voelen: m’n benen, rug, buik, schouders maar vooral m’n armen. Soms moest ik mezelf volledig schrap zetten en alle kracht gebruiken die ik heb. En ik noem mezelf geen slappe jongen… Meer dan eens had de hengel de vorm van een U in plaats van een recht ding.
Het vangen van een marlin is de natte droom van elke visser maar ik kwam op een punt dat ik het niet meer leuk vond: zoveel kracht, en elke keer als ik dacht dat ik ‘m bijna binnen had ging hij weer in de aanval. En dan was er weer een paar 100 meter extra lijn uit… En ok, als je een marlin vangt is de kans 80% dat het beest groter en sterker is dan jij, en een marlin kan misschien 3.8 kilometer sneller zwemmen dan ik, maar dat betekend nog niet dat het ook een Ironman is. Ik geef niet op!
Uiteindelijk, na 40 minuten vechten had ik ‘m naast de boot. Toen kon ik ook zien wat mij de afgelopen 40 minuten zo’n pijn gedaan had: een gigantisch monster van minstens 2 meter met een bruut zwaard voorop z’n kop. Heel even hadden we oogcontact, en in dat magische moment dachten we allebei: “ow shit, dit is niet best…” En tegelijk gingen we allebei weer in de aanval. Marlin met een diepzeeduik, en ik probeerde tevergeefs z’n kop bovenwater te houden. Na een uur strijd had ik ‘m voor de 2e maal naast de boot, we brachten ‘m naar het achterdek en kwamen tot de conclusie dat we er eigenlijk niks mee konden. Nog 3 dagen zee voor de boeg en niet de vriezer capaciteit om zo’n gigantische vis in te vriezen of op te eten. We bekeken ‘m goed en schonken ‘m de vrijheid.
Het is inmiddels 2 dagen later en ik heb nog steeds spierpijn in m’n armen en striemen en rood / blauwe plekken op m’n buik van het harnas. Maar wat een gigantisch beest, wat een ontzettend gave ervaring. Vissen IS een sport!
Tsunami
1 juli - door Diederik
Het begon met een aardbeving, om 07:00 in de ochtend, de datum ben ik vergeten. De eerste van 4 golven kwam om 07.15 en veel mensen waren al de bergen ingevlucht. De 2e en 3e golf waren de grootst en waren het meest verwoestend. De 4e was weer een wat kleinere. De schade was gigantisch, huizen, gebouwen, dieren, mensen, wegen en koraalriffen totaal weggevaagd. Uiteindelijk een hand vol doden en een aantal gewonden.
Elke boot in de ICA Rally had 2 grote vuilniszakken met spullen meegenomen, en de organisatoren hadden in NZ een sponsor voor een groot aantal medische zaken geregeld. We werden als helden ontvangen door de lokale bevolking. Achteraf bleek ook dat we de eerste toeristen waren sinds de tsunami. Hier een paar plaatjes.
Niuatoputapu
30 juni - door Diederik
“Rum – The Sailors Preservation of Sanity:
Enjoy a good slug of this versatile and noble drop as the sun sets or when the wind is howling in the rigging.”
Catchup
29 juni - door Diederik
- 600 zeemijl
- 120 uur zeilen
- Uitgehuwelijkt in Niuatoputapu
- een gigantische vulkaan beklommen
- een 2 meter lange Marlin gevangen
- een 1.5 meter lange Mahi Mahi gevangen
- een douche in een tropische regenbui nakend op het dek om 02:00am onder volle maan
- wind snelheden tussen 2 en 30 knopen
En wat foto’s van de laatste dagen in Vava’u, ik heb ook wel pech hoor!
“Courage is doing what you are afraid to do. There can be no courage unless you are scared.”
Cruising in Vava'u
18 juni - door Diederik
Vava’u is anders dan de andere eilanden van Tonga, het is hier vulkanisch, dus veel bergen en de eilanden hier komen direct uit zee, met bijna een verticale dropoff. Erg makkelijk varen, weinig rif en ankeren kan vlak bij land. Verder is het weer de typische cruising lifestyle: varen, zeilen, lezen, hangmat liggen, snorkelen, berg klimmen, strand liggen, kitesurfen, speervissen, rum drinken, dat soort dingen.
Morgen vertrekken we naar Fiji via Niuatoputapu. Niuatoputapu is in 2008 zwaar getroffen door een tsunami, grote verwoesting en dat soort narigheid. Nog steeds zijn de eilanden daar er niet bovenop. Door de afgelegen ligging is het lastig om aan bouwmaterialen en hulpmiddelen te komen. Wij brengen een hoop spullen van Vava’u naar de Niua’s: dekens, tenten, medicijnen en dat soort levensbehoeften.
De planning is dat we rond de 28e in Savu Savu aankomen. Vinnie (m’n zuidelijk halfrond moeder) is gister van Auckland naar Neiafu gevlogen om mee te varen naar Fiji. Ook heeft ze de nodige bevoorrading meegenomen: chocola, champagne en multisport magazines!
Ironman op zee, part 2
17 juni - door Diederik
Veel van jullie weten het waarschijnlijk al, maar ik ben niet in Nederland om het ‘normale’ leven weer op te pakken. Op het moment dat mijn vliegtuig vanaf Auckland via Kuala Lumpur naar Amsterdam vloog was ik aan boord van de 14 meter lange catamaran Sol Maria, geankerd in de Kermadecs, de meest noordelijke, onbewoonde eilanden van Nieuw Zeeland.
Tijdens mijn verblijf bij de Duncan’s in Auckland heb ik Gavin, Lica en Shae Morris leren kennen, de voormalige buren van de Duncan’s. Gavin, Lica en Shae hebben zichzelf 2 tot 5 jaar de tijd gegeven om met hun boot rond de wereld te varen. En ze waren opzoek naar crew die hun helpt zeilen naar de Kermadecs, de verschillende eilandgroepen van Tonga en Fiji. Laat ik nou afgelopen najaar wat ervaring hebben opgedaan aan boord van de Chaika in de Middellandse Zee. En ik kan het heel goed vinden met Gavin, Lica en Shae dus al snel kreeg ik de vraag of ik interesse had om een stukje te gaan varen, ik heb ook wel geluk hoor!
De keus was eigenlijk niet zo makkelijk als het lijkt: tropische eilanden, witte stranden, blauw water en palmbomen zijn natuurlijk onweerstaanbaar maar na de Ironman in Taupo en mijn kwalificatie voor Hawaï was ik eigenlijk super gemotiveerd om in Nederland te knallen op de NK’s halve en lange afstand. Met de Ironman in Taupo had ik een goede basis gelegd vroeg in het seizoen en de zuidelijk halfrond zomer was ideaal om me verder goed voor te bereiden.
Afgelopen jaar heb ik samen met Evert een aantal onvergetelijke weekenden gehad in de Bundesliga in Duitsland. En daar ontzettend leuke mensen leren kennen en ik keek er erg naar uit om ook in Duitsland weer mee te draaien op het hoogste niveau.
Maar als er eenmaal zeewater door je aderen stroomt is het moeilijk om hier vanaf te komen. De brede horizon, wind in m’n haar, de gigantische sterrenhemels, voort geblazen worden door de wind en het ontdekken van nieuwe werelden waren voor mij goede redenen om deze kans te grijpen. Volgend jaar zijn er weer dezelfde wedstrijden, concurrenten en teamgenoten.
Nu heb ik geen vlucht meer terug naar Nederland, ik kon niets wijzigen of verzetten. Ik heb dus letterlijk 800 euro in het water gegooid. Finishen onder 10 uur op Hawaï blijft mijn grote doel dit seizoen, maar waar ik me ga voorbereiden en wanneer ik terug naar Nederland kom blijft ook voor mij een vraag. Ik heb een simpel weblogje opgezet zodat ik iedereen een beetje op de hoogte kan houden van mijn belevingen in de Pacific: www.thetykes.com
Onderweg naar Vava'u
7 juni - door Diederik
Tonga Islands – East Ha’apai
5 juni - door Diederik
Sommige van deze eilanden zijn bewoond, sommige onbewoond. De omgeving is elke keer weer anders, maar toch ook hetzelfde: wit strand, palmbomen, blauw water, dat soort dingen. Op de bewoonde eilanden ontmoeten we de locals die elke keer wel weer blij zijn met onze komst. We ruilen functionele dingen als vishaken, hengels, touw en kleren tegen fruit. Op diverse eilanden geven we stiften, kleurboeken en puzzels cadeau aan de scholen en nemen we een kijkje in de klaslokalen.
Op de bewoonde eilanden leven tussen de 50 en 150 mensen. Men vangt regenwater op in grote tanks waar het hele dorp gebruik van maakt. Energie hebben ze meestal niet. In enkele gevallen wat zonnepanelen of een grote generator. De bevolking leeft vooral van vis, maar dit gaat op een wat kromme manier.
De kerk is in heel Tonga erg belangrijk, iedereen is christelijk en op zondag gebeurd hier helemaal niks, behalve kerkdiensten. Zelfs alle radiozenders zenden kerkmuziek uit. Opzich allemaal prima, maar wat er bij mij slecht in gaat is dat iedereen hier in redelijke armoede leeft maar alle kerken er het nieuwst, grootst en zeker het rijkst uitzien. Maar dat is nog niet het ergste, de manier waarop het geld verdiend wordt is in mijn ogen ronduit krom.
De vissers die we ontmoeten vertellen ons dat ze voor 1 gedroogde inktvis 2 Pa’inga (lokale munteenheid) krijgen, dat is 1,40 NZ dollar. Deze inktvissen worden door de kerk geëxporteerd naar NZ, en daar kost 1 gedroogde inktvis 20 NZ dollar. De vissers hebben geen keus, want er is niemand anders die de vis kan / wil / durft te kopen, en exporteren. Zo is er geen geld om te investeren in toerisme en wordt de ontwikkeling en de economie van het hele gebied een soort van stil gelegd.
We snorkelen, lezen op het voordek in de zon, slapen in hangmatten, ik speel gitaar, we vangen en speren vis, bbq-en op het strand, drinken rum en hebben vooral heel veel plezier. We zijn nooit alleen en inmiddels een vaste crew van vrienden / boten om ons heen. Het zware leven op zee begint me nog steeds niet te vervelen…
“Ik kijk omhoog. De nachtelijke sterrenhemel is zo groot, veel te groot voor de wereld, voor deze boot, voor onze verlangens en dromen. Alles kan er plotseling in wegwaaien en kwijtraken. Daar moeten we niet van schrikken.”
Tonga Islands – West Ha’apai
3 juni - door Diederik
Donderdag is het de bedoeling dat we om 04.00 weg varen. Gavin maakt me wakker en we lichten anker. Als ik het logboek, koers en positie bijwerk, en de tijd noteer zie ik op de klok dat het 02:50 is. Lica snapt het niet zo goed tot Gavin z’n telefoon checkt: die loopt 1u30 voor… De wekker ging om 02.30 en om 02:50 voeren we de Atata baai uit. We hebben ook wel pech hoor!
De wind sterkt wat aan, tegen de 20 knopen, met vol tuig en 1 motor lopen we tegen de 8 / 8.5 knopen richting de Ha’apai eilanden groep van Tonga. Tegen 05:30 ga ik weer wat slapen tot ik om 08:00 bruut wakker word omdat mijn voeten nat worden… Natte voeten in bed is nooit best, en helemaal niet op een boot. Vanuit de boeg komt er water over het luik mijn bed inzetten, ik open het luik en dit is tot aan de rand gevuld met zout water… Foute boel! Gelukkig niets heel ernstigs: er is een raampje open blijven staan, op het moment niks aan te doen en we proberen het water dat over het luik heen komt te stoppen en op te vangen.
Een van de meest zuidelijke eilanden is Kelefesia met een verraderlijke entree met koraal, riffen en stromingen van alle kanten. Tegen 10:00 komen we aan en ankeren we voor de kust van een eiland dat volgens diverse reisgidsen volledig overeenkomt met de definitie van paradijs. Wit strand, azuur blauwe zee, palmbomen, kokosnoten… Ik geloof dat ik een beetje in herhaling val omdat ik dit al eens eerder neergeschreven heb, maar dit is nog mooier. Rotsen op het strand en uitzicht over een ondiepe zandbaai maken het plaatje helemaal compleet.
Als eerst halen we alle natte zooi uit het stuurboord vooronder, we hozen het water (met plastic bekertjes) en maken alles schoon met zoet water en sop. Wat een missie… Als dat voorbij is snorkelen we wat, niet heel bijzonder vergeleken met wat ik inmiddels gewend ben maar dat mag geen standaard zijn. Toch wel weer mooi. Daarna gaan we aan land, maken we een wandeling en bezoeken we het lokale dorp (2 huizen van golfplaten). Er wonen 4 mensen op dit eiland, we doen een poging tot communiceren met de chief en mijn in Afrika opgedane communicatie technieken en tactieken komen goed van pas. De beste man spreek namelijk geen woord Engels, en dan nog is het lastig praten met 2 tanden in je mond…
Vanzelfsprekend leeft men hier van vis. Maar gemeentepils drinken ze hier niet: te lastig om regen op te vangen en teveel gedoe om water te laten overkomen. Ze drinken kokosmelk, kokosnoten in overvloed. We doen een bakkie mee en met een mand vol kokosnoten en citroenen gaan we weer richting de boot.
Tonga – Nuku’alofa & Pangaimotu
2 juni - door Diederik
Vrijdagochtend word ik wakker en eenmaal buiten zie ik Pangaimotu Island. Dit palmeiland is echt paradijs, zon, strand, palmbomen en een strandbar genaamd Big Mama’s… Volgens mij val ik in herhaling, maar beter kan het eigenlijk niet. De dag begint warm, met wachten op de douane. Iedereen lijkt een beetje nerveus maar dat komt ook omdat we nogal een extreme voorraad drank aan boord hebben, en andere dingen niet het land in mogen zoals honing. Gelukkig zijn de mensen van Tonga erg gehecht aan hun privacy dus de hele boot doorzoeken doen ze niet. Na alle formaliteiten, stempels en papier werk (Gavin heeft hier echt een hekel aan) zwemmen we in zee.
Het beloofd een warme dag te worden, geen wind en een strak blauwe lucht. Dit maakt het eiland wel extra paradijselijk. Tegen lunch gaan we aan land, dat voelt raar! Vandaag is het precies 14 dagen geleden dat we vertrokken uit Opua, en dus 14 dagen geleden dat we het vaste land onder onze voeten hadden. We drinken ons eerste lokale biertje en eten we patat met ketchup! Big Mama’s is super, past helemaal in het plaatje: alles van hout, vlaggen aan het plafond, in plaats van vloer ligt er zand, en soms doet het wat vervallen aan, maar alles klopt. Ook leuk zijn alle halve kokosnoten aan de muur en meer van dat soort typische eiland dingen.
‘s Middags gaan we met onze dingy naar het vaste land, de hoofdstad van Tonga: Nuku’alofa. De haven is erg ranzig, we lopen wat over de stinkende vismarkt en ik krijg een hoop aandacht door m’n haar. Iedereen kijkt en lacht. Lijkt Afrika wel. En er zijn meer overeenkomsten. Iedereen hangt wat op straat, probeert spullen te verkopen vanuit kleine winkeltjes en kleine marktkraampjes, overal afval. Erg jammer, want ze kunnen zo iets moois maken van dit land.
Eerst het centrum van Nuku’alofa opgezocht, en dat was best lastig, niet echt een centrum of winkels. Wel een hele grote markt met vooral veel rotzooi. Afrika all over again. Gavin, Lica, Shae en Paul kopen Hawaii shirts, ik 3 tshirts zonder mouwen voor 10 dollar, 3 of 4 euro! Het is hier niet duur. We lopen nog wat rond door de stad en gaan met de dingy terug.
‘s Avonds eiland night in Big Mama’s. Voor 30 dollar een onbeperkt buffet. Leuk om weer eens met wat andere mensen te praten, iedereen lijkt ons te kennen maar dat komt vooral door de quiz in North Minerva. Ik ontmoet ook een Franse dude die ook zijn kitesurf spullen meegenomen heeft. Ideaal! Hoef ik er iig niet alleen op uit. Verder veel gedronken, gegeten en gelachen.
De maandagavond is er Pirate Night, we verkleden ons als piraten, en genieten een super groot buffet met een varken aan het spit en rauwe vis. Erg leuke avond, ik loop de hele avond rond met een grote plank, wat eigenlijk best irritant was maar wel weer hilarisch. Terug aan boord drinken Paul, Gavin en ik nog 1 drankje, dan volgt er nog 1, en nog 1, en nog 1 en om 05.00 gaan we slapen.
Als om 08.00 de wekker gaat is niemand blij. We hebben een tour rondom Nuku’alofa geboekt en om 09.15 gaan we met de ferry de stad in. Met de mensen van de boot Duet doen we deze tour over het eiland langs alle touristische dingen voor zover die er zijn. Paul, Gavin en ik trekken het slecht maar komen de dag goed door. ’s Ochtends bij de bakker eet ik met Paul 2 saucijzen, dat had ik wel ff nodig. Eerste stop is de originele landingsplek van James Cook, daarna een soort van grafheuvels, niet heel interessant. Vervolgens een of ander koraal ding dat op elkaar gestapeld is. Toen door naar de ondergrondse meren, maar die zijn gesloten, toen de blowholes. De blowholes zijn wel erg gaaf, super veel water wat de lucht in wordt gestuwd door de branding.
Na de lunch zien we vleermuizen en veranderd de omgeving in een palm bush. Erg mooi om te zien. We laten ons afzetten bij een supermarkt waar we boodschappen doen en ik een 2 liter bak ijs met plastic lepeltjes koop, van het winkelpersoneel krijgen we bekertjes en eten we ijs. Dat had ik echt ff nodig! Heerlijk. We lopen terug naar de haven waar ik m’n mail check voor het eerst in 3 weken, dus excuus voor alle late reacties enzo.
In totaal blijven we 5 dagen in Pangaimotu, maken vrienden, gaan aan land, spelen beach volleyball, duiken, kitesurfen, wakeboarden, zwemmen, spelen jeu de boules met kokosnoten en genieten van het eilandleven in paradijs.
Minerva Reef
1 juni - door Diederik
Begin van de middag komen we aan in North Minerva, ongeveer de hele ICA vloot is aanwezig. Wat een gezelligheid. De volgende ochtend vertrekt de helft van de vloot omdat ze naar Tonga willen, ondanks de slechte weersvoorspellingen. Wij blijven, en wachten op beter weer. Via de SSB (lange afstand communicatie) horen we hoe sommige boten ploeteren om door de golven en tegenwind heen te komen: 3 knopen per uur en 20 knopen tegenwind. Het is maar 200 zeemijl, maar zo gaat het wel erg lang duren. Wij hebben een goede beslissing genomen.
We snorkelen elke dag, en ik voel dat mijn freedive capaciteiten beter worden. Ook probeer ik voor het eerst een speergun. Het idee is dat je onderwater duikt, wacht tot een vis van redelijk formaat en smaak in je mikveld zwemt, je haalt de trekker over en je hebt een (bijna) dode vis aan een touwtje. Lekker lekker lekker! Paul is echt een legend op dit gebied. Hij representeerde NZ op diverse wereldkampioenschapen en met Paul als een leermeester schiet en fileer ik ook mijn eerste vis. Verder zien we ook veel haaien, stingrays en schildpadden.
Ik heb absoluut geen problemen met het zwemmen met haaien, tot nu toe niets raars of gevaarlijks meegemaakt. Ze zijn soms wat nieuwsgierig en komen iets te dichtbij maar met een stomp op hun neus zwemmen ze heel snel weg. Maar op een zekere dag duiken Paul, Shae, Gavin en ik het water in. Paul zwemt een heel eind weg en wij halen het anker van de bijboot in en varen zijn kant op. Onderweg raken we iets, we weten niet wat maar de schroef is ok, we zien niets om ons heen en we denken dat het een schildpad is. Totdat Paul boven water komt, heftig zwaaiend met zijn armen en speergun. We varen naar hem toe en hijsen hem aan boord. Blijkbaar was er een erg boze (overvaren) haai die een groot, levend object zocht om ruzie mee te maken. Paul kon voorkomen dat het beest hem levend verslond door de speergun in zijn bek te steken, in plaats van zijn arm. Alle rubbers van de gun scheurde af, en de tanden van de haai staan in het hout, maar niets onherstelbaars, en Paul heeft weer een mooi verhaal voor thuis.
We liggen 4 dagen verwaaid in Minerva, samen met ongeveer 10 andere boten en we vormen een soort van communitie. Maximaal aantal knopen wind wat ik spot is 35. Wij voorzien een flink aantal boten van vis en worden uitgenodigd om op diverse boten te komen borrelen, we organiseren een VHF quiz en Shae en ik halen bij alle boten de antwoorden op. We hebben een leuke tijd, maar 4 dagen met alleen maar witte branding om je heen is toch wel genoeg. Ik ben blij als we op woensdag 12 mei eindelijk uitvaren richting Tonga. Ook wij hebben tegenwind, maar met de motor erbij zeilen we redelijk ok de juiste richting in. We zien niet zo veel bijzonders en vangen geen vis, maar dat is niet zo erg, begon er wel een beetje genoeg van te krijgen…
Tonga!
18 mei - door Diederik
Inmiddels bijna een week in Tonga, Tonga is in Europa vrij onbekend, dus even een korte beschrijving: ‘Kingdom of Tonga, where the day begins first’ is hoe ze zichzelf profileren. 169 eilandjes in het midden van de Pacific waarvan 36 bewoont. De dag begint hier als eerste, +13 GMT. Dit hebben ze hier vlak voor het nieuwe millennium ingevoerd om de lokale economie wat te stimuleren. Verder gaat alles hier in island style en op island time…
We liggen geankerd met 34 andere boten voor de kust van Pangaimotu Island, een eiland met enkel een resort en voor de rest wat je verwacht van stukjes land in de Pacific: witte stranden, azuur blauwe zee, palmbomen, hangmatten, kokosnoten en een strandbar genaamd Big Mama’s. Dit is de basis van activiteiten en het leven rondom de cruise. Daarover komende dagen meer.
Op 1 mei kozen we het ruime sop vanaf Opua in NZ met de ICA Cruise, wij namen echter een alternatieve route, meer oost, richting de Kermadics. Een groepje van 4 onbewoonde en 1 bewoond eilanden halfweg tussen Nieuw Zeeland en Tonga. Van het Department of Consulation (lees conversation) hebben we toestemming om een nacht te ankeren voor het grootste en meest noordelijke eiland Raoul.
Na 4 dagen zee, 2 tonijnen, een kapotte genaker boom, een aantal boeken en geen echte zeezieken (Shae voerde de vissen een paar uur nadat we vertrokken uit Opua) kwamen we in de middag van 4 mei aan bij Raoul.
Raoul
Als eerst rond Raoul Island gevaren, veel vogels rondom steile kliffen. Aan de oost kant van het eiland kon je duidelijk de aanwezigheid van mensen zien: gemaaid grasland, aangeplant, of onderhouden bomen, kleine brugjes, paadjes en dat soort dingen. Aan het eind van de soort boomgaard stond iemand vrij enthousiast te zwaaien, dus wij zwaaide vrolijk terug. Later nog meer mensen en blijkbaar was het hele eiland (8 mensen) uitgelopen om ons te zien binnen varen. Wat een eer, haha!
Een mooi plekje gevonden in de luwte van het kleine eiland ten oosten van Raoul. Ontzettend veel vogels en ook een haai gespot! Paul kon het niet laten om z’n hoofd onderwater te steken en uiteindelijk gingen Paul, Gavin, Shae en ik het water met snorkels om de boel te verkennen. Eindelijk de onderwaterfunctie van mijn camera testen!
De onderwaterwereld was fantastisch, 4 tot 6 haaien, gigantische Kawai, Kingfish en nog een soort oer uitziende, chagrijnige vis. Raoul Island is een marine reserve, dus vissen (helaas) verboden, maar super indrukwekkend, snorkelen tussen wilde haaien. Af en toe zijn ze wat nieuwsgierig en komen ze dichtbij. Na een tik op de neus zwemmen ze dan weer weg.
Woensdag 5 mei, op het moment van schrijven had ik eigenlijk in een vliegtuig ergens tussen Nieuw Zeeland en Maleisië moeten zitten, maar ik zit op een zeilboot en doe wat mijn hart van me vraagt: brede horizon, wind in mijn haar, nachten met onbeschrijfelijke sterrenhemels, onbekende landen, vrijheid…
Vandaag weer gesnorkeld, de aanwezigheid van haaien wordt inmiddels wat normaal, vissen in alle kleuren en super mooi koraal rondom het eiland. Heerlijk om na een middag in het water op het achterdek te kunnen douchen voor het eerst sinds vertrek. Eind van de middag koersen we naar de kust van Raoul om 2 locals aan boord te ontvangen.
De 2 dudes die ons kwamen bezoeken waren best cool (zie ook foto). Een Australiër en een Kiwi, beide hier voor een jaar. De Kiwi had zich niet geschoren sinds hij hier aankwam gok ik, dat is sinds oktober vorig jaar. Als cadeautje hadden ze 2 zakken met op Raoul verbouwde mandarijnen en sinaasappels voor ons meegenomen, heerlijk! Leuk om hun verhalen te horen, in principe zit het zo: er wonen constant 8 mensen op het eiland die onderzoek doen naar de vegetatie, vulkaan en het weer. Van deze 8 mensen zijn er 4 vrijwilligers die elke 6 maanden vervangen worden. De andere 4 worden betaald door de NZ regering en zitten voor 12 maanden op het eiland.
Naast het onderzoek wat ze doen hebben ze veel andere dingen te doen, zoals vissen, de boomgaard onderhouden, surfen, kajakken, bier brouwen, werken in de groentetuin en verder hebben ze gewoon internet en kunnen ze skypen en al dat soort dingen. Elke dag laten ze een weerballon op voor de Erwin Krols van NZ en eens in de zoveel tijd dropt het leger benodigdheden en brandstof voor de generator. Over het eiland verspreid staan diverse hutjes waar je wat tijd met jezelf kan doorbrengen wanneer nodig.
Na de zonsondergang zetten we koers richting Tonga, 20 tot 25 knopen wind en de Sol Maria vliegt door het water met snelheden tussen 8 en 10 knopen. Momenteel een heerlijke graveyard shift tussen 02.00 en 05.00.
Morgen vertrek!
30 april - door Diederik
Vandaag vertrekken we om 10.30! Heb nu internet in het kantoor van een boten verhuurbedrijf Moorings, Gavin kent de lokale manager en we liggen gratis op de beste plek in de haven in Opua. Dit is wel een leuke ervaring, we gaan met een soort cruise, georganiseerd door de Island Cruise Association. Er zijn 36 boten die naar Tonga varen. We hebben dus altijd mensen en andere boten om ons heen om in geval van nood op terug te vallen.
Afgelopen dinsdag kwam ik hier aan, en direct een welkoms bbq van de cruising organisatie. Woensdag overdag heel hard en veel geklust, ‘s avonds was cocktail night, donderdag weer flink geklust, cruise briefing gehad met vooral 1 waarschuwing: kijk uit voor haaien! ’s Avonds was er niks speciaals vanuit de cruising club, maar wij zijn wezen eten bij de manager van Moorings, vrienden van Lica en Gavin.
Gister weinig kunnen doen omdat ik mijn enkel afschuwelijk hard gekneusd tijdens het hardlopen in het bos. Kan amper lopen en het is ontzettend blauw en dik. Normaal krijg ik niet zo snel blauwe plekken dus dit is serieus. Woensdag voor het eerst hardgelopen sinds mijn gebroken teen, met Shae, 30 minuten samen, en toen nog 15 minuten alleen. Giser ging ik weer, voor 30 minuten (atleet die ik ben!) en op het verste punt ging het mis. Ben terug gestrompeld en meteen gekoeld, ingesmeerd met arnica en ingetapted. Ik heb ook wel pech hoor! Ik hoop dat ik m’n banden niet gescheurd heb ofzo… Komende dagen hoef ik gelukkig toch niet heel actief te been te zijn dus zal wel weer goed komen.
In het cruising pakket zitten een aantal boekjes over Tonga en Vava’u. Dat ziet er echt super uit! We gaan ontzettend gave dingen doen als zwemmen met walvissen, vissen, snorkelen en een combinatie van beide: speerfishinig met speren en met een soort harpoen guns, verder wakeboarden, kiten, chillen… Daarnaast is de natuur op die eilanden ook super en gaan we waarschijnlijk ook veel haaien zien!
Het leuke van het deelnemen aan zo’n cruise is dat je snel een heel hoop mensen leert kennen. Ze zijn allemaal wel ouder enzo, maar dat maakt opzich niet zoveel uit. Handig is vooral al het douane gebeuren, we worden door de organisatie wegwijs gemaakt in al dat soort dingen als tax free, douane belasting, inklaren, verboden goederen en al dat soort dingen. Praktisch komt het erop neer dat je de douane van Tonga moet omkopen met verse vis, snoep voor de kids en verse groentes die je officieel toch niet mag importeren. Ben benieuwd hoe dat is!
We vertrekken dus morgen om 10.30 en gaan niet direct naar Tonga, we hebben permissie (ik denk blijkbaar al in het Engels, want weet ff niet hoe ik het anders kan zeggen) om te ankeren bij het eiland Raoul dat deel uit maakt van de Kermedec eilanden. Raoul is een eiland met scheikundige (geen idee wat ze onderzoeken) die elke 6 weken worden vervangen. Het onderwater leven schijnt er heel erg speciaal te zijn, maar het is niet legaal om te vissen omdat het een marine reserve is. Op 11 mei hopen we aan te komen in Tonga, wordt een langzame trip: Tonga is maar 1000 nautical miles (1825 km) verderop!
1.85218
Nieuw Zeeland: April
25 april - door Diederik
Nieuw Zeeland: Maart
3 april - door Diederik
Dude, are you kidding me?
7 maart - door Diederik
Zit nu aan het bier met stijve benen rug, nek en armen. Een zware medaille om m’n nek en een finisherstshirt verklaren de reden. Gister ben ik gefinisht in de Ironman Nieuw Zeeland in Taupo met een tijd van 9:48:33. Het was alleen niet wat ik gehoopt had wat het zou zijn, maar daar is ook een(ranzige) verklaring voor.
De dagen voor de wedstrijd waren ontspannen, donderdag met Andy, Vinnie en de kids afgereisd naar Taupo en ’s avonds naar het Carbo Diner. Midden tijdens de foto-slideshow van de allereerste, officiële triathlon op Hawaï van Dave Orlowski, kwam Robin ‘Buffel’ den Oudsten de zaal binnen. Robin is hier in NZ om rond te reizen en wat te werken. Tijdens de IM was hij vrijwilliger en kwam mij opzoeken tijdens het diner. Na afloop zijn we samen nog even blijven zitten en hebben een aantal van de biertjes van de pro’s opgedronken. Nadat het personeel vertrokken was en wij alle overgebleven brownies opgegeten hadden gingen we naar huis. Vrijdag weinig gedaan, 20 minuutjes gezwommen, fiets ingecheckt en Flight of the Conchords gekeken. Op tijd naar bed en niet teveel nadenken over de wedstrijd.
Raceochtend heeft veel nadelen, maar ook voordelen: na 1 week tijd eindelijk weer koffie! En natuurlijk versgebakken carbo cake. Om 6.30 stond ik bij de start, het was nog redelijk donker en ik was er klaar voor. Vooraan gestart en meteen een goed ritme gepakt en de juiste voeten gevonden om te volgen. Na weinig energie te hebben verbruikt en 52:30 stond ik op de kant, prima tijd als het mij vraagt. Wissel naar het fietsen ging prima, hulp bij het uittrekken van m’n wetsuit, nummer om en gaan! Eerste 90km in 2:26. Erg tevreden en hartslag was goed. 2e ronde was er aanzienlijk meer wind, en dat was ook goed te voelen. Overal over de weg lagen bladeren. M’n voorwiel hield het goed. Er was 1 afdaling waar ik uit m’n ligstuur moest om niet van de weg geblazen te worden. Heuvel op heb ik de groep laten gaan en gekozen om mijn eigen ritme en hartslag te rijden. Helemaal alleen kwam ik aan in T2. Dat heeft opzich ook wel wat. Fietstijd was 5:02:31. Helm af, loopschoenen aan en weg. Eerste 20 km ging prima, alles netjes op schema, en nadat de eerste atleten het keerpunt gepasseerd hadden kon ik zien in welke positie ik lag: 15e. Door de wind had ik al in de gaten dat een eindtijd onder de 9:15 er niet meer inzat. Ook op het loopparcours speelde de wind een rol.
Tot nu toe ging alles goed, maar er ging iets heel belangrijks fout. M’n darmen waren wat onrustig en daar moest ik iets aan doen. Bij een van de verzorgingsposten rende ik een dixi in. Ik heb lang nagedacht over de volgende zin, maar ik kan het eigenlijk niet op een andere manier brengen dan dat ik met ontzettend veel pijn, een gedeelte van m’n ingewanden en een heel hoop bloed uitscheet. Vanaf dit moment ging het fout. M’n darmen bleven onrustig en dat ging samen met een ontzettende hoeveelheid pijn. Hardlopen ging best goed maar bij elke spastische beweging van binnen moest ik inhouden. Ik begon ook aan de oorzaak te denken, en dat was waarschijnlijk de gels, sportdrank en cola. Vanaf dat moment dus niks van deze essentiële voeding, maar wandelend bij elke verzorgingspost chips, chocola en water. Na de desastreuze toilet stop volgden er nog 4, en meer details lijken me overbodig. Wat was ik jaloers op de kitesurfers op Lake Taupo, de toeschouwers, de vrijwilligers en de andere atleten die niet het probleem hadden wat ik had.
Uiteindelijk bereikte ik de finish na een marathon van 3:47:18. De EHBO adviseerde me om voorzichtig te zijn met eten en om een dokter op te zoeken als de pijn na een paar dagen nog niet over was. Niet echt best, en om reëel te dacht ik dat ik 0 van mij 3 doelen bereikt had. De massage voelde goed en de soep was lekker maar erg voldaan voelde ik me niet. Vinnie finishte in 12:04:05. Een dik PR maar ze had graag onder de 12uur willen finishen. Ik weet zeker dat dit er de volgende keer wel van komt. Andy had ook een prima dag, verloor alweer van z’n vrouw maar dat is redelijk normaal geworden, en finishte in 12:47:12.
Gisteravond veel ijs gegeten, 2 biertjes gedronken en ontzettend vast geslapen. Vanmorgen fiets opgehaald en naar het IM hoofdkwartier om de uitslagen te bekijken. Ik was in de veronderstelling dat ik me niet gekwalificeerd had voor Hawaii, en ik vond eigenlijk ook niet dat ik het verdiend had. Ik kan veel beter. Tijdens de uitreiking van de slots werd plotseling mijn naam omgeroepen door Mike ‘the voice of Ironman’ Reily. Voor een volle zaal met atleten moest ik ineens beslissen of ik naar Hawaii wilde of niet. Toen ik hem vroeg of ik er even over mocht nadenken was zijn eerste reactie: “Dude, are you kidding me”? En na een nog wat langere stilte: “is that a yes or a no?” intussen werd me van alle kanten in de zaal “go!” en “take it” toegeroepen. En ja, waarom ook niet? Ik bedoel, de financiën roepen keihard nee, maar verder is er geen enkele reden waarom ik het niet zou doen. En als ik dood ga blijft er vast wel wat geld op m’n bankrekening achter, dus dat geef ik dan bij deze uit. Kona en ik hebben nog wat unfinished business, en deze rekening maken we in oktober op!
Nog 1 weekje
3 maart - door Diederik
Morgen vertrek ik met alle Duncan’s naar Taupo, daar een stukje zwemmen in het meer. Gister een uur in de kayak gezeten en hier de lokale riviertjes verkend, ontzettend mooi! Donderdag nog een klein uurtje fietsen en wat zwemmen, vrijdag niets en zaterdag: pang! Koers! De weersvoorspellingen zijn niet heel goed, veel wind, 20 knopen vanuit het zuiden. Dat betekend dat de wind over de gehele lengte van het meer (bijna 50km) vrij spel heeft. En de golven zijn het grootst waar wij starten.
Op het fietsparcours is het in dat geval 45km wind mee, en vervolgens 45km wind tegen, en dat 2x. Erg ongunstig, vooral het laatste stuk terug naar Taupo in is relatief lastig. Een lange klim van ongeveer 8 kilometer. Ach ja, iedereen heeft dezelfde omstandigheden. Verder voel ik me goed en ben er wel klaar voor. M’n fiets is ook in orde (foto!) en ik heb m’n kilometers wel gemaakt.
Iedereen die me voor of na de wedstrijd wil spreken kan me bellen op mijn NZ nummer, een goedkope(re) optie is: bel met een vaste telefoon naar 0900 0584 (15 cent per minuut) na de welkoms boodschap draai je mijn mobiele NZ nummer: 00642102499420 en sluit af met en hekje (#). Het tijdsverschil is exact 12 uur. Als ik slaap neem ik niet op en tijdens de wedstrijd neem ik ook niet op, haha!
De zeiltrip van vorige week was erg gaaf, alleen maar wind tegen maar de kustlijn was echt fantastisch, dolfijnen gezien en een flink aantal vissen gevangen die vanavond de BBQ op gaan. De mensen met wie ik was vertrekken op 1 mei voor een rondje om de wereld. Zij hebben ook wel geluk hoor!
Misschien een leuk detail: zaterdag sta ik aan de start met 1251 andere atleten uit 39 landen waaronder een atleet van het eerste uur: Amerikaan Dave Orlowski was één van de 15 starters bij de aller eerste triathlon op Hawaii in 1978. Hij finishte als 3e. Orlowski deed opnieuw ‘eenmalig’ mee toen de Ironman op Hawaii 30 jaar bestond. Maar zoals bij velen werd hij (wederom) besmet met het triathlonvirus en probeert nu elke Ironman evenement op de wereld tenminste 1x gedaan te hebben…
Nieuw Zeeland: Februari
3 maart - door Diederik
Nog 2 weken….
24 februari - door Diederik
Na 2 maanden hard trainen sta ik over 2 weken aan de start van de Ironman in Taupo. Over mijn doelen zal niet geheimzinnig doen: kwalificatie voor Hawaii, top 20 overall en finishen onder 9u15. Qua eindtijd ligt het ook aan omstandigheden natuurlijk, en top 20 wordt lastig om in de gaten te houden want de pro’s starten 15 minuten eerder.
Afgelopen week heb ik terug gekeken hoe ik me voorbereid heb op de Ironman UK, en eigenlijk sloeg dat qua trainingsomvang nergens op. Gemiddelde trainingsweken van 14 uur, 200km fietsen in de week en mijn langste duurloop was 2u10. Toch aardig gefinisht, maar het verklaart ook waarom ik zo kapot was na afloop. Hiernaast (eindelijk) ook de video.
Deze week train ik al aanzienlijk minder dan afgelopen weken, volgende week nog een flinke stap terug en dan ben ik er helemaal klaar voor. Naast trainen ook nog een hoop andere dingen gedaan hier: naar het zomeroptrekje aan zee gefietst, 170km verderop. Daar een avond, nacht en ochtend gechilt. Afgelopen weekend een dag wezen varen met de boot van de fam, toen hardgelopen op Waiheke Island, gebbqt op het strand en dat soort dingen. Een keer wezen zeezwemmen met Andy, die vervolgens in zee z’n wetsuit uittrekt er bij de auto achter komt dat de sleutel in z’n mouw zat: hij heeft wel pech hoor! Interval training gedaan op de fiets met 8x Ironman New Zealand winnaar Cameron Brown. Gister Auckland City in geweest, Skytower in, en bij de Oakley shop m’n nieuwe zonnebril voor de helft gesponsord gekregen: Oakley Flak Jacket met VR28 Black Iridium Polarized glazen. Ik heb ook wel geluk hoor! Daarna nog even op het strand gelegen in Mission Bay, the place to be in Auckland!
Ik krijg net een telefoontje of ik zin heb om mee te gaan varen, een boot bezorgen van Puaunui naar Pine Harbour, zeiltrip van 2 dagen. Ik heb ook wel geluk hoor! Wetsuit mee en niet teveel zorgen maken over taperen. Regelmatig slapen gaat alleen wat lastig worden komende 2 nachten…
Parcoursverkenning in Taupo
15 februari - door Diederik
Het is alweer 15 dagen februari, maar in dit bericht toch nog even mijn vorderingen van mijn trainingen in Nieuw Zeeland. Het is hier ideaal, mijn zuidelijk halfrond ouders, broertjes en zusje zijn te relaxt en ik voel me hier afschuwelijk thuis.
Januari was mijn grootste trainingsmaand ooit, ik weet niet of februari dit record gaat breken, maar hier de cijfers:
Zwemmen: 37,9 km in 11u50
Fietsen: 1709 km in 57u20
Lopen: 233 km in 19u25
Totaal trainingsuren: 88u35
Mooiste trainingsrit was de laatste van mijn fietstocht op het zuidereiland: van Invercargill naar Wanaka, 183 km met 1465 hoogte meters in 5u37. Dat is een gemiddelde van 32.7 met daarin de Crown Range, de hoogst geasfalteerde, doorgaande weg in Nieuw Zeeland. De afdaling van 40km naar Wanaka was super, goede wegen en goed overzichtelijke bochten. Een maximale snelheid van 89 km per uur en de gehele weg een rugzak van 10+kg op m’n rug.
Afgelopen weken veel getraind, vooral fietsen gaat goed. Het meeste werk is inmiddels gedaan, vorige week een mooie tocht gemaakt naar een zomerhuis van deze fam. en afgelopen weekend ben ik in Taupo geweest om het parcours te verkennen. De temperatuur van het meer is goed, niet te koud. Je kan er goed zin zwemmen zonder het koud te krijgen dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Het fietsparcours is snel. De wegen zijn goed geasfalteerd en wanneer de wind gunstig is kan het een heel snel parcours zijn. Het lopen is ok, een paar lange heuvels met steile afdalingen maar omdat het een heen en weer parcours is doe je altijd alles beide kanten op.
Over 3 weken is het zo ver, komende week heb ik een trainingssessie met mister Ironman New Zealand: Cameron Brown! 8x winnaar in Taupo, 6x top 10 in Hawaii en aangezien duursport hier op een iets ander niveau bedreven wordt dan bij ons thuis wordt deze man op straat herkend, en om handtekeningen en foto’s gevraagd. Ik ben benieuwd!
Nieuw Zeeland: Januari
1 februari - door Diederik
Challenge Wanaka
28 januari - door Diederik
Vandaag alweer 2 weken geleden dat ik in Wanaka aankwam bij de familie Duncan. Zij hadden in Wanaka een huis gehuurd om vanuit hier deel te nemen aan de Wanaka Challenge, een hele triathlon uit de Challenge serie. De familie Duncan is niet bepaald een doorsnee gezin en vraagt om enige introductie. 7 kids, 2 ouders die beide besmet met het lange afstand triathlon virus en een groot eigen bedrijf dat rendiervlees exporteert. Niet bepaald een logische combi, maar toch een uiterst vrolijke, positieve en gezellige bedoeling!
Op Hawaii heb ik deze fam. leren kennen, zij reisde met dezelfde organisatie als ik. Vinnie, de mama, had zich in de Ironman Taupo (Nieuw Zeeland) gekwalificeerd voor de Ironman Hawaii. Op Hawaii na een zware race gefinisht in 13:22:35. De dag na de race ben ik wezen surfen met 6 van de 7 kids, mijn benen waren nog aardig intact vanwege m’n grote wandeltocht dus dat ging prima.
In Wanaka was het weer tijd voor een husband and wife battle: Andy vs. Vinnie. Met 6 kids als support een hele happening over wie thuis de dienst uit mag maken tot de volgende battle. Vinnie had nog nooit verloren.
Voor mijzelf stond er wat anders op het programma. Na de diverse lange ritten op de fiets was het tijd om wat meer aandacht te besteden aan het lopen en zwemmen. Vrijdag 1 ronde van 21 kilometer over het officiele parcours van de Challenge gelopen. Afschuwelijk mooi, langs het meer en de rivier op, kraak helder, turquoise blauw water, alles onverhard, hier en daar wat heuvelachtig, soms single track. Ik zou al deelnemen als zwemmer in de halve teamtriathlon, maar toen ik dat loopparcours zag wilde ik meer.
Raceday
De ochtend van de race toch wat stramme benen van de 24 km van de dag ervoor, om 7:00 Andy en Vinnie zien starten in een startveld van ongeveer 150 man met mijn nieuwe held Richard Ussher. Om 9:15 mocht ik zelf 2 kilometer in het 14.8 graden koude water zwemmen. Na 26:15 stond ik met hartslag 200 in de wisselzone met verkrampte kuiten van de loopbrug over de weg. Toen m’n fans Freddie en Frankie opgezocht en terug naar het huis, ontbijten, omkleden, zonnebrand op en weg.
Compleet achter in het veld het officiële fietsparcours op en toch wat geprofiteerd van de verzorgingsposten. Na 90 km in 2:34 was ik weer thuis. Loopkleren aan, en weer weg: een rondje officieel parcours met als uitdaging het inhalen van mijn teamgenoot Lenn. Mijn kilometers gingen rustig, zonder moeite, op Ironman tempo: 4:30 / 4:40. Blijkbaar heb ik bij kilometer 14 Lenn ingehaald, maar hij liep incognito met pet en wit gezicht van de zonnebrand, pas bij het korte heen en weer parcours zag ik hem. Toen ingehouden, en in de laatste km met Lenn en Roger (onze fietser) over finish. Eindtijd van 5:47:27 en een 20e plek.
Normaal gesproken is Andy voor Vinnie uit het water, maar door de kou had Andy het moeilijk en kon Vinnie direct de leiding nemen. Op de fiets bouwde ze die alleen maar verder uit en ondanks enkele verkoelende pauzes in het meer kon ze die vasthouden tot aan de finish. Eindtijd Vinnie: 13:09:28. Andy had het vooral tijdens het lopen moeite met de hitte en finishte in 14:11:40. Winnaar was Richard Ussher in een tijd van 8:34:41.
Na de Wanaka Challenge ben ik met de Duncan’s naar Auckland gevlogen, toen ik ‘thuis’ kwam was ik het eerste uur sprakeloos. Zo’n groot huis heb ik nog nooit live gezien. Je moet ook wel een aardige crib hebben met 7 kids, maar dit is echt extreem. Ik heb ook wel geluk hoor: zwembad, bar bij zwembad, 41graden jacuzzi, tennisveld, uitzicht op zee, fitnessruimte, wrestle room, hangmat, trampoline, bioscoopachtig grote tv, schommelbank, huge camper, gitaar, drumstel en last but not least: ik heb m’n eigen caravan voor al m’n zooi en bed. Het eerste waar ik aan moest denken was een wekelijks terugkerende quote van Hollandse Krijgers: “waar zijn we nu dan weer beland…”maar dit keer in een geheel andere context. Owja, de oudste, Hannah, is momenteel in Australië en ik mag d’r auto gebruiken, ik heb ook wel geluk hoor!
Ben nu dus anderhalve week bij de Duncan’s in huis en het is echt super. Mijn tijdelijke broertjes en zusjes zijn ontzettend cool en de omgeving is fantastisch om te trainen. Qua zwemmen kan ik kiezen uit 25 of 50 meter binnen of buitenbad. Één van de 25mtr binnenbaden is zelfs gratis, en bij alle baden kan je de gehele dag terecht, altijd lijnen en vooral bij de 50 meter buitenbaden hoef je de baan met niemand te delen. Binnenkort meer over trainingen, maandtotalen en ervaringen hier! Van de mensen thuis begrijp ik dat het goed winter is bij jullie, ik heb het met jullie te doen, en zal er wel extra van genieten hier, haha!
Nieuw Zeeland
20 januari - door Diederik
Ten tijde van schrijven bevind ik me in Wanaka, Otago, Nieuw Zeeland! Ik heb ook wel geluk hoor. Op 31 december vloog ik met fiets en al via Singapore en Auckland naar Christchurch op het zuider eiland van Nieuw Zeeland. 4 maanden ben ik niet in Nederland te vinden en zal ik me aan de andere kant van de wereld vermaken met trainen, racen, reizen, chillen, trainen, racen, chillen, werken, trainen, zomer vieren, bruin worden, chillen, trainen, reizen en al dat soort dingen waar ik totaal niet van hou.
In Christchurch had ik een date met Peter Kindervater, tevens onze wetsuit sponsor via triathlonwinkel.nl. Echt een onwerkelijke situatie om na 36 uur reizen Peter aan de andere kant van de wereld tegen het lijf te lopen in een tot hostel omgebouwde gevangenis. Met Peter in de daarop volgende dagen flink getraind.
7 januari moest Peter weer toegeven aan het ‘echte’ leven, en vloog terug naar Amsterdam. Ik had in de dagen daarvoor een interessante fietsroute uitgestippeld. Mijn bagage kon bij Andy en Liz blijven, familie van Vinnie en Andy Duncan, daarover later meer. Met een klein rugzakje en een dikke portemonae vertrok ik op 7 januari voor de eerste etappe van mijn Tour de New Zealand:
Etappe 1: Christchurch to Geraldine: 168 km
Samen met Andy de eerste 80 km afgelegd, gedeeltelijk in de regen en daarom wat bakjes koffie gedronken in een café. Na afscheid te hebben genomen van Andy, m’n iPod op en nog 3 uurtjes alleen verder. Prachtige omgeving, uitgestrekte, groene heuvellandschappen en ontzettend veel verbaasd kijkende koeien, herten, schapen en lama’s. Begin van de avond in het hostel aangekomen en na een pasta maaltijd vroeg naar bed!
Etappe 2: Geraldine to Omarama: 167 km
Op tijd opgestaan en met enigszins stijve benen de fiets weer op. Eerste uren voornamelijk opwarmen, het was niet echt warm. Wel lekker achter 2 sjofels kunnen stayeren voor ruim 10km, na Canterbury te hebben verlaten fietste ik McKenzie Country in, gematigd heuvelachtig landschap met veel open vlaktes, en vooral veel tegenwind! Lunchpauze na 90km met uitzicht over Lake Tekapo, en snel weer verder want er was regen op komst. Na 167km bij het hostel aangekomen, ergens tussen Twisel en Omarama. Groot landhuis met prachtig uitzicht over de heuvels en al het vee in de weides. Wederom vroeg naar bed.
Etappe 3: Omarama to Queenstown: 186 km
Dit keer nog vroeger weg, langste etappe tot nu toe! Eerste 45km heuvel op, de Lindis Pass door. Een gewaagde, zware route volgens vele andere fietsers met weinig mogelijkheden tot revalitering maar aangezien ik gemiddeld 2 keer zo hard fiets maakte ik me daar niet echt zorgen over. Na 90km een warme chocolade muffin met koffie in een zeer klein gehucht. Hier ontmoette ik 3 Nederlandse vrouwens die net als ik op weg waren naar Queenstown, en ze wilde mijn tas wel meenemen. Telfoonnummers uitgewisseld en pang! Koers! Zonder rugzak vloog ik over de weg. Eerste half uur 22km, na 1 uur 40.6km! Dat was echt heerlijk, beetje wind mee, dat wel. Ietsje later een wat oudere man op een racefiets ontmoet, die liet me de touristische route naar Queentown zien, in plaats van de highway. Super mooi! Voor dit soort dingen ben ik hier: prachtige uitzichten, snelstromende rivieren, fantastische golfbanen en nog veel mee van dat soort dingen. Na 186km in 6u07 m’n rugzak opgehaald en uitgeput m’n bedje in.
Rustdag
Gister een Duitse ex-triathleet ontmoet: Markus Ross (9:09:34 in Almere 2004), ik kon een lift krijgen naar Milford Sound, een van de meest spectaculaire natuurgebieden van NZ. ’s Ochtends een uurtje gelopen en toen met Markus naar Milford. Toch nog 300km verderop. Hoe ik terug zou komen wist ik nog niet… Het weer was niet zo best maar eenmaal in Milford scheen te zon en heb ik een cruise geboekt. Terug met 4 verschillende mensen mee gelift. Was erg koud aan de kant van de weg, en gezellig bij al die verschillende mensen in de auto. Ik heb ook wel geluk hoor!
Etappe 4: Queenstown to Kingston: 47 km
’s Ochtends in de regen en wind vertrokken, het doel was Invercargill, het totale zuiden van het zuiden. Na een uurtje kreeg ik al wel door dat dit niet echt haalbaar was. 190km wind en regen tegen was niet echt iets om naar uit te kijken. Ook qua kleding was ik hier niet op voorbereid. Na 1u30 kwam ik totaal onderkoelt aan in Kingston. Kon m’n vingers niet meer bewegen en m’n tenen waren wit en blauw door elkaar. Na een kop koffie een hutje geboekt op een camping en een warme douche genomen. ’s Avonds 1 liter ijs gekocht en m’n eenzaamheid in dit gehucht zonder enig vorm van vermaak of winkels weg gegeten. Een bus geboekt voor de volgende dag naar Invercargill te reizen. Daar 2 dagen gewerkt voor Grant, een triatleet die ik op Hawaii ontmoet heb.
Etappe 5: Invercargill to Wanaka: 183 km
Om 4u45 door Grant ruim 30km naar het noorden gebracht, anders was het te veel om te fietsen. Eerste half uur door het donker, en de eerste 2u30 door de regen. Gelukkig was ik nu beter voorbereid met een poncho en plastic zakken over m’n schoenen. De wind kwam van achter dus dat was heerlijk fietsen. Als toetje van de dag de Crown Range over. Van 100 naar 1100 meter in 20km, vervolgens een 40km downhill naar Wanaka! Heerlijk gefietst. En om 13.00 mezelf bij de familie Duncan gevoegd. Eind deze week meer over deze opper coole familie en de Challenge Wanaka!
IronMan op zee
21 november - door Diederik
Om mee te beginnen: terwijl het bij jullie echt herfstweer is, en de pepernoten al lang en breed in de schappen liggen liep ik gister een duurloopje van 2u10 in korte broek en zonder T-shirt over het strand! Ik heb ook wel geluk hoor!
Na de Ironman op Hawaï was mijn lange seizoen voorbij, en dat werd ook wel tijd. Achteraf gezien was Hawaï te kort op mijn kwalificatie in Engeland. Fysiek was ik er wel klaar voor, maar mentaal was ik niet bereid om zo hard af te zien als in Engeland. Wel een prachtig seizoen gehad. Hawaï was een van de absolute hoogte punten uit mijn triathlon carrière, en een waardevolle ervaring voor de rest van mijn leven. Tijdens de race lag ik op een heel mooi schema, als 200e van de fiets en finish ruim onder 10 uur, maar helaas. Wie weet, volgend jaar beter…
Na Hawaï ben ik 3 dagen in Nederland geweest, daarna was het tijd voor iets anders. Ik ben naar Faro, Portugal gevlogen. Daar was Hollandse Krijger Derk op dat moment, met een zeilboot. Opdracht voor ons om deze zeilboot in Didim, Turkije te krijgen. Half december moet ‘onze’ Chaika daar zijn.
De route loopt / liep van Faro langs de zuidkust van Europa, via Cadiz, Tarifa, Gibraltar, Puerto Banus, Marbella, Mallaga, Alicante, Formentera, Ibiza, Mallorca, Menorca, Sardinië, Sicilië en vervolgens Griekenland in. Momenteel zijn we aan de noord oostkust van Mallorca, Alcudia, dit is echt het trainingsparadijs als je het mij vraagt. Alhoewel alle hotels gesloten zijn heb ik het e.e.a. gezien waar ik heel blij van kan worden: 25 meter zwembaden, kilometers lange stranden, heuvels, bergen…
Behalve bruin worden en veel eten train ik er ook nog wat bij: ik doe elke 2 dagen kracht- en stabilisatie training met wat gewichten en ook probeer ik elke 2 dagen wat te rennen. Gemiddeld ren ik per week zo’n 40 tot 60 km. Niet heel weinig dus! Ook heb ik m’n wetsuit meegenomen, maar die heb ik pas 2 keer gebruikt. De watertemperatuur is prima, en de zee soms ontzetten kalm, maar doelloos heen en weer zwemmen trekt me momenteel niet zo. Wel mis ik de vrijheid van m’n fiets. In ruil daarvoor heb ik dan wel weer de wind in m’n haar, zwemsessies met dolfijnen en tijdens nachtwachten een eindeloze sterrenhemel. Het leven is fijn, zie ook de plaatjes.
Gehaald!!
11 oktober - door Diederik
Gehaald! Maar ik ben onderweg wel 100x gestorven. Een tijd van 12:11:37 is niet echt iets om over naar huis te schrijven, ik voelde de heette adem van Sister Madonna Buder al in m’n nek hijgen toen Mike Reilly me voor de 2e keer toeschreeuwde: You are an Ironman!!
Echt geniaal: de maan stond nog aan de hemel terwijl de Amerikaanse mariniers met rooksporen vanuit de baai in het water landde. De zon kwam op over de berg, en alle blauwe en roze badmutsen werden duidelijk zichtbaar in het water. Het kanon ging vlak naast mijn oren af, waardoor ik de eerste honderd meter piepend af moest leggen. Welke debiel start er dan ook naast een kanon… Zwemmen ging goed, af en toe wat klappen, maar dat krijg je als je vooraan start.
Wissel fietsen – lopen was wat hectisch. Erg druk in de omkleed tent, en toen ik daar met m’n tasje achterin de tent een plek zocht dacht een van de vrijwilligers dat ik al klaar was, dus trok de tas uit m’n handen en gooide ‘m op een hoop bij alle andere rode tassen… Stond ik daar in m’n speedsuit en zwembril. Gelukkig was m’n tas snel weer terecht en kon ik vrij vlot aan het fietsen beginnen.
Eerste 100 km waren prima, richting Hawi geen wind, en ik had de eer om tot aan Hawi met Ken Glah te fietsen. Omhoog naar Hawi wat wind tegen, maar dat is altijd zo. Van Hawi naar beneden had ik het gevoel dat ik vloog: m’n tellertje gaf snelheden aan van ruim boven 60 km per uur. Daarna werd het echter een ander verhaal. Het begon te waaien, en uiteraard recht van voren. Nog 70 km wind tegen…
Daniel zou me na ongeveer 60 km voorbij komen, maar dat werden er 170. We praatte even met elkaar en ik reed aan zijn buitenkant. Bij de Amerikaanse wedstrijd officials heet dit schijnbaar ‘blocking’. Dus ik kreeg een rode kaart te zien: 4 minuten in de strafbox. Ik heb het maar genomen zoals het was, discussie voeren heeft weinig zin in dit soort situaties. Na het fietsen 4 minuten in een tentje met een stopwatch om m’n nek. Daarna snel schoenen aan, zonnebrand op, petje op, en weg!
5 Mijlen lang liep ik rond de 7 minuten en 7 minuten 30. Prima op schema om onder 10 uur te finishen, kon de maraton zelfs in 3.40 lopen. Maar toen ging het fout. Ik werd duizelig en begon wat te trillen. Cola wilde niet naar binnen: m’n keel brandde als een gek toen ik dat probeerde te drinken. Gels gingen wel, maar bleven in mijn maag zitten, en werden niet verteerd. Na 5 mijlen was het gedaan met hardlopen, en kon dus nog 21 mijl (ongeveer 34 km) wandelen. Tussendoor wel stukjes geprobeerd te joggen, maar dit lukte niet echt. Helemaal in het begin had ik het zwaar. Ik zwalkte over de weg, en elke keer als ik een medische official zag deed ik alsof alles ok was. Na het energy lab werd er ook soep geserveerd. Dit ging wel goed, en kon zo de laatste paar km weer wat lopen.
Uiteindelijk heb ik de finish volledig op eigen krachten bereikt, en daar ben ik blij om, en trots op. Aan de andere kant had het ook op een andere manier gekunt, maar misschien moet ik volgend jaar nog maar eens terug komen om dit te bewijzen. Nu eerst andere dingen doen, en ff geen triathlon. Heerlijk!
Laatste bericht voor de wedstrijd
10 oktober - door Diederik
Laatste nachtje slapen staat voor de deur, ben niet nerveus, wel gezonde wedstrijdspanning. Alles is zo relaxt hier, dus ik ook. Morgenochtend is het wel anders. Onderweg naar het inchecken fietste we Chrissie Wellington tegen het afgetrainde lijf, even een klein foto’tje vanaf de fiets gemaakt, wel een spontaan figuur!
Inchecken was echt maf, je krijgt een persoonlijke begleider mee die je meeneemt naar je plek in de wisselzone. Hij houdt je fiets vast als je je spullen klaarmaakt, hij draagt je tassen als dat nodig is en maakt wanneer gevraagd een foto. Super gaaf! Daardoor wel wat minder de gelegenheid gehad om de tijdmachines van de topatleten te bekijken.
Ik ben er klaar voor, heb me afgelopen week mentaal opgeladen en heb er vooral zin in. Ik zie op tegen zondag, omdat ik weet hoeveel pijn het kan doen. Zondag moeten we namelijk al onze spullen inpakken, inclusief de fiets in de koffer, en het appartement schoonmaken omdat we maandagochtend heel vroeg naar Maui vliegen. Maargoed, eerst maar eens het Ford World Championship Ironman Triathlon tot een goed eind brengen!
Iedereen ontzettend bedankt voor alle support via mail, twitter, sms, gastenboek en via via. Dat doet me echt goed! Ik probeer ’s avonds nog een bericht te posten! Nu eerst slapen.
Voeding & AK Print
9 oktober - door Diederik
Over 24 uur zit ik in de hitte op de fiets, tenminste, daar ga ik van uit! Ben nog steeds relaxt, maar er begint wel wat spanning te komen. Vanmiddag ik mn fiets inchecken en vanmorgen bij het zwemmen werd er even een gigantische wisselzone uit de grond gestampt. De finishboog staat er ook al. Vanmorgen dus nog even los gezwommen, en dat was het echt. Vanmiddag een uurtje rusten en dan ben ik er klaar voor!
Tijdens het ontbijt een aantal nuttige tips gekregen van 10x top 10 finisher Ken Glah: als je moet plassen voor je bij Hawi (verste punt fietsparcours) bent, dan drink je genoeg. Pak elk voedingsstation een nieuwe, koele bidon en gooi de lauw geworden weg. Zo blijf je ook van binnenuit koelen.
Mijn voedingsschema is als volgt: minstens 3 bidons een uur drinken, 2x gatorade, 1x water. Een totaal van 1.5 liter. Elk half uur eet ik iets: het ene een halve, grote gel van Maxim, het andere een halve powerbar, aangereikt door de organisatie. Bij de powerbar neem ik ook 1 tablet van Saltstick om de extra uitgezwete zouten en mineralen aan te vullen. Bij het lopen eet ik 3 powergels per uur, elke 20 minuten 1. Verder probeer ik tijdens het lopen zoveel mogelijk te drinken, vooral water en te koelen met ijs onder mn pet, en misschien in mn handen, of in mn pak. Als ik behoefte heb aan iets anders, en ik voel dat ik snelle suikers nodig heb dan drink ik Cola.
AK Print heeft de bedrukking van mijn pak verzorgd, ziet er zeer goed uit en ik ben er heel erg tevreden mee. AK Print is een jong en dynamisch bedrijf gevestigd in Westervoort. Ze verzorgen alle vormen van drukwerk: van kleding tot notitieblokjes tot geboortekaartjes.
Hiernaast trouwens een aantal fotos, mn arm wordt steeds voller met bandjes: Endurence Sports Travel Member, Athlete Wrist Band, TRI UK, ik neem altijd een stukje van mn goede ervaring uit Engeland mee, en mn haar elastiek! Verder de complete Bayer Uerdingen delegatie met Uwe Kappelhoff, Diederik Scheltinga, Daniel Huster en Lars Gabler, en een panorama van hoe de Allii Drive en de start pier er vanmorgen uitzagen: this is where the magic happens!
Foto’s & Video’s
9 oktober - door Diederik
Zoals belooft hier nog een paar foto’s en de video van de underwear run.
Nog 2 nachtjes slapen
8 oktober - door Diederik
De wedstrijd komt dichterbij, en ik begin nu ook wel wat spanning te voelen: heb ik wel genoeg gedaan? Ben ik wel hersteld? 2 Ironmans in 10 weken tijd, terwijl ik hiervoor nog nooit een Ironman gedaan heb, trek ik dat wel? Kan ik de hitte verdragen? Kan ik genoeg drinken?
Genoeg onzeker gezwets, het wordt ontzettend gaaf! Vanmorgen meegedaan aan de Underwear Run, hilarisch! Een paar 100 atleten in hun ondergoed over de Alii Drive. Ik had mn string aangetrokken en dat werd over het algemeen goed gewaardeerd. Fotos volgen!
Tijdens het ontbijt springende dolfijnen in de baai bekeken, en daarna door naar de race check-in, wat een gigantische organisatie zeg! Bijna 2000 atleten die allemaal gewogen en medisch ondervraagd worden. Alles is dus binnen, en om eerlijk te zijn vind ik het een beetje karig, voor 400 euro had ik op zn minst een mooie rugzak verwacht. Maargoed, de finish medaille en T-shirt zijn het vast meer dan waard!
Eind van de ochtend wat over de expo gelopen, gezwommen in een endless pool, ingeschreven voor diverse verlotingen van startplaatsen voor Ironmans, en wat contacten gelegd voor eventuele sponsoring voor 2010.
Ik vind het wel leuk om een voorspelling te doen na alles wat ik hier afgelopen week gehoord en gezien heb. Het is wel moeilijk, wie heeft er een goede dag, wie niet? Ik verwacht de winnaar van Ironman UK, rookie Philip Graves in de top 3, en misschien haalt hij wel dezelfde stunt uit als Luc van Lierde in 1999: winnen in zn debuut. Verder zullen Craig Alexander, Chris McCormack, Eneko Llanos, Cameron Brown, Timo Bracht, Normann Stadler, Ronnie Schildknecht, Torenzo Bozzone en Matthias Hecht de top 10 vullen. Hier trouwens nog een leuk linkje, alle top 10 finishes van Hawaii.
Vandaag verder rustig aan gedaan, middagslaapje, cake gebakken, Native FM geluisterd, en nu ff naar het zwembad om te chillen.Vanavond nog de pasta party en racebriefing. Morgen fiets inchecken en dan moet het gebeuren! Ik heb er wel zin in!
Aloha
8 oktober - door Diederik
Aloha vanaf Hawa! Even een kort berichtje, het is nog steeds super hier!! Sinds vandaag gaan alle merken los op de expo, van alles gratis, testen, nieuwe modellen, echt het mooiste, beste en duurste spul staat hier! Ook alle vedettes komen hun sponsorverplichtingen na, dus veel fotos! Aan handtekeningen heb je niets, maar met iemand op de foto is toch wel leuk voor later.
Training doe ik weinig, beetje zwemmen, beetje fietsen, beetje lopen Het heeft toch niet veel zin, en ik heb toch niet veel zin. De uitnodigingen voor de feestjes stromen echter binnen! Zojuist bij de Slowtwitch.com meeting geweest in het Blue Seventy huis, erg gezellig en goed lokaal bier. Van de eigenaar van K-Swiss een uitnodiging gehad om zondag naar een after party te komen, its gonna be awesome!
Vanmorgen een zwembattle gehad met Maarten van der Weijden, die is door Blue Seventy ingevlogen om wat promotionele werkzaamheden te verrichten. Wie hem zou verslaan in een race naar de koffie boot toe zou een nieuw speedsuit verdienen. Die gast zwemt echter nog steeds zo hard als hij groot is: heel erg. Een korte tijd na Maarten kwam ik als 2e binnen, en kreeg een mooie Kona Limited Edition zwembril!
Gister naar Vulcano Parc geweest, erg indrukwekkend al die lava, kraters, magma, tunnels, rook, zwavel en alles. Eind rijden, erg warm, erg viel Spa. Trouwens best gek, ik praat al ruim een week alleen maar Duits en Engels. Het switchen tussen talen levert soms rare situatie op als mengelingen van woorden zinnen die totaal nergens op slaan
Verplaatsen doen we inmiddels weer per Anhalter. Dat is dus liften in Duits en macht erg viel Spa. Zo kregen we o.a. een lift van de eigenaren van Ceepo, een paar surfdudes, een opgemaakte, opgepompte en opgelifte 49 jarige vrouw die wel 3 keer dezelfde vragen stelde, en van 2 chicks in een cabrio. Wij hebben ook wel geluk hoor.
Dat was het voor nu, ik ga slapen, dit keer wel vroeg en geniet van de plaatjes!
Age group pros en Aestate
6 oktober - door Diederik
Ik zit nu op ons balkon met een Corona, Tom Waits op de koptelefoon, ik zie sterren (letterlijk) en hoor de oceaan, heb het nog steeds ontzettend naar mijn zin hier! De organisatie via wie wij hier zijn zorgt super goed voor ons: Co2 patronen, kleding, liften, ontbijt, parcoursverkenning, aanreiken van drinken tijdens duurloopjes en gister een welkoms diner bij Bubba Gump (Run Forest, Run!). Ook hebben we echt geluk met ons appartement, alles is aanwezig en hoeven we dus niet te kopen: koffie, suiker, zout, peper, martini, snorkels, bodyboards, vishengels en gister nog vanaf ons balkon springende dolfijnen in de azuur blauwe oceaan bekeken.
Training gaat prima, maar ik ben eigenlijk nog niet echt met de wedstrijd bezig. Veel te druk met het genieten van alles hier. Voor de Ironman UK heb ik me strikt aan bepaalde voedingsplannen gehouden: week lang geen koffie tot voor de wedstrijd, geen alcohol, veel pasta. Hier zit het iets anders in elkaar, na de training een Corona op het balkon, s ochtends wakker worden met een grote, sterke bak koffie en heb afgelopen 4 dagen gegeten bij o.a. de Burger King, Wendys en McDonalds.
Gister wederom 3800 meter gezwommen in de oceaan, de eerste helft ging lekker, in 31 minuten rond. Terug rustiger gezwommen en wat rugcrawl tussendoor. Toevallig net als de dag ervoor een eindtijd van 1.08. Maakt natuurlijk nu niets uit, zaterdag is belangrijk! Na het zwemmen goed ontbeten, terug naar huis en met de fiets in de auto naar Hapuna Beach. Vanaf daar naar Hawi gefietst en terug, het lastigste gedeelte van het fietsparcours. De wind begon te waaien bij Hawi, best gunstig: 70 km met een gemiddelde van 32.
Opmerkelijk was de Amerikaanse dame van een jaar of 40 die kopwerk voor mij deed, uh kopwerk voor mij? Ja, kopwerk voor mij. Zou ze pro zijn? Korte intervaltraining dan? Nee, blijft flink door stampen op dr zwarte Trek Equinox 9.9 (model 2009), compleet gebondragerd: remmen, stuur, km teller, bidonhouders, aero bidons, cranks, zadel, co2 patronen, wielen met hoge velgen (de dure versie), banden, alles. En ze deed kopwerk voor mij, het zweet droop van dr af gedurende het uur dat ze dat deed. Ze was zo afgetraind dat het overtollige vel onder haar oksels bijna tot haar knien hing. Niet echt smakelijk om daar achter te rijden, maar ik heb een wedstrijd zaterdag, en kon mn energie beter sparen, dus zat ik daar, en probeerde me te concentreren op haar fiets.
Naast deze vrouw, die echt maximaal ging, werd ik ook nog ingehaald door een age grouper (minstens 50) met baard, die ongeveer 38 per uur reed, terwijl het zeker 35 gaden was! Tijdens het lopen ook, bezweet en hijgend knallen ze je voorbij. Iedereen lijkt hier 4.30 te fietsen en 2.45 te lopen, gekkenhuis! Ook moet ik me naar de Hawa maatstaven schamen voor een fiets waarvan de nieuwe versie uit met velgen van maar 50mm. Maargoed, mijn wedstrijd is zaterdag, of donderdag, dan is de underwear run over 1/2e mile. Dit is eigenlijk een excuus om te laten zien hoe afgetraind je bent, misschien kan ik hier beter pieken, haha!
Na het fietsen Hapuna Beach bekeken, dit is eigenlijk paradijs zoals het bedoelt is, witte stranden, blauwe zee, zwarte kliffen, echt fantastisch! s Avonds zoals gezegd gegeten bij Bubba Gump en op tijd naar bed.
Vanmorgen verslapen voor onze 2 uur run, op zich niet erg, rustig ontbeten, auto gehuurd: een Jeep Wrangler 4WD automaat, dak eraf, en naar Mauna Kea gereden, een van de hoogste punten van het eiland. Halverwege werd het koud, en ging het regenen, dus het dak er weer op. Boven was het 7 graden, regen en een ontzettend maanlandschap. Indrukwekkend, dat wel. Ook wel relaxt om even weg te zijn uit de hitte.
Eind van de middag 1u35 rustig gelopen, we hadden het weer over onze tegenliggers die zo gruwelijk hard liepen, en we maakte ze belachelijk, tot we zagen dat het Chris McCormack was. Die heeft natuurlijk al het recht om zo hard te lopen, want dat kan hij..
Aestate was ruim 3 jaar lang mijn werkgever. Tot vlak voor mijn vlucht naar Hawa ben ik nog werkzaam geweest en heeft Aestate mij gesponsord. Hoe haal ik meer rendement uit mijn vastgoed? De betrokken partijen praten langs elkaar heen: hoe krijg ik ze weer op n lijn? Voldoet mijn huisvesting over 10 jaar nog steeds? Ik heb een huisvestingsstrategie en hoe nu verder? Is het mogelijk om ons project op tijd binnen budget te realiseren? Welke exploitatiekosten kan ik verwachten? Is deze vastgoedontwikkeling haalbaar (te maken)? Aestate biedt innovatie, duurzame oplossingen voor complexe, strategische vastgoedgerelateerde vraagstukken.
Sea Turtles & Maxim
4 oktober - door Diederik
Another day in paradise, het is echt fantastisch hier! Gistermiddag eerst naar Magic Sands geweest. Dit strand is raar: de ene keer is er zand, de andere keer vind je er alleen maar gestold lava Gelukkig lag er zand! Was echt relaxt, hoge golven en veel body boarders. Uiteraard ging ik ook een poging wagen, met een bijna gebroken rug als resultaat
Daarna ff een uurtje gelopen met een erg hoge hartslag, terwijl het tempo toch echt laag lag. Moet duidelijk nog wennen aan de temperatuur. Wel vreemd hoor, Daniel en ik werden ingehaald alsof we stil stonden Zouden al die atleten daadwerkelijk de marathon onder de 3 uur lopen? Ik geloof er niets van, maargoed: zaterdag moet het gebeuren, niet nu, dus laat ze maar lekker gaan! s Avonds pizza gegeten en net voor ik naar bed ging werd mn rugzak gebracht!! Nu ben ik echt compleet!
Vanmorgen weer om 6:00 op, en naar de pier voor de dagelijkse zwemsessie. Weer heerlijk gezwommen, en na ongeveer 1500 meter kwamen we een Amerikaanse lange afstandszwemmer tegen die ons overhaalde om mee te zwemmen naar de verste boei. Dus vandaag toch ff het hele zwemparcours afgelegd: 3800 meter in 1u08, en het voelde echt rustig!
Na het zwemmen goed ontbeten en mn fiets helemaal in elkaar gezet, daarna met Daniel en Lars (ook van ons Bayer team) 2 uurtjes gefietst. Wederom vlogen de atleten ons links en rechts voorbij op hun tijdmachines met druppelhelmen Gekkenhuis!
Na 2 uurtjes fietsen was het weer tijd voor ons dagelijkse portie strand en zon, met Kealakekua Bay als eerste doel. Daniel en Carla konden met Lars en zn fam meerijden, ik zou gaan liften. In eerste instantie een lift van een Italiaanse immigrant die wel van een jointje hield, daarna een andere local die het dan weer verbouwde Hoe kan het dat 2 keer liften dit onderwerp ter sprake komt? Als je zegt dat je uit Nederland komt zie je de ogen van de mensen hier groter worden
Uiteindelijk op bestemming bleek er weinig strand te zijn, dus ik kon terug rijden met Lars, en Daniel ging liften. Op Kahaluu Beach heerlijk gesnorkeld tussen de reuze schildpadden! Echt super mooie beesten, en zo groot!
Zojuist wezen eten in het centrum van Kona, en weer terug gelift met zn 3e. De 1e auto stopte, wederom een local, toeristen zijn eigenlijk maar gierige mensen die je niet meenemen, en bracht ons helemaal naar huis terwijl hij hier niet eens hoefde te zijn, zijn boodschap: return the favour: pick up hitchhikers! Net een lekker biertje op en dan slapen
Maxim heeft mij een ontzettend goed voedselpakket gegeven voor mijn trip naar Hawaii. Niet alleen met Maxim producten, maar ook met Performance producten, ze zijn voor Nederland importeur van beide. Tijdens mn voorbereiding waren vooral de herstelproducten van belang. Door eiwitrijke voeding te nemen binnen 30 minuten na de training herstel je extra snel, niet een paar gram, maar toch echt wel tussen 20 en 40 gram eiwit, direct na de training.
Daarnaast ook de normale voeding voor tijdens trainingen, en wedstrijd ontbijt. Misschien leuk om met jullie te delen: Evert, Cornelis en ik eten ALTIJD 1/3e van een Carbo cake 3 uur voor de wedstrijd. Deze cake is simpel te maken door de poeder uit de verpakking te mengen met alleen water, en dan 50 minuutjes in de oven. Wij doen dat altijd de avond voor de wedstrijd, of als we cake over hebben stoppen we dit in de vriezer, en eten het een andere keer.
Materieeldienst Bergambacht
30 september - door Diederik
Fail: ik wilde elke 2 a 3 dagen een berichtje online zetten over de voortgang naar Hawa, en ik heb gefaald. Drukte, andere prioriteiten, trainen en een weekendje Berlijn gooide wat roet in het eten. Maar vanaf nu (echt) elke 2 a 3 dagen een nieuw bericht, met fotos!
Vandaag vertrek ik met de trein van Emmerich naar Hagen in Duitsland, hier word ik opgehaald door Carla Nies, de vriendin van Daniel Huster (Competitor #1513) en overnachten we in Marienheide. Vervolgens vertrekken we morgenochtend om 9u55 vanaf Frankfurt naar San Francisco. Daar stappen we over naar Kona, waar we nog steeds op 1 oktober om 18u43 aankomen!
Appartement hebben we geboekt via Endurance Sports Travel, de organisatie van Ken Glah (10 keer top10 finisher op Hawa) Klik op de foto rechts voor fotos van ons appartement, en navigeer met je pijltjestoetsen om meer plaatjes te zien.
Sponsoring is ook rond, en mn racepak is gedrukt! Hier zullen ook snel fotos van online komen. De sponsor die ik in dit bericht wat aandacht wil geven is Materieeldienst Bergambacht (MDB).
MDB B.V. is een uniek verhuurbedrijf voor alle denkbare aannemersmaterieel. MDB verhuurt werkelijk lles: kranen, steigers, keten, units, liften, loodsen, bekistingen, machines en gereedschap. Kortom, meer dan 1.000 artikelen van gerenommeerde merken, universeel inzetbaar en stuk voor stuk in perfecte staat van onderhoud. Toebehoren zoals smeermiddelen, zaagbladen en beitels.
ICM Trainingen
20 september - door Diederik
Voor mij zit de trainingsweek erop, totaal 20,5uur getraind. Maandag begonnen met wat uitfietsen van de Bridge to Bridge van vorige week zondag, 63 kilometers in 2uur15. Handig gecombineerd met een dagje werken in Odijk.
Dinsdag in het druilerige omstandigheden met veel wind 3uur gefietst, met 3x 20 minuten op Ironman hartslag. 95 kilometer in 3uur. Was deze dag wel een beetje moe, en had stijve benen.
Woensdag de hele dag gewerkt (moet ook nog gebeuren), s avonds extensieve interval gelopen, totaal 1uur20 met 6×5 minuten marathontempo. Exact 20 km!
Donderdag was echt een lange dag: s ochtends in de Koppel gezwommen, 3600 meter met veel ABCs (armen, benen en combinatie) van 300 meter, en extensief wat 400tjes met pull en / of paddels. Daarna thuis goed ontbeten en de fiets op, 5 uur rijden. Het weer was prima, en mn iPod had gelukkig een volle batterij. Alleen fietsen is niet echt mijn ding, ik ben meer een gezelligheidsmens en houd ervan om met wat andere atleten te trainen. Na 5 uur had ik er 156 kilometer opzitten, dat is dus 31,2 gemiddeld. Niet slecht gezien de omstandigheden, weer veel wind, en toch ook wat heuvels / bergjes op de postbank meegenomen voor de afwisseling.
Vrijdag 2u20 gelopen, en aansluitend 40 minuten uitgefietst. Lopen ging ongeveer met 12 per uur, dus 28 km en fietsen ging rond hartslag 100, dit kwam neer op ongeveer 25 gemiddeld.
Zaterdagochtend om 5:15 opgestaan om te gaan trainen in Zeist, daar veel gewerkt aan techniek: eerste kern contra bewegingen (het bovenwater werk) en in de tweede kern het onderwater gedeelte, de stuwing. Dat was lang geleden, en had er duidelijk moeite mee. Uiteindelijk ongeveer 3000 meter gezwommen in ongeveer 1u45. Daarna weer de hele dag gewerkt.
Vanmorgen was in de enige open water plas van Arnhem (Rijkerswoerd) het Open Arnhems Kampioenschap triathlon, georganiseerd door vereniging TVA. Altijd goed georganiseerd, en een laagdrempelige, gezellige wedstrijd met veel atleten uit de regio. Voor de meeste ook echt de laatste wedstrijd van het seizoen, en zo een gezellige afsluiter. 600 meter zwemmen ging prima, ik kwam zelfs als eerste uit het water! Had ik van te voren niet gedacht met oud wedstrijdzwemmer Bas Hageman en meer vis dan mens Eddy Lamers aan de start. Ik had duidelijk wel de juiste startplek gekozen, want kon zeker 10 meter meer lopen dan de rest, dat was een groot voordeel. Fietsen heb ik niet echt gas gegeven, na 3 kilometer sloot Eddy aan, en samen hebben we de overige 23 afgelegd. Lopen was 6 kilometer, en doordat ik mn sokken aantrok, en op trainingsschoenen liep was Eddy na de wissel al weg. Snel heb ik hem weer bijgehaald, en tot aan 5 kilometer hebben we samen gelopen. Toen heb ik mijn tempo wat laten zakken, en kon Eddy solo naar de overwinning lopen.
ICM Trainingen ondersteunt mijn deelname aan de Ironman Hawaii financieel. ICM biedt professionele opleidingen en trainingen op het gebied van Persoonlijk en Algemeen management, Communicatie, Marketing & Sales, Financieel management, Project- en Personeelsmanagement, Trainen & Coachen als beroep. ICM onderscheidt zich door:Logo ICM Trainingen
Kwaliteit
* Topdocent-Trainers
* ICM leermethodes®
* Hoge evaluatiescores (8 tot 9)
* Officieel gecertificeerd
Resultaat
* Praktijkgericht
* Werkgever profiteert
* Persoonlijk actieplan
Persoonlijke aandacht
* Persoonlijk advies
* Kleine deelnemersgroepen
* Uitmuntende dienstverlening
Kortom: Met ICM ontwikkel je jezelf naar een Topprestatie!
Kijk voor meer informatie op www.icm.nl of bel voor professioneel advies tel. 030 29 19 888.
Star Balm
18 september - door Diederik
Gemiddeld zwem ik 10 kilometer, fiets rond de 350 en loop iets meer dan 60. Ik train meer dan ik voor de Ironman van Engeland deed! Dat is ook wel nodig, want voor de Ironman UK heb ik echt te weinig gedaan, maar dat kon niet anders: afstuderen, werken, sociaal doen en voorbereiden op een Ironman is niet de ideale combinatie.
Vorige week heb ik als voorbereiding deelgenomen aan de Bridge to Bridge, een loopwedstrijd van 10 Engelse Mijl (16 km) in Arnhem. Een echte thuiswedstrijd dus! Gezellige bedoeling, veel bekende, clubgenoten en looptrainer Harry was een van de speakers. De organisatie kende blijkbaar, want ik mocht voorin het startvak staan, waar geen enkele andere atleet bij mocht. Stond ik daar met 3 anderen, in een gigantisch groot vak! Harry kwam me nog even interviewen over de Ironman, en benadrukte dat ik nog sponsors zoek. Betere promotie kan je niet hebben!
De wedstrijd ging lekker, versneld na 8 km en met een eindtijd van 58:48 en een 4e plaats ben ik dik tevreden. Na de wedstrijd de kroeg in, en daar tot sluitingstijd heerlijke Palmpjes van de tap gedronken. s Nachts nadorst en bij elkaar opgeteld ruim 2 liter water gedronken!
Eerste sponsor die mij ondersteund voor mijn trip naar Hawaii is Star Balm, door middel van een pakket met daarin ORS voor het op peil houden van je mineralen en zouthuishouding, zonnebrand speciaal voor het sporten en enkele spierverzorgende middelen.
The road to Kona starts today!
18 augustus - door Diederik
Vandaag, of eigenlijk gister, heb ik de training weer opgepakt. Vorige week al wat kleine herstel trainingen gedaan, maar niet meer dan een uurtje fietsen, een km zwemmen en een half uurtje aqua joggen. Eigenlijk beviel me dat best, maar nu gaat het serieuzere werk weer beginnen. Nog iets minder dan 8 weken en dan, aan de andere kant van de wereld, op een tropisch eiland luidt een kanonsschot 10 uur afzien in…
Afgelopen week wel druk bezig geweest met het inventariseren van de kosten die gemoeid zijn met een reisje Hawa. Ook heb ik een sponsorvoorstel geschreven, de strekking is als volgt: ik heb de verschillende delen van mijn Hawa reis hieronder neergezet, met de bijbehorende prijs. Een sponsor kan een onderdeel financieren, en heeft zo ook concreet bijgedragen aan n onderdeel van mijn reis. In ruil daarvoor laat ik een speciaal Kona racepak bedrukken met daarop de namen van sponsoren. Ook via deze website en diverse kranten worden sponsoren uitgedragen. Iemand suggesties, of interesse om een onderdeel te sponsoren? Laat het even horen via diederik@triathlonbroers.nl
Inschrijving: € 490,-
Transport fiets: € 350,-
Heenreis: € 550,-
Verblijf: € 400,-
Onderhoud: € 400,-
Speedsuit: € 200,-
Terugreis: € 550,-
Totaal: € 2940,-
Kwalificatie Ironman Hawaii!!
9 augustus - door Diederik
Al 1 week lang mag ik mezelf officieel een Ironman noemen, en dat voelt goed! Helemaal de manier waarop, de eindtijd, en de kwalificatie voor Hawai!
Op woensdag 29 juli werden Evert en ik in alle vroegte opgehaald door Dennis. Dennis bracht ons naar airport Weeze. Vanaf Weeze vlogen we naar Manchester. Hier werden we opgehaald door ons gastgezin. Wij hebben ook wel geluk hoor! Uiteraard typisch bloody English weather: regen, wind en niet al te hoge temperaturen. Wij hebben ook wel pech hoor! s Middags hebben we met de auto het fietsparcours gezien. Dit gaf voor mij een relaxt gevoel, ik wist ongeveer wat ik zou kunnen verwachten. En dat was niet niks!
Donderdagochtend nog steeds Engels weer, dus wij met de trein naar Manchester, daar cultureel gedaan. In de middag werd het weer beter en hebben we eerst het Parc Ferme bekeken, en heb ik mezelf geregistreerd. Daarna met de fiets de belangrijkste berg van het fietsparcours verkend. Die was zwaar, maar prima te doen voor een lichtgewichtje als ik. Het uitzicht was trouwens fantastisch, het Engelse heuvelachtige landschap, de verschillende kleuren, de wolken die over het landschap trokken en heel, heel in de verte de zee.
Vrijdagochtend eerst deelgenomen aan de offciele zwemsessie. Buiten deze tijden mochten atleten zich niet op het zwemparcours bevinden. Het water was fris en het zwemparcours simpel: langs een lijn van boeien, grote boei ronden en dat 2 keer. Na het zwemmen het grootste gedeelte van het loopparcours bekeken. Ook hier weer een heel hoop heuvels, een paar radicale hellingen, maar niet heel erg spannend, als ik toen eens wist…
Zaterdag fiets inchecken, fiets en looptas ophangen en racebriefing. De weersvoorspellingen waren goed, alles klopte. In de middag met ons gastgezin naar Southport, een dorpje aan zee, daar uitgewaaid. Echt relaxt om even ergens anders mee bezig te zijn dan met de wedstrijd, even ontspannen en er tussenuit. s Avonds 1 zwaar, groot, Engels glas bier gedronken. Slapen ging fantastisch!Ironman UK
Zondag 03.30: wekker! Eigenlijk was ik meteen goed wakker, mn lichaam wist wat er moest gaan gebeuren. Snel onder de douche, warme kleren aan, licht ontbijten en in de auto. In de auto mn echte ontbijt: Carbo Cake! Toen in het donker in het PF aangekomen, banden pompen, voeding checken, schoenen op de fiets, kilometerteller op 0, wetsuit aan en richting de start. Alles onder het genot van alleen dit nummer. Compleet opgeladen lag ik vooraan, net achter de pros in het frisse water.
De startlijn komt blijkbaar niet heel nauw bij een Ironman want na het startschot lag ik eigenlijk al tussen de pros en kon ik ontzettend lekker zwemmen. Niemand om me heen, geen klappen op mn hoofd Bundesliga is toch een stuk heftiger. Na net geen uur stond ik weer op de kant, naast Bella Bayliss, beetje gek, normaal moet ik toch zeker een 53 minuten kunnen zwemmen. Ik twijfelde niet aan mezelf, het zwemparcours was te lang.
Tijd: 0:59:18
Plaats: 16e overall, 1e categorie
Gemiddelde hartslag: 169
Snel de tent in, tas pakken, wetsuit uit, fietsshirt aan en naar de fiets. Voordat ik de fiets op stapte heb ik nog even de tijd genomen om mn moddervoeten af te spoelen zodat ik niet met ontzettend smerige voeten mn schoenen in ging.Ironman UK
De eerste fietsronde ging vrij makkelijk, ontzettend goed naar mn hartslagmeter gekeken, misschien af en toe zelfs wat te zacht gefietst. Bayer Uerdingen teamgenoot Daniel Huster kwam voorbij, daar gezellig even mee gekletst en hem weer laten gaan. Hij reed een stuk harder dan ik. De dag was nog lang genoeg om moe te worden. 2e ronde ging ook goed, alleen de wind werd steeds sterker. Evert kreeg via Eddy Lamers en George Sieverding alle officile resultaten van Ironmanlive door. Hierdoor wist ik dat ik me geen zorgen hoefde te maken over mn age group, en dus mn Hawa ticket: ik lag op schema voor mijn ultieme doel! Zo heb ik een heel ontspannen kunnen fietsen. De 3e ronde ging ook goed, maar toch weer hardere wind… Ik kreeg na 130 kilometer op een of andere manier een energie boost, het ging zo lekker allemaal! Na 170 kilometer had ik het wel een beetje gezien, mijn lichaam was toe aan een andere manier van belasting. Uiteindelijk 11e fietstijd, en ook kwam ik als 11e van de fiets.
Ironman UK Zelf geklokte tussentijden:
1e fietsronde: 1:43:17 gemiddelde hartslag: 161
2e fietsronde: 1:45:09 gemiddelde hartslag: 157
3e fietsronde: 1:49:25 gemiddelde hartslag: 154
Totaal: 5:20:13
Plaats: 11e overall, 1e categorie
Ik was ontzettend blij dat ik kon gaan lopen, mn hartslag was ook goed en ik voelde eigenlijk niets aan mn benen. Wel gek, het eerste stuk was er niemand op het loopparcours. Ik kon niemand voor me, of achter me zien. De heuvels leken me ook niets te doen. Het enige wat ik miste was de markering van kilometers of mijlen op het parcours. Ik had geen idee hoe hard ik liep! Na 1 uur kwam ik in het Queens Parc in Bolton. Hier had de organisatie wat radicale hellingen in het parcours opgenomen, met keerpunten. Dus naar boven, en ook weer naar beneden. En dat deed pijn! Alsof we nog niet genoeg hoogtemeters afgelegd hadden… Dit kon wel eens een hele lange marathon worden. Na het Queens Parc keerden we weer terug richting het PF. Bij de eerste verzorgingspost ben ik gestopt, heb ik naast mn geplande voeding ook 3 bekers cola gedronken. Dit is mijn redding geweest, de eerste paar minuten gingen nog beroerd, maar toen hervond ik mezelf en kwam de klap te boven.
Mentaal alleen zo zwaar, geen idee hoe ver je nog moet rennen, geen idee hoe hard je loopt, geen idee van je tempo. Alles ging me tegen staan: cola, gels, water, Gatorade, ik had nergens meer zin in maar ik moest en zou blijven eten. Mijn benen deden ontzettend pijn, en stiekem hoopte ik dat we niet nog een keer door dat Queens Parc hoefde. Uiteraard stond op internet dat dit wel het geval was, maar er waren uiteindelijk wel meer dingen anders dan hoe het op internet stond..
Mijn gedachten gingen dwalen en waren wazig: vlagen weet ik me te herinneren, ik dacht aan beul trainingen in de regen, tegen de wind, op de dijk, op de baan, in het bos, lekke banden in de kou, nog meer lekke banden En aan Marlies, mn trainingsmaatjes, mn ouders, Marlies, sponsors, en muziek: vooral dit nummer, en ik moest en zou niet kapot, er is meer voor nodig om mij te doen breken, dus ik ging door, en door, en door…Ironman UK
En ik heb ook wel pech hoor: nog een keer door dat verrotte park. Daar werd ik nog ingehaald door een prof, en ik kon niet mee. Alles deed pijn, mn bovenbenen, hamstrings, kuiten… ik wilde niet meer! Ook omdat ik niet wist hoe lang nog. Maar toch ben ik blijven pushen, en na het park liepen we door een buitenwijk van Bolton. Nog meer hellingen, nog meer pijn…
Ik dacht dat we nog wel een stuk moesten, maar ik ging een hoekje om en ineens stond ik in het finishstadion! Ik kon het rode kleed wel kussen! Ik ben even gestopt om het in me op te laten nemen, maar dat ging niet. Ik was te kapot. Al die mensen, de finishboog met de klok, die stond op 9:36:04, en de speaker: Diederik Scheltinga from the Netherlands, you are an IRONMAN!!! Kippenvel!
19e Marathontijd
1e in categorie: 3:09:54, met meer dan 1000 hoogtemeters!
Hartslag gemiddeld: 153.
Ik was onderweg veranderd van gezonde, sterke jongen in een zombie met een ingevallen gezicht en holle ogen. Alles deed pijn, zelfs mn ingewanden. Ik kon niet meer op mn benen staan, ik werd opgevangen, ik werd naar de EHBO gedragen, ik was in de hemel, want 1 ding wist ik zeker: IM GOING TO HAWAII!! Een jongensdroom komt uit, ik mag starten in de grootste en belangrijkste wedstrijd in deze sport! Als onervaren broekie van 24 gefinisht in mijn eerste hele triathlon, als 14e overall, tussen de pros en als 3e van alle age groupers. Een jaar investeren, trainen, offers en afzien. En niet alleen van mijn kant, ook van vooral de kant van Marlies: jij hebt (te?) veel van jezelf opgeofferd voor mij, en voor mijn droom. Door jou kon ik blijven gaan, blijven trainen en blijven vechten voor die droom. Ik kan je niet dankbaar genoeg zijn, en ik hoop tot snel…
3800+ meter zwemmen: 0:59:18 (1.34 per 100 meter, 16e tijd)
180 km fietsen: 5:20:13 (33.8 gemiddeld, 11e tijd)
42,2 km lopen: 3:09:54 (4.30 per km, 19e tijd)
Eindtijd: 9:36:04, 14e overall, 1e in categorie met ruim 35 minuten voorsprong, ticket voor Ironman Hawai!